{หลินลี่เหมย} เฟยอ๋องเย็นชาและชายาร้ายกาจ(ดอง)

ตอนที่ 5 : ชายากับ..รัชทายาท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

Select AllCopy To Clipboard     ลี่เหมยลุกจากเตียงด้วยสีหน้ามึน...เจ้าบุรุษน่าตายนั้นแอบกินเต้าหู้นาง!!! จางเทียนเฟย...เจ้า!! อ๋องโรคจิต! ท่านมันอ๋องหน้าด้าน หยาบช้า เลวทราม ชิชะ!! นางสะบัดตนอีกครั้งอย่างหงุดหงิด สาวใช้เมื่อเห็นเจ้านายตนหงึดหงิดก็ทำหน้าเหี้ยมขึ้นมาทันที ใครทำให้เจ้านายสาวของนางหงุดหงิด!! 
 "เจ้าไปเตรียมน้ำมา ข้าจะชำระร่างกายเสียหน่อย อยู่ก็รู้สึก'ขยะแขยง ร่างกายตนขึ้นมา '' ร่างบางตวัดไปมองสาวใช้ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งจนบุคคลผู้ถูกใช้งานรีบวิ่งออกไปทันที  ลี่เหมยถอนหายใจช้าๆ นางเองก็มิค่อยจะถูกบุรุษโดนตัวนัก จึงทำให้นางระคายได้มิยาก ชั่งน่าขนะแขยงเสียจริง สตรีวัยปักปิ่นเช่นนางที่บุรุษที่ยังแม้แต่มิเคยรู้จักสัมผัสขนาดนี้เชียวรึ!?  หมิงหมิงยกอาภรณ์สีขาวสง่างามไร้รวดลายมาให้ตรงหน้านาง 
    "นายหญิงเจ้าคะ อาภรณ์วันนี้เจ้าค่ะ " หมิงหมิงยื่นอาภรณ์ตรงหน้าใผให้นาง ลี่เหมยรับก่อนจะไปเปลี่ยนในห้องน้ำ 
    "อืม ออกไปเถอะ ข้าจะเปลี่ยนชุด "ข้ารับใช้สาวย่อกายทำความเคารพก่อนที่จะค่อยๆเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ ลี่เหมยเดินเข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ในห้องน้ำก่อนจะเดินออกมา 
    นางเดินไปที่เรือนใหญ่ช้าๆ หงุดหงิด....ความรู้สึกแปลกนี้ปรากฏในใจนางอย่างประหลาด ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเรียวของตนเข้าหากันแน่นแม่เห็นแผ่นหลังของบุคคลตรงหน้า 'จางอี้เหยา' กับน้องสาวสุดที่รักของนาง 'หลินฮวาอัน ' มานั่งกอดกันตรงทางเข้าจวน!? เหอะ! รักสากน้านางมากเลยนี่ มารยาทพวกเจ้าชั่งงดงาม~ องค์รัชทายาทเจ้าควรเป็นได้ เนื่องจากมารยาทของท่านนั้นมีน้อยเกินไป 
   "อะแฮ่ม!" นางแสร้งไอเพื่อให้ทั้งสองรู้ตัวว่านางอยู่ข้างหลัง แต่...พวกเขากลับนั่งเงียบและซุกกันต่อไป ฮัลโหล...นี่หน้าจวนใหญ่นะ 
    "องค์รัชทายาทจางอี้เหยาเจ้าคะ พระองค์ทรงทำอะไรอยู่รึเจ้าคะ เหตุใดจึงมาโอบกอดสตรีที่มิใช่คู่หมั่นเช่นนี้?" นางเอ่ยด้วยเสียวอ่อนหวาน แม้จะน้ำเสียงจะมีแววแห่งความใคร่รู้อยู่ เขาเองก็มิได้เขลานัก จึงมิรู้ว่านางประชดประชันเขาอยู่ 
 "มิมีอันใดหรอก เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ลี่เหมย?" เขาเรียกชื่อนางอย่างห่างเหิน ลี่เหมยยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นกิริยา แหม...รู้สินะว่านางประชกประชัน จึงเอ่ยนามนางด้วยความห่างเหินเช่นนี้่ แต่ชั่งอะไร นางมิได้คิดมาก จะเอ่ยนามนางเช่นไรก็แล้วแต่...นางมิสน 
    "หม่อมฉันมิได้เป็นอันใดแล้วเพคะองค์รัชทายาทจางอี้เหยา  หม่อมฉันเพียงสงสัยเท่านั้น...ว่าเหตุ สตรีข้างพระองค์คือน้องสาวหม่อมฉัน แทนที่จะเป็นหม่อมฉันแทน สตรีสูงสิ่งมิควรเข้าไปทำกิริยาต่ำต้อยโดยการไปโอบกอดคู่หมั้นผู้อื่นหนาน้องเล็ก " นางแสร้งทำหน้าเศร้าเมื่อเห็นใบหน้าสวยนั้นวิตกอย่างเห็นได้ชัด ฮวาอันค่อยๆยกมือบางของตนซับน้ำตาบริเวณหางตาเล็กน้อย 
  "ฮึก ข้าขออภัยพี่หญิง ข้าเพียงแต่เจ็บปวดบริเวณขาเล็กน้อย จึงขอร้องให้พี่เหยาดูแผลให้ "  'พี่เหยา ' ฮวาอันเอ่ยคำนี้ออกมาอย่างชัดเจน แม้แต่คู่หมั้นอย่างนางเรียกเยี่ยงนั้น...หล่อนดีกว่าคู่หมั้นอย่างนางอีก ใจกล้า และด้านมิเบา สตรีเสแสร้งเช่นเจ้า พี่สาวอย่างข้าจะทำเช่นไรดีนะ ฮวาอัน ;) 
     "น้องหญิงเอ๋ย ข้าขอถาม เจ้าเป็นใครหรือ เหตุใดจึงกล้าเรียกองค์ชายรัชทายาทเช่นนั้นได้ แม้แต่คู่หมั้นคู่หมายที่กำลังจะเข้าหอกัน ยังมิมีโอกาสได้เอ่ยนามนั้นเลย น้องหญิงเอ๋ย...เจ้าชั่งโชคดีเหลือเกิน " ลี่เหมยแสร้งน้ำตาไหลลงที่หางตาอย่างบอบบาง ใบหน้าสวยที่ปกติจะซีดเซียวเนื่องจากไม่ได้เจอแสงกลับซีดลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด น้องหญิงเอ๋ย...เจ้าเสร็จข้าแน่ๆ ;)

*****************************************
ทุกคน~ ฮัลโหลจ้าาา กลับมาละเด้อออ ไรท์กลับมาให้ละนะ นิยายเรื่องนี้สดค่ะ!! มิได้วางแผนใดๆ 
ฝากเม้นและกดกำลังใจให้ด้วยนะ ส่วนเรื่องนางร้ายของเรซีนด์ ไรท์ขอดองนะคะ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

9 ความคิดเห็น