ผจญภัยเมืองต้องมนตร์ กับสมบัติผู้สาบสูญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 173 Views

  • 1 Comments

  • 5 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    173

ตอนที่ 9 : บทที่ 7 การค้นพบที่ยิ่งใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

ณ. หอสมุดเวทย์ประจำโรงเรียนซายเอนเทียร์
เวลาผ่านไปสามชั่วโมงเราทั้งห้าต่างหาหนังสือ้กร่ยวกับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เยอะแยะไปหมด
"หนังสือกองท่วมหัว แต่ไม่มีอะไรคืบหน้า"บาร์รอนพูด
" zzz" เซบาสเตียนหลับเอาหนังสือหนุนแทนหมอน

ส่วนใหญ่ข้อมูลที่เกี่ยวข้องที่หาได้ 'น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ลักษณะ มีอ่างน้ำพุสีขาว บนสุดมีลูกแก้วสีขาวนวลส่องสว่าง เหมือนแสงพระจันทร์ในคืนวันเพ็ญ น้ำตกที่ไหลออกมาตามน้ำพุสีฟ้าน้ำทะเล มีดอกไม้หญ้าอยู่รอบๆน้ำพุ ' ข้อมูลที่ได้รับส่วนใหญ่
"
"งั้นลองไปที่โซนหอสมุดต้องห้ามดีไหม"เจนนิเฟอร์กระซิบ
"ห่ะ หอสมุดต้องห้าม"สามหนุ่มพูดพร้อมกัน
"ใช่นะสิ หอสมุดต้องห้าม จะพูดเสียงดังทำไมกัน"เจนนิเฟอร์พูด
"แล้วเราจะเข้ายังไงหล่ะ"เซบาสเตียนถาม
"ฉันมีวิธี แต่ถ้าไปทั้งห้าคนมันเป็นจุดสนใจ"เจนนิเฟอร์พูด พร้อมยิ้มที่มุมปาก

ช่วงเวลาพลบค่ำ ของวันนั่นเอง เจนนิเฟอร์ บาร์รอน และผม เข้าข้างใน ส่วนเซบาสเตียนและแอเรียล มองต้นทาง เจนนิเฟอร์เป็นคนนำทาง เดินไปข้างหลังสุดของหอสมุด บริเวณชั้นหลังสุด ที่มีหนังสือยาวสุดลูกหูลูกตา
"ข้าเคยอ่านเจอ บันทึกของคุณปู่ มันอยู่แถวไหนนะ"เจนนิเฟอร์พูด พร้อมกับอ่านสันหนังสือ
"เจ้าหาเรื่องอะไรหล่ะ จะได้ช่วยๆกันหา"บาร์รอนพูด
"หนังสือเล่มสีเทา ที่เขียนว่า 'อนันต์' เป็นเล่มดูเหมือนไม่น่าสนใจ เล่มบางๆนะ" เจนนิเฟอร์กระซิบพร้อมกับมองหา
"นี่ไง" เจนนิเฟอร์ ลูบที่หนังสือเล่มสีเทา เก่าๆ
ผมและบาร์รอนมองไปที่มือของเจนนิเฟอร์

"ความรู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุด"เจนนิเฟอร์พูดพร้อมจับมือผมและบาร์รอน เราต่างหายตัวเข้าสู่ฝั่งหอสมุดต้องห้าม

ณ. หอสมุดฝั่งต้องห้าม หลังจากที่เราเข้ามา ไฟเชิงเทียนสีดำต่างลุกโชนขึ้น ใยแมงมุมเต็มไปหมด ทั้งฝุ่น มองไปเบื้องหน้า หนังสือมีเต็มชั้น แบ่งออกเป็นหลายสีตามสัน ทั้งเล่มเก่าเล่มใหม่ แย่งออกเป็นชั้นหกชั้น คือ สีเงิน สีแดง สีน้ำเงิน สีเขียว สีเหลือง และสีดำ
"ทำไมหนังสือที่เป็นกุญแจ ถึงชื่อว่าอนันต์หล่ะ"ผมถาม
"อนันต์ เป็นแนวคิดในทางคณิตศาสตร์และปรัชญาที่อ้างถึงจำนวนที่ไม่มีขอบเขตหรือไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนกับแหล่งความรู้ที่ไม่มีวันสิ้นสุดยังไงหล่ะ"เจนนิเฟอร์พูด
"แล้วทำไมหนังสือพวดนี้ถึงต้องแยกมาหล่ะ"ผมถามอีก
"ก็ส่วนใหญ่ในนี้ เป็นหนังสือเวทย์สายรัตติกาลและตำราเก่า ที่เลิกใช้แล้วนะสิ"เจนนิเฟอร์พูด
"หนังสือเวทย์สายรัตติกาลคืออะไรเหรอ?"ผมถามต่ออีกด้วยความสงสัย
"..."เจนนิเฟอร์ไม่ตอบ พร้อมมองลอดแว่น ในขณะที่กำลังเดินหาหนังสือ
'ฉันพูดอะไรผิดเนี่ย' ผมได้แต่คิดในใจ
"หนังสือเวทย์สายรัตติกาล เป็นหนังสือเก่าแก่ที่เน้นทางสายมนต์ดำ ส่วนมากจะเป็นเวทย์ต้องห้าม เพราะมันส่งผลรุนแรง ให้กับผู้ใช้ยังไงหล่ะ "บาร์รอนพูดเหมือนอาจารย์บรรยายแลคเชอร์
"แล้วทำไมหนังสือที่นี้ถึงมีหลายสีหล่ะ แบ่งชัดตามชั้นด้วย"ผมถามอีก
"หนังสือก็เหมือนที่เรามีเผ่าตามธาตุ ถ้าเราใช่เวทย์ตามเผ่าของเรา เวทย์นั่นจะรุนแรงขึ้นไง"บาร์รอนพูดขึ้นอีก พร้อมทั้งเดินไปหาหนังสือ
'หนังสือเยอะขนาดนี้ จะไปหาที่ไหนก่อนดีนะ'ผมได้แต่คิด ในขณะนั่นเอง ผมได้ยินเสียงบางอย่าง
'จงฟัง และตั้งใจฟัง รวบรวมอัญมณีทั้งสี่ ก่อนที่จะสายเกินแก้' ผมได้ยินเสียงบางอย่างที่ก้องในหัว ผมพยายามมองตามเสียงไป แล้วผมก็พบ หนังสือเล่มหนึ่งสีดำประดับด้วยอัญมณีสี่สี
'ท่านพบข้าแล้ว ท่านชาย พาข้ากลับไปด้วย' เสียงผู้หญิงก้องดังในหัว
ผมได้แต่มองหน้าเพื่อนๆ ทุกคนต่างมองหาหนังสือ ทุกคนไม่ได้ยินเสียงเหมือนผม
ผมเดินเข้าไปหยิบหนังสือสีดำประดับด้วยอัญมณีสี่สี แล้วมาถือไว้ขณะนั่นเอง ได้ยินเสียงร้องขึ้น
"โฮกกกกกก" เสียงจากหนังสือสีแดงเพลิง คนที่ถืออยู่คือบาร์รอน
พร้อมดวงไฟกลางห้องที่ลุกโชนขึ้น
"นายทำอะไรนะ หนังสือที่นี่ เอาออกไปไกลจากชั้นไม่ได้นะ อีกอย่าง บรรณารักษ์คงรู้แล้วว่ามีคนเข้ามา"เจนนิเฟอร์พูด
'อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี้นะ พาฉัน พาฉันกลับไปด้วย ฉันจะใช่เวทย์กำบังให้ พาฉันออกไป'เสียงผู้หญิงยังก้องอยู่ ผมจึงหยิบใส่เสื้อตัวในและเจนนิเฟอร์พาออกไป

เราทั้งสามออกมาจากหอสมัดต้องห้าม มารวมตัวกับที่เหลือ
"ข้าตกใจแทบแย่ เห็นบรรณารักษ์ รีบเดินไปหยิบหนังสือเวทย์ประจำตัว แล้วเดินไปทางชั้นในสุดที่พวกเจ้าหายไป"เซบาสเตียนพูด
"แล้วได้อะไรบ้างหล่ะ"แอเรียลพูด
"..."เจนนิเฟอร์ไม่พูดอะไร ยืนยิ้ม พร้อมทั้งถือกระดาษที่ฉีกออกมาได้
โดยในกระดาษมีเขียนบรรยายว่า
' น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า น้ำพุแห่งนิรันดร์ ลักษณะน้ำพุสีขาว บนสุดมีลูกแก้วสีขาวนวลส่องสว่าง เหมือนแสงพระจันทร์ในคืนวันเพ็ญ น้ำตกที่ไหลออกมาตามน้ำพุสีฟ้าน้ำทะเล มีดอกไม้หญ้าอยู่รอบๆน้ำพุ สามารถแยกเผ่า แยกธาตุของสิ่งมีชีวิตได้ ในอดีตเชื่อว่าลูกแก้วสีขาวที่อยู่บนน้ำพุ สามารถไปทำยาอายุวัฒนะได้'

"เรารีบแยกย้ายก่อนที่บรรณารักษ์จะกลับมาแล้วกัน"แอเรียลพูด

"โอเคงั้นแยกย้าย"บาร์รอนพูด
เราทั้งห้าต่างแยกย้ายกันกลับหอ ขณะที่เราเดินกลับ เมฆบังแสงจันทร์ เสียงหมาป่าหอนอย่างต่อเนื่อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น