[END] ยอดนายสนมกับวิถีชีวิตเยี่ยงคนเกียจคร้าน

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 8 อันตรายที่ปลอดภัยที่สุด (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 250 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

**คำเตือนก่อนอ่าน ตอนนี้มีฉากวาบหวิวอยู่เล็กน้อยแต่ไม่ได้ติดเรทอะไรนะคะ **
 


 

หากว่ากันถึงฮ่องเต้พระองค์ก่อนแล้ว...คงต้องเรียกได้ว่าเป็นจอมเสเพลไม่เอางานเอาการคนหนึ่งเลยก็ว่าได้


 

ไม่ว่าจะเป็นการใช้ชีวิตประจำวันอย่างเลิศหรู จับจ่ายเงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย สัปดาห์หนึ่งไปประพาสต่างแดน อีกสัปดาห์ก็ส่งเทียบเชิญขุนนางตลอดจนประมุขสำนักเซียนมารวมตัวจัดเลี้ยง ใช้ชีวิตอย่างเลิศหรูเสียจนราชวังไม่ขาดเสียงเพลงและการดนตรี


 

เฮ่อเหลียนเทียนหลงถูกชาวบ้านกล่าวขาน (ปนกระแหนะกระแหน) ว่าเป็นฮ่องเต้ที่เน้นพระราชกรณียกิจ 'ผูกมิตร' มากที่สุด มากจนเกินพอดีเลยก็ว่าได้


 

นอกจากเรื่องการขยันจัดเลี้ยงแล้ว การปนเปรอสตรี เข้าซ่องเรียกหานางคณิกาเองก็เป็นที่เลื่องลือพอกัน ลูกก็มาก เมียก็เยอะ ปัญหาคาราคาซังที่ยิ่งใหญ่ก็หนีไม่พ้นเรื่องคาวๆ เอาแต่จัดการปัญหาในมุ้งเสียจนงานราษฎ์งานหลวงแทบไม่แตะต้อง โยนให้ขุนนางใกล้ตัวทำแทนกันเป็นว่าเล่น


 

แล้วทีนี้ล่ะ พอฮ่องเต้ไม่ทรงงาน ไม่มีใครตรวจตรา อนุมัติทุกอย่างโดยง่าย พวกขุนนางโลภทั้งหลายต่างโกงกินกันสนุกสนาน กว่าจะรู้ตัวอีกทีเงินในท้องพระคลังก็หมดไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง ชาวบ้านก็อดยาก เดือดร้อนไปทั่วทุกหย่อมหญ้า จนหากไม่ได้ฮองเฮา หรือก็คือพระนางกุ้ยเหมยไทเฮาองค์ปัจจุบันคอยคานอำนาจขุนนางอยู่ ราชวงศ์นี้คงล่มสลายมาไม่ถึงมือของเฮ่อเหลียนเว่ยหลงเป็นแน่


 

วีรกรรมอันงามหน้าเหล่านั้นเอง...เป็นเหตุผลอย่างดีเชียวว่าทำไม การลงจากบัลลังก์อย่าง 'ผิดปกติ' ของเฮ่อเหลียนเทียนหลงจึงเป็นเรื่องที่ชาวบ้านยอมรับได้ง่ายดายนัก


 

นี่ไม่ใช่การล้มบัลลังก์ครั้งแรกในประวัติศาสตร์ พงศาวดารบันทึกว่าราชวงศ์เฮ่อเหลียนผ่านการนองเลือดมาหลายต่อหลายครั้ง ทว่านี้เป็นครั้งแรกครั้งเดียวเลยก็ได้ที่เป็นปริศนา...เริ่มได้อย่างไร จบได้อย่างไร ใครตายอย่างไร ไม่มีระบุเลยสักย่อหน้า ประชาชนรู้ตัวอีกครั้งก็คือประกาศว่าองค์รัชทายาทได้ขึ้นปกครองแผ่นดินแล้ว


 

จึงยังคงเป็นปริศนานี้ก็ไม่เคยมีใครคิดที่จะกล้าทวงถามหาความจริงจากราชวงศ์มาจนทุกวันนี้


 

นอกจากไม่กล้าแล้วคนก็ไม่คิดจะถามด้วย เพราะเท่าที่ผ่านมาผลงานของเฮ่อเหลียนเว่ยหลงก็จัดได้ว่าเป็นที่พึงพอใจ พระราชกรณียกิจต่างๆ เองก็ล้วนทำเพื่อบ้านเมือง จัดได้ว่าเป็นรัชสมัยที่ทำให้อยู่ดีกินดีรุ่งเรืองนัก เป็นข้ออ้างที่ทำให้ประชนหลับหูหลับตา ลืมเรื่องการขึ้นครองราชย์อย่างเป็นปริศนานั้นไป


 

สรุปคือ ชาวบ้านน่ะนะ อะไรที่มันดีกว่า ทำให้หลุดพ้นจากอะไร แย่ๆ มาได้ก็ยอมรับได้หมดนั่นแหละ

...

...


 

ทั้งหมดนี้คือบทสรุปย่อก่อนที่แผ่นดินนี้จะถูกปกครองโดยรัชกาลของเฮ่อเหลียนเว่ยหลงนั่นเอง


 

และในตอนนี้เอง ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เฮ่อเหลียนเว่ยหลงคนนี้ก็กำลังประทับอยู่ที่ห้องทำงานของตน เฝ้าเพียรพยายามอ่านม้วนกระดาษ บรรจงเขียนพู่กัน ทรงงานอย่างขันแข็ง ราชโองการฉบับแล้วฉบับเล่าเสร็จไปอย่างรวดเร็ว มากเสียงจนคนช่วยฝนแท่งหมึงข้างๆ ถึงกับหลุดขำ


 

“ท่านตั้งใจทำงานแต่ยามรุ่งเช่นนี้...แสดงว่าอารมณ์ดีใช่หรือไม่” จื่อเหยากล่าวเสียงเบา


 

“จื่อเหยา อย่าได้ล้อเลียน เอาล่ะ วางแท่งหมึกเสีย แล้ว...มาหาพี่หน่อยสิ” เฮ่อเหลียนเว่ยหลงถอนใจยาว ก่อนจะขยับกายให้จื่อเหยาได้ลุกมานั่งข้าง “ช่วยอ่านทวนสักหน่อยจะได้หรือไม่?”


 

จื่อเหยาวางแท่งหมึกลงกับที่ เลิกคิ้วเล็กน้อยมองอากัปกริยาของคนตรงหน้าอย่างพิจารณา

 

...ไอ้ช่วยอ่านทวนนั้นก็คงทำได้ แต่ไอ้การกวักมือเรียกไปหาแถมยกวงแขนเสียสูงขนาดนั้น มันออกจะ...


 

จะเล่นแบบนั้นใช่ไหม ได้....


 

“งั้นหรือ” จื่อเหยาก็ได้แต่ยิ้มยียวนใส่ ขยับตัวลุกไปใกล้เฮ่อเหลียนเว่ยหลง มุดเข้าไปในวงแขน เบียดกระชับจนอีกนิดคงได้นั่งเกยบนตัก เขาเงยขึ้นเล็กน้อย จรดจูบปลายคางและกรามคมสันก่อนพรมกระซิบข้างหูอย่างหยอกล้อ “ภาษากายท่านบ่งบอกว่าที่ต้องการนไม่ใช่แค่เพียงให้ข้าช่วยอ่านทวนราชโองการอย่างเดียวเสียกระมัง”


 

เฮ่อเหลียนเว่ยหลงมองผู้เป็นคนรักแล้วได้แต่สั่นหน้า ฝ่ามือเลื่อนลงกระชับจับเอวบางแล้วจรดริมฝีปากจูบอย่างแผ่วเบา


 

“เจ้าก็รู้...”


 

“ก็รู้ว่าอย่าแกล้งเจ้าให้มากนัก...ใช่ไหม แต่เสียใจด้วยนะ มันยากเหลือเกิน” เมื่อได้แกล้งสมดังใจแล้วจึงขยับตัวออกห่างเพื่อปล่อยให้อีกฝ่ายได้เป็นอิสระ แต่เฮ่อเหลียนเว่ยหลงยังคงรั้งเอวไม่ให้เขาถอยห่าง จื่อเหยาเบ้หน้า แล้วจ้องมองจนแทบจะขู่ฟ่อๆ


 

“ข้าไม่แกล้งท่านแล้ว ท่านก็ปล่อยข้าไปเถิด งานของท่านมีอีกมากมายที่ยังไม่เสร็จ ถ้าเอาแต่เล่นตลกกันเช่นนี้ ข้าเกรงกว่าจะได้พักตะวันจะเลยกลางหัวเอา”


 

เฮ่อเหลียนเว่ยหลงไม่ตอบ คลี่ยิ้มอย่างไม่หยี่หร่ะใดๆ ซ้ำยังขยับใบหน้าเข้าใกล้ จนจื่อเหยาได้แต่เบ้หน้า ต่อว่าพันธุ์กรรมชอบกัดเหยื่อไม่ปล่อยนี้อยู่ในใจ


 

“ข้าไม่ได้เล่นตลก”


 

ทีอย่างนี้ล่ะเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง!!


 

เมื่อรู้ตัวว่าคงดิ้นไม่พ้นหนีไม่รอด จื่อเหยาจึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างจนใจ ยกสองแขนโอบล้อมรอบคอ จับจ้องใบหน้าของเฮ่อเหลียนเว่ยหลงด้วยสายตาเป็นกระกายระริกระคนหยอกล้อ “ข้าก็ไม่คิดขัดใจ แต่หากมารดาท่านเข้ามาเห็นเข้า จบไม่งามล่ะก็ ข้า...ไม่รับผิดชอบร่วมกับเจ้านะ?”


 

พอเอาชื่อแม่มาขู่เฮ่อเหลียนเว่ยหลงก็หรี่ตา มองคนรักด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่รู้ว่าจะขันดีหรือจะเอ็นดูดี


 

“จื่อเหยา...เจ้าเริ่มก่อนเอง พอพี่จริงจังบ้าง ทีนี้เจ้าก็หาข้ออ้างเพื่อที่จะให้พี่ถอยเสียแล้วหรือ?” เฮ่อเหลียนเว่ยหลงว่า ริมฝีปากคลอเคลียอยู่ที่ข้างลำคอขาว พรมเสียงคล้ายกระซิบที่ชวนให้ขนลุกพิกล “วันนี้ซ่งกงกงบอกตั้งแต่เช้าแล้ว ว่าเสด็จแม่จะไม่เข้ามาหา เจ้าอย่าได้กังวลว่าท่านจะเข้ามาเจอพี่อยู่กับเจ้าเลย”


 

จื่อเหยาได้ยินคำตอบแบบนั้นก็ได้แต่หลุดเสียง ‘ไอ๊หยา’ ออกมา


 

"อีกแล้วหรือ? "


 

เมื่อได้ยินคำถามจากผู้เป็นคนรัก เฮ่อเหลียนเว่ยหลงก็ไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่าแค่ไหวไหล่นิดๆ คลับคล้ายจะเคยชินระคนหน่ายจะพูดถึงแล้ว


 

จริงอยู่ที่พระนางกุ้ยเหมยเป็นดังวีรสตรี นางได้รับการเคารพยอมรับจากขุนนางในวังว่าเป็นคนเก่ง ฉลาดหลักแหลม อีกทั้งยังมีส่วนช่วยเหลือในในการปกครองบ้านเมืองหลายต่อหลายครั้ง และมีสิทธิ์ขาดอำนาจในวังเทียบเท่าเฮ่อเหลียนเว่ยหลง


 

แต่กระนั้นแล้วข้อดีย่อมมีข้อเสีย


 

หากบิดาเขามีสนมคอยบริการรอบกายฉันท์ใด สตรีที่สวามีไม่เหลียวแลและขาดการเอาใจใส่มานาน เมื่อมีโอกาสก็เริ่มนิยมชมชอบในการสะสมชายงามไว้ในสังกัดไว้อย่างเช่นกัน


 

แต่ก็นั่นแหละนะ เรื่องของแม่ พูดไปก็สองไพเบี้ย อยากทำอะไรก็ทำไปเถิด


 

"เจ้าทำหน้าเหมือนกลัวเสด็จแม่จะเข้ามาเจอ" เฮ่อเหลียนเว่ยหลงกระเซ้าแหย่


 

“อะไรระวังได้ก็ควรระวังไม่ใช่หรือ ช่วงนี้พระนางกุ้ยเหมยดูอารมณ์ไม่ดี ถ้านางเจอหน้าข้า นางอาจเก็บอารมณ์ไม่ได้ มิวายบ้านแตกพอดี อยากหูชาหรือไร” จื่อเหยากล่าวว่ามารดาอีกฝ่ายอย่างไม่สมควร จนเฮ่อเหลียนเว่ยหลงจำต้องปรามเบาๆ ด้วยการขบเข้าที่ปลายใบหู


 

แม่ผัวลูกสะใภ้ไม่ค่อยถูกกัน คนกลางเช่นเขาย่อมหนักใจ


 

สถานะของจื่อเหยาคือชายาคนแรกและเป็นชายาที่อยู่กินด้วยกันมานานกว่าใครก็จริง แต่คนรักของเขากลับมีปัญหาใหญ่ตรงที่ไม่เป็นที่พึงพระทัยแม่สามีนัก เหตุเพราะความเป็นเพศชายไม่อาจให้กำเนิดรัชทายาทได้


 

แต่ก็ยังดีที่ไทเฮาไว้หน้าลูกชายมากพอจะยอมให้จื่อเหยาเข้ามาเป็นหนึ่งในสี่พระชายา ทว่าก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ครองตำแหน่งสูงกว่านี้ สิ่งที่เฮ่อเหลียนเว่ยหลงทำได้จึงเป็นการว่างเว้นตำแหน่งฮองเฮาเอาไว้และมอบอำนาจสูงสุดในวังหลังนี้ให้เสียนเฟย ประกาศให้ชัดไปเลยว่าที่ไม่แต่งตั้งฮองเฮาสักทีนั้นเพราะอะไร


 

แต่แม้ไม่ได้แต่งตั้งอย่างเป็นทางการ คนเขาก็รู้อยู่ดีว่ารัชกาลนี้ เสียนเฟยเท่ากับฮองเฮาอยู่ดีล่ะนะ


 

“อา...ข้าแค่พูดความจริง เรื่องของเต๋อเฟยงามหน้าใครก็รู้กันไปทั่ว และพระนางกุ้ยเหมยก็คงหน้าม้านแล้วกระมัง สะใภ้คนโปรดก่อเรื่องขนาดนี้”


 

"เรื่องนั้ยเป็นเรื่องที่เสด็จแม่ท่านต้องจัดการด้วยตัวของท่านเอง" เฮ่อเหลียนเว่ยหลงว่า ในน้ำเสียงดูเหนื่อยหน่ายกับเรื่องของลี่ย่าหลีอย่างเหลือจะกล่าว


 

"ใจร้ายจริง...ฮ่ะๆ " เสียงหัวเราะแค่นเล็กๆ ก่อนจะวางปลายคางลงบนที่บ่าของคนที่ตนสวมกอด จื่อเหยาเอนพิงซบเล็กน้อย เรียวนิ้วสวยไล้ไปตามลายปักปราณีตบนเครื่องทรงของอีกฝ่าย เรื่อยเรียงไปเรื่อยๆ สัมผัสสัญลักษณ์นกสวรรค์แห่งราชวงศ์


 

"เท่ากับว่า...หายไปแล้วอีกหนึ่ง ใช่หรือไม่? "


 

“บางคราเจ้าก็พูดจาอะไรที่มันน่ากลัวนะ...” เฮ่อเหลียนเว่ยหลงกล่าว ปล่อยให้คนในอ้อมแขนนั้นใช้มือเล่นไปกับลายปักผ้าไปโดยไม่ได้ห้ามแต่อย่างใด สิ่งที่เขาทำในตอนนี้มีเพียงแค่เก็บข้าวของ กองเอกสารลงไปวางที่พื้น เพื่อที่จะได้อุ้มจื่อเหยาไปวางบนโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มขยับใบหน้าซุกลงกับอ้อมอกที่เริ่มอุ่นจนร้อน

“ทำพูด ข้าน่ากลัว เจ้าสิน่ากลัวกว่าข้า....มีอย่างรึ เลี้ยงไข้นางได้นานขนาดนั้นเพื่อตลบแล้วถอดเนื้อเถือหนังจนราบ” คนโดนซุกได้แค่หัวเราะคิกคัก ปลดเครื่องประดับหัวของอีกฝ่ายออกอย่างง่ายดาย เนื่องจากอยู่ในชุดลำลอง มันจึงไม่ต้องมีมาลามงกุฏอันแสนเกะกะมาเป็นตัวขัดขวาง


 

"ถ้าไม่ดึงออกมาตอนกำลังได้ที่ก็จัดการยาก ในเมื่อนางก็ทำตัวเองจนเปิดโอกาสให้จัดการแล้วทั้งที หรือเจ้าไม่คิดเช่นนั้น? " เฮ่อเหลียนเว่ยหลงว่า เรียวนิ้วแตะที่ปลายเส้นผมสีดำสวยของคนตรงหน้า ก่อนจะเริ่มม้วนเบาๆ ตั้งแต่ปลายเส้น


 

“คนจะมองเจ้าเป็นฮ่องเต้โง่ๆ เอาน่ะสิ” จื่อเหยาถอนหายใจเบา สุดท้ายก็ไม่สู้แรงเอนหลังลงไปนอนราบกับโต๊ะทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ เรียวนิ้วจับดันปลายคางมน ให้คนซบอกอยู่เงยหน้าขึ้นสบตา "คนเขานินทาให้ขรม...บอกว่าเจ้าน่ะ สะสมสนม ชอบหน้าอกโตๆ แล้วอะไรนะ อ๋อ บ้ากาม...แต่เรื่องบ้ากามนี่ข้าไม่เถียง"


 

“สนุกออก” เฮ่อเหลียนเว่ยหลงยิ้มแย้ม ใบหน้าหล่อเหลานั้นติดประกายสนุกดังที่พูดจริงๆ "เสด็จแม่อยากให้ข้ามีลูก เจ้าก็รู้ ยื้อมาได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งแค่ไหนแล้ว"


 

“ก็นะ...ข้ามีลูกให้เจ้าได้เสียที่ไหน” จื่อเหยาส่ายหน้า แต่สีหน้าและแววตานั้นช่างดูไม่สมกับรอยยิ้มที่แย้มประดับ จื่อเหยาพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย เรียวแขนทั้งสองโอบล้อมลำคอของคนที่สูงกว่าตน


 

“ฟังดูเหมือน เจ้ามีหน้าที่เพียงแค่ผลิตรัชทายาทให้นางเลยนะ”


 

เฮ่อเหลียนเว่ยหลงสั่นศรีษะ ว่ากันตามตรงแล้วหากไม่มีภารกิจสร้างทายาทตามธรรมเนียม ตนเองก็คงไม่ต้องทำถึงขนาดนี้


 

ทำตามธรรมเนียมมันยากเหลือเกิน...


 

"เจ้าก็รู้" เฮ่อเหลียนเว่ยหลงพูดได้เพียงแค่นั้น ทิ้งช่วงไว้สักระยะคล้ายจะรอคำตอบ


 

แต่พลันที่จะพูด จื่อเหยาก็ลับม่สามารถที่จะทำได้


 

ด้วยเพราะคำพูดทุกอย่าง ถ้อยคำทั้งหมดนั้นก็ค่อยๆ ถูกเฮ่อเหลียนเว่ยหลงกลืนลงไปด้วยริมฝีปากที่สัมผัสแน่น แปรเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างเป็นภาษากายที่ถ่ายทอดออกมาได้ดีกว่าบทสนทนาใดๆ


 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองนั้นราวกับแสงตะวันยามเช้า

 

...

...


 

และแล้ว...กว่าที่ 'งาน' ทุกอย่างจะเสร็จตะวันก็เกือบขึ้นถึงกลางหัวเสียแล้ว

 

 

 

ตอนที่แล้วมีคนมากระซิบบอกว่าตำแหน่งของซ่งอี้จุ้นควรเป็นกงกง (หัวหน้าขันที / ขันทีใกล้ชิดฮ่องเต้) มากกว่าล่ะค่ะ เพราะงั้น หลังจากนี้ไปจะขอแก้ไขตำแหน่งเป็นซ่งกงกงแทนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 250 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

705 ความคิดเห็น

  1. #657 sakura17 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 23:53
    ได้เห็นโมเม้นท์คู่นี้ก็ไม่เลวนะ55
    #657
    0
  2. #542 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:11

    รักกันปานจะกลืน กลืนกินลงท้องจริงๆนั้่นแหละ 55555

    #542
    0
  3. #419 danaja12062002 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 20:50
    หวานมากๆคู่นี้
    #419
    0
  4. #403 Moko87 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:19
    หวานกันมากคู่นี้
    #403
    0
  5. #402 Thatarus (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 21:47
    รอจร้าา
    #402
    0
  6. #401 _ _ _ m _ _ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 16:20
    รอค้าบบบบ
    #401
    0
  7. #400 Parn Wikawee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 15:44

    น่าร้ากกกกก
    #400
    0
  8. #399 Chandra and Clover (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 15:34
    รอจร้าาาา
    #399
    0