[Fic Haikyuu] ก็แค่ตกบันไดแล้วตื่นมาในโลกไฮคิว

ตอนที่ 3 : ตอนที่2 เยี่ยมไข้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    7 เม.ย. 63

[อายามินะ ยูรินะ]

3 สัปดาร์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ชั้นยังคงใช้ชีวิตตามปกติเช่นเดิมนั้นก็คือ ตื่นนอน =>ตกบันได=>กินข้าวเช้า=>ไปโรงเรียน =>นอน(ตอนอาจารย์สอนคาบเช้า)=>กินข้าวเที่ยง=>นอน(ตอนอาจารย์สอนคาบบ่าย) =>กลับบ้าน=>นอน=>กินข้าวเย็น =>อาบน้ำ =>นอน แค่นี้วนไปเรื่อยๆ

ส่วนข่าวของชมรมวอลเลย์บอลก็ได้ยินเรื่อยๆจากเรื่องต่างๆที่เพื่อนในห้องพูดกัน เช่น เรื่องมีคนตบบอลอัด อาจารย์ใหญ่จนวิกหลุด ไม่ก็เรื่องที่ไปซ้อมเเข่งกับเซโจและชนะมาได้ ถึงที่จริงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ

''ชั่งเถอะตอนนี้กินข้าวเช้าก่อนดีกว่า และเมนูของวันนี้ก็คือ ..ขนมปัง ไข่ดาว และ นม''


    
  
ก็แค่เมนูเบสิคง่ายๆที่ประหยัดเวลา กินเสร็จอย่างรวดเร็วเเละเดินออกจากบ้านไปอย่างช้าๆ 


'อืมกว่าจะถึงเวลาที่คุณคิโยโกะมาชวนยาจิก็เหลืออีก ประมาร 2 เดือนสินะ งั้นทำไรดีนะ หรือเราควรออกตัวไปช่วยเลยดี แต่ไม่ดีกว่าเดี๋ยวเนื้อเรื่อง เสียหมด แถมเราก็ ไม่อยากเห็นสีหน้าตอนพวกนั้นแพ้เท่าไหร่ด้วย ... งั้นก็ชั่งมันเถอะ' 


เพราะคิดหลายๆอย่างเพลินไปหน่อยจึงทำให้มาอยู่หน้าห้อง 1-5 แบบไม่รู้ตัว


ครืด ~


ชั้นเปิดประตูและเดินเข้าไปในห้องไม่ค่อยมีคนสนใจชั้นเท่าไหร่ก็นะ ชั้นเป็นพวกไม่ค่อยอยากเด่นล่ะนะ (ขนาดไม่อยากเด่นยังนอนตลอดแบบนี้ ถ้าอยากเด่นขึ้นมาจะไม่แีนตึกโรงดนียนเล่นเลยหรอ//ไรด์) (อย่าขัดสิไรด์//ยูรินะ)(ขอโทษจ้า//ไรด์) ต่อชั้นเดินไปนั่งที่ของตัวเอง และหันไปมองโต๊ะข้างๆ


"วันนี้ยาจังยังไม่มาหรอ แปลกจังนะ"


ว่าจบชั้นก็ฟุบหน้าลงโต๊ะเพื่อหลับเหมือนเดิม ไม่นานชั้นก็หลับไป

.

.

.

กิ้งๆกิ่ง ก่อง~


เสียงออดเริ่มคาบโฮมรูมดังขึ้น ชั้นจึงต้องตื่นเดี๋ยวโดนอาจารย์เคาะหัวอีก ไม่อยากโดนแล้วล่ะ มันเจ็บ

และหันไปมองโต๊ะด้านซ้ายอีกครั้งแต่มันก็ยังคงว่างเปล่า ชั้นก็นั่งฟังอาจารย์เช็คชื่อำปเรื่อยจนถึงคนสุดท้ายและก่อนจะออกไปก็พูดว่า


"อืมแล้วก็วันนี้คุณ ยาจิ ฮิโตกะ ลาป่วยนะ ไปล่ะ"


พูดจบอาจารย์ก็เดินออกไป


'ยาจังป่วยงั้นหรอ งั้นหลังเลิกเรียนไปเยี่ยมหน่อยดีกว่า'


คิดดังนั้นและหลับต่อไปอย่างสงบสุข

.

.

.

"เฮ้ อายามินะ ตื่นสิ!!"เสียงของอาจารย์คณิตศาสตร์ดังขึ้น อย่าแรง

"ค่า ตื่นอยู่ค่า"ชั้นจึงตอบออกไปทั้งที่ตายังหลับอยู่

"งั้น เธอออกมาเขียนคำตอบ ข้อนี้สิ"อาจารย์พูดขึ้นเเละชี้ไปที่สูตร บนกระดาน

"ค่า~" พูดพร้อมกับรุกขึ้นแลัเดินออกไปแก้โจทย์เลขหน้ากระดานอย่างรวดเร็ว

"x=2 สินะคะ งั้นหนูกลับไปนั่งที่นะคะ" ว่าจบไม่รอคำตอบและเดินไปนั่งที่และหลับไปอย่างรวดเร็ว และก่อนจะหลับยังได้ยินเสียง เหมือนมีคนพูดขึ้น

ร้อมกันว่า "สุดยอด~" เลยแฮะ คิดไปเองมั้ง และหลับไป 

.

.

.

.

.

.

.

ตัดภาพไปที่ตอนเลิกเรียนเลยแล้วกัน

ชั้นเดินมาไปห้องพักครูเพื่อที่จะถามว่าบ้านของ ยาจังอยู่ที่ไหน และอาจารย์ก็เขียนแผนที่ให้ พร้อมกับถามขึ้นว่า 

"ว่าแต่จะไปทำอะไรเหรอ"พร้อมทำหน้าสงสัย


"ก็ต้องไปเยี่ยมไข้สิคะ ก็เป็นเพื่อนกันนี่นา" ตอบพร้อมกับทำหน้าสงสัยว่ามันแปลกตรงไหน


"เธอเนี่ยเป็นคนจริงจังกว่าที่คิดนะเนี่ย ปกติเอาแต่หลับแท้ๆ"อาจารย์ยิ้มขึ้นนิดหน่อย และส่งกระดาษให้


"งั้นหรอคะ หนูว่ามันก็ปกตินี่นาเพื่อนไม่สบายก็ต้องไปเยี่ยมน่ะ" แบบในอนิเมะไง เพราะในชาติก่อนก็ไม่เคยไปเยี่ยมเพื่อนเหมือนกัน (เพราะไม่มีเพื่อน)


"นั้นสินะ งั้นระวังรถด้วยล่ะ"อาจารย์ยิ้มกว้างกว่าเดิมเเละโบกมือลา


"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"ชั้นจึงของคุณและยิ้มพร้อมกับเดินออกจากห้องไป

.

.

.

.

.

"ใกล้กว่าที่คิดเเฮะ แต่วิ่งไปน่าจะดีกว่าถ้านั่งรถเดี๋ยวหลับแล้วเลยป้ายจะเสียเวลาเกินไป"


ว่าจบก็ออกตัววิ่งทันที ถึงจะไม่เร็วเท่าตอนไปซื้อขนมปังเพราะขี้เกียจแต่ก็ถือว่าเร็วล่ะนะ (เร็วพอๆกับตอนฮินาตะวิ่งเเข่งกับคาดงยามะ) 

.

.

.

.


และไม่นานก็มาถึงชั้นจึงเดินไปถามเจ้าของแมนชั่น

ว่า คุณยาจิ อยู่ห้องไหน เค้าจึกบอกชั้นมา และเดินไปที่ลิฟไม่นานลิฟก็เปิดชั้นกดชั้นที่ต้องการและไม่นานก็ถึง หน้าห้อง ของยาจัง จึงกดออดไปหนึ่งที และยืนรอ จึงกดไปอีกทีและก็รอ ไปก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตู จึงกดไปอีกสี่ที

|คะใครเหรอคะ| เสียงของยาจังดังออกมาจากออดหน้าบ้าน

"อายามินะ ยูรินะ ค่ะ"ชั้นตอบไปนิ่งเช่นเดิมไม่นานก็มีเสียงดังโครมครามดังมาจากหลังประตู

แกร้ก--ไม่นานประตูก็เปิดออก พร้อมกับร่างของเด็กสาวผมเหลืองที่ใส่ชุดนอนเดินออกมา

"เข้ามาก่อนสิ"ยาจังพูดออกมาพร้อมกับผายมือเข้าไปในบ้าน

"อืม แล้วอาการเป็นยังไงบ้างล่ะ"พูดพร้อมกับเดินเข้าไปในบ้านและยื่นถุงขนมปังให้ 

"ขอบใจจ่ะ หายแล้วล่ะ ว่าแต่รู้ได้ยังไงหรอว่าบ้านชั้นอยู่นี่ ระหรือว่า---"

"ชั้นถามอาจารย์น่ะ"ยาจังพูดขอบคุณออกมาและกำลังจะพูดเรื่องมโนต่อชั้นจึงพูดขัดไว้ก่อน

"แล้วก็มีการบ้านวิชาคณิตศาสตร์กับอังกฤษ แล้วก็ภาษาญี่ปุ่นนะ ตามในสมุดนี้เลยถ้าไม่เข้าใจอะไร ก็ถามชั้นก็แล้วกัน" ชั้นพูดพร่อมกับมองไปรอบๆอย่างสำรวจ

"อ่ะ จ้ะ ว่าแต่จะเอาน้ำอะไรไหม มีโคล่ากับชาเขียว แล้วก็ชานมน่ะ" ยาจังถามออกมา

"งั้นเอา ชานมก็แล้วกัน ว่าแต่ทำอะไรกินหรอเย็นนี้น่ะ ชั้นทำให้เอาไหม" ว่าจบก็ลงลุกขึ้นและเดินไปทางห้องครัวทันที 

"เอ๋ จะดีหรอเกรงใจน่ะ"ยาจังทำหน้าเกรงใจออกมาเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรหรอกยังไงเธอก็พึ่งหายป่วยนี่นาไปนั่งเถอะ อืมกินแกงกะหรี่กันไหมชั้นอยากกินพอดีน่ะแถมมีเครื่องครบเลยด้วย" ชั้นพูดอละยิ้มออกไป

"อะอื้ม ตามใจยูจังก็แล้วกัน" เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยและนั่งเปิดทีวีดูรอ 

.

.

.

.

30 นาทีผ่านไป 

"อาหารเสร็จแล้วล่ะ ยาจัง เธอเอาข้าวประมาณไหนหรอ"ชั้นถามออกไป

"ไม่เยอะมากค่ะ"เธอตอบกลับมาเบาๆ

"โอเค"ชั้นจึงตักแกงราดบนข้าวและเดินออกจากห้องครัวไปที่ห้องนั่งเล่นที่ยาจังอยู่และนั่งลงข้างเธอ

"ว้าววว น่ากินจัง" เธอตาวาวเมื่อเห็นของกิน

"ฮะๆ งั้นรีบกินกันเถอะ"ชั้นหัวเราะเบาเเล้วกินทันที และหันไปมองยาจังหลังจากกินไปอยู่ๆเธอก็เงียบไป

"อะ--อ่ะ--" ยาจังส่งเสียงแปลกๆออกมาเบาๆ

"อ่ะ เหรอ? เอ๋?"ชั้นได้แต่งงกับภาพตรงหน้า

"อร่อยยยยยยยย อร่อยเกินไปแล้ว ไม่เคยกินแกงกะหรี่ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยบลาๆๆ"และเธอก็บรรยายถึงความอร่อยของแกงกะหรี่ที่ชั้นทำต่อไป พอกินเสร็จชั้นจึงมองนาฬิกา ปรากฎว่า18.06น.แล้ว 

"อา หกโมง แล้วหรอเนี่ยเร็วจังนะ"ชั้นมองนาฬิกาและพูดออกไป

"อ่ะจริงด้วย!!"ยาจิจังตกใจนิดหน่อย ล่ะมั้ง

"งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะ" ยาจังพูดและเดินส่งชั้นที่หน้าห้องเพราะเธอยังใส่ชุดนอนอยู่เลยคงไม่เหมาะที่จะไปหน้าแมนชั่น

"อื้ม ไว้เจอกันนะ"ชั้นยิ้มและโบกมือกลับไป

.

.

.

.

ไม่นานชั้นก็เดินกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย และเดินไปอาบน้ำและขึ้นนอนตามปกติ

"การมีเพื่อนก็สนุกดีนะ ถึงเวลานอนจะหายไปนิดหน่อยก็เถอะ" ขั้นยิ้มออกมาเล็กน้อยและก็เข้าสู่ห้วงแห่งความฝัน ทันที

.

.

.

[จิยะ ฮิโตกะ]

หลังจากตื่นเช้ามาและกำลังจะไปกินข้าวแต่อยู่ๆ ก็ปวดหัวแบบไม่ทราบสาเหตุ คุณแม่จึงบอกให้วันนี้ลาป่วยและไม่ต้องไปโรงเรียน

.

.

.

"เบื่อจัง" แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะร่างกายไม่มีแรงเลยชั้นจึงต้องนอนต่อไป 

.

.

.

[15.30 น.]

ชั้นตื่นขึ้นอีกครั้งและไข้ก็หายไปแล้ว ส่วนคุณแม่ มีประชุมด่วนจึงออกไปแล้ว ในขณะที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น

กริ่ง~ เสียงออดน่าประตูก็ดังขึ้น 

'สะเสียงออดเหรอ ใครมาน่ะคุณแม่ก็ไม่ได้ลืมของ แถมนี่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมีคนมาส่งของแล้วนี่ใครกดละ หรือว่าจะเป็นโจร!?'

กริ่ง~ เสียงออดดังขึ้นอีกครั้ง

'เอาไงดีไปเปิดเลยดีไหมเหรอแกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้านดี ทำยังไงดี'

กริ่งๆๆ~ และเสียงออดก็ดังขึ้นอีกสี่ครั้ง

'เค้ารู้หรอว่าเราอยู่ในบ้าน งั้นใช้โทรศัพก่อนแล้วกัน'ว่าจบก็ไปหยิบโทรศัพท์ที่เชื่อมต่อกับออดหน้าบ้าน

"คะใครหรอคะ" พูดออกไปเบาๆ

|อายามินะ ยูรินะ ค่ะ| อีกฝ่ายทำให้เธอตกใจอย่างมาก จนต้องรีบวิ่งไปเปิดประตู จนเตะนั้นเตะนี้ไปหมด

แกร้ก--ชั้นเปิดประตูออกไป

"เข้ามาก่อนสิ"ชั้นพูดออกไปในใจได้แต่ขอโทษ ที่ต้องให้ยืนรอ

"อืม แล้วอาการเป็นยังไงบ้างล่ะ"ยูจังพูดพร้อมกับยื่นถุงใส่ขนมปังมาให้

"ขอบใจจ่ะ หายแล้วล่ะ ว่าแต่รู้ได้ยังไงหรอว่าบ้านชั้นอยู่นี่ ระหรือว่า---"

"ชั้นถามอาจารย์น่ะ"แต่ก่อนที่ชั้นจะมโนออกไปยูจังก็พูดดักขึ้นมาก่อน

"แล้วก็มีการบ้านวิชาคณิตศาสตร์กับอังกฤษ แล้วก็ภาษาญี่ปุ่นนะ ตามในสมุดนี้เลยถ้าไม่เข้าใจอะไร ก็ถามชั้นก็แล้วกัน" เธอพูดและส่งสมุดที่จดเรื่องการบ้านมาให้ชั้น แล้สมองไปรอบๆบ้านอย่างสงสัย

"อ่ะ จ้ะ ว่าแต่จะเอาน้ำอะไรไหม มีโคล่ากับชาเขียว แล้วก็ชานมน่ะ" ชั้นถามยูจังออกไปเพราะคิดว่าเธออาจจะเหนื่อย

"งั้นเอา ชานมก็แล้วกัน ว่าแต่ทำอะไรกินหรอเย็นนี้น่ะ ชั้นทำให้เอาไหม" ได้ยินดังนั้นชั้นก็รินชานมใส่แก้วทันที และได้ยูจังก็อาสาทำอาหารเย็นให้กิน

"เอ๋ จะดีหรอเกรงใจน่ะ"ชั้นตอบยูจังไปอย่างเกรงใจ

"ไม่เป็นไรหรอกยังไงเธอก็พึ่งหายป่วยนี่นาไปนั่งเถอะ อืมกินแกงกะหรี่กันไหมชั้นอยากกินพอดีน่ะแถมมีเครื่องครบเลยด้วย" เธอพูดและยิ้มออกมา

"อะอื้ม ตามใจยูจังก็แล้วกัน" ถึงจะเกรงใจอยู่บ้างแต่ก็อยากกินแกงกะหรี่ฝีมือยูจังล่ะนะ

.

.

.

.

30 นาทีผ่านไป

"อาหารเสร็จแล้วล่ะ ยาจัง เธอเอาข้าวประมาณไหนหรอ"ยูจังตะโกนออกมาจากห้องครัว

"ไม่เยอะมากค่ะ"เธอตอบกลับมาเบาๆ

"โอเค" ยูจังตอบกลับ ไม่นานเธอก็เดินออกมาพร้อมกับจานที่ราดแกงกะหรี่มาด้วย

"ว้าววว น่ากินจัง" ชั้นตาวาวทันทีเมื่อเห็นของแกงกะหรี่

"ฮะๆ งั้นรีบกินกันเถอะ"ยูจังหัวดราะออกมาเล็ก ชั้นจึกตักกินทันที

"อะ--อ่ะ--" ไอ้นี้มัน

"อ่ะ เหรอ? เอ๋?" ยูจังงงทำหน้างงกับสิ่งที่ชั้นพูดนิดหน่อย

"อร่อยยยยยยยย อร่อยเกินไปแล้ว ไม่เคยกินแกงกะหรี่ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยบลาๆๆ"และชั้นก็บรรยายถึงความอร่อยของแกงกะหรี่ที่ยูจังทำต่อไปและขอเพิ่ม พอกินเสร็จ ก็พพูดคุยเรื่องต่างๆกับยูจังนิดหน่อย

"อา หกโมง แล้วหรอเนี่ยเร็วจังนะ"ยูจังพูดขึ้นเมื่อมองไปที่นาฬิกา

"อ่ะจริงด้วย!!"ชั้นตกใจอย่างมากเพราะเหมือนมันพึ่งผ่านไปไม่นาน

"งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่พรุ่งนี้นะ" ยูจังพูดและเราก็เดินไปที่หน้าประตู ที่จริงอยากไปส่งหน้าแมนชั่นนะแต่ใส่ชุดนอนลงไปควไม่เหมาะ

"เดินทางดีๆนะ"ชั้นพูดแล้วโพกมือออกไป

"อื้ม ไว้เจอกันนะ"ยูจังยิ้มและโบกมือกลับมา เมื่อยูจังเดินไปจนลับตาชั้นจึงเดินเข้าห้องไป

"อ่า อยู่กับยูจังแล้ว สนุกจังนะ"


____________จบแล้ว_______________

อื้มเสร็จแล้วเราดีใจนะที่มีคนคอมเม้นน่ะถ้าไม่เห็นคอมเม้นล่ะก็ พวกคุณคงได้เจอเรา ปีหน้าแน่นอน เพราะงั้น ฝากคอมเม้นด้วยนะคะ บาย---


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #3 THARA I.N.K. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 16:20
    เพื่อนสาวน่ารักกกก
    #3
    1
    • #3-1 noname47(จากตอนที่ 3)
      7 เมษายน 2563 / 19:29
      ใช่ไหมล่ะน่ารักสุดๆ
      #3-1