ผจญภัยเมืองต้องมนตร์ กับสมบัติผู้สาบสูญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 173 Views

  • 1 Comments

  • 5 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    10

    Overall
    173

ตอนที่ 16 : บทที่ 14 เริ่มต้นสู่การผจญภัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มี.ค. 62

วันต่อมาหลังจากที่ประกาศข่าวออกไป ผมและเพื่อนๆต่างต้องไปเช็คตารางเรียนใหม่ เริ่มจากการฝึกสมาธิเช่นเดิม เข้าสู่แบ่งตามศาสตราวุธขั้นพื้นฐานเพิ่มขึ้นจากเดิม หรือออกไปดูตามแหล่งฝึกในบางครั้ง

โดยแยกย้ายกันไปเรียนฝึกใช้อาวุธขึ้นพื้นฐาน อาวุธไม้เท้ากับคัมภีร์ ของผมกับเจนนิเฟอร์ฝึกเรียนที่ การใช้งานจะคล้ายกัน คือ ไม้เท้า หรือ คฑา จะส่งกระแสจิตไปยังลูกแก้ว รวมทั้งการร่ายเวทเสริม จะช่วยให้ดีขึ้นทั้งการโจมตีและการรักษา
ส่วนคัมภีร์ เขียนอักขระกลางอากาศ โจมตีและการรักษาเช่นกัน เวลาเรียนเจนนิเฟอร์จะนั่งใกล้ๆกับผมเสมอ เพราะเวลามีอะไร เราจะได้ช่วยกันเสมอได้ บางครั้งมีอลิซแอบมาฟังด้วย เพื่อปรับใช้กับเคียวของตนเอง
ในครั้งแรกผมรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ว่าผมจะสามารถทำได้ไหม แต่พอทำได้บ้าง ไม่ถึงกับที่หนึ่งของสาย แต่ก็ไม่ถึงกับแย่ที่สุด
สายดาบ เช่น บาร์รอน จะเรียนกับสายหอกที่เน้นการโจมตีระยะใกล้
สายธนู เช่น เซบาสเตียน จะเรียนกับมีดสั้นที่เน้นการโจมตีระยะไกล
สายเครื่องดนตรีต่างๆ เช่นแอเรียล จะเรียนกับสายรำ เน้นการโจมตีจากท่าทาง หรือการสะกดจิต

ในวันนี้เป็นวันแรก สำหรับวิชาอาวุธขั้นพื้นฐานที่แบ่งตามศาสตราวุธขั้นพื้นฐาน วันนี้เป็นอีกวันที่ อาจารย์ 'ลูฟ' เป็นคนสอน และออกพาไปทัศนศึกษา ตามแหล่งฝึกที่มีพี่ปีอื่นอยู่ โดยแบ่งกันเป็นกลุ่มต่างสายอาวุธโดยให้เหตุผลว่า 'ในการทำงานจริงจะต้องมีการทำงานเป็นทีมตามความสามารถของแต่ละคน เช่นในทีมที่ดี ควรจะมีทั้งโจมตี รักษา ป้องกันไปด้วย' โดยก่อนจะออกเดินทาง จะถูกเน้นย้ำเสมอว่า การออกไปสู่สายตา ย่อมเป็นหน้าตาของประชาชน ในการแบ่งกลุ่ม ประกอบด้วย สายรักษา/สนับสนุน โจมตีระยะใกล้ โจมตีระยะไกล ซึ่งในทีมของผมประกอบด้วย ผม บาร์รอน เซบาสเตียน และมีอลิซเป็นตัวแถมในการเดินทาง นักเรียนทั้งหมด 99 คน แบ่งออกเป็น 33 ทีมแตกต่างกันออกไป โดยทุกคนใส่เครื่องแบบสีเทา ในทีมของผม เข้าไปที่ป่า วสันต์( ป่าใบไม้ผลิ) และเป็นที่ไกลที่สุด โดนป่าวสันต์เป็นป่าที่มีความอุดมสมบูรณ์มากไปด้วยพันธุ์ไม้ที่หลากหลาย มีทั้งความร่มรื่น มีสีสันจากสีดอกไม้ต่างๆ เสียงสัตว์ต่างๆนานๆชนิด เช่น เสียงนกร้อง เสียงน้ำไหลจากธารน้ำตก สายลมพัดผ่านเบาๆ ทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ในขณะนั้น
"ท่านค่ะ มองที่หนังสือเจ้าค่ะ" อลิซพูดขึ้น ขณะที่อยู่บนไหล่ผม
"หนังเล่มไหนหล่ะ"ผมถามด้วยความสงสัย
"แผนที่สีนิลเจ้าค่ะ อัญมณีสีเขียวมรกตส่องประกาย ข้าคิดว่าอัญมณีน่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นะเจ้าค่ะ" อลิซพูด
ผมแอบมองที่หนังสือสีดำที่ประดับด้วยอัญมณีสี่สี แต่ภายในเป็นแผนที่ โดยมีจุดเป็นแสงสีเขียวอยู่
"จริงด้วยแหะ แสงสีเขียวขึ้นจริงด้วย แต่ผมมาทัศนศึกษานะ" ผมพูดกับอลิซ
"ท่านจะต้องรวบรวม อัญมณีนะเจ้าค่ะ อย่าลืมในข้อนี้"อลิซพูด
"ทำยังไงดีหล่ะ ทีนี้"ผมถามด้วยความสงสัย ในขณะนั่นเหมือนเซบาสเตียนได้ยินจึงมาสมทบ
"อะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้น"เซบาสเตียนพูด
"เอ่อ...พอดีผมคิดว่าอยากลองเดินดูธรรมชาติรอบๆด้วยนะ เผื่อเจอสมุนไพรใหม่ๆบ้าง แต่จากกำหนด เราออกนอกเส้นทางไม่ได้ด้วยใช่ป่าว?"ผมบอกอย่างส่งๆ
"งั้นเอางี้ดิ เข้าไปที่พักของแหล่งฝึกป่าวสันต์ก่อน รอให้ถึงพลบค่ำ แล้วเราแอบออกมากันก็แล้วกันดีไหม ข้าจะได้ชวนบาร์รอนด้วย" เซบาสเตียนพูด
'เฮ้ยยยย เอาว่ะ อย่างน้อยๆ ก็มีข้ออ้างจะได้ไปหาอัญมณีแล้วหล่ะ' ผมได้คิดในใจและเดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงที่พักแหล่งฝึกของป่าวสันต์

0 ความคิดเห็น