My dark chocolate #ดาร์กช็อคอูซอบ

ตอนที่ 5 : กีฬาสี 1/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ต.ค. 60

“และต่อจากนี้ไปขอเชิญทุกท่านพบกับการแสดงเปิดงานกีฬาสี จากชมรมเต้นได้เลยครับ” พี่แจฮวานโฆษกประจำโรงเรียนประกาศใส่ไมค์ พร้อมกับเพลงที่ดังขึ้นเรียกเสียงกรี๊ดได้ทั้งสนาม พวกเราทยอยออกไปโชว์ตามลำดับ และปิดท้ายด้วยเพลง นายานา ที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้


“การแสดงก็จบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ต่อไปเป็นการแข่งกีฬา...” เมื่อแสดงจบพวกผมก็เดินกลับมาที่ห้องชมรมเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าไปร่วมกิจกรรมต่อ


“วันนี้ทุกคนเก่งมาก ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟ็กท์ สมบูรณ์แบบมากเพราะทุกคนตั้งใจ และขยันซ้อม ไม่เสียแรงที่เหนื่อยกันมาหลายวันเลย ขอบคุณทุกคนมากๆ” ครูแทฮยอนยืนพูดอยู่หน้าห้องซ้อม


“อูจิน เมื่อวานทำไมกลับกันก่อน” พี่แดนเดินมาทัก


“อ้อ ฮยองซอบไม่ค่อยสบายอ่ะพี่” ผมหันหลังก้มเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า จริงๆ ผมแค่ไม่อยากพูดกับเขา


“อ้าวหรอ เป็นไรอ่ะ”


“...” ผมส่ายหน้าเบาๆ


“หน้าดูไม่โอเคเลย ไปห้องพยาบาลไม” พอผมเห็นหน้าพี่แดน คำพูดต่างๆ ที่ได้ยินเมื่อวานมันก็วนกลับเข้ามาในหัวผมอีกแล้ว


“ไม่เป็นไรครับ ผมแค่เพลีย ขอตัวนะครับ” ผมรีบตัดบทสนทนาก่อนเดินออกมาจากห้อง ถ้าผมยังฝืนยืนคุยต่อไป คงได้ร้องไห้อีกรอบแน่ๆ 


ประโยคเดิมๆ ยังวนอยู่ในหัวไม่ไปไหน ผมยิ่งรู้สึกโกรธตัวเองที่ยังนึกถึงคำพูด การกระทำที่เอาใจใส่ สายตาที่เป็นห่วงของเขา มันทำให้ผมอยากกลับไปอยู่สถานะเดิมที่แอบชอบเขา แต่มันต่างจากตอนแรกคือผมรู้ว่าเขามีเจ้าของแล้ว 


ผมทำไรไม่ได้มากกว่าการเอาน้ำลูบหน้าตัวเพื่อเรียกสติ สยบอารมณ์ตัวเอง ผมมองตัวเองในกระจก ตาบวมซ้ำจากการร้องไห้เมื่อคืน บวมจนตาของผมลดเหลือครึ่งนึง ผมหยิบแว่นตาใส่เพื่อปกปิดมันไว้


“โอเคป่ะเนี่ย หน้าตาดูไม่ได้เลย” อูจินดึงกระเป๋าในมือผมไปถือแทน


“ดูไม่ได้ก็ไม่ต้องดู” ผมผลักหน้าอูจิน ก่อนจะเดินนำออกมาจากห้องน้ำ


“อูจินกับฮยองซอบ เราไปสนามบาสก่อนนะ” จีฮุนพูดขึ้นเมื่อถึงทางแยก


“อ้าว ไปทำไรอ่ะ” ผมถาม


“อ้อ เราลงชื่อเป็นฝ่ายพยาบาลอ่ะ สีเรามีแข่งบาสตอนเช้าน่ะ ไปไม” ผมกับอูจินมองหน้ากัน ก่อนจะตกลงไปกับจีฮุนเพราะพวกผมไม่มีหน้าที่ไรในตอนนี้

 

-----------------------------------------

 

ผมไม่ค่อยรู้เรื่องกีฬาหรอก รู้แค่ว่าถ้าลูกลงห่วงฝ่ายตรงข้ามก็ได้แต้ม ฝ่ายไหนแต้มมากกว่าก็ชนะ ถือว่ามานั่งพักเลยละกัน ผมนั่งข้างๆ จีฮุนที่โต๊ะพยาบาล ส่วนอูจินนั่งเล่มมือถืออยู่ที่พื้น ทั้งสนามผมรู้จักแค่น้องควานลินกับน้องซอนโฮ นักกีฬาบาสสุดฮ๊อตของโรงเรียนที่ดันอยู่สีเดียวกันและเป็นสีเดียวกับผม 


หมดครึ่งแรกสีผมคะแนนนำตามคาด แต้มอยู่ที่ 25:8


“พี่จีฮุนครับ ขอที่ปิดแผลหน่อยครับ” ควานลินเดินมาที่โต๊ะพยาบาล ทำไมเด็กสมัยนี้ตัวสูงจัง ผมคงสูงประมาณไหล่น้องได้มั้ง


“เป็นแผลตรงไหนอ่ะ เดี๋ยวพี่แปะให้” จีฮุนกำลังหาที่ปิดแผลในกล่องพยาบาล


“ตรงข้อศอกครับ” น้องความลินพูดพร้อมนั่งลงข้างๆ จีฮุน


“มีตรงไหนอีกไม”


“ตรงนี้ครับ” ความลินชี้ที่หน้าอก


“เจ็บหน้าอกหรอ”


“ป่าวครับ ขอกำลังใจหน่อยครับ” ห้ะ!!


“สู้ๆ นะ” ตอนนี้จีฮุนหน้าแดงไปถึงหูแล้ว ควานลินวิ่งโชว์เหงือกกลับไปที่สนาม


“อะไรน่ะ เมื่อกี้”


“อะไรอ่ะ” จีฮุนก้มหน้าก้มตาเก็บกล่องยา


“กำลังจงกำลังใจอะไรกัน”


“ไม่รู้น้องมันหรอ”


“จ้าๆๆ” ผมเลิกเซ้าซี้จีฮุน แล้วหันมาสนใจเกมในสนามต่อ


ตอนนี้เหมือนเกมจะดุเดือดขึ้นเพราะเหลือเวลา 5 นาทีสุดท้าย ผมมองลูกที่โดนโยนไปซ้ายทีขวาที ก็ยังไม่มีฝ่ายไหนได้แต้ม ตอนนี้แต้มอยู่ที่ 36:20


“เห้ย!!” จีฮุนอุทานเสียงพร้อมลุกขึ้นยืน เพราะความลินล้มกระแทกพื้นเพราะโดนกระแทกตอนที่จะทำท่าดั๊งค์บาส กรรมการเป่านกหวีดให้อีกฝ่ายฟาล์ว ควานลินดูไม่เป็นไรมาก แล้วลุกมาชู๊ตลูกโทษ ลูกแรกลงตามคาด ลูก 2 ก็ลงอีกครั้ง เกมยังคงดำเนินต่อไป แต่แต้มขึ้นช้าหน่อยเพราะดูเหมือนควานลินจะเจ็บข้อมือขวา คนทำแต้มเลยกลายเป็นซอนโฮ ให้พูดตรงๆ ก็ดูเหมือนเล่นกันแค่ 2 คนในสนาม


“ตี๊ดดดด” เสียงอ๊อดดังยาว จบเกมที่คะแนน 50: 26 สีพวกเราเป็นฝ่ายชนะ นักกีฬาทักทายกันเสร็จก็แยกมานั่งที่ของตัวเอง


“พี่จีฮุนครับ พันข้อมือให้หน่อยครับ” ควานลินเจ้าเดิม มานั่งข้างจีฮุน  


“พันแน่นไปบอกนะ”


“แน่นๆ ก็ดีนะครับ ผมชอบ”


“ไม่ได้นะ เดี๋ยวเลือดไม่เดินหรอก”


“ก็ดีครับ ถ้าเลือดไม่เดิน พี่ต้องรับผิดชอบผมนะ”


“รับผิดชอบอะไร พี่ไม่ได้ทำน้องเจ็บซะหน่อย”


“ก็เพราะพี่นั้นแหละ ผมเลยล้มอ่ะ”


“...”


“ก็ผมมองแต่พี่อ่ะ เลยไม่ทันระวัง” อือหือ เด็กสมัยนี้ชัดเจนดีเนอะ


“...” จีฮุนก้มหน้าก้มตาพันข้อมมือจนเสร็จ


“พี่เขินหรอ หน้าแดงเชียว”


“ไม่ใช่ซะหน่อย ลองขยับข้อมือดิ ยังเจ็บอยู่ไม” น้องควานลินลองขยับข้อมือ


“ไอ้ทะลึ่ง ลองท่าอื่นสิ” ท่าที่น้องทำ ไม่ได้ทำให้จีฮุนหน้าแดงแค่คนเดียว ผมก็แดงด้วยเนี่ย


“ฮ่าๆๆ เวลาพี่เขินแล้วน่ารักจัง”


“เด็กบ้า!!!” จีฮุนพูดพร้อมเก็บของบนโต๊ะ


“บ้าแล้วชอบไมครับ” จีบกันโต้งๆ งี้เลยหรอ เขินแทนจีฮุน


“ไม่รู้เว้ย ฮยองซอบ อูจินไปกันเหอะ” จีฮุนดันหลังผมให้เดินเดินออกสนาม ส่วนอูจินก็แบกกระเป๋าเดินตามมา


“ถ้ารู้แล้วบอกด้วยนะครับ” ควานลินตะโกนไล่หลังมา ทำให้จีฮุนยิ่งดันหลังผมให้เดินเร็วขึ้น


“เสน่ห์แรงนะเราอ่ะ” ผมชนไหล่จีฮุน


“อย่าแซ็ว เขิน” จีฮุนตีไหล่ผม


“แล้วชอบป่ะ”


“ก็น่ารักดี” จีฮุนเขินจนเล่นมือตัวเอง


“แล้วไมไม่ตกลงอ่ะ”


“ไม่ได้ มันต้องเล่นตัวหน่อย”


“ทำไมอ่ะ” สองคนคิดเหมือนกันจีฮุนก็ชอบน้อง น้องก็ชอบจีฮุน ทำไมต้องยุ่งยาก


“อะไรที่ได้มาง่ายๆ คนเรามักไม่เห็นค่า แล้วก็เสียมันไปง่ายๆ เหมือนกัน”


“อืม คิดว่าเข้าใจนะ” แต่เข้าใจถูกป่าวไม่รู้


“ง่ายๆ นะ นึกถึงตอนซอบไปซื้อซาลาเปาที่ร้านพี่ซองอุน” อูจินเริ่มอธิบาย


“อืมๆๆ ซาลาเปาๆ”


“ถ้าวันไหนคนเยอะ ซอบต่อแถวรอนานๆ ซอบจะแบ่งซาลาเปาใส่หมูสับให้จีฮุนกินไม”


“ให้สิ เพราะจีฮุนน่ารัก ใจดีด้วย”


“อ้าว ถ้าเป็นฉันล่ะ”


“ไม่แบ่งอ่ะ”


“ทำไมถึงไม่แบ่งอ่ะ”


“ก็แกไปซื้อกับฉันทำไมต้องแบ่งอ่ะ”


“งั้นสมมติว่าไปคนเดียว ต่อแถวนานมาก ซอบก็ไม่อยากแบ่งให้ฉันเพราะซอบต้องทนต่อแถวนานมาก กว่าจะได้มาถูกไม”


 “อืม” เอาจริงๆ นี้ก็งงตั้งแต่ไปคนเดียวแล้วอ่ะ ก็ผมไม่เคยไปร้านพี่ซองอุนคนเดียว ไปกับอูจินตลอดเลยนึกภาพไม่ออกว่าต่อแถวคนเดียวจะเป็นยังไง


“เข้าใจไมเนี่ย” อูจินถามผม


“ช่างเรื่องซาลาเปาเหอะ หาข้าวกินกัน พูดซะหิวเลย” ผมเดินนำไปโรงอาหาร 


หลังจากพวกเรากินข้าวกันเสร็จก็มารวมตัวกับเพื่อนๆ ที่อัศจรรย์สีตัวเอง ผมกับอูจินเลือกอยู่ฝ่ายสวัสดิการ เพราะไม่ต้องทำไรมาแค่แจกข้าว แจกน้ำ แจกขนมน้องๆ วันแรกส่วนใหญ่เป็นพวกกีฑา ลาน ลู่ ซึ่งมีนักกีฬาลงชื่ออยู่แล้ว พวกผมมานั่งอยู่หลังสแตนที่มีพวกน้อง ม. ต้น และม. 4 นั่งอยู่ เฮดฝ่ายจะเป็นพี่ม. 6 ส่วนม. 5 ก็ช่วยพวกพี่เขาตามคำสั่ง


“ฮยองซอบ เดี๋ยวตอนบ่ายสองไปเอาขนมด้วยนะ” พี่ยองมินเฮดสวัส เดินมาบอกผม


“ครับผม” ผมดูนาฬิกาข้อมือตอนนี้ก็ประมาณบ่ายโมงครึ่งแล้ว


“ไปกันเลยม่ะ” ผมหันไปถามอูจินที่ใกล้จะหลับเต็มที


“อะ อืม” อูจินสะลึมสะลือลุกขึ้นยืน


“เมื่อคืนเล่นเกมดึกหรอ” ผมถามอูจินที่แทบจะหลับตาเดิน


“อืม ก็ตี 4 อ่ะ”


“สมควร” พวกผมเดินมาที่กองกลาง


“สีชมพูครับ” ผมบอกพี่เซอุนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะสวัสดิการ


“ลงชื่อด้วยนะ” ผมลงชื่อ ส่วนอูจินเดินตามพี่เซอุนไปเอาขนม 


ขนมที่แจกก็ขนมข้าวพองสีส้มถุงใหญ่ๆ 2 ถุง แล้วก็น้ำชาอีก 6 ลัง


“มากันแค่ 2 คนหรอ” พี่เซอุนถามขึ้น เพราะของมันเยอะเกินที่พวกผมจะเอาไปไหว


“เดี๋ยวมาเอา 2 รอบก็ได้พี่” ผมพูดพร้อมกับอุ้มถุงขนม ส่วนอูจินก็แบกกล่องน้ำ


“ไหวไม” อูจินถามผม


“เบามาก แต่ถุงมันใหญ่เลยหัวเนี่ย มองไม่เห็นทาง” ผมแค่เดินตามอูจินที่เดินข้างๆ 


“เห้ย ระวัง” ไม่ทันขาดคำอูจิน ผมก็ลงไปนั่งกับพื้นแล้ว โดยที่ยังกอดถุงขนมไว้เหมือนเดิม


“เจ็บก้นอ่า” อูจินรีบวางกล่องน้ำมาช่วยพยุงผม ไม่รู้ว่าเดินชนคนหรือของเนี่ย


“ขอโทษว่ะ” อึยอุง ญาติลูกพี่ลูกน้องของผมเอง


“เออ ไม่เป็นไร แกว่างป่ะ ช่วยฉันขนของหน่อยดิ”


“ไม่ว่างอ่ะ ปวดท้อง ไปละ” พูดจบอึยก็วิ่งไป สงสัยจะปวดหนักอ่ะ


“พวกพี่มีไรให้ช่วยไมครับ” น้องแดฮวี ม.4 ที่มากับน้องจินยองทักพวกผม


“อ้อ ไม่เป็นไร” ผมไม่อยากให้น้องช่วยเพราะน้องอยู่คนละสีกับพวกผม


“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมช่วย” น้องแดฮวีทำท่าจะอุ้มถุงขนม


“งั้นช่วยไปเอาที่สแตนสีชมพูหน่อยนะ ขอบคุณมาก” อูจินเอากล่องน้ำให้จินยองที่รับอย่างงงๆ แล้วพวกผมก็เดินกลับไปเอาของที่เหลือ ขากลับอึยกลับมาพอดีเลยช่วยอูจินแบกกล่องน้ำมาที่แสตน

 

“วันพรุ่งนี้มีแข่งกีฬาฮาเฮ ยังไม่มีคนลงเลย ใครจะอาสา พี่ขอ 6 คน ” พี่จงฮยอนประธานสีที่ยืนหน้าแสตนพูดใส่โทรโข่ง


“...” 


“พี่ขออาสานะ ไม่อยากบังคับใคร” พี่ดงโฮที่ยืนข้างพี่จงฮยอนพูดขึ้น


“ผมกับพี่จีฮุนครับ” ควานลินจับมือจีฮุนยกขึ้น


“เห้ย ไม่เอา” จีฮุนที่นั่งข้างผมกระซิบบอกควานลินพร้อมกับดึงมือลง แต่ไม่ได้ผล


“ทำไม จีฮุนมีปัญหาไรป่าว” พี่ดงโฮถาม หน้าแบบนั้นใครจะกล้าขัดอ่ะ


“อ้อ ป่าวครับ” จีฮุนยอมจำนน ก่อนจะตีขาควานลิน


“มีใครจะอาสาอีกไม”


“ผมครับ” ผมยกมือ


“ผมด้วย” อูจินพูดต่อจากผมทันที


“โอเคเหลืออีก 2 คน”


“เดี๋ยวพวกกูลงเอง” พี่ยองมินพูดขึ้น


“โอเค พรุ่งนี้กีฬาฮาเฮเป็นกินวิบากนะ คือให้แต่ละคู่ผูก 3 ขา แล้ว ก็กินตามฐานอ่ะแหละ จับคู่ตามที่บอกชื่อเลยเนอะ จีฮุนคู่กับควานลิน อูจินกับฮยองซอบ ยองมินกับเซอุนนะ ใครมีไรไม”


“...”


“ถ้าไม่มีก็แค่นี้แหละ กลับบ้านได้ครับ”


 

“พี่กลับบ้านไงอ่ะ” ควานลินถามจีฮุน


“เดิน” จีฮุนตอบหน้าตึง


“ให้ผมเดินเป็นเพื่อนไม”


“ไม่ต้อง พี่มีเพื่อนแล้ว” จีฮุนกอดแขนผมกับอูจิน


“อ้อ โอเคครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ” ควานลินก้มหัวให้ ก่อนจะเดินไปอีกทาง


"โอ้ย อิจฉาคนมีความรัก" ผมพูดออกมาลอยๆ 


"ก็บอกให้หาแฟนไง" จีฮุนเหล่ตามองผม


"เพิ่งนกมาไม่ไหวมั้ง" 


"งั้นก็ทำตัวน่ารักๆ แบบนี้แหละเดี๋ยวก็มีคนมาจีบเอง" จีฮุนหยิกแก้มผม


"งืออ ยังไงก็อิจฉาที่มีคนมาจีบอยู่ดี แถมยังเป็นรุ่นน้องดีกรีนักบาสโรงเรียน กรุบๆ อ่ะ"


"เว่อแล้วๆ เราเข้าบ้านก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ บาย" โม้กันเพลินจนถึงบ้านจีฮุน 


"มีแฟนเด็กเขาว่าเป็นอมตะนะ ฮ่าๆๆๆ" จีฮุนปัดมือไปมาก่อนเดินเข้าบ้านไป


"อยากมีฟีลโดนจีบบ้างจัง" ลับหลังจีฮุนแล้วผมก็ยังไม่วายพูดเรื่องนี้อยู่ 


ก็อยู่ม. 5 แล้ว ผมยังไม่เคยมีแฟนเลย แอบชอบเขาก็ดันนกตั้งแต่ยังไม่เริ่ม เหลือเวลาอีกแค่ปีนิดๆ ชีวิต ม.ปลายก็จะจบแล้ว พอคิดเรื่องแฟนมันก็เศร้านิดหน่อย


"งั้น...เราจีบซอบเอาม่ะ" อูจินพูดขึ้น


"ห้ะ พูดเล่น พูดจริงเนี่ย" วันนี้มาแปลก สงสัยจะนอนน้อย


"แล้วอยากให้เล่นหรือจริงอ่ะ" 


"ถ้าอยากเล่นก็ไม่ต้อง ถ้าอยากให้จริงก็ลองดูดิ" 


"พูดเองนะ" อูจินมองหน้าผม แต่ครั้งนี้สายตาดูเปลี่ยนไปจากแต่ก่อน มันดูมุ่งมั่น จริงจังยังไงไม่รู้


---------------------------------------------------

ตอนนี้ก็จะหลินฮุนหน่อยๆ นะคะ

ใครที่ยังติดตามก็ขอขอบคุณไว้ ณ ตรงนี้เลยค่ะ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #9 พัค ซังซู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 02:20
    ซอบบบบคิดบ้างสิแกกก เข้าทางอูจินเฉย5555
    #9
    0
  2. #7 baimon_bn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 10:02
    แหน่ฮยองซอบบบบพูดไปแบบนั้นก็เตรียมรับมือได้เลยย
    #7
    0
  3. #4 Poonimlovelove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 15:20
    ซอบบบบบ คิดก่อนพูดมั้ยลูก 5555555 อูจินได้โอกาสละนะรีบจีบรีบทำคะแนนนะลูกนะ
    #4
    0