[Fic Haikyuu] ก็แค่ตกบันไดแล้วตื่นมาในโลกไฮคิว

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ที่ไหนวะเนี่ย//ยาจิ ฮิโตกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

กริ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ(เสียงนาฬิกาปลุก)

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเพื่อบอกเด็กสาวที่นอนนิ่งบานไม่หายใจให้ตื่นขึ้นสักที

"อืม~หาว~ทำไมตอนเช้าต้องมาถึงด้วยนะ~"

น้ำเสียงเรียบนิ่งตรงข้ามกลับคำพูด แต่ประโยคนี้สำหรับเธอมันก็เหมือนการบอกอรุณสวัสดิ์ ถึงจะเหมือนอยากให้โลกแตกไปตอนที่หลับก็เถอะ แต่เธอก็ยอมลุกไปปิดเสียงนาฬิกาทั้ง 14 ตัวบนโต๊ะอย่างสะลึมสะลือ ใช่ 14 ตัวเพราะถ้าใช้ตัวเดียวเธอคงไม่ยอมตื่นเป็นแน่ จะให้ใครมาปลุกก็ไม่ได้เพราะเธออยู่คนเดียวแถมไม่มีเพื่อนสนิทด้วย หลังจากปิดนาฬิกาเสร็จเธอก็เดินไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างสะลึมสลือ แต่งตัวอย่างสะลึมสะลือ เดินลงบันไดอย่างสะลึมสะสือ และตกบันได้อย่างสะลึมสะลือ เหมือนเมื่อวานและวันอื่นๆแต่วันนี้มันพลาดเป้าทำให้แทนที่หัวจะลงเบาะที่วางไว้อย่างสวยงามตามระเบียบ แต่มันดันเฉ๋ไปฟาดพื้นอย่างรุนแรงทำให้สติของ เธอดับไป
.
.
.
.
.
.
[ยูรินะ]

"หืม~นี้มันที่ไหน"

ชั้นลืมตาขึ้นและพูดออกไปเนื่องจาก เท่าที่จำได้เราตกบันไดแล้วหัวกรัแทก ที่ๆเราน่าจะอยูควรจะเป็น บนพื้น ไม่ก็โรงบาลนี้นาแต่ที่นี้มัน...

"ห้องนอน หรอ.."

เพราะไม่ค่อยเข้าใจชั้นจึงลุกขึ้นแต่อยู่ๆก็ปวดหัวอย่างแรงจนต้องเอามือยกขึ้นมากลุมไว้ที่ขมับทั่งสองข้าง

"อึก----นี้มัน--อะไรเนี่ย--"

ชั้นร้องออกมาเบาๆในลำคอ เพราะอยู่ๆมีภาพมากมายไหลเข้ามามันคือเรื่องราวของคนที่มีหน้าตาและนิสัย คล้ายๆกับชั้น ต่างกันแค่ตรงสีผมและสีตาชั้น นั้งเรียบเรียงอะไรนิดหน่อย ก่อนจะลุกไป ล้างหน้าแปรงฟันและแต่งตัวไปลงเรียน หืม สงสัยหรอทำไมชั้นปรับตัวได้เร็วจัง ก็ไม่มีอะไรแค่...

"น่ารำคาญจนขี้เกียจคิด"

ก็เคยเห็นในนิยายบ่อยๆเลยปรับตัวได้เร็วแถมในความทรงจำยังบอกว่าวันนี้คือวันเปิดเรียนน่ะสิ เลยต้องรีบนิดหน่อย เพราะนี่มันก็ 6.40น. แล้วด้วย พอแต่งตัวเสร็จจึกออกจากห้องเหมือนเดิม และก็...

ตึกๆๆตุบ

ตกบันไดเหมือนเดิมชั้นไม่ได้ชอบตกบันไดหรอกนะแต่ดันเป็นคนซุ่มซ่ามเกินขนาด แต่ทางนี้เตรียมการไว้ดีกว่าเราเยอะเพราะชีวิตก่อนเราเอามาวางเเค่หมอนหนึ่งใบแต่ทางนี้คุณพ่อกับคุณแม่เตรียมไว้ให้อย่างดีเลยทั้งปูพรม แล้วก็ตามด้วยฟูก แถมตรงที่หัวน่าจะลงยังมีหมอนอีกสามใบวางเรียงไว้

''แต่พอไม่เจ็บแล้วทำไมมันง่วงล่ะเนี่ย ฮึบ"

ก่อนที่จะหลับอีกรอบเราเลยรีบลุกและเดินไปที่ตู้เย็นในห่องครัว หยิบขนมปังทีทาแยมไว้แล้วออกมาและเดินไปกินไปไม่วิ่งหรอกเพราะขี้เกียจไงล่ะ แถมบ้านกับโรงเรียนห่างกันแค่800เมตรเอง เสียอย่างเดียวตรงทร่มันเป็นทางขึ้นเขา นี่เเหละ อ่ะลืมบอกโรงเนียนนี้ชื่อว่า คาราสึโนะ ใช่แล้วชื่อเหมือนในอนิเมะเรื่อง ไฮคิว นั้นแหละ ทีแรกก็คิดว่าน่าตะแค่บังเอิญแต่อยู่ ก็มีผู้ชายผมสีส้มวิ่งอย่างเร็วไปทางโรงเรียน

"อ่า~ไม่ได้คิดไปเองสินะ"
'นี่เราเข้ามาอยู่ในอนิเมะไฮคิวจริงดิ'

และก็เดินต่อไปจนถึงห้อง 1-5 ถ้าจำไม่ผิดในเรื่องนั้นคนที่อยู่ปี1ห้อง5ก็คือ ยาจิ ฮิโตกะ สินะ
และพอเปิดประตูเข้าไปข้างในก็เริ่มมีคนแล้ว และด้วยความบังเอิญ ชั้นได้นั้งข้างๆ ยาจัง
(ย่อมาจากยาจิน่ะคะพอดีแกไม่ชอบเรียกชื่อคนมากกว่าสองพญาง//ไรด์) พอดีเเละเธอก็มาแล้วด้วย

"สวัสดี ชั้นชื่อ อายามินะ ยูมินะ เรียกแค่ยู ก็ได้ ฝากตัวด้วยนะ"

"อ่ะค่ะ ชะชั้น ยาจิ ฮิโตกะ ค่ะเรียกยังไงก็ได้ค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"

ยาจังแนะนำตัวอย่างเขินอายและลนลานมาก

"งั้นขอเรียกว่า ยาจัง นะ แล้วก็ราตรีสวัสดิ์"
"เอ๋---ราตรีสวัสดิ์หรอ"ฮิโตกะ

ชั้นยิ้มออกไปเล็กน้อยพร้อมกับดวงตาที่ง่วงงุนและฟุบหลับไปอย่างรวดเร็ว-----
.
.
.
.
.
.
.
[ฮิโตกะ]

ชั้นมาถึงโรงเรียนและไปนั่งที่แต่ก็ไม่กล้าไปทักใครจึงได้เพียงนั่งอยู่เฉยๆ และ อยู่ก็มีคนเดินมานั่งโต๊ะข้างๆชั้น เธอ มีผมและดวงตาสีฟ้าอมน้ำเงินหน่อยๆ แถมทำหน้าตาง่วงๆ ผมก็ยุ่งๆ เหมือนคนพึ่งตื่น

"สวัสดี ชั้นชื่อ อายามินะ ยูมินะ เรียกแค่ ยู ก็ได้ ฝากตัวด้วยนะ"

เธอพูดแนะนำตัวออกมาช้าๆ

"อ่ะค่ะ ชะชั้น ยาจิ ฮิโตกะ ค่ะเรียกยังไงก็ได้ค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"

ชั้นตกใจนิดหน่อยแต่ก็แนะนำตัวกลับไปอย่างอายๆ

"งั้นขอเรียกว่า ยาจัง นะ แล้วก็ราตรีสวัสดิ์"

"ค่ะ เอ๋---ราตรีสวัสดิ์หรอ"
'เธอหลับไปแล้ว ไวเกินชั่งเถอะค่อยปลุกตอนใกล้โฮมรูมแล้วกัน
.
.
.
.
.
"อายามินะซัง ตื่นสิคะโฮมรูมจะเริ่มแล้วนะคะ อายามินะซัง"
'ชั้นพยายามปลุกอายามินะซังมาหลายนาทีแล้วแต่เธอไม่ขยับเลย ระหรือว่าเธอตะตะตายไปแล้วววววม่ายยยยนะ'

ครืด~

"อายามินะซังตื่นสิ อาจารย์มาแล้วนะอายามินะซัง" ชั้นเริ่มเหงื่อไหลและลนลานพร้อมกับจิตนาการว่า ถ้าเธอโดนดุ ชั้นก็จะถูกเธอดุว่าทำไมไมปลุกเธอให้ตื่นและจะเริ่มกลั่นแกล้ง....จนได้เสียง
"อืม~หาว~อรุณสวัสดิ์ ยาจัง~"
"ในที่สุดก็ตื่นแล้วสินะคะ อาจารย์มาแล้วค่ะ"

ชั้นยิ้มออกไปอย่างโล่งอกทันที และไปนั่งที่ตัวเองอย่างมีระเบียบ พร้อมกับฟังสิ่งที่อาจารย์พูดไปด้วย
.
.
.
.
กริ้งๆก่อง ~(เสียงออด)

"เอาล่ะตั้งใจเรียนล่ะพวกเธอ ครูไปล่ะ"

อาจารย์พูดเรื่องต่างๆมากมายทั้งเรื่องกฏระเบียบเรื่องการเรียน และเลือกหัวหน้าห้อง หลังตากที่ออดดังขึ้นชั้นจึงเตรียมตัวเรียนวิชาแรกและ จะหันไปพูดกับ อายามินะซังแต่ก็พบว่า เธอนั้น...หลับไปอีกแล้ววว

"อายามินะซังตื่นสิคะคาบแรกจะเริ่มแล้วนะคะ"

ชั้นเริ่มพูดอย่างลนลานพร้อมกับเขย่าตัวอายามินะซังอีกครั้ง

"อืม~ ขอบคุณที่ปลุกนะว่าแต่วิชาอะไรนะ แต่วันแรกคงไม่มีสอนหรอกมั้ง"

เธอหันมาทางชั้นพูดออกมาอย่างงัวเงีย

"ก็วิชาคณิตศาสตร์น่ะค่ะ ว่าแต่อายามินะซัง เมื่อวานนอนไม่พอหรอคะ เห็นหลับตลอดเลย"

ชั้นถามเธอออกไปพร้อมกับทำสีหน้ากังวลนิดหน่อย เธอทำน่าครุ่นคิดบางอย่างก่อนจะตอบ

"สำหรับชั้นการนอน15ชั่วโมงขึ้นไปดีที่สุดน่ะ แล้วก็เราบอกให้เรียกเราว่า ยู ไงนามสกุลเรามันยาวจะตายขี้เกียจฟังแบ้วก็ไม่ต้ิงพูดสุภาพกับเราหรอกนะ"

'เอ๋ 15ชั่วโมงเนี่ยนะ เยอะเกิน"
"อ่ะอื้ม งั้นขอเรียก ยูจัง นะ"
"อืม"
ชั้นพูดออกไปพร้อมกับเกาแก้มเล็กน้อยแบะเธอก็ตอบกลับมาสั้นๆ

ครืด~

"อาจารย์มาแล้วล่ะ ยูจัง"

พอหันกลับไปอีกทีก็พบว่า ยูจังหลับไปอีกแล้วล่ะค่ะ แต่เป็นการหลับแบบนั้งหลังตรงถ้าไม่มองดีๆก็ไม่น่ารู้

'ยูจัง ชั้นไม่รู้ด้วยแล้วนะ'

และก็หันไปฟังอาจารย์พูดเหมือนเดิม
.
.
.
.
.
กริ้งๆก่อง
เสียงออดพักเที่ยงดังขึ้นทุกคนร้องดีใจและรีบวิ่งไปโรงอาหาร กันอย่างรวดเร็ว แต่ชั้นทำข้าวกล่องมาจึงนั่งอยู่กับที่และกำลังจะปลุกยูจังแต่พอหันไปก็พบเพียงความว่างเปล่า

"หะ หายไปแล้ว เอ๋เกิดแะไรขึ้นน่ะ เมื่อกี้ยังหลับอยู่เลย เอ๋ เอ๋"

ชั้นได้แต่นั่งงงกับตัวเองสักพักจนได้ยินเสียง

"กลับมาแล้ว"

ยูจังนั่งลงและพูดขึ้นเบาด้วยหน้าตาและน้ำเสียงง่วงงุนเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีขนมปังสามชิ้นวางอยู่บนโต๊ะ

"เอ่อ ยูจังไปไหนมาหรอ"ชั้นถามออกไป

"ดูก็น่าจะรู้นี้ไปซื้อขนมปังที่สหกรณ์ไงล่ะ"

ยูจังทำหน้าเหมือนมันเป็นเรื่องปกติและขยับโต๊ะมาติดกับชั้น

"เอ๋"

"ก็พอดีวันนี้ลืมทำข้าวกล่องมาน่ะ เลยต้องไปซื้อที่สหกรณ์ แปลกตรงไหนหรอ"

ยูจังพูดพร้อมกับมือที่กำลังเปิดซองใส่ขนมปังเมล่อนอย่างช้าๆ

"ไม่ค่ะที่ชั้นสงสัยคือยูจังหายไปแค่นาทีนิดๆเองนี้คะ ไม่ใช่ว่าปกติต้องใช้เวลา10กว่านาทีหรอคะ"

ชั้นถามออกไปทั้งที่ยังทำหน้าตกใจอยู่

"เห ช้าขนาดนั้นเลยหรอ ชั้นว่าชั้นก็ออกจะปกติดีนะพวกที่ใช้เวลานานน่ะน่าจะไม่ปกตินะ"

เธอพูดออกมาพร้อมกับเคี้ยวขนมปังไปด้วย

"ว่าแต่ยาจังไม่กินข้าวหรอ( ‘︿’ )"ยูจังพูดพร้อมกับทำหน้ามึนใส่

"กะกินสิ อยากลองชิมไหม"ชั้นจึงทำตัวไม่ถูกเลย และได้แต่คิดว่า
'นี่ยูจังคิดว่าการวิ่งของตัวเองปกติหรอ'

"เอ๋ ให้จริงหรองั้นชั้นอยากกินคุณปลาหมึกอ่ะ"

เธอตาวาวขึ้นมาทันทีและชี้ไปที่ลูกชิ้นสีแดงที่ทำเหมือนปลาหมึก

"งั้นอ้ามนะ"ชั้นจึงพูดเหมือนที่เค้าป้อนข้าวเด็ก

"งั้ม อืมอร่อยดีนะ" เธอยิ้มและพูดทั้งที่ยังเคี้ยวไม่หมด

"งั้นหรอดีแล้วล่ะ"ชั้นตอนออกไปยิ้มๆ

"อ่ะ-อันนี้ชั้นให้" เมื่อว่าจบก็หยิบลูกอมขึ้นมาสามเม็ดเเละวางไว้ข้างมือชั้น

"ขอบคุณนะ"ชั้นหยิบลูกอมขึ้นมาและพูดขอบคุณออกไป

"ไม่เป็นไรหรอเป็นคำขอบคุณเรื่องคุณปลาหมึกน่ะ แล้วก็ ราตรีสวัสดิ์นะ"

ว่าจบเธอก็หลัยไปอีกรอบแต่ที่ชั้นสงสัยคือ
'ยูจังกินขนมปังหมดตอนไหนเนี่ย ทั้งๆที่เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่เลยแท้ๆ แปลกเกินไปแล้ว'

และไม่นานคาบบ่ายก็มาถึง ครั้งนี้ชั้นลืมปลุกยูจังเพราะมัวแต่คิดเรื่องต่างๆอยู่ แต่อาจารย์ก็ไม่ว่าอะไร หรืออาจจะไม่เห็นก็ได้ คาบบ่ายก็ยังไม่มีเรียน และเวลาก็ร่วงเลยไปจนในที่สุด..
.
.
.
กริ้งๆก่อง
เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น ทุกคนทำความเคารพอาจารย์ และเตรียมตัวกลับบ้าน ชั้นจึงหันไปปลุกยูจัง ครั้งนี้เธอตื่นไม่ยากเหมือนตอนเช้าอาจจะเพราะหลับมานานพอควรก็ได้
และเราก็หยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไปด้วยกัน ระหว่างทางยูจังก็ถามสิ่งที่อาจารย์พูดนิดหน่อย

"ว่าแต่ ยาจังจะเข้าชมรมอะไรหรอ"ยูจังถามออกมานิ่งๆ

"ไม่รู้สิแล้วยูจังล่ะ"ชั้นตอบและถามกลับไป

"ไม่รู้สิ ไม่มีอารมณ์เลย"ยูจังตอบกลับมาเช่นเดิม

"อ่ะชั้นต้องไปทางนี้แล้วยูจังล่ะ"ชั้นพูดพร้อมกับชี้ไปอีกฝั่งของถนน

"บ้านชั้นไปซ้ายน่ะ งั้นยาจังก็ระวังตัวด้วยนะ"

"อื้ม!!"

ยูจังโบกมือนิดหน่อยก่อนจะเดินไปทางซ้ายทันที ส่วนชั้นกำลังรอสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นข้ามได้ก็มองแผ่นหลังของยูจังไปด้วย

'ยูจังเนี่ย เท่ดีนะ เอ๋ทำไมอยู่ๆชั้นถึงคิดแบบนั้นล่ะเนี่ย'
.
.
.
.
_________________จบเถอะ__________________

เอาล่ะก็จบไปแล้วนะคะกับตอนที่หนึ่ง บอกตามตรงเลยนะคะเขียนเองงงเนื้อเรื่องเอง 555+
ฝากกดติดตามด้วยนะคะไว้พบกันใหม่ เมื่อเราขยัน ล้อเล่น(?)น่ะค่ะ งั้นไปล่ะบาย





นี้คือ ยาจิ ฮิโตกะ ค่ะเผื่อใครจำไม่ได้


"ต่อจากนี้จะพยายามค่ะ"ฮิโตกะ


"เราก็จะทำเท่าที่ ทำได้นะ ฮะๆ"ไรด์





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #2 Ink260248 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 11:00
    น่าสนๆๆๆๆๆ
    #2
    0
  2. #1 oneouts (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 01:52
    รอออออออ
    #1
    0