{หลินลี่เหมย} เฟยอ๋องเย็นชาและชายาร้ายกาจ(ดอง)

ตอนที่ 3 : ชายากับ...ผ้าผูกผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    6 ต.ค. 62

Select AllCopy To Clipboardหลังจากที่เมื่อวานนางฟื้นชึ้นมา ตอนนี้กลับพึ่งมาสำรวจร่างกายของตน หลังจากฟื้นมา กูรู้สึกมิเป็นตัวเอง ความรู้สึกและความทรงจำเก่าๆกลับใหลมามิหยุด นอกจากนั้น ยังกลับพบว่าตนยังมีความทรงจำในอนาคตด้วย หลินลี่เหมยยกยิ้มทันที่เมื่ เกิดความคิดหนึ่งขึ้น 'เมื่อข้าอ่อนแอยอมให้เจ้ากดขี่ข่มเหงมานาน ครานี้! ข้าจะผงาดให้เจ้าหวาดกลัว จากสตรีอ่อนหวาน เปลี่ยนเป็นร้ายกาจและโหดเหี้ยม! เหอะ น่าสนใจมิน้อย ' ร่างสวยหยิบอาภรณ์สีดำสนิดมาสวมเรายบร้อยแล้วค่อยๆก้าวเท้าออกจากจวนอย่างเงียบเชียบ และไปที่ 'โรงเตี๊ยมฉิมเหยา' โรงเตี๊ยมที่ภายนอกเป็นร้านอาหารปกติ แต่เบื้องหลังคืองค์กรรับสังหารขนาดใหญ่ที่สุดในโลก นางเดินไปข้างหน้าอย่างมิเกรงกลัว แม้โรงเตี๊ยมที่นางไป..จะอยู่ในสุดของตลาดมือ 
   "น้องสาวจ๋า...ไปใหนหรือจ้ะ ไปกับพี่ไหม ?" เสียงหวานน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้นตรงหน้านาง มันเป็นบุรุษรูปร่างกำยำน่าเกียจน่ากลัว ร่างบางเงยหน้ามองพวกมันทีละคนอย่างใช้ความคิด...ถึงแม้นางจะเป็นสตรีอ่อนแอ...แต่ก็เคยแอบฝึกวรยุทธมิต่างจากบุรุษ จึงทำให้อยู่ในระดับปรมาจารย์ ทั้งในด้านกระบี่ เวทย์มนต์ เรื่องต่างๆ แม้กระทั่งมารยาทการเป็นฮองเฮา  นางถูกหมายตาไว้ให้เป็นฮองเฮาขององค์รัชทายาทอยู่ตั้งแต่แรก หลังจากมีข่าวคราวของน้องสาวนางที่ไปทำตัวสนิทสนมกับองค์รัชทายาท ทำให้เกิดข่าวลือว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะถอมการหมั้นหมายของหางกับเขา ร่างสวยสะบัดหน้าเล็กน้อยเมื่อความคิดเริ่มชักจูงนางไปไกล ร่างสวยค่อยๆหยิบกริชเล่นงามในชายเสื้ออกมาและค่อยๆตวัดไปมาราวร่ายรำก็มิปาน สง่างาม และสูงส่ง
.
.
 ชายหนุ่มที่ยืนมองอยู่บนหลังตาจวนนั้นกระตุกยิ้มออกมาอย่างงดงามราวถูกใจนางนักหนา  เขาสวมอาภรณ์สีดำสง่างามบริเวณหลัง มีผ้าที่พันไว้อย่างแน่นหนามีรูปร่างราวพิณสวรรค์  เขาค่อยๆยกยิ้มช้าๆอย่างสวยงาน บุรุษตรงหน้างดงามมิต่างจากเทพเซียนเลยจริงๆ 
 "เอาไงดีขอรับ ให้ไปช่วยนางหรือไม่?" บุรุษข้างๆชายอาภรณ์สีดำเอ่ยออกมาอย่างนอบน้อม ผู้ถูกถามสบัดมือเล็กน้อยเป็นการปฏิเสธ 
  "นางปกป้องตนได้ " ร่างสูงที่เอ่ยเช่นนั้นอย่างใจเย็นทว่าภายในกลับร้อนีุ่ม แม่นางที่เขาสนใจจะเป็นเช่นบ้างนะ  น่าสนใจเสียจริง เขาค่อยๆลับหายไปในความมืดในราตรีอย่างเงียบเชียบทิ้งไว้เพียงผ้าถูกผมสีดำทิ้งไว้ในสหายของตน
   "นำไปให้นาง ห้ามถอด..." และทิ้งไว้เพียงคำสั่งที่ต้องปฏิบัติอย่างมิอาจเลี่ยง 
.
.
.
.
ร่างสวยมองไปยังกองบุรุษตรงหน้าที่นางจัดการไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย คิดมาเล่นกับนาง.. หึ ไปฝึกมาสักร้อยปีแล้วกันนะ หลินลี่เหมยตวัดชายเสื้อของตนหนึ่งครั้ง ก่อนที่กองซากไร้ค่า(?)ตรงหน้าของนางจะหายไปราวมิมีมาก่อน 
 กึก!
นางหันไปมองบุรุษที่กล้าตัดหน้่นางอย่างอารมณ์เสีย ใครอีก วันนี้นางจะถึงโรงเตี๊ยมหรือ! ถ้ามาขัดข้าเช่นนี้ ฉิมเหยา...วันนี้ข้าคงไปมิถึงเจ้า ร่างสูงเมื่อเห็นสตรีที่สหายตนสนใจเกิดหงุดหงิดก็ผวาขึ้นมาเล็กน้อย สตรีร้ายกาจเช่นนี้น่ะหรือ ที่นายท่านของเขาสนใจ ชั่งคล้ายกันเสียจริง บุรุษเย็นชาและสตรีร้ายกาจหรือ? ถ้าไปอยู่ด้วยกันคงวินาจมิใช่น้อย    
    "ท่านหญิง...ขออภัย...นี่คือสิ่งที่นายเหนือหัวข้าเอามาให้ท่านขอรับ " ร่างสูงยื่นผ้าผูกผมสีดำให้นางอย่างน้อมน้อม ลี่เหมยยื่นมือไปรับช้าๆอย่างมิเร่งรีบ เขาทำให้นางช้า เขาก็ต้องไปช้ามิต่างจากนาง 
      "เอ่ยนามเจ้าออกมา "เสียงเย็นเฉียบออกคำสั่งออกมาอย่างกดดัน 
       "เฉียงไป๋เหวินขอรับแม่นาง" เสียงละเมอเพ้อราวคนไร้สติเอ่ยออกมาอย่างร่องลอย 
____________
ฝากเม้นด้วยนะคะ!!  ฝากเม้นและติดตามแสดงความคิดเห็นและมาพูดคุยกันด้วยนะ รักๆ รีดทุกคนน













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

9 ความคิดเห็น