[GOT7] YUGYEOM

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 0 Comments

  • 3 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4

    Overall
    91

ตอนที่ 4 : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ม.ค. 62




      "พูดยังไงก็ได้ ให้ลูกชายคุณคิมเข้าซื้อหุ้นของเราถ้าไม่ได้ลูกต้องกลับมาอยู่ที่บ้าน โอเครไหม??" ฉันกรอกตาไปมาให้กับพ่อที่กำลังเสวนาฉันเรื่องขายหุ้น แถมยังกำชับนักกำชับหนาว่าลูกชายคุณคิมอะไรนี้ดีกับบริษัทเราถ้าทำให้ไม่พิใจอาจมีผลกระทบ ฉันฟังมาจนจำได้หมดแล้วว่าคำพูดต่อไป พ่อของฉันจะพูดอะไร
      "ค่ะพ่อ เอซเข้าใจ เอซจะไปได้รึยังเนี่ย" พ่อหันมองฉันอีกครั้งอย่างไม่วางใจก่อนจะพยักหน้าให้ฉันไปได้แล้ว 
ฉันเดินมาขึ้นBTS แถวบ้านก่อนจะตรงไปร้านกาแฟที่นึง ตาก็คอยสอดส่องดูตัวเลขหุ้นที่ตอนนี้ไม่ทีท่าว่าจะขยับสูงขึ้นเลย พร้อมกับลอบถอนหายใจอย่างหน่ายๆ

ติ้ง~ ตริ้ง~ เสียงริงโทนในโทรศัพท์ปรากฏขึ้นพร้อมกับเบอร์โทรแปลกๆ
ลูกชายคุณคิมสิ้น้ะ ฉันวางพลางกดรับสายปลายทางก่อนที่จะมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น
[อันยองครับ ใช่ลูกของคุณคังรึป่าว?] เสียงทุ้มติดกวนๆนิดเอ่ยขึ้น ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินเสียง ไม่นานก็ตอบกลับไป 
"ใช่ค่ะ ลูกชายคุณคิมใช่ไหมค่ะ??" ฉันว่าเสียงผู้ชายคนนี้มันคุ้นแปลกๆ หรือว่าฉันคิดเองเออเอง แต่เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ
[ใช่ครับ ผู้หญิงเหรอ? ผมคิดว่าลูกคุณคังเป็นผู้ชายสะอีก แต่ช่างเหอะ ว่าแต่ออกมาแล้วใช่ไหมครับ ผมรออยู่ร้านกาแฟ seoulStreet ข้างในนะครับ ใส่เชิ้ตสีดำกางเกงยีนส์สีดำ]
       ผู้ชายปลายสายพูดยาวจนฉันแอบอึ้งแต่เมื่อเขาอธิบายจบฉันก็ตอบรับ อย่างว่าง่ายก่อนจะวางสายไป แต่ฉันคุ้นกับเสียงของเขาจริงๆนะ มันเหมือนคนรู้จักหรือคนใกล้ตัวยังไงยังงั้น แต่นึกหน้าไม่ออก หรือว่าฉันจะเบลอ ช่างเหอะ วันนี้ยังไงสะ เขาก็ต้องซื้อหุ้นของฉันอยู่แล้ว แค่พูดกรอกหูหน่อย แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ดูแนวแล้วน่าจะเจ้าชู้พอตัวอยู่แค่ฟังจากเสียง
       ฉันบ่นในใจก่อนจะเสียบสายสมอลทอคฟังเพลงกล่อมใจที่เริ่มเต้นด้วยความกังวลว่าจะขายหุ้นไม่ได้พร้อมกับ คิดคำที่จะใช่ต่อกรกับลูกชายคุณคงคุณคิมอะไรนั้น 
       ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดีเถอะนะ.....

15นาทีต่อมา 
       "คิม จงอิน กรี๊ดดดด><!!!" ฉันหันขวับไปตามเสียงผู้หญิงคนหนึ่งหลังจากลงจากBTS เป็นที่เรียบร้อยและกำลังจะตรงดิ่งไปร้านกาแฟแล้ว ได้ยินชื่อจงอินเท่านั้นแหละ
 ว้ายยย แม่ปลื้ม>< ไม่ได้ๆนะ เอซถ้าแกตามยัยผู้หญิงนั้นไปแน่นอนงานแกเละแน่ ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะหันไปมองกลุ่มกญิงสาวที่เริ่มเกาะตัวเป็นกลุ่มก้อน 
       "ขอโทษนะ จงอินวันหลังฉันจะมาเซลฟี่กับนายให้ได้เลยT.T" 
ฉันคร่ำครวญก่อนจะลากจิตวิญญาณของตัวเองออกมา 

       ป้ายร้านกาแฟตรงหน้าฉายชัด ฉันสูดลมหายใจหน้าร้านไปมาอย่างกับคนเป็นหอบ ถึงแล้ว และต่อไปคงเป็นวินาที ที่จะชี้เป็นชี้ตายในธุระกิจของฉัน แน่นอนฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด ฉันเดินตรงไปยังประตูร้านกาแฟก่อนจะเปิดออก แต่ไม่ทันที่จะได้เปิดออกดี คนด้านในก็ผลักประตูออกมาเหมือนกัน 

"!!!!" 
"!!!!" 
       เหมือนทุกอย่างจะกลับมาเดจาวูอีกครั้ง ฉันมองคนตรงหน้าอย่างช็อคจนขีดสุด ไม่ต่างจากหมอนั้น และฉันก็จำได้ดีเลย ไอเตี้ยเมื่อ10ปีที่แล้ว ทำไม....
ทำไมมันมาอยู่ตรงเน้0[]0!!!!

"ธะ เธอออ!!!" 
"ยูคยอมมม!!!"



_______________________________________________________________________________

#อันยองนักอ่าน มาต่อแล้วเดี่ยวนี้จะอัฟทุกวันเลย ช่วยส่งคอมเม้นท์และกำลังใจมาให้กันด้วยน้ะ เราสัญญาจะทำให้เต็มที่ ขอบคุณทุกคนที่อ่านด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น