คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ไปล่ะหนา ฉันขอลาไปต้อนแกะ!

ตอนที่ 14 : ไวมาตี ไฮสคูล


     อัพเดท 6 ก.พ. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/อื่น ๆ
Tags: แลกเปลี่ยน, AFS, ประสบการณ์, นิวซีแลนด์, ท่องเที่ยว
ผู้แต่ง : TeWaimos ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TeWaimos
My.iD: https://my.dek-d.com/TeWaimos
< Review/Vote > Rating : 95% [ 68 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 15,026
305 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 67 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ไปล่ะหนา ฉันขอลาไปต้อนแกะ! ตอนที่ 14 : ไวมาตี ไฮสคูล , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1412 , โพส : 6 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


6.15 นั่นเป็นเวลาที่ปรากฏอยู่บนหน้าปัดนาฬิกาดิจิตัลที่โต๊ะข้างเตียง  ฉันขยับตัวขึ้นนั่งแต่ก็ดึงผ้าห่มมาพันไว้อย่างแน่นหนา  ภายในบ้านเงียบสงบ จะมีก็แต่เสียงแด๊ดที่นอนกรนอยู่ในห้องติดกัน  ฉันพยายามหลับตาและเลื่อนตัวลงนอนอีกครั้ง แต่ก็ข่มตาหลับไม่ลง

     ฉันตื่นเต้นตอนที่รู้ว่าจะได้เป็นตัวแทนพูดในวันแม่  ตื่นเต้นตอนได้คะแนนยอดเยี่ยมวิชา สปช. ตื่นเต้นตอนไปคว้าถ้วยอ่านทำนองเสนาะมาได้  ตื่นเต้นเมื่อจะได้ไปค่าย AFS กับเพื่อนที่ไม่เคยรู้จัก...แต่นี่มันต่างกัน  ฉันจะไปโรงเรียนที่สอนภาษาอังกฤษล้วนเป็นวันแรก  คิดดังนั้นแล้วฉันก็ลุกจากเตียง  ต้องระวังตอนเหยียบพื้น เพราะมันจะส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด  แค่พลิกตัวบนเตียงแรงๆก็ยังไม่ได้เลย  สปริงจะส่งเสียงฟ้องทันที  พอได้จังหวะวางเท้าแล้ว ฉันก็รีบเขย่งไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนักเรียนที่รีดแล้วออกมาจัดบนเตียง

     ฉันไม่อายที่จะบอกว่า “เห่อ” ชุดนักเรียนนี้แค่ไหน เพราะหลังจาก 10ปี ในโรงเรียนหญิงล้วน ที่ใส่แค่กระโปรงน้ำเงินกับเสื้อสีขาว ครั้งนี้เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ทีเดียว

.......................................................................................................

“แนมว้า อยู่ในนั้นรึเปล่าเสียงมัมดังมาจากนอกห้องน้ำ  ฉันขานรับไป

อันที่จริงฉันกำลังตัดสินใจว่าจะอาบน้ำดีรึเปล่า...ฉันไม่มั่นใจถ้าต้องไปโรงเรียนแบบไม่อาบน้ำ...ก็เมื่อคืนอาบทำไมเล่า... เฮ้อ... ว่าแล้วฉันก็หยิบขวดยาดับกลิ่นมาฉีดให้ทั่วและหวังว่าฉันจะยอมรับสภาพตัวเองได้

........................................................................................................

ฉันเคยมาโรงเรียนแล้วครั้งหนึ่ง จึงไม่ค่อยจะตื่นเต้นอะไรนัก  ออกจะกลัวนิดหน่อยด้วยซ้ำเมื่อเห็นฝรั่งตัวสูงๆเดินไปมา  ฉันและลูซี่เป็นนักเรียนแค่ 2 คนเท่านั้นที่ใส่สูทมาด้วย แต่ฉันออกจะดีใจ เพราะมันทำให้ฉันอุ่นขึ้นอีกชั้น  ลูซี่ไปทักทายเพื่อนของเธอที่ยืนคุยกันอยู่ก่อนแล้ว  แนะนำฉันแล้วก็...ปล่อยฉันยืนอยู่คนเดียว

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

แล้วทุกอย่างก็หยุดกึ๊ก  ทุกคนหันหน้าไปยัง Perry Hall เหมือนกันหมด  ลูซี่ก็เดินไปด้วย ฉันจึงเดินตามอยู่ห่างๆ  มีเด็กเล็กๆมาทักทายฉัน บางคนก็โบกมือตอนเดินผ่านทำให้ฉันมีกำลังใจขึ้นมาอีกนิดหน่อย  ในที่สุดลูซี่ก็ดูเหมือนจะจำได้ว่าเธอมีโฮสซิสเตอร์มากับเธอด้วย จึงอุทานเสียงดังแล้วหันหลังวิ่งกลับไปทางเดิม แต่ฉันตะโกนเรียกเสียก่อน เธอจึงเมาและจูงฉันไปนั่งที่เก้าอี้ยาวข้างเธอ

.

.

.

ข้างซ้ายติดกับลูซี่ ข้างขวาติดกับสาวผมบลอนด์คนนึงที่ฉันจำชื่อไม่ได้  ฉันมองไปรอบๆฮอลอย่างตื่นเต้น  ฮอลนี้ดูเหมือนจะรับนักเรียนได้แค่ 200 กว่าคนเท่านั้น และฉันก็ไม่เห็นจะมีความจำเป็นสร้างให้มันใหญ่ไปกว่านี้ เพราะนักเรียนก็ยังไม่เต็มอยู่ดี  ข้างหน้าบนเวที มีแท่นที่ใช้กล่าวอะไรๆวางอยู่กลางเวที และมีเก้าอี้มากมายวางอยู่ด้วย  ข้างเวทีมีธง 4 สี ขาว เขียว แดง น้ำเงิน แขวนซ้อนกันอยู่

มิสเตอร์เบ็ตท์ที่ฉันจำได้ เดินมาหยุดข้างประตูแล้วตะโกนว่า “ยืนขึ้น” เสียงทุกเสียงเงียบลง แล้วนักเรียนก็ยืน ที่ประตู เหล่าคุณครูเดินเข้ามาเป็นขบวนขึ้นไปบนเวที และนั่งเรียงกันบนเก้าอี้ที่จัดไว้ เพลงสำเนียงแปลกหูดังขึ้น

 

ฮึมมา ไฮยันรา เอปาทุวฮาเฮ...............

แล้วทุกคนก็ร้องพร้อมกัน ฉันจึงรู้ได้ด้วยสัญชาติญาณว่า ฉันกำลังฟังเพลงชาตินิวซีแลนด์เป็นครั้งแรกอยู่นั่นเอง

..................................................................................................................

“นั่งลง” ผู้หญิงผมบ๊อบดูมีอำนาจคนหนึ่งสั่ง เมื่อเธอยืนอยู่ที่แท่นกล่าว  เธอไม่ใช้ไมค์...ถึงอยากใช้ก็ไม่มี  ทุกคนจึงต้องนั่งเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ รวมถึงฉันด้วย  ฉันไม่เข้าใจอะไรซักอย่างเดียว จับได้แค่ว่าเธอพูด welcome และ you จนฉันถอดใจ นั่งสำรวจฮอลต่อ แทนที่จะฟังเธอ  จนกระทั่งลูซี่สะกิดแขนและบอกให้ฉันยืนขึ้น  ทุกคนหันมา ปรบมือและหันกลับ  ฉันนั่งลงและรู้สึกว่าเด็กข้างหลังกำลังซุบซิบกัน  จนกระทั่งเสียงกริ๊งครั้งที่สองดังขึ้น และทุกคนทยอยกันออกจากฮอล

..........................................................................................................

ฉันได้ล็อคเกอร์หมายเลข 142 เป็นล็อคเกอร์ไม้เล็กๆที่เรียงกันเป็นแนวไปสุดทางเดิน  ฉันก้มลงมองตารางเรียนอย่างงงๆ อ่านยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าฉันควรไปไหนต่อดี  CHE B10  ตารางมันเขียนไว้ว่างั้น -_-“ ทางไหนวะ

.

.

.

ด้วยความไม่สู้เต็มใจนัก ลูซี่ก็พาฉันไปที่ห้องเรียนจนได้  แต่ก็เข้าใจว่า เธอก็กำลังสายเหมือนกัน เพราะกว่าฉันจะไปถึงก็สายไป 15 นาทีแล้ว  ฉันเคาะประตู 2 ครั้งและเห็นหญิงวัยกลางคน ผมหยิก ใส่แว่น หน้าออกจะเหมือนแม่มดในเทพนิยายหันหน้ามามองผ่านกระจกประตู ฉันจึงเปิดประตูเข้าไป

 

กลิ่นของห้องแล็บทำให้ฉันผงะไปชั่วครู กลิ่นแอมโมเนียผสมกับอะไรซักอย่างลอยคลุ้งอยู่ในห้องที่อบจนเกือบร้อน  หญิงวัยกลางคนมองอย่างงงๆผ่านแว่นตาของเธอ รอให้ฉันพูดอะไรบางอย่าง

 

“สวัสดีค่ะ” ฉันพูดแล้วก็ไหว้อย่างงามๆ “หนูชื่อน้ำหวาน เป็นนักเรียนจากประเทศไทยค่ะ หนูอยู่กับครอบครัวเมอร์เทิล...คุณรู้จักลูซี่ไม๊คะ

“แน่นอนสิ ฉันรู้จัก และยินดีต้อนรับสู่ห้องเรียนของฉัน เรียกฉันว่า มิสซิสวอเนอร์”

……………………………………………………………

มิวซิสวอเนอร์ชี้ที่นั่งให้ฉันที่โต๊ะยาวแถว 2

รอต่อไปซัก 5 นาที ก็มีเด็กผู้ชายตัวสูงเก้งก้าง ผมยาวสีบลอนด์กระโดดเด้งๆเข้ามา

“ไฮมิสซิสวอเนอร์ วันหยุดเป็นไงบ้าง

“ดีมาก ขอบคุณแมทธิว ทีนี้ไปนั่งได้แล้ว”มิสซิสวอเนอร์ว่าและชี้ไปที่ที่นั่งทางซ้ายมือของฉัน  แมทธิวแทบจะกระแทกก้นกับเก้าอี้ด้วยความกระตือรือร้นถึงขีดสุด ก่อนที่จะสังเกตว่าฉันนั่งอยู่ข้างๆ

“ไฮ” แมทธิวมองผ่านผมหน้าม้ายุ่งเหยิงที่ห้อยลงมาปรกหน้าขาและยิ้มกว้างโชว์เหล็กดัดฟัน

“ฮัลโหลมิสซิสวอเนอร์” เด็กผู้ชายตัวใหญ่มากๆเดินอาดๆเข้ามา เขาตัดผมสั้นและอ้วนมากๆด้วย

“อ้อ ไมเคิล นั่งติดกับสาวน้อยคนนี้เป็นไง”

     ฉันรู้สึกตัวเล็กกว่าที่เคยเป็นเมื่อต้องนั่งอยู่ระหว่างเพื่อนร่วมห้องทั้งสองนี้ คนหนึ่งสูงเก้งก้าง อีกคนก็ตัวใหญ่เหมือนภูเขา แมทธิวชวนคุยไปทั่วส่วนไมเคิลก็ทำท่าประหลาดๆ แถมส่งกลิ่นแปลกๆอีกด้วย...อึ้ย

สรุปแล้ว ห้องเรียนเคมีนี้ มี 2 ชั้นเรียนพร้อมกัน Year 12 และ Year 13 ฉันรู้จักเพื่อนใหม่ เอมม่า ราเชล อีธาน บาธีน่า และจอห์น เท่านี้จริงๆเพื่อนร่วมห้องของฉัน  อยากรู้จังว่ามิสซิสวอเนอร์จะว่าไงนะ ถ้าไปสอนนักเรียนห้องละ 50 คนเหมือนที่โรงเรียนในประเทศไทยเขาทำกัน

...........................................................................................................................

ช่วงโมงแรกผ่านไปได้ด้วยดี แม้ว่าฉันจะไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาเลย  รู้แต่ว่ามิสซิสวอเนอร์ให้กลับไปจำธาตุบางตัวจากในตาราง และฉันได้หนังสือยืมเรียนกลับไป 1 เล่ม 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น แล้วลูซี่ก็โผล่หัวออกมา

“ไปกันเถอะ เรามีภูมิศาสตร์ด้วยกันชั่วโมงต่อไป”

.

.

.

ห้องเรียนภูมิศาสตร์ B5 อยู่อาคารติดกัน ไม่ได้มีแค่เราที่วิ่งไป แต่ยังมีเด็กคนอื่นๆอีกหลายคน ฉันเรียนรู้ว่า เรามีเวลา 5 นาทีระหว่างเสียงกริ่งแต่ละครั้งในการเดินทางไปอีกห้องหนึ่ง นั่นคือเหตุผลที่ทุกคนเร่งรีบ  พอไปถึง เราก็ต้องยืนออกันหน้าชั้นเพราะว่าคุณครูที่สอนไม่อยู่ในห้อง

“ฉันนึกว่าเราจะได้เรียนกับมิสเตอร์ทอมสันซะอีก” เด็กหนุ่มคนหนึ่งออกความเห็นเมื่อก้มลงมองตารางสอนของตัวเอง  ทุกคนเงียบกันพักใหญ่ แล้วเด็กสาวตัวอ้วนผมทองเอ่ยขึ้น

“ลูซี่ นี่นักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่ของเธอหรอ

“ใช่ ทุกคน นี่แนมว๊า มาจากประเทศไทย”

“หวัดดีจ้ะ”

“เธอน่ารักจัง” เด็กสาวตัวเล็กอีกคนเอ่ย แล้วประตูแยกตึกสีแดงก็เปิดออก ตามมาด้วยหญิงสาวอายุไม่เกิน 24 ปี ท่าทางร่าเริงเดินตรงมาที่พวกเราอย่างกระตือรือร้น

“ไฮทุกคน! พร้อมสำหรับภูมิศาสตร์รึยัง

 

 

 

 

 

บทนี้มันยาวเกินความคาดหมายไปแล้ว เลยขอตัดแยกเป็น 2 ตอนนะจ้ะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ไปล่ะหนา ฉันขอลาไปต้อนแกะ! ตอนที่ 14 : ไวมาตี ไฮสคูล , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1412 , โพส : 6 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 283
เหมือนอ่านนิยาย (อีกแล้ว) ^^
Name : @N !! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ @N !! [ IP : 118.172.65.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2554 / 15:24
# 5 : ความคิดเห็นที่ 268
ว้าว ~
วันแรกในโรงเรียน ><
Name : '(Lyn*) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ '(Lyn*) [ IP : 118.172.119.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มีนาคม 2554 / 18:14
# 4 : ความคิดเห็นที่ 207
อยากไปเรียนบ้างจัง
PS.   รักคนเม้น ชอบคนโหวต โปรดปรานคนอ่าน ถ้าได้ทั้งคนเม้นและคนอ่านก็จะเบิกบานเป็นที่สุด
Name : ซินญอร่า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ซินญอร่า [ IP : 203.144.180.65 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มีนาคม 2553 / 06:17
# 3 : ความคิดเห็นที่ 171
เจอเราแล้วจะอึ้งเสียงจอกแจกจอแจไปหมด คึคึ
Name : NiCe_TiMe~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NiCe_TiMe~ [ IP : 112.142.62.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มกราคม 2553 / 20:38
# 2 : ความคิดเห็นที่ 101
โอ้ คงเพราะ นร. แถวนั้นคงน้อย เพราะ รร. ที่หนูเรียนอยู่คนก็เยอะพอควรนะ ไม่เคยต่ำกว่า 20 คนต่อวิชาเลย
5555 ใช่ๆ จำได้ดีเลยตอนได้ตารางสอนมาครั้งแรก แบบเฮ่ย เขาพิมพ์ให้ถูกป่าวเนี่ย แล้วเราดันไม่มีโฮสซิสเตอร์หรือใครนำทางเดินเลย หลงมั่วไปหมด กางแผนดีที่ รร. เดินแบบ กูไม่อายแล้ววว ห้องเรียนอยู่ไหนนน

ให้ตายเถอะ เรียนแต่ละวิชา รู้ไหมว่ามันทั้งไม่ง่าย งานหนักและน่าเบื่อ 555
ล้อเล่ง ก็แล้วแต่ความชอบอ่ะ แต่อะไรก็ตามเกี่ยวกับวิชาสังคม เขียนเยอะมากกก จะตายตอนสอบ จิงฟันธง!

แล้วก็ ช่วงที่พี่หวานไปตอนกุมภา นั่นยังแอบอยู่ในช่วงหน้าร้อนอยู่เรยนะคะ หนาวใช่ไหมล่า เกาะใต้ก็เงี้ย
หนูอยู่เกาะเหนือ แต่ได้ยินใครๆบอกว่าเกาะใต้คนดีกว่า

ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพื่อนอีกคนอยู่ รร. ไครเชิร์ตหญิงล้วน ก็บอกมีทั้งดีกับไม่ดีเหมือนกัน

นี่เม้นให้ทุกอันที่อ่านเลยนะเนี่ย 555
Name : ตั๊ก [ IP : 124.198.175.29 ]

วันที่: 12 พฤษภาคม 2552 / 17:24
# 1 : ความคิดเห็นที่ 54
>.<
วันแรกในโรงเรียน
เค้าสอนเด็กน้อยจริงๆ
เจอเมืองไทยแล้วจะอึ้ง !!
PS.  ดอกรักจะบานในใจใครทั้งโลก แต่ดอกโศกบานอยู่ในหัวใจฉัน
Name : Me-LOdy < My.iD > [ IP : 222.123.203.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2552 / 15:18
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android