[Fic Haikyuu] ก็แค่ตกบันไดแล้วตื่นมาในโลกไฮคิว

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 ชมรมวอลเลย์บอล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    19 เม.ย. 63


และในที่สุดเวลาก็ผ่านมาอย่างรวดเร็ว(อีกแล้ว)
ตอนนี้เหลืออีก 1 เดือน ก่อนที่จะถึงการสอบฤดูร้อน และถ้าเป็นไปตามเนื้อเรื่องละก็ ยาจังน่าจะใกล้ถูกรุ่นพี่คิโยโกะชวนเข้าชมรมแล้วล่ะ

'จะว่าไปเหมือนมีคนเรียกยาจังกับเราไปหานี่นา แต่ตอนนั้นยังเบลอๆอยู่เลยไม่ไดเสนใจ พอตื่นมาอีกทียาจังก็ไม่อยู่แล้ว หายไปไหนนะ'

ครืด~ เสียงเปิดประตูดังขึ้นชั้นจึงหันไปมอง และก็พบว่ายาจังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่

'ปวดท้องหรอ'

"อ่ะ ยูจังตื่นแล้วหรอ''ยาจังพูดขึ้น

"เป็นอะไรหรอ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ ปวดท้องหรอ"ชั้นจึงพูดออกไปตรงๆ

"ปะเปล่าหรอก แค่เมื่อกี้มีรุ่นพี่สุดสวยคนนึงมาเรียกไปคุยเรื่องเข้าชมรมน่ะ แล้วชั้นเผลอรับปากว่าจะลองไปดูน่ะ แล้วเค้าก็บอกว่าฝากบอกยูจังด้วยน่ะ" ยาจังพูดออกมาพร้อมทำหน้ารำบากใจนิดหน่อย

"หรอ งั้นก็ไปสิ รับปากมาแล้วนี่นา เดี๋ยวชั้นไปด้วยก็ได้" ชั้นตอบไปและฟุบหน้ากำลีงจะหลับ

"จริงเหรอ ขอบคุณนะ"ยาจังพูดออกมาอย่างดีใจแต่ชั้นไม่ได้ฟังเพราะหลับไปแล้ว
.
.
.
.
.

กริ้งๆก่อง~(เสียงออดโรงเรียนครับ ต่อให้ไม่เหมือนแต่ตอนนี้มันคือเสียงออดครับ)

"เอาล่ะวันนี้ก็พอแค่นี้นะ อย่าลืมทำการบ้านล่ะ"อาจารย์พูดขึ้นก่อนจะเดินออกไป บางคนวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วบางคนก็เดินไปชมรมส่วนชั้นกับยาจังกำลังยืนรอโยซังอยู่ที่หน้าห้อง(โยซัง =คิโยโกะซัง)

ตึกๆๆ(เสียงวิ่ง) มีผู้หญิงผมสีดำคนหนึ่งวิ่งมาทสงเราด้วยหน้านิ่งๆ คนคนนั้นก็คือ คิโยโกะซังนั้นเอง

"ขอโทษที่ให้รอนะ ส่วนเธอคือ อายามินะ ยูรินะจัง สินะงั้นเราไปกันเถอะจ้ะ" เธอพูดขึ้นเเละเดินนำเราไปที่โรงยิม
.
.
.

"นี้ทุกคนขอเวลาแป๊บสิ"โยซังพูดขึ้นเพื่อทำให้ทุกคนหันมาสนใจ

"ผู้จัดการใหม่เหรอครับ"ผู้ชายหัวส้มหรือฮินาตะ โชโย พูดขึ้นเสียงดัง

"มีอะไรเหรอครับ" ทำให้คนอื่นพูดและวิ่งเข้ามาใกล้โยซัง

"ชั้นชวนพวกน้องเค้ามาเป็นผู้จัดการคนใหม่น่ะ"โยซังหันมาทางพวกเราเเละพูดออกไป

"หนูชื่อ ยะ-ยาจิ ฮิโตกะ ค่ะ"ยาจังแนะนำตัวออกไปแบบอายๆ ชั้นจึงพูดต่อจากเธอ

"ส่วนหนูชื่อ อายามินะ ยูรินะ ค่ะ"ชั้นแนะนำตัวออกไปทั้งที่ตากำลังจะปิดแหล่มิปิดแหล่

"ว้าวดีจัง ชิมิซึ"ทุกคนเริ่มพูดขึ้น และชั้นเริ่มจะหลับ

"อยู่ ปีหนึ่งเหรอ"ผู้ชายตัวใหญ่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร แต่ยาจังคงไม่คิดอย่างนั้น

"คะ-คะ-ค่ะ พะ-พวกเรา อยู่ ปี1ห้อง5ค่ะ" ยาจังตอบออกไปอย่างลนลานส่วนชั้นกำลังไปเฝ้าพระอินอยู่

"ดีจังเลยนะ แบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องผู้จัดการปีหน้าแล้วสิ"ผู้ชายตัวใหญ่หรืออาซาฮี พูดขึ้นอีกครั้ง

"ครับ!"โชจังตอบออกไปอย่างขยันขันเเข็ง(โชจัง =ฮินาตา โชโย)

"อะ--อ่ะ-เอ่อ"ยาจังลนลานขึ้นไปอีกเพราะแค่จะมาดูชมรมเฉยๆ

"พวกน้องเค้ายังไม่ตัดสินใจว่าจัเข้าชมรมน่ะ ชั้นพึ่งชวนพวกเค้าเมื่อกี้นี้เอง เเละอยากให้เห็นบรรยากาศก่อนเข้าชมรมน่ะ" โยซังพูดอธิบาย

"ยะ-ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"ยาจังพูดและค้อมตัวลง

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ!!!"ทุกคนพูดออกมาพร้อมกันเสียงดัง จนชั้นต้องสะดุ้งตื่น และค้อมตัวลงตามส่วนยาจังก็ ตกใจสุดขีดเลยล่ะ

"น้องเค้ายังไม่คุ้นชินกับการทักทายแบบนั้นนะ"โยซังพูดขึ้นแบบลนนิดๆ

"งั้นพะ-พวกเราขอตัวนะคะ"ยาจังพูดและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ชั้นจึงโค้วตัวและเดินตามไปแบบติดๆ พร้อมกับปิดประตู

หลังจากออกมาก็ตามอนิเมะ ยาจังกังวลเกินเหตุจนทำท่าแปลกแถมยังจับมือชั้นไปด้วย

"พวกเธอเป็นอะไรน่ะ"โค้ดอุไคพูดขึ้น จนทำให้ยาจังตกใจอย่างมาก แล้วหันไปมอง และก็ตกใจอีกรอบพูด

"อย่าฆ่าหนูเลยนะค่า---"และวิ่งออกไปโดยลากชั้นไปด้วย และเราก็กลับบ้านไป
.
.
.
.
วันต่อมา ช่วงพักเที่ยง

ตอนนี้ชั้นกำลังกินขนมปังใส้กรอกอยู่ส่วนยาจังทำหน้าเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่

"ยาจังเตรียมใจไว้หน่อยจะดีกว่านะ"ชั้นพูดขึ้น

"เอ๋ เตรียมใจเรื่องอะไรหรอ"ยาจังพูดออกมาพร้อมกับทำหน้างง

"ก็ตอนนี้ใกล้สอบแล้วใช่ไหมล่ะ บางทีอาจจะมีคนจากชมรมบอลเล่ มาขอให้เธอติวให้ก็ได้นะ"

"คะ-คงไม่หรอมั้ง"ยาจังตอบกลับมา

ครืด~

''ยาจิซัง อายามิยะซัง รบกวนหน่อยนะ~''เสียงของโชจังดังขึ้น ส่วนยาจังตอนนี้ทำหน้าแบบเป็นไปไม่ได้และมโนเหมือนเดิม

"ชั้นชื่อ ฮินาตะ โชโย อยู่ห้อง1นะส่วนนี้ คาเงยามะ"โชจังพูดแนะนำตัวขึ้น

"สวัสดี"คาคุงพูดขึ้นสั้นๆตามอนิเมะ

"สวัสดีค่ะ"พวกเราพูดขึ้นพร้อมกัน แล้วชั้นก็กินนมรสสตอเบอรี่ต่อ

"แล้ว ยาจิซัง กับอายามินะซัง ชอบการเรียนไหม"โชจังถามออกมาเหมือนในอนิเมะ

"ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ"ยาจังพูดเหมือนในอนิเมะ

"ส่วนชั้นไม่ชอบเลยซักนิด และถ้าให้สอนล่ะก็ยาจังสอนเก่งมากเลยล่ะ"ชั้นพูดพร้อมกับส่ายหน้าส่วนยาจังตกใจนิดหน่อย

"งั้นยาจิซัง ช่วยติวภาษาอังกฤษใก้พวกเราหน่อยสิ คาเงยามะ ขอร้องด้วยสิ"ฮินาตะ
"ช่วยติวให้หน่อย"คาเงยามะ
และทุกอย่างก็เป็นไปตามอนิเมะ ส่วนชั้นน่ะหลัยไปตั่งแต่บอกว่าให้ยาจังสอนแล้วล่ะ แต่ก็สะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อฮินาตะลุกปละพูดว่า

"ถึงจะเห็นแบบนี้แต่ชั้นก็เป็นผู้เล่นตัวจริงนะ"

"ขะ ขอโทษ"ยาจังก็ใช้ท่าก้มหัวมุดใต้โต๊ะแแบในอนิเมะ

"ไม่หรอกชั้นชินแล้วล่ะ แล้วก็ถึงชั้นจะเตี้ยแต่ชั้นก็ บิน ได้"ฮินาตะพูดออกมาอย่าภูมิใจ

"ฮินาตะมาจดต่อสิ"คาเงยามะพูดขึ้น

"อ่ะอืม...แต่ละคนทั้งสูงทั้งเก่ง แต่เวลาสู้ชั้นกลับรู้สึกว่าสู้พวกเค้าได้ มันทำให้ชั้นสนุกแล้วก็ตื่นเต้นสุดๆเลยล่ะ"ฮินาตะพูดและจดไปด้วยส่วนชั้นหลับไปอีกรอบแล้ว จนฮินาตะลุกและพูดอย่างตกใจว่า
"ฮะ เธอรู้จักยักษ์จิ๋วด้วยหรอ"
"ก็เป็นฉายาผู้เล่นญี่ปุ่นที่เเข่งกับชาวต่างชาติได้ไม่ใช่หรอ"ยาจังอธิบายตามสิ่งที่ตนรู้
"งั้นหรอ ใช่ชั้นก็จะเป็นยักษ์จิ๋วเหมือนกัน"ฮินาตะพูดออกมาอย่าสดใส
"เฮ้อ--ไอ้ยักษ์ตัวจิ๋วถ้าอยากไปโตเกียวก็รีบมาทำให้เสร็จได้เเล้ว"คาคุงพูดขึ้นอย่างประชด
ชั้นจึงหลับอีกรอบ พร้อมกับคิดในใจว่า 'ถ้ามีอีกรอบนายไม่ได้ตายดีแน่'ล่ะนะและรอบนี้ชั้นก็หลับยาวจนถึงเลิกเรียนเลยล่ะ
.
.
.

"ว่าแต่ว่าชั้นพึ่งจะรู้นะว่ายูจังเกลียดการเรียนน่ะ" ยาจังถามขึ้นขณะที่เราเดินไปโรงยิมของชมรมวอลเลย์บอลชาย

"หาว~งั้น ทำไมยาจังถึงคิดว่าชั้นชอบเรียนล่ะทั้งที่ชั้นหลับในคาบน่ะ"ชั้นหาวและถามกลับ

"ก็ยูจังเรียนเก่งนี่นาอาจารย์ถามทีไรก็ตอบได้ตลอดเลย" ยาจังตอบกลับมาและทำตาวิ้วๆแปลกๆ

"ชั้นน่ะไม่เคยตั้งใจทำอะไรสักอย่างหรอก" และคิดในใจว่า 'ถ้าตั้งใจทำคนที่พยายามก็ต้องเสียใจน่ะสิ เหมือนตอนนั้น'

'ทำไมคนอย่างเธอถึงได้ที่หนึ่งตลอด เพราะเธอทำให้ความพยายามของคนอื่นไม่มีความหมาย'
.
.
.
"ยู--ยูจัง--ยูจาง!!!" อยู่ๆเสียงของยาจังก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง

"ยาจังมันเจ็บหูนะ ตะโกนทำไมอ่ะ"ชั้นพูดออกไปหร้อมกับมือที่ปิดหูอยู่

"ก็อยู่ๆยูจังก็หยุดเดินไปเรียกตั้งนานแล้วด้วย" ยาจังตอบและขมวดคิ้วนิดหน่อย

"งั้นหรอ ขอโทษนะคิดอะไรนิดหน่อยอยู่น่ะ" ชั้นขอโทษเเละเราก็เดินต่อ
.
.
.

[ยาจิ ฮิโตกะ พาร์ท]

ชั้นและยูจังเดินมาถึงหน้าโรงยิมชั้นจึงทำจะก่อนจะเดินไป
"ยาจิซาง ตอนบ่ายมีสอบและชั้นทำได้ตั้งสามส่วนแนะต้องขอบคุณยาจิซังจริงๆ"ฮินาตะวิ่งและพูดขึ้น

"จริงเหรอ ฮินาตะ สุดยอด"และมันทำให้ชัเนดีใจไปด้วย
.
.
.

"วันนี้แค่ลองสังเกตการในชมรมก็พอนะ"คิโยโกะซังสั่งขึ้น

"คร้า"ชั้นตอบไปแบบหนักแน่นส่วนยูจังพยักหน้าชั้นคิดว่ายูจังต้องหลับไปแล้วแน่ๆ

"คร้าหรอ อ่ะแล้วก็ระวังลูกบอลกระเด็นใส่ด้วยล่ะ"ว่าจบเธอก็วิ่งไปหานักกีฬา

'ลูกบอลกระเด็นหรอ เอ๋หรือว่าจะมีคนแอบลอบสังหารชั้นงั้นหรอ'ด้วยความระแวงชั้นจึงหันมองรอบตัว

"นี้เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" คนที่ท่าทางเหมือนยากูซ่าเมื่อวานพูดขึ้น

'ม่ายยนะหรือว่าเค้าจะมาฆ่าชัเนงั้นหรอ'

"อ่ะ ชั้นเป็นโค้ดของที่นี้นะ"เค้าพูดขึ้นยิ้มๆ

'เอ๋นี่ชั้นตัดสินคนที่ภ่ยนอกอีกแล้ว'คิดได้ดังนั้นชั้นก็ลงไปกราบเค้าทันที
.
.
.

ชั้นมองชมรมวอลเลย์บอลซ้อม พวกเขาตบแรงมาก ส่วนยูจังเธอหลับไปแล้ว จนอยู่ๆ มีลูกบอลพุ่งมาทางนี้แต่ฮินาตะก็วิ่งมารับได้ทัน

"ไม่เป็นไรนะ"คิโยโกะซังวิ่งมาถามด้วยความเป็นห่วง

"พวกเราไม่เป็นอะไรค่ะ ชั้นแค่ตกใจนี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาเห็นการเล่นวอลเลย์บอล ทั้งที่ไม่ใช่คาบพละน่ะค่ะ แบบว่าสุดยอด"ชั้นหันไปพูดกับรุ่นพี่

"แนวป้องกันของทีมเราติดระดับจังหวัดเลยนะ"ระหว่างที่พูดก็มีลูกบอลพุ่งมาแต่รุ่นพี่คิโยโกะก็ปัดไปได้ง่ายๆ

"เมื่อก่อนคาราสึโนะเก่งมากถึงขนาดได้ไประดับประเทศ"รุ่นพี่พูดและยิ้มออกมา

"แต่ไม่กี่ปีที่ผ่านมาทีมเราก็แย่ลงจนได้ฉายาว่า ยักษ์ผู้ร่วงหล่น,อีกาที่บินไม่ได้ แต่คราวนี้น่ะต้องไปให้ได้เลยล่ะ ไปให้ถึงระดับประเทศ"คิโยโกะซังหุบยิ้มและพูดออกมาอย่างจริงจัง

"สุดยอดเลย สุดยอดเลยค่ะต่างจากตัวชั้นลิบลับ"ชั้นเผลอพูดออกไป

"ว่าเเต่เพื่อนเธอเนี่ยนิ่งเงียบจังนะ"เค้าพูดออกมาเเละมองไปที่ยูจัง

"อ่ะขอโทษด้วนนะคะแต่รู้สึกว่าเธอจะหลับไปนานแล้วล่ะค่ะเดียวหนูปลุกให้นะคะ"

"อ่ะงั้น ฝากด้วยนะชั้นต้องไปแล้วล่ะ"และรุ่นพี่ก็วิ่งไปทางโค้ช

.

.

.


"เอ้า!!รวมตัว!" โค้ชจะโกนขึ้นทำให่ชั้นที่เดินละเมออยู่ตื่นขึ้นและก็ถูกยาจังลากไปเข้าแถว

"เอ่อ ถึงจะกระทันหันไปหน่อยแต่ครูพึ่งตกลงซ้อมแข่งกับโรงเรียนโอกินิชิ ในวันพรุ่งนี้ พวกเค้าประทับใจในการเเข่งของพวกเธอตอนแข่งอินเตอร์ไฮ น่ะ"ครูตัวพูดกำหนดการขึ้น และเกืดเสียงว้าวขึ้นนิดหน่อย

"จริงอยู่ที่พวกเราไม่ลืมความขมข่นตอนแพ้เซย์โจ แต่พวกเธอก็ไม่จำเป็นต้องแบกรับเอาไว้ รีบๆเก่งขึ้นและลืมมันไปซะ!!"โค้ชพูดขึ้นต่อ

"""เย้!!!"""เสียงตะโกนดังขึ้น

.

.

.

.
[จบเถอะ]

__________________________________________

เอาล่ะจบแล้วกีบตอนที่3ใช่มะลืม ขอโทษที่หายไปนานนะครับ พอดีว่าผมทำหลายๆอยู่น่ะ
และถ้านานเกินไปก็คอมเม้น ทวงกันได้เลยนะครับ เพราะบางครั้งต้องการแรงผลักดันน่ะครับ
ไว้พบกันใหม่เร็วๆนี้ บาย---





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 suchiraporn2585 (@suchiraporn2585) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:07
    รอออออ
    #7
    0
  2. #6 one outs (@oneouts) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 13:49
    รอออออออออ
    #6
    0
  3. #5 D. 000 (@Wipaporn-1217) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:40

    ทำไมน้องขี้เซาจังเลยเนี้ย~
    #5
    0