[END] ยอดนายสนมกับวิถีชีวิตเยี่ยงคนเกียจคร้าน

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 3 เรื่องส่วนตัวไม่ควรปะปนกับเรื่องงาน (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 790 ครั้ง
    26 มี.ค. 63

น่าแปลกนักที่เมื่อรุ่งเช้ามาเยือน ต้วนมู่ชิงกลับตื่นก่อนเสียงนกร้องรับแสงตะวัน


 

ปกติแล้วอย่าว่าแต่เสียงนกเลย สัตว์สักตัวตนก็ไม่เคยตื่นมาทันได้ยินมันร้อง นับเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก จนอยากจะคารวะตัวเองสักสามที การมีรุ่นน้องมานอนที่บ้านมันอาจจะทำให้ตนกลายเป็นผู้ใหญ่ขึ้นก็ได้


 

แต่...


 

พอผ้าห่มสลัดออกจากตัว ต้วนมู่ชิงก็โดนลมใบไม้ผลิเล่นงาน เขาถดตัวถอยกลับไปหาไออุุ่นจากผ้าห่มพร้อมกับเอาหน้ามุดลงไปกับหมอนฟูๆ ตามเดิมอีกจนได้


 

ให้ตายเถอะ เพราะมันดีแบบนี้อย่างไรเล่าข้าถึงไม่อยากออกห่างจากมัน!


 

ดวงตาสีเข้มค่อยๆ เปิดขึ้นมาจากการหลับเล็กน้อย ครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แม้ตนจำได้ไม่ชัดแจ้งนัก แต่ก็คลับคล้ายว่าจะลุกขึ้นจากที่นอนออกไปข้างนอกในยามดึก สับสนว่าละเมอหรือฝัน และหากเป็นเช่นนั้น ใครกันที่มาส่งเขากลับเข้าสู่ที่นอน


 

มือกำแน่นขึ้นเล็กน้อย พิจารณาชั่งใจถึงความอบอุ่นนั้นแล้ว ใบหน้าสวยๆ นั้นก็พลันแดงขึ้นมาด้วยความร้อนที่ก่อเกิดในอก ภาพความทรงจำที่ตนสะโหลสะเหลเอาหน้ามุดอกชาวบ้านกลับคืนมาแล้วก็อยากจะฝังร่างที่ลงกับเตียงให้รู้แล้วรู้รอด


 

เพราะชั่วขณะหนึ่งนั้นเอง ต้วนมู่ชิงกลับคิดว่าอุณหภูมิจากร่างกายของ ‘เฉิงจื่อเหยียน’ นั้นมันอุ่นกว่าเตียงนอนที่ตนเคยชอบมากเสียอีก


 

อบอุ่น...สบายใจ...มันเปี่ยมเต็มไปด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เขาสงบได้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...


 

บางสิ่งบางอย่าง...ความคุ้นเคยบางอย่าง...


 

แม้ภาพลักษณ์ภายนอกดูเบลอๆ เมาๆ ไปบ้างแต่เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนขี้อายและหน้าหนากับการถึงเนื้อถึงตัว ทักษะเรื่องแบบนั้นเขาก็มั่นใจว่าตัวเองเรียนมาเยอะไม่แพ้ใคร กับเด็กคนนั้นก็ใช่ว่าจะไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกันเสียหน่อย

 

แล้วกับอีแค่หลับหน้าซุกอกเขาทำไมต้องมาอายม้วนต้วนแบบนี้ด้วยล่ะ!!


 

หรือเพราะไม่เคยได้ลองปฏิบัติภารกิจกาเมเลยสักครั้ง เขาถึงได้กลายเป็นคนอ่อนไหวไปแล้ว นี่ถ้าเขาจะโทษเขาควรโทษใครได้?


 

โทษฮ่องเต้คลั่งนมนั่นไปก่อนก็แล้วกัน!!


 

ก็คือ...ป่านนี้ฮ่องเต้จามแล้วมั้ง


 

“ทำอะไรอยู่น่ะขอรับท่านพี่”


 

แว่วเสียงหนึ่งที่ทำให้ต้วนมู่ชิงสะดุ้งเฮือก ชายหนุ่มค่อยๆ ขยับหัวออกจากผ้าห่ม สภาพในตอนนี้แทบไม่ต่างจากเต่าน้อยโงหัวขึ้นจากกระดอง


 

พลันเห็นใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของอวี้เหวินเฉิงพร้อมแสงอรุณสาดจ้ามาต้อนรับยามเช้า ต้วนมู่ชิงถึงกับชะงัก ริมฝีปากบางอ้าพะงาบๆ แล้วพยายามจะขดตัวหลบกลับเข้าไปที่เดิม


 

แต่ทว่า!


 

อวี้เหวินเฉิงคนมือว่องไวไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ชายหนุ่มคว้าข้อมือของต้วนมู่ชิงเอาไว้ ก่อนดึงออกมาจากที่นอน อีหลุกขลุกขลักกันท่าไหนก็ไม่รู้ ปราการผ้าห่มผืนหนาที่ให้ป้องกันร่างก็ร่วงลงกับพื้น เหลือเพียงชายสองคนที่นอนจ้องตากันท่ามกลางความเงียบ


 

ต้วนมู่ชิงเอียงหน้าหลบ ในขณะที่อวี้เหวินเฉิงได้แต่ยิ้ม


 

“ไม่ตื่นมาชมน้องในชุดใหม่หน่อยหรือขอรับ?”


 

“ชุดใหม่เจ้า…แต่ชุดเก่าข้า…” ต้วนมู่ชิงขมุบขมิบปาก สูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะลึกได้ เพราะสุดท้ายแล้ว…ไม่ว่าจะอย่างไร การจะมาเขินพระสนมด้วยกันเอง มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเลยแม้แต่น้อย


 

พอคิดได้อย่างต้วนมู่ชิงก็ใจเย็นลงมาได้บ้าง ฝ่ามือขยับไปลูบศีรษะของคนตรงหน้า คลี่ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ราวกับเอ่ยชมเด็กน้อย


 

“แต่เจ้าใส่แล้วเหมาะมาก”


 

แม้จะเป็นชุดเก่าของตนแต่พอเปลี่ยนตัวผู้สวมใส่ ต้วนมู่ชิงก็พูดได้คำเดียวเลยว่าบรรยากาศของเครื่องแต่งกายดูเปลี่ยนไปมาก เขาเคยได้ยินสำนวนที่ว่าเสื้อผ้าจะทรงคุณค่าเมื่ออยู่บนราวแขวนชั้นเลิศ และอวี้เหวินเฉิงนั้นก็จัดว่ามีใบหน้าและรูปร่างชั้นเลิศจริงๆ


 

“ข้าดีใจที่ท่านพี่ชมข้าเช่นนั้นขอรับ” อวี้เหวินเฉิงยิ้ม สีหน้าท่าทางพึงพอใจยามได้รับคำชม “ทว่าข้าไม่ได้มาเพื่อรับคำชมเท่านั้น”


 

“แล้ว…” ต้วนมู่ชิงได้แต่พูดเช่นนั้น ไม่ทันได้ทำอะไรมากกว่านี้ด้วยซ้ำ


 

“นอนมากเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพเอานะขอรับ ตำราเคยกล่าวว่าแดดยามเช้านั้นทำให้กระปรี้กระเปร่านัก…เพราะอย่างนั้น...” อวี้เหวินเฉิงก็ปรบมือราวสองถึงสามที ซื่อเป่าและบ่าวรับใช้ก็เดินเข้ามาในห้องนอนอย่างรวดเร็วราวกับนัดแนะกันมาก่อนหน้านี้แล้ว


 

ต้วนมู่ชิงเริ่มสังหรณ์ใจถึงชะตาซวยของตน


 

พวกเจ้าไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหนวะ!!


 

“ไปเดินเล่นยามเช้ากันนะขอรับ” เมื่อเอ่ยจบเจ้าตัวก็เดินถอยออกจากฉาก อวี้เหวินเฉิงยืนกอดอกคุมคนรับใช้อย่างเสร็จสรรพ


 

ต้วนมู่ชิงได้แต่คิดว่าเขาไม่น่าให้เด็กนี่มันมาค้างด้วยเลย! เอาเวลานอนของคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าได้พรากไปจากฟูกเลย!


 

แต่…ก็ทำได้ที่ไหน


 

เวลาผ่านไป แม้ไม่นานแต่ก็ไม่เร็ว ต้วนมู่ชิงรู้สึกตัวอีกทีก็ออกมาเดินลอยไปลอยมารับแดดยามเช้าเสียแล้ว…


 

แต่กระนั้นการเดินเล่นยามเช้าก็ไม่ได้ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างที่คิด แดดอุ่นๆ กระทบร่าง อากาศไม่ได้ร้อนไม่ได้เย็น กระตุ้นให้ร่างกายตื่นจากอาการงัวเงียได้เป็นอย่างดีเชียวล่ะ


 

ต้วนมู่ชิงไม่มั่นใจนักว่าตนตื่นมาทักทายนกน้อยยามเช้าครั้งล่าสุดเมื่อใด เลาๆ ว่าจะสมัยก่อนกลายร่างเป็นตัวขี้เกียจเช่นทุกวันนี้กระมัง นั่นจึงทำให้เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่ได้ทำมานานอย่างการเดินไปเรื่อยเปื่อย ชมสวน ชมดอกไม้ มองเหล่าบ่าวไพร่ในตำหนักรดน้ำจัดสวนเพลินๆ


 

อีกทั้ง...ข้างกายก็มีอวี้เหวินเฉิงเดินอยู่ใกล้ๆ คอยชวนพูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย ยามเช้าเช่นนี้ก็ไม่แย่เท่าไรนัก


 

“เมื่อคืน…ข้าจำได้ว่าเจ้าออกมาเดินที่ระเบียงทางเดิน…ออกมาสำรวจรอบดึกหรือ ได้เจออะไรบ้างหรือไม่?” ต้วนมู่ชิงเริ่มชวนคุย สายตาก็มองไปทางนกน้อยที่บินเรี่ยต่ำอยู่บนพื้น ตัวของมันเล็กนักราวกับลูกนกเพิ่งหัดบิน จึงทำให้เผลอเอาใจช่วยเสียจนมือเกร็ง


 

“ก็…เจอใครก็มิรู้ละเมอเดินขอรับ” อวี้เหวินเฉิงตอบ แล้วก็มองตามสายตาต้วนมู่ชิงไป พอเห็นว่าอีกฝ่ายมองอะไรอยู่ก็คลี่ยิ้มบาง


 

"เป็นนกน้อยที่มีความพยายามนะขอรับ"


 

"ความพยายามเป็นเรื่องดีนะ" ต้วนมู่ชิงตอบก่อนจะมองเจ้าตัวเล็กที่พยายามกางปีกโผบินกลับรัง ในหัวเขามีความคิดหลายอย่าง "หากเรารู้ว่าเราสามารถทำอะไรได้ เราก็สามารถพยายามทำในสิ่งที่เราทำได้ อย่างนกตัวนั้น...ที่แม้จะลำบากเท่าไร มันก็รู้ว่าตนบินได้ จึงได้พยายามที่จะบิน"


 

ต้วนมู่ชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย เสี้ยวความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาในใจก่อนที่เขาจะยุติมันลงไปให้ไวที่สุดด้วยรอยยิ้ม


 

"ท่านพี่น่ะคงไม่ได้คิดอะไรแปลกๆ อยู่ใช่ไหม" อวี้เหวินเฉิงเอ่ยขึ้นมา คว้ามือของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะจับให้เอื้อมไปด้านหน้า ส่งเสียงผิวปากเบาๆ คล้ายกับเรียกบางสิ่ง


 

พลันนั้นเอง นกน้อยตัวนั้นก็กางปีกโผบินอย่างกระท่อนกระแท่นมาสู่เรียวนิ้วของต้วนมู่ชิง


 

ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะประหลาดใจในสิ่งใดก่อน ระหว่างคำพูดที่ราวกับอวี้เหวินเฉิงอ่านความคิดเขาออก กับการที่อยู่ๆ อีกฝ่ายก็เรียกให้นกมาเกาะบนนิ้วได้ราวกับจับวาง


 

"เจ้า...? "


 

"แค่มองสีหน้าท่านข้าก็รู้แล้วขอรับ" อวี้เหวินเฉิงยิ้มบางๆ ก่อนจะค่อยๆ พาต้วนมู่ชิงเดินอย่างเชื่องช้า ประคองนกน้อยบนปลายนิ้วเอาไว้ไม่ให้ร่วงหล่น


 

จนกระทั่งพวกเขาพามันมาส่งที่รังได้อย่างปลอดภัย


 

"คนที่นี่ล้วนมีชุดความคิดเหมือนกัน...นั่นคือเชื่อว่าตนไม่มีทางเลือก แต่ทว่าข้าเชื่อนะขอรับว่าท่านมีความสามารถที่ยอดเยี่ยม...เพียงแต่ท่านอาจจะไม่เคยค้นพบถึงมัน" ทั้งที่ส่งนกกลับคืนสู่รังไปแล้ว แต่อวี้เหวินเฉิงก็ยังคงไม่ปล่อยมือออกจากต้วนมู่ชิง สิ่งที่เขาทำนั่นคือการจับจ้องใบหน้าของอีกฝ่าย


 

ทั้งความคิด ทั้งความทรงจำ ทุกอย่างในวันวานนั้นยังคงจรดในความทรงจำเขา


 

แม้เขาจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะไม่มีทางจำได้เลยก็ตาม


 

"ทำไม..."


 

เจ้าถึงคิดว่าเป็นเช่นนั้น


 

ทั้งที่อยากจะพูดเช่นนั้นแต่—


 

บ่าวต่างตำหนักคนหนึ่งกลับวิ่งพรวดพราดเข้ามา ส่งผลให้ทั้งต้วนมู่ชิงและอวี้เหวินเฉิงต้องรีบผละกายออกจากกันทันที!


 

คนรับใช้หนุ่มชะงักไม่น้อยยามเห็นต้วนมู่ชิงตื่นเช้ากว่าปกติ เขาท่าทางละลักละล่ำด้วยเพราะใจตอนแรกแค่จะวิ่งมาส่งข่าวให้เพื่อนในเรือนข้างเคียงรู้ แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอพระสนมถึงยืนเกาะก่ายกันเช่นนี้


 

"มีอะไรหรือ? " ต้วนมู่ชิงเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนเพื่อให้หายแตกตื่น


 

"ม..." เขาเงียบลง สูดลมหายใจเข้าออกเล็กน้อยให้อาการตื่นเต้นและอาการเหนื่อยจากการวิ่งมาหายไป


 

"มีเรื่องเกิดขึ้นที่ฝั่งสนมหญิงของรับ! "

 

[รีไรท์ครั้งที่ 1 : 26/3/20]

สำหรับชื่อตอนนั้น คนที่เอาเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานมาปนกันก็คืออออออออ---- /โดนอาเฉิงตี---

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 790 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

705 ความคิดเห็น

  1. #637 sakura17 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 21:47
    อย่าเอาไปพูดไม่ดีเชียวนะบ่าวคนนั้นอะ
    #637
    0
  2. #528 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:09

    ปมเรื่องมันคืออะไร? เสียนเฟยจะแก้แค้นใคร? แล้วมีอะไรที่แฝงอยู่ในตำหนักของน้องชิง? นี่เดาไม่ถูกแล้ว

    #528
    0
  3. #280 PuiPui--r (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 14:12
    มันเรื่องอะไรกันแน่นะ เอ็นดูก็เอ็นดูแต่ก็หลอกใช้น้องด้วยใช่มะเสียนเฟย
    #280
    0
  4. #236 wuddyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 12:39
    แล้วๆๆๆๆๆ
    #236
    0
  5. #149 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 21:24
    ตกลงไม่ดีจริงๆด้วยสินะ เป็นพวกพระเอกด้วยสิ อย่าทำนว้องงงงงง
    #149
    0
  6. #101 Pissuda627 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 18:22
    มีคนคิดไม่ดีกับน้องชิงใช่ไหมอ่ะ
    #101
    0
  7. #100 Xialyu (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:57
    อะไรยังไง จะโยงมาหาลูกไหมอะ
    #100
    0
  8. #99 ppterakk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 18:29

    เกิดอะไรขึ้นนนนน

    #99
    0