My dark chocolate #ดาร์กช็อคอูซอบ

ตอนที่ 8 : [Special] ป๊อกกี้เลิฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 พ.ย. 60

"นี้ของฮยองซอบ อันนี้ของอูจิน" 

จีฮุนยื่นขนมแท่งกรอบเคลือบช็อคโกแลตที่ห่อด้วยพลาสติกใสให้ผมกับอูจิน

"เราก็เอามา" ผมหยิบกล่องเปเปโร่ให้จีฮุนเป็นการแลกกัน

"ของเราไม่มีอ่ะ" อูจินพูดพลาง ฉีกห่อขนมกิน

"ไม่เป็นไรหรอก ของฮยองซอบก็เหมือนของอูจินแหละ" 

"แล้วมีคนเอามาให้จีฮุนยัง" ผมถามจีฮุน

"ฮยองซอบคนแรกเลย" 

"เดี๋ยวน้องก็เอามาให้" ผมพูดเมื่อเห็นแววตาผิดหวังของจีฮุน

"พูดไร เราไม่ได้รอนะ" 

"จีฮุน" เสียงเด็กหนุ่มดังมาจากด้านหลังผม ควานลินยื่นหน้าเข้ามาทางประตูหลัง

"นั้นไงมาแล้ว" จีฮุนลุกขึ้นเดินไปหาควานลินด้วยแววตาที่เป็นประกายอีกครั้ง

"เป็นหมอดูป่ะเนี่ย เป๊ะเชียว" อูจินที่เท้าคางถามขึ้น

"งั้นจะลองดูให้เอาม่ะ" ผมพูดพลางจับมือซ้ายอูจินมาดูลายมือ

"หลอกเต๊ะอั๋งป่าวเนี่ย" 

"อืม โชคดีนะเราอ่ะ มีแฟนน่ารัก นิสัยดีด้วย"

"จริงอ่ะ ไม่เห็นรู้เลย" ผมตีมืออูจินไปหนึ่งที 

"รักเขาให้มากๆ ล่ะ เข้าใจไม?" ผมพูดพร้อมวาดรูปหัวใจลงบนมืออูจิน

"รักมากกว่านี้ ก็เอาขังกรงไว้บ้านแล้วครับ" อูจินยื่นมือมาบีบแก้มผม

"ว่าเราเป็นหมาหรอ" 

"กระต่ายต่างหาก"

"แล้วไป" 


"พี่อูจินคะ" เสียงเรียกทำให้ผมกับอูจินหันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงประตู น้องคนนี้ที่อยู่ชมรมเต้นนี้ ผมจำหน้าได้

"เรียกพี่หรอ" อูจินชี้ตัวเอง น้องผู้หญิงพยักหน้า ทำให้อูจินเดินไปหา น้องยื่นกล่องขนมให้อูจินก่อนจะคุยกันซักพัก หัวเราะใหญ่เลยนะไอ้เขี้ยว สนุกเบอร์นั้นเลยไง หมั่นไส้ 

"คุยไรกันอ่ะ หัวเราะคิกคัก น่าสนุกเนอะ" ผมพูดเพราะรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่อูจินไปคุยกับน้อง

"หึงหรอ" 

"ไม่ได้หึง แค่ถามเฉยๆ ว่าคุยไรกัน" 

"หึงแล้วน่ารักอ่ะ" อูจินเอามือมาเกาคางผมยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิด

"เออ หึง" 

"ฮ่าๆๆ อ่ะเอาไป" อูจินยื่นกล่องขนมที่น้องให้มาเมื่อกี้ให้ผม

"อะไร" ผมมองไปที่กล่องขนม

"น้องเขาฝากมาให้ซอบอ่ะ"

"ห้ะ" ผมหยิบกล่องขนมมาดู มีข้อความเขียนอยู่ข้างกล่องที่เขียนถึงผม

"เสน่ห์แรงนะ รู้สึกหวงขึ้นซะแล้วสิ" อูจินเขยิบเก้าอี้มานั่งใกล้ๆ ผม

"หวงแล้วรับมาทำไม ไม่บอกน้องเขาไปล่ะ ว่ามีแฟนแล้ว"

"หู้ย เสียน้ำใจน้องเขา อุส่าห์ตั้งใจเอามาให้"

"คนดีเนอะ"

"ป่าว อยากกินของฟรี แหะๆๆ" เพื่อนตัวดี ไม่สิ แฟนตัวดี ทำท่าหัวเราะก่อนจะจิ้มๆ ที่กล่องขนม บ่งบอกว่าให้ผมแกะให้กิน 

ตั้งแต่เป็นแฟนกันเนี่ยเหมือนสลับหน้าที่กันเลย ปกติผมจะชอบอ้อนอูจิน ตอนนี้กลายเป็นว่าอูจินชอบอ้อนผมมากขึ้นเหมือนเลี้ยงลูกก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าเอาคืนผมหรือป่าว

"ไหนของใครได้เยอะกว่ากัน" เป็นธรรมเนียมทุกปีที่เรา 2 คนจะเอาขนมที่ได้ในวันเปเปโร่เดย์มาแบ่งกัน
ผมเทขนมลงบนโต๊ะแก้วใสในร้านกาแฟ

"เราว่าเราได้เยอะกว่านะ" อูจินก็เทของตัวเองลงบนโต๊ะเหมือนกัน

"งั้นนับเลยดีกว่า" ผมกับอูจินนับของตัวเองแบบไม่ให้ตกล่น 

"52"

"52"

"เท่ากัน?" อูจินพูดด้วยท่าทางสงสัย

"ทำไมอ่ะ อูจินต้องชนะตลอดเลยหรอ" ที่เรานับขนมกันทุกปีเพราะแค่อยากวัดเรตติ้งของแต่ละคนเท่านั้น แล้วก็ดูเหมือนเรตติ้งผมจะดีขึ้นกว่าปีก่อนๆ นะเนี่ย

"หึงแล้วนะเนี่ย" อูจินทำหน้าบึ้ง

"ทำใจหน่อยนะ มีแฟนน่ารักอ่ะ" ผมพูดพลางตบบ่าอูจิน

"เศร้านะเนี่ย" อูจินก้มหน้า

"ทำไมอ่ะ"

"ก็ปีนี้ซอบชนะเราอ่ะดิ" อูจินพูดพร้อมหยิบตุ๊กตากระต่ายที่กอดกล่องขนมมาจากกระเป๋านักเรียน

"น่ารักกกก" ผมรับตุ๊กตากระต่ายมาจากอูจิน 

"ชอบไม"

"ชอบสิ ขอบคุณนะ" 

"เรากับกระต่ายชอบอะไรมากกว่ากันอ่ะ" 

"อืมมมม" 

"คิดนานอ่ะ" อูจินกลับมาทำหน้าบึ้งอีกครั้ง

"ก็ต้องชอบอูจินมากกว่าสิ" พูดจบผมก็เอาตุ๊กตากระต่ายปิดหน้าเพราะเขินที่ต้องพูดอะไรแบบนี้ ต่างจากคนตรงหน้าที่ยิ้มโชว์เขี้ยวหน้าบานแล้ว

"แฮปปี้ เปเปโร่เดย์ค่ะ" พนักงานร้านวางขนมเปเปโร่แท่งใหญ่ไว้ที่โต๊ะ ผมก้มหัวเป็นการขอบคุณ

"อย่าเพิ่งกินนะคะ เราจะมีการเล่นเกมค่ะ" พูดจบพนักงานก็เดินไปแจกโต๊ะอื่นต่อ

"วันนี้ทางร้านเรามีกิจกรรมให้คู่รักทุกคู่ได้เล่นกันนะคะ ทุกโต๊ะมีเปเปโร่กันแล้วใช่ไมคะ กติกาไม่ยากเลยค่ะ เพียงแค่คู่ไหนที่กัดเปเปโร่ได้เหลือน้อยที่สุดจะเป็นผู้ชนะในเกมนี้ ของรางวัลเป็นกล้องโพราลอยด์ตัวนี้เลยค่ะ คู่ไหนไม่สะดวกเล่นก็ไม่เป็นไรนะคะ"

สิ้นเสียงพนักงานผมกับอูจินมองหน้ากัน

"อยากได้อ่ะ" อูจินพูดขึ้น

"ไม่เอาไม่เล่น" อายนะต้องมาเล่นอะไรแบบนี้ในที่สาธารณะอ่ะ

"เขาอยากได้อ่ะเล่นเหอะ" อูจินพูดพลางแกะซอง 

"เออ เล่นก็เล่น" ผมลุกขึ้นไปนั่งข้างอูจิน

"มีคู่ไหนจะเล่นไมคะ รบกวนออกมายืนกลางร้านด้วยค่ะ" อูจินลากผมไปยืนกลางร้านพร้อมกับคู่อื่นๆ

ทั้งหมดที่ 5 คู่ เป็นแฟนกัน 3 คู่ คู่แม่ลูก 1 คู่ แล้วก็คู่ผมกับอูจิน

"เราขอสัมภาษณ์ผู้เข้าแข่งขันกันหน่อยนะคะ" พนักงานเดินมาถึงคู่ผม

"ไม่ทราบว่าคุณน้อง 2 คนเป็นอะไรกันคะเนี่ย" คำถามทำให้คนทั้งส่งเสียงเชียร์ยกใหญ่ คงเป็นเพราะเรา
เป็นชายคู่เดียวที่ลงแข่ง

"เป็นเพื่อนครับ" อูจินตอบ

"แหมๆๆ แล้วมาเล่นแบบนี้แฟนไม่ว่าหรอคะ" ขยี้จังเลย

"ไม่ว่าครับ จะเอากล้องครับ" อูจินตอบหน้านิ่งเพราะคงเอิ่มกับคำถาม

"อ้อๆ ค่ะ ถ้าทุกคนพร้อมแล้วก็กัดเปเปโร่เลยค่ะ" ผมกับอูจินหันหน้าเข้าหากัน ผมกัดฝั่งด้านช็อคโกแล็ต ตอนนี้หน้าเราห่างกันแค่หนึ่งไม้บรรทัดได้มั้ง ไม่ใช่ว่าไม่เคยจูบกันนะ แต่ต่อหน้าคนแบบนี้มันไม่เคยไง

"หลับตาพอ เดี๋ยวเรากินเอง" อูจินที่กัดขนมพูดขึ้น ผมหลับตาตามคำสั่ง ไม่รู้ว่าอูจินจะทำไรต่อจากนี้ แต่ใจผมเต้นแรงกว่าทุกครั้งเลย 

"เริ่มได้ค่ะ" เมื่อพนักงานให้สัญญาณผมก็รู้สึกถึงแรงกัดของอูจินที่ส่งผ่านแท่งขนมมาที่ปากผม ยิ่งใกล้มากเท่าไหร่แรงกัดก็มากขึ้นเรื่อยๆ จังหวะการค่อยๆ ช้าลง ผมลืมตามมองหน้าอูจินที่เอียงให้ได้องศากับหน้าผม ผมหยีฟันมากขึ้นเพื่อที่ปากของเราสองคนจะได้ไม่โดนกัน แต่โดนอยู่ดี ด้วยความตกใจทำให้ผมกัดขนมก่อน

ในมืออูจินมีเศษขนมที่เรากัดเหลือ ก่อนจะยื่นให้พนักงานวัดความยาว อยู่ที่ 1.8 เซนติเมตร

"ตอนนี้เราก็ได้ผู้ชนะแล้วนะคะ ได้แก่คู่แม่ลูกค่ะ ยินดีกับผู้ชนะด้วยนะคะ" เมื่อประกาศเสร็จพวกเรากลับมานั่งที่โต๊ะ

"ขี้โกงอ่ะ ไม่แฟร์" อูจินเดินตูดบิดหงุดหงิดกลับมาที่โต๊ะ

"เอาน่า คิดซะว่าให้เด็กน้อยเนอะ กินๆๆ" ผมเสียบหลอดใส่ปากอูจินที่บ่นไม่หยุด

"เก็บตังค์ซื้อเองก็ได้" อูจินฉีกขนมบนโต๊ะกินอย่างเกรี้ยวกราด 

"เออๆ เดี๋ยวช่วยเก็บด้วย" ผมฉีกขนมยื่นให้อูจินอีกแรง ไม่อยากให้คนตรงหน้าอารมณ์เสีย

"คุณลูกค้าคะ ที่แข่งเมื่อกี้คุณลูกค้าได้ที่สอง ทางร้านมีรางวัลปลอบใจค่ะ" อูจินหันมามองตาขวางเมื่อพนักงานพูดถึงการแข่ง พนักงานรีบยื่นซองกระดาษเล็กๆ ให้ผมก่อนจะเดินไป ผมรับมาใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะเก็บขนมบนโต๊ะใส่ถุง แล้วเดินไปจ่ายเงิน

ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว บางทีก็มีฝนตกยิ่งทำให้อากาศหนาวขึ้นไปอีก พวกเรามาเดินเล่นที่ย่านการค้าขาย สองข้างทางเต็มไปด้วยคู่รักที่พากันมาเที่ยวในวันพิเศษแบบนี้

"เขาอยากได้กล้องอ่ะ" อูจินยืนร้องเป็นเด็กอยู่หน้าร้านขายกล้อง

"ลองเข้าไปดูไม" ผมพาอูจินเข้าไปในร้าน อูจินหยิบดูกล้องโพลารอยด์อย่างสนใจ เขาหยิบดูหลายรุ่นก่อนจะเจอรุ่นที่ถูกใจ 

"ถือแบบนี้แล้วดูเป็นไงมั้ง เท่ไม" อูจินที่ทำท่าถ่ายรูป ถามผม

"ก็เท่ดี" ผมตอบเอาใจคนถาม

"พอดีมือดีอ่ะ" อูจินจับป้ายราคามาดู

"ตั้ง 5,000 แนะ" เมื่อเห็นราคาก็ต้องวางไว้ที่เดิม เพราะราคาเกินกำลังนักเรียนอย่างเรา

"ก็ดูราคาไว้ก่อน เก็บครบเมื่อไหร่ค่อยมาซื้อ เดี๋ยวเราช่วยเก็บดีไม" ผมพูดปลอบใจอูจิน

"ไม่ต้องหรอก เราอยากซื้อด้วยตัวเองมากกว่า" พวกเราพากันเดินออกจากร้าน ก่อนจะนั่งรถไฟใต้ดินมาบ้านผม

"กลับมาแล้วครับ" 

"สวัสดีครับ" อูจินทักคุณพ่อคุณแม่ที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่

"อ้าว อูจินมาด้วยหรอ กินข้าวกันมายังจ้ะ" แม่ถามแล้วลุกเดินไปห้องครัว

"ทานมาแล้วครับ" 

"แม่ครับ วันนี้อูจินจะนอนด้วยนะครับ" ผมเดินตามแม่มาในห้องครัวเพื่อจะเก็บขนมเข้าตู้เย็น

"อ้อๆ ตามสบายเลยจ้ะ" แม่ยื่นน้ำให้อูจิน ผมพาอูจินขึ้นมาที่ห้องนอนผม

"อาบน้ำก่อนไม" ผมเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูให้อูจิน

"ก็ได้" อูจินหยิบผ้าบนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ระหว่างรออูจินผมก็หาชุดนอนให้อูจินเป็นเสื้อยืดกับบล๊อกเซอร์สีดำ

"ซอบมีไดร์เป่าผมไม" อูจินที่เดินออกมาจากห้องน้ำถามขึ้น

อูจินที่นุ่งผ้าขนหนูที่เอวเผยให้เห็นอกแน่นๆ ซิคแพ็คสวยได้รูป มีน้ำเกาะเล็กน้อย ทำให้เผลอกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ ผมส่ายหน้าเพื่อเรียกสติตัวเอง

"ไม่มีอ่ะ นี้ชุดนอนนะ" ผมยื่นชุดนอนให้อูจิน โดนที่ไม่มองเขา

"อายไรครับ" อูจินเดินมาชนมือผมที่ถือชุดอยู่ 

"เอาเสื้อไปใส่ เร็วๆ เลย" ผมนัดเสื้อใส่อูจิน ก่อนจะหันหลังให้

"อย่างเสียงดังสิ เดี๋ยวพ่อแม่ได้ยินนะ" อูจินเดินมากระชิบด้านหลังผม ตัวเราสองคนชิดกันจนหน้าอกอูจินติดกับหลังของผม

"ทะลึ่งนะ" ผมเดินเลี่ยงอูจินเพื่อจะหนีเข้าห้องน้ำไป 

"เอาเสื้อผ้ามาใส่ตะกร้าสิ พรุ่งนี้จะได้ซัก" ผมพูดพร้อมกับล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อเช็คให้เรียบร้อยว่าไม่ลืมอะไรไว้

"นี้มันรางวัลร้านนั้นนิ" ของรางวัลปลอบใจจากร้านกาแฟที่ให้ผมไว้

"อะไรอ่ะ" อูจินที่นั่งเช็ดผมบนเตียงถาม

"แหวนคู่อ่ะ" แหวนเงินเรียบ 2 วง แต่ดูเหมือนของเป็นไซส์ของผู้หญิงวงนึง

"มาเราใส่ให้" อูจินเดินมาหยิบวงนึงมาสวมที่นิ้วนางข้างขวาให้ผม

"เล็กไปอ่ะ" ผมพูดด้วยความเสียดาย เมื่อแหวนมันเล็กเกินไปสำหรับนิ้วผม

"งั้นใส่นิ้วอื่นสิ" อูจินถอดแหวนก่อนจะนำมาสวมที่นิ้วก้อยแทน รอบนี้ใส่ได้พอดีนิ้ว

"ขอบคุณนะ" 

"ใส่เราด้วยสิ" อูจินพูดขึ้น

"มาๆๆ" ผมสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้อูจิน 

"ขอบคุณนะซอบ" อูจินจับมือผมทั้งสองข้างไว้

"อืม" 

"ต่อไปให้เจ้าบ่าวจูบจ้าสาว" ยังไม่ทันตั้งตัวอูจินก็จุ๊บผมแล้ว

"ไอ้บ้า"  >/////////<

"เมื่อไหร่จะหายเขินเนี่ย" อูจินก้มตัวมาถามผม ที่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา

"ไม่รู้เว้ย" ผมพูดปัดก่อนจะเดินมานั่งที่เตียง

"มานั่งรอที่เตียง อยากให้ทำไรกันแน่" 

"ป่าวนะ" ผมลุกขึ้นเพราะคำพูดชวนคิดลึกของอูจิน

"คิดไรอยู่อ่ะ นั่งลงเลยเดี๋ยวเราเช็ดผมให้" อูจินกดไหล่ผมให้นั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้

"มีแฟนมันดีอย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องเช็ดผมเอง" ผมมองหน้าอูจินที่ยืนเช็ดผมอยู่ตรงหน้า

"ตอนเป็นเพื่อนก็ทำให้ม่ะ" 

"ก็จริง" 

"แต่ตอนเป็นเพื่อนไม่ทำแบบนี้นะ" อูจินจับผมแหงนหน้าก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผาก ที่เปลือกตา ปลายจมูก และที่ปาก พวกเราสบตากันอีกครั้งก่อนอูจินจะจูบ

"ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูห้องทำให้เราแยกกันอัตโนมัติ

"ครับ" ผมขานรับก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง คุณแม่ที่ขนมกับนมยืนอยู่หน้าห้อง

"แม่เอาขนมกับนมมาให้น่ะ เพื่อหิวกัน" ผมรับถาดมาจากแม่ 

"ผ้าห่ม หมอนพอไม เดี๋ยวแม่เอาให้" 

"พอแล้วครับแม่" ผมตอบเมื่อรู้จุดประสงค์จริงๆ ของคุณแม่

"อ้อจ้ะ ไม่กวนแล้วเนอะ ฝันดีนะ" 

"ครับ" ผมกับอูจินขานรับแม่ แล้วมากินขนมที่แม่เตรียมให้

"แล้วเราจะทำไรต่ออ่ะ" ผมถามขึ้น

"นอนกันไม" คำตอบอูจินทำเอาผมสำลักนม

"ห้ะ เรายังไม่พร้อมอ่ะ แล้ว แล้วอีกอย่างพ่อแม่ก็อยู่ด้วย" พอพูดภาพเรื่องอย่างว่าก็เข้ามาในหัว

"ทะลึ่งใหญ่แล้วนะ นอนเฉยๆ นอนหลับครับ" อูจินเขกหัวผมหนึ่งที

"ก็พูดไม่เคลียร์อ่ะ" 

"แต่เมื่อกี้เคลิ้มเลยนะ" 

"อย่าแซว" ผมหนีมานอนคลุมโปง

"น่ะ เขินที่ไรมาเตียงตลอด ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก" เตียงที่ยุบด้านข้างทำให้รู้ว่าอูจินนอนอยู่ข้างๆ ผมแล้ว

"ป่าวซะหน่อย"

"เราไม่ปล้ำซอบหรอก ไม่ต้องกลัว" แต่พฤติกรรมไม่ใช่เลยนะอูจิน

"..."

"แค่นอนจับมือกันก็พอแล้ว" อูจินยื่นมือเข้ามาในผ้าห่ม แล้วกระดิกนิ้วเป็นสัญญาณให้ผมจับมือกลับ

"แค่จับมือแน่ๆ นะ"

"อืม" ผมยื่นมือไปจับมืออูจิน

"..." 

"แต่ถ้าซอบอยากมากกว่าจับมือสะกิดเราได้นะ" ยังไม่ทันจะได้โรแมนติก ไอ้แฟนตัวดีก็ชวนเข้าโหมดอิโรติกอีกแล้ว  

___________________________________________
มาเป็นสเปตามที่บอกไว้นะคะ
จะมาอีกเรื่อยๆ ถามมีอารมณ์อยากแต่ง
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น