[END] ยอดนายสนมกับวิถีชีวิตเยี่ยงคนเกียจคร้าน

ตอนที่ 53 : ตัวอย่างตอนพิเศษ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

วันรุ่งขึ้นคงมีประกาศไปถ้วนทั่ว...ว่ารัชทายาทอันดับหนึ่งถูกลอบปลงพระชนม์ระหว่างเสด็จไปราชการ

 

เฮ่อเหลียนเว่ยหลงนึกอยากจะขันก็ขันไม่ออก

 

ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ความเป็นความตายอยู่ใกล้ เพียงแค่เขาเลือกที่จะหลับตาหรือไม่ และหากเลือกหลับลงไป เฮ่อเหลียนเว่ยหลงอาจจะไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเป็นครั้งที่สองก็ได้

 

อากาศหนาวเหน็บทำให้อ่อนล้าไร้ความรู้สึก เฮ่อเหลียนเว่ยหลงไม่มั่นใจว่านี่คือเรื่องดีหรือไม่ แต่มันก็ทำให้ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเจ็บปวดน้อยลงนัก

 

ทว่า...ความบอบช้ำก็กำลังครอบงำสติของเขาในไม่ช้า

 

เฮ่อเหลียนเว่ยหลงไม่รู้ว่าตนสลบไปเมื่อใด หากยังเป็นโชคดีที่ร่างสูงล้มลงไปในเรือพายลำหนึ่งอย่างทันท่วงที มิได้เอาหน้าลงน้ำแต่อย่างใด สติสุดท้ายที่เขาคิดก็คงเป็นเพียงความนึกขันว่าอย่างน้อยก็ไม่ได้ตายอย่างน่าอนาถ เช่นจมน้ำจนลอยอืดตาย...เสียชื่อรัชทายาทอันดับหนึ่งหมด...


 

ไม่รู้ว่าเขาหลับสลับตื่นไปกี่ครั้ง ทว่าพอมีสติอีกคราเฮ่อเหลียนเว่ยหลงก็ไม่มั่นใจว่าตนอยู่ที่ใด สิ่งที่เขารู้มีเพียงความพร่าเลือนและแสงสว่างอันแสนปวดดวงตา

 

“ท่าน! ตั้งสติเอาไว้ก่อน!”

 

เขารู้ถึงความอบอุ่นของฝ่ามือที่สัมผัส อีกทั้งผู้ที่ตนเห็นในระหว่างกึ่งสลบกึ่งตื่นนี้ช่างราวกับนางอัปสรแสนงดงามจนพาให้คนใกล้ตายสับสน ว่าแท้จริงแล้วตนอาจได้สิ้นชีพลงไปและนี่คือแดนปรภพก็ได้กระมัง

 

หากความตายเป็นเช่นนี้...หากได้พบกับสิ่งที่งดงามเช่นนี้...บางทีความตายอาจจะไม่ได้น่ากลัวเลยก็ได้…

 

 

แต่…

 

ผ่านไปสักหนึ่งเดือนหลังจากเหตุการณ์นั้น

 

เฮ่อเหลียนเว่ยหลงยังไม่ตาย แถมพอรู้ตัวอีกทีก็มานอนแซ่วเป็นหุ่นไล่กานิ่งๆ ในบ้านหลังน้อยท้ายหมู่บ้านชายป่า ซ้ำยังมีคนที่ไหนไม่รู้เดินวนไปวนมาไม่ห่างกาย บ้างก็โดดไปซักผ้า บ้างโดดไปทำอาหาร แล้วบางทีก็มาอยู่ที่เตียงแล้วเอาหยูกเอายามารักษาแผลให้

 

เขารู้สึกเหมือนเห็นแมวที่ไม่ยอมหยุดขยับนอกจากตอนนอน ร่างเล็กๆ นั่นต้องโดดไปตะครุบหรืออะไรทำสักอย่างสองอย่างในรวดเดียวราวกับกลัวว่างงาน ฮ่ะๆ น่าเอ็นดูน้อยเสียเมื่อไรล่ะ เห็นทีไรเฮ่อเหลียนเว่ยหลงจึงไม่ได้รู้สึกน่ารำคาญ ซ้ำยังคิดว่าดีเสียอีก มีอะไรรื่นหูรื่นตาให้มองระหว่างนอนเจ็บเช่นนี้

 

เส้นผมหางม้าไกวดุ๊กดิ๊ก ร่างอรชรในอากัปกิริยาที่เพลินตา อีกทั้งตำแหน่งสายตาคนนอนมันก็ทำให้เห็นสะโพกผายและบั้นท้ายกลมมนนั้นโยกไปโยกมาตอนเดินได้ชัดแจ่ม...อา...เฮ่อเหลียนเว่ยหลงก็ไม่เคยคิดหรอกนะว่าตนจะจิตอกุศลได้ขนาดนี้...แต่ทำเลทองก็คือทำเลทอง!!

 

ชายคนนั้นเป็นผู้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ซึ่งจากการพูดคุยกันเฮ่อเหลียนเว่ยหลงจึงรู้ว่าอีกฝ่ายมีนามว่าจื่อเหยา และที่แห่งนี้คือชายแดนเมืองใต้

 

ดูทีเรือลำนั้นมันคงไหลไปตามน้ำมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งติดชายฝั่งนี่กระมัง

 

หลังจากได้รับการช่วยชีวิตเขาก็ใช้เวลาเป็นเดือนๆ โดยมีอีกฝ่ายคอยดูแลเอาใจใส่ จื่อเหยาไม่ถามไถ่ถึงความเป็นมา จิตใจดีกับคนแปลกหน้ามากเสียจนรู้สึกผิดที่ตนไม่ยอมบอกความจริงของตัวเองไปเช่นนี้

 

นั่นจึงทำให้คืนหนึ่ง พวกเขาหันหน้าเข้าหากัน เปิดใจพูดคุยถึงเรื่องราวของกันและกันทั้งหมด เฮ่อเหลียนเว่ยหลงเล่าถึงเรื่องราวของตัวเองและจื่อเหยาเองก็เล่าถึงเรื่องราวของเขาเช่นกัน

 

คนหนึ่งเป็นรัชทายาทที่ถูกลอบสังหาร คนหนึ่งก็ถูกไล่ออกจากบ้านเพราะไร้แกนปราณทอง คนทั้งสองได้แลกเปลี่ยนความเจ็บปวดซึ่งกันและกัน ได้มีความสุขได้ยิ้ม ได้สบตา สร้างช่วงเวลาที่ไม่อาจลืมได้ลงในสถานที่แห่งนี้ร่วมกัน

 

เฮ่อเหลียนเว่ยหลงไม่มั่นใจในนักว่า เหตุผลกลใดตนจึงได้รู้สึกกับคนที่เพิ่งเจอหน้ากันเพียงเดือนเดียวได้มากขนาดนี้

 

อาจจะเพราะความประทับใจในความใจดี อาจจะเพราะความรู้สึกของคนใกล้ตาย หรือจะเพราะอะไรก็ตามแต่...ทว่าความสุขที่เขาได้รับตลอดจนความผูกพันที่ก่อระหว่างความสัมพันธ์ของคนแปลกหน้าทั้งสองมันไม่ใช่แค่ความเผลอใจ

 

แต่เฮ่อเหลียนเว่ยหลงมั่นใจแล้วว่าระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้


 

เขาตกหลุมรักจื่อเหยาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ

 

“บาดแผลดีขึ้นแล้วล่ะนะ ให้ตายสิ! ร่างกายของคนมีปราณทองนี่ดีจัง หากข้าพรุนดั่งรังผึ้งเช่นนั้น คงตายตั้งแต่แรกแล้ว” จื่อเหยาว่ากึ่งจะขำ มือไม้ทายา พันแผลให้เฮ่อเหลียนเว่ยหลงอย่าคล่องแคล่ว “แผลดีขึ้นไวเช่นนี้ อีกสักสองสามวันน่าจะพอเดินทางกลับสถานที่นั้นได้แล้วล่ะ”

 

เมื่อจื่อเหยาพูดจบ คนทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ

 

“อย่างนั้นหรือ” เฮ่อเหลียนเว่ยหลงกล่าว ทอดน้ำเสียงอย่างเสียดาย เพราะหากบาดแผลตนหายดีพอเดินทางกลับวังเมื่อใด เท่ากับว่าชีวิตแสนสุขของตนในบ้านน้อยหลังนี้จะจบลง

 

“ข้า...” แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร จื่อเหยาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

 

“วันนี้มีเทศกาลลอยโคมนะ”

 

**********

 

ดวงตาคู่สวยมองใบหน้าของเฮ่อเหลียนเว่ยหลง มีความรู้สึกหนึ่งไหววูบในดวงตา ทว่าเจ้าตัวก็รีบปรับอารมณ์ของตัวเองให้คงที่อีกครั้ง “ถือโอกาสผ่อนคลายก่อนจะแยกย้ายกันสักหน่อย...ดีหรือไม่”

 

และไม่รู้ว่าเพราะอะไร เฮ่อเหลียนเว่ยหลงก็ไม่สามารถปฏิเสธคำเชิญชวนของจื่อเหยาได้เลย

 

หากค่ำคืนนี้คือความสุข เฮ่อเหลียนเว่ยหลงคิดว่านี่ความสุขที่งดงามที่สุดในชีวิตของเขา เมืองอันแสนคึกคักทางแดนใต้ถูกประดับประดาตกแต่งด้วยโคมสีแดงสด ร้านรวงค้าขายสินค้าพื้นเมือง ตลอดจนอาหารรสชาติแปลกใหม่ที่คนในรั้ววังเช่นเขาไม่เคยได้พบเจอ ประสบการณ์ทั้งหมดทั้งมวลนี้มันจะตราตรึงราวกับภาพแห่งความทรงจำในใจไม่รู้คลาย

 

มือเล็กๆ ที่จับจูงมือของเขาไม่ให้คลาดหลง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสดใส หรือแม้แต่ริมฝีปากบางที่เลอะคราบน้ำตาลเคลือบผลไม้ มันทำให้คนมองแทบไม่อยากปล่อยไป

 

หากทำได้ก็อยากอยู่ด้วยกันตลอดไป หากทำได้แล้วละก็...

 

“กลับ...วังด้วยกันกับข้าเถิด”

 

 

อัพตัวอย่างตอนพิเศษคั่นเวลาระหว่างรอซีซั่นสองฉายค่ะ555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

705 ความคิดเห็น

  1. #582 TC18 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 20:38
    คู่นี้คือแซ่บอะ
    #582
    1
    • #582-1 White-Crystal(จากตอนที่ 53)
      6 เมษายน 2563 / 08:56
      ขุ่นพี่เขาโต(?)แร้ววววว
      #582-1
  2. #579 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 00:12

    สองคนเค้ารักกันมากจริงๆ อิจฉาาา

    รอภาคต่ออยู่นะคะไรท์

    #579
    1
    • #579-1 White-Crystal(จากตอนที่ 53)
      4 เมษายน 2563 / 10:24
      ซีซั่นสองจะมาเร็วๆ นี้นะคะะ
      #579-1
  3. #578 zenandzun (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 18:10
    จื่อเหยาาาาา แมวขยัน
    #578
    1
    • #578-1 White-Crystal(จากตอนที่ 53)
      4 เมษายน 2563 / 10:24
      เป็นแมวไม่อยู่เฉยๆ ล่ะค่ะะ
      #578-1