ลาฟลอร่า & โนอาห์ การกลับมาของทิวา

ตอนที่ 3 : เหตุการณ์ในตอนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 มี.ค. 63

"ค คือว่า คุณทิวาค่ะ" ไลลาพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ
ตอนนี้พวกเธออยู่บนทางเดินจึงมีนักเรียนมากแถม
ตอนนี้เป็นตอนที่โรงเรียนโนอาห์มาแลกเปลี่ยน
กับโรงเรียนของเราด้วย พวกเราสองคนถูกจับจ้อง
โดยมีสายตาของทุกคนที่หวาดระแวงไม่ใช่ระแวง
ไลลาแต่เป็นทิวาต่างหากละ จากนั้นเสียงซุบซิบ
ก็ดังขึ้นมาขึ้นมาทั้งที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยเป็นเพราะไลลาพอทิวารู้ตัวอีกทีเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นมาเรื่อยๆไม่มีท่าทีจะหยุดกันเลย

'นี่ดูสินั่นมัน ยัยทิวากับไลลาไม่ใช่หรอ'
' ยัยทิวาจะทำอะไรอีกละเนี้ย'
'ครั้งล่าสุดเธอก็จะสาดน้ำใส่ไลลาอีก'
'เห็นว่าน้ำนั่นเป็นน้ำกรดนี่'
'โหดร้าย'
'ทั้งๆที่ไลลาไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนี่นะ'
'ดูแต่ละอย่างที่ทำกับไลลาสิ นี่มันฆาตรกรชัดๆเลย'
'จริงด้วย ขนาดชั้นเป็นผู้ชายยังกลัวเลย'
'เขาก็กลัวกันหมดแหละวะ'
'ไม่มีใครเขาอยากเข้าใกล้ยัยนั่นหรอก'
'นั่นสิ ยัยฆาตรกร'
'น่าขยะแขยงชะมัด'
'เพื่อนและ 5 ราชาคบกับยัยนี้ได้ไงเนี้ย'
'นั่นดิ'
'ไลลาจะเป็นอะไรไหมนะ'
'นั่นดิ ตัวสั่นใหญ่เลย'
'น่าสงสารไลลานะ'
' อืมๆ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้'
'เธอแค่หวังดีเองนะ'

เสียงซุบซิบนินทาดังไม่หยุดหย่อน แต่ว่ามันทำอะ
ไรเธอไม่ได้หรอกเพราะหัวใจและจิตใจมันแตกสลายไปแล้วยังไงละ มันด้านชาจนไม่สามารถรู้สึก
อะไรได้อีกเลย มันชาชามากๆจนเธออยากจะหาย
ออกไปจากโลกนี้ ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแต่ไม่มีครั้ง
ไหนเลยที่ทำสำเร็จลองทุกวิธีทางจนนับไม่ถ้วน
ภายใต้ใบหน้าที่หน้าสงสารที่ทุกคนเห็น มันกลับ
แทนที่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ออกมาจากใบหน้าหวานๆ
ที่แฝงไปด้วยความสะใจของเธอ ไลลา บลองชาร์ด
' สมน้ำหน้า ยัยลิงกังทีนี้ทุกๆอย่างที่เธอมีมันก็จะตก
เป็นของชั้น ยัยโง่แกนะไม่ควรได้มันมาตั้งแต่ต้น
ทีนี้ทุกๆคนจะจงเกลียดจงชังแก และชั้นขอให้แก
ไม่ตายดี!!! ยัยทิวาหน้าโง่ คิคิคิๆ' เอาละการแสดง
ครั้งสุดท้ายของแกได้เริ่มขึ้นแล้ว ใบหน้าที่สะใจ
เมื่อครู่กลับมีสีหน้าที่เศร้าศร้อยและหวาดกลัว
เหมือนเดิม เอาละมันเริ่มขึ้นแล้วละ
"คุณทิวา ช่วยไลลาอะไรซักอย่างได้ไหมค่ะ"ไลลา
พูดก่อนจะทีท่าหวาดกลัวและเสียงเบาแต่ก็ในระดับ
ที่คนฟังยังพอได้ยินอย่างชัดเจนจนเสียงของคนรอบข้างเงียบลงเหมือนให้ไลลาได้พูดต่อไป
"อือ ได้สิช่วยอะไรหรอ" ทิวาตอบเสียงเรียบก่อนจะ
มองไปยังเด็กสาวหัวชมพูที่เข้าใบหน้าน่ารักของเธอ
แต่มันไม่ได้เข้าตัวตนที่แท้จริงของเธอเลยสักนิด
" ช่วยหายไปจากโลกใบนี้ได้ไหมค่ะ คิ" ทิวาเบิกตา
กว้างอย่างตกใจเพราะไลลาเข้ามาใกล้และกระซิบ
มาเบามากจนคนรอบข้างจะไม่มีทางได้ยินเลยนอก
จากคนที่ถูกกระซิบอยู่ข้างหู ก่อนที่ไลลาจะขยับ
เข้ามาใกล้อีกและเธอดึงมือทิวาไปจับมีดก่อนที่เธอ
จะบังคับมือชั้นไปแทงตัวเอง

"กรี๊ดดดดดดด!!!"เสียงร้องของไลลาทำให้นักเรียน
ที่อยู่ใกล้ๆพากันตกใจจนลนลาน จนไลลาใช้
โอกาศนี้ปล่อยมีดลงและดึงเธอล้มพลางบังคับมือ
ของทิวาให้ไปกดลงคอของตัวไลลาเอง
'นี่เธอทำขนาดนี้เพราะเกลียดชั้นและอยากให้ชั้นหายไปจากโลกนี้เองงั้นหรอเพราะเธอแค่ต้องการ
ความรักและอิจฉาริษยาแค่นั้นเองหรอ' ทิวาคิดเช่น
นั้นก่อนที่น้ำตาจะไหลรินออกมาจากดวงตาสีทับทิมของเธอและแล้วเรื่องก็จะยิ่งเลวร้ายขึ้นเมื่อ...

"ทิวาเธอ/คุณ/หล่อน/ลื้อ ทำอะไรนะ"ใช่มันยิ่งเลว
ร้ายเมื่อเพื่อนของเธอและ 5 ราชามาเห็นเข้าพอดี
"ปล่อย ไลลาเดี๋ยวนี้นะ!!" กียุลพูดขึ้นพลางอุ้มไล
ลาให้ลุกตามไปด้วย มันไม่ใช่นะ กียุล
"ไม่ใช่นะกียุล ชั้นไม่ได้ทำฟังชั้นก่อนสิ" ทิวาตะ
โกนออกมาหวังว่าเพื่อนๆของเธอจะสนใจฟังบ้าง
" พูดอะไรของหล่อนนะยะ ทุกคนที่นี้ก็เห็นเต็มๆตา
แล้วว่าเธอทำอะไรกับไลลาบ้างนะ!!!"นาซิสซ่าตะ
หวาดเสียงดัง ทิวาแอบเห็นรอยยิ้มนั่นที่ประดับด้วย
ความสะใจของเธอนั่นนะ แต่ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะพูด
อะไรไปก็ไม่มีใครฟังอยู่ดีนั่นแหละ เพราะงั้น....
" เราตัดเพื่อนกันน่อ ห้ามมายุ่งกับพวกเราอีกน่อ"
" ใช่เจ้าค่ะ อยากมายุ่งกับพวกเราและคุณไลลาอีก
เลยค่ะ เราตัดขาดกัน!!"ยูริพูดออกมาเสียงดังและ
ไม่มีใครคัดค้านในสิ่งที่ยูริพูดเลยแม้แต่นิดเดียว
"พาไลลาไปห้องพยาบาลก่อนเถอะ ชั้นไม่อยากยุ่ง
กับเธออีกแล้วละ ลาก่อน" โรซารี่พูดเสียงนิ่งเหมือน
เธอไม่ใส่ใจกับคำพูดเหล่านั้นซะเท่าไหน่นัก ก่อนที่
กียุลจะทิ้งคำท้ายที่แสนเจ็บปวดไว้บนบาดแผลที่ยัง
ไม่ได้รักษาของทิวา " เธอมันโสโครกชัดมัด"เมื่อได้
ยินดังนั้นทิวาถึงกับเข่าทรุดและในวันนั้นที่เธอร้องไห้นักมากเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของเธอ นักเรียนที่อยู่รอบข้างเมื่อกี้เริ่มทยอยกลับอย่าไม่สนใจทิวาเลยแม้แต่น้อยเหมือนเธอเป็นอากาศที่ใช้หายใจเท่านั้นไม่สิคงคิดว่าเป็นอากาศเป็นพิษแน่นอน
" ฮือ ฮือๆ ฮือ" ทิวาร้องไห้ต่อไปเรื่อยจนท้องฟ้าแปร
เปลี่ยนไปเป็นสีส้ม จนทิวาร้องไห้กว่าจะเสร็จก็
ปาไปแล้ว 4 ช.ม.จนตาของเธอบวมแดงก่ำ และเมื่อ
ทิวาได้ปลดปล่อยเสร็จเธอก็เดินไปที่ห้องผ.อ ทันที
ในสภาพที่เธอร้องไห้จนตาบวม(มากกกก)

@ ห้อง ผ.อ
" ขออนุญาติ ผ.อ. " << ทิวา
"เชิญจ๊ะ มาหาชั้นมีเรื่องอะไรหรอจ๊ะ"<< ผ.อ.
"หนู..อยากลาออกค่ะ"<< ทิวา
"ขอเหตุผลจ๊ะ" << ผอ.
"เรื่องไลลาค่ะ" ทิวาพูดอย่างกลัว กลัวว่าเธอจะโดน
เข้าใจผิดอีก แต่ว่ามันกลับไมใช่อย่างนั้นเลย
"อย่างงี้นี่เอง ไลลาสินะเธอทำแสบมากเลยละสิ"ผอ.
ไนติงเกลพูดพลางนั่งเท้าคางตัวเอง
"ผอ. รู้ได้ไงค่ะ" ด้วยความตกใจจึงถามโดยไม่ทัน
ได้คิดเลยแม้แต่น้อย ด้วยความที่ทิวาสงสัยอยู่แล้ว
"อย่าลืมสิ กล้องวงจรปิดนะเรามีนะจ๊ะ" เธอยิ้ม
ให้ทิวาก่อนจะกลับมาพูดด้วยสีหน้าดังเดิมว่า
"ได้จ๊ะ แล้วเธอจะย้ายไปโรงเรียนไหนหรอจ๊ะ"ผอ.
"โรงเรียนของคุณอานะคะ คุณน้า" ทิวาพูดก่อนยิ้ม
ให้ผอ. ไนติงเกลผู้เป็นน้าแท้ๆของทิวาเอง
"จ้าๆเอาที่เธอสบายใจเถอะ" ผอ.ไนติงเกลยอมรับ
พลางลูบหัวของทิวาไปด้วย ยิ้มไปด้วย
"พอดีเลย  ตอนนี้ทิวากำลังจะอายุ15 ปีพอดีเลย  เนอะ"ลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน "อื้อ"ทิวา
"แต่ว่าหนูนะจะกลับไทยก่อนนะค่ะ" ทิวา

" จะพาไปด้วยหรอจ๊ะวา" ผอ.มีความสงสัยเล็กน้อบถึงปากลาง

" ค่ะ หนูปล่อยเขาไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวเหงาแย่" ทิวา

ยิมก่อนจะลา ผอ.ไนติงเกล

"อย่าลืมนะจ๊ะ พรุ่งนี้นะต้องไปแล้วนะ"เสียงของ ผอ. ไนติงเกลไล่ตามหลังทิวาไปก่อนจะมีเสียง

ตอบรับของทิวากลับมา "ค่า~"




---------------------------------------
เย้ อันนี้เสร็จก่อนไอเดนละ 55 ส่วนไอเดนกำลัง
เขียนอยู้น้า~ เดี๋ยวก็เสร็จ(แหละมั้ง)
ตอนนี้ทุกคนว่ายังไงบ้างกันเอ่ย
สนุกรึเปล่า 
อยากให้แต่งแบบไหนหรือปรับปรุงตรงไหนก็
บอกได้น้า อาจจะมึนๆหน่อยเพราะยังไม่หาย
ป่วย แหะๆ
เพราะงั้นรักคนอ่านทุกคนนะ
จุ๊บๆ♥
 

(แก้ไขแล้ว)

  

       (ไอเดนจะงดอัพก่อนนะ สมองตัน ฮา)







เจอกันใหม่ตอนหน้าน้า
~\(≧▽≦)/~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น