《Stray kids》คงไม่วุ่นวายถ้าไม่มีนายเข้ามา

ตอนที่ 9 : Chapter9:วันว่างๆของนายเรน1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

#พื้นที่น้องเรน
....ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับโพสต์อิท?
ที่แปะอยู่บนหน้าผากผม มาไงเนี่ย!!!
ข้อความเขียนว่า...'กับข้าวอยู่บนโต๊ะกินซ่ะ!' พร้อมกับวงเล็บเล็กๆที่เขียนไว้ว่า..'(กินเหลือ)' What!?! อารมณ์ไหนของมุงเน้!!!
ผมตื่นขึ้นอย่างฉับไว เพราะอิโพสต์อิทนี่!!! ทำให้ผมลุกขึ้นไปอาบน้ำและแต่งตัวอย่างรวดเร็ว....



เมื่อแต่งตัวเสร็จก็มานั่งลิ้มรสอาหารเหลือ(เยอะมาก)จากรูมเมทรุ่นพี่....
นั่งกินอยู่ดีๆ พอเปิดเน็ตโทรศัพท์เท่านั้นแหละ....


รู้เรื่อง!


ติ้ง!ๆๆๆๆๆ
อะไร! เกิดไรขึ้น!

ยังไม่ทันได้กดอ่านข้อความใด....
Rrrrrrrrr

"อารายยยยย" ทำเสียงสดใสทันที
(อุ้ย!! อีห่า! กูนึกว่ามึงตายแล้ว!) ทายสิว่าใคร...
ไม่ใช่ไอ้ฟิคแน่ๆ...แต่เป็น....
'น้องสมศักดิ์ เจ้าเก่า!!'
"อ้าวสมศักดิ์!"
(กูชื่อ วิตามินซี!!) แน่นอนว่าไม่ใช่ชาย
แต่มันก็ไม่ใช่หญิงนะ....
"อ้อ...น้องวิตามึนซวย!" ตอบกลับอย่างกวนตีน..จนทำให้อีกฝ่ายเริ่มหงุดหงิด
ถามว่าวิตามึนซวยมาจากอะไร...

วิตามึนซวย

= วิตามินซี

+

ความพูดไม่รู้เรื่อง

ความง่าวของมัน

+

ความนก...ที่อ่อยผู้เท่าไหร่...

นกกว่านั้น10เท่า!

=น้องวิตามึนซวย


ชั่งเป็นชื่อที่มีความหมายลึกซึ้งซ่ะเหลือเกิน..


"แล้ว...โทรมามีไร" คงเป็นห่วงผมสินะ...

อุ้ยยยซึ้ง....

(ก็...ได้ข่าวว่า...ได้รูมเมทเป็นเดือนมหาลัย..)

ใครว่ะ!

"อะไรยังไง?" ผมคงติดเชื้อง่าวจากมันมาแน่ๆ...

(โอ้ยยย อิดอก! ก็พี่ม่อนคณะแพทย์ไง! กริ๊ดดดดด) ซึ้งใจเหลือเกิน...เพื่อนโทรมาเรื่องผู้ชาย...

"แล้ว?"

(ชิ!) นางจิ้ปากอย่างหมั่นไส้

"อิจกูล่ะเซ่!!!"

(ย่ะ!! )

"แต่...."

(?)



"คนนี้...กูจองตั้งแต่มอต้นแล้วนะ..."




(ย่ะ!!! แล้วฉันจะหาผัวที่ดีกว่าหล่อน!!)

แล้วแต่เลยคร้าบบบ....

เพราะผมจองพี่คนนี้แล้ว...

เจ็บแค่ไหนผมก็ยอม....

(แล้ว...วันนี้ว่างป่ะ!!!)

คงจะเป็นงานสอดส่องแลมองกระเทยร้องกรู๊~~~ แน่นอน!

"ทำไม"

(วันนี้...เดือนจากปีที่แล้วมาซ้อมบาส)

"บอกกูทำไม?" ถึงไม่บอกกูก็ไปกับมึงอยู่ดี...

(หรือจะไม่ไป?)

"ไปสิๆๆๆ ตอนนี้ยังได้" ลองนึกภาพซิกแพ็คสิ....โอ้วววมายยจาดดดด


   อะไร!! ผมไม่ได้แรดนะ! ไอ้สมศักดิ์ เอ้ย! น้องวิตามินซี พาผมแรดเอง!!


....มันเคยบอกว่า....ถ้าทำยังไง....เขาก็ไม่ใยดี....ก็ต้องอ่อย!...และทำให้เขารู้ว่าเราป๊อป


   ไม่ใช่ป๊อป แบบ เคป๊อป ทีป๊อป นะ!

ป๊อปแบบ...ป๊อปปูล่าอ่ะ!


....แล้วถ้ากูทำ...จะนกมั้ยว่ะ....


ความเครียดเริ่มครอบคลุม...ปกคลุมรอยยิ้มสดใสมิดลงไป...เหลือเพียงสายตาที่ว่างเปล่า...


แต่ว่างได้ไม่นาน คนในสายที่ถูกลืมก็ทักขึ้น

(เฮ้!! อยู่มั้ยมึง)

"ฮะ...อ..อยู่ๆ"

(มึงมาเจอกูได้ป่ะ! วันนี้ปีหนึ่งว่างแทบทุกคณะ!มึงงงง)

"เคๆ ที่ไหนๆ" ตอบตกลงอย่างว่าง่ายเพราะเวลาที่เครียดพวกนี้แหละที่ทำให้ผมยิ้มได้

(คาเฟ่.....หน้าตึกคณะแพทย์มั้ยมึง!) 

กูรู้นะมึงจะทำอะไร....

(ว่าแต่...มึงตกลงง่ายขนาดนี้...มีเรื่องเครียดถูกมั้ย) พึ่งรู้นะว่าเป็นหมอดู อิสาสสส

"อือ"

(เคๆ งั้นมึงรีบมาเลย!!)

เมื่อคุยกันเสร็จสัพ นัดพบเรียบร้อย ผมก็ไม่มีอะไรต้องห่วง...เลยเดินไปจัดแจงส่วนต่างๆของร่างกายใช้เรียบร้อยแล้วเดินออกจะห้องไป...



บันได...หรือ..ลิฟต์...ดี?


บันไดก็ลดน้ำหนัก...แถมประหยัดไฟ...

ลิฟต์ก็รวดเร็ว....ไม่ปวดขา....


ผลสรุป....ลิฟต์ ล่ะกัน!


กดลิฟต์อย่างรวดเร็ว

มันก็ดิ่งมาเชียว...หวังว่าจะไม่มีคนนะ....


...อะจะ...ไม่มีก็เห้แล้ว!!


.....แต่ก็คงต้องจำใจขึ้นสินะ...ไม่เป็นไร...ทำใจ.....แต่ขอมองหน้านิดนึงนะ....เชร้ดเข้!!อย่างหล่อ!! กำไรเราแล้วสินะ!

อิอิ


แต่...มันก็หน้าคุ้นๆนะ...ขอมองหน่อยนะอย่าพึ่งหันมา!.....เอ๋....นี่มัน...พี่บีมพี่ของน้องบอมบ์สุดหล่ออะดิ....

"มองหน้าพี่นานไปแล้วนะครับ..." คนหน้าหล่อหันมาพูดแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร...

โอ้ววว แม่เจ้าเปลี่ยนจากอิพี่ม่อนเป็นพี่เขาดีมั้ย!

"มองไม่ได้หรอครับ..."

"ฮึ...ก็ได้ครับ...มองให้ท้องเลยก็ได้"

โอ้วววว ความอ่อย...ขอคาราวะ!

"แล้วอยากท้องหรอครับ...." เค้าขอหัดอ่อยบ้างจิ!

"ฮึๆ เด็กน้อย..." เขาถือวิสาสะสูบหัวผมอย่างเบามือ....ลูบนานๆก็ได้นะเพ่!!

....โอ้ยยยฟิน!

"นี่...น้องเรน" เอะ! เขารู้จักชื่อผมด้วยอ่ะ!

"พี่รู้ชื่อผมได้ไง!" ตกใจสิกู! หรือพี่เขาชอบกู!!

จริงหรอ!! งั้นปัดอีพี่ม่อนทิ้งไป!

"ทำไมจะไม่รู้จัก....เราเคยอยู่รร.เดียวกันนะ"

"อ้อออ" ไม่ได้แอบชอบกูหรอ....เสียใจ...

"แล้วนี่จะไปไหนหรอ..."

"คาเฟ่หน้าคณะแพทย์อะพี่" นี่ไม่ได้อยากให้ไปส่งเลยนะ จริ๊งงง

"แล้วนี่ไปยังไงครับ.." เนี่ยยย ยิ้มอีกแล้วววว

"แฮะๆ โบกแท็กซี่ครับ" เกาแก้มอย่างเขินๆ

จริงๆไม่ได้เขินหรอก คัน! ในห้องฝุ่นเยอะไปหน่อยคงต้องเก็บกวาดเร็วๆนี้แล้ว

"งั้น...พี่ไปส่งนะ..." ไปๆๆๆพี่!! รถอยู่ไหน!!!

"เกรงใจครับ" อยากตบหน้าตัวเองไล่ความตอแหลนี้จริมๆ

"เอาเถอะ...มันร้อนกว่าจะเรียกแท็กซี่ได้...แล้วนี้มันก็จะสิบเอ็ดโมงแล้วมันร้อน"

เขาอธิบายแล้วจับมือผมออกจากลิฟต์เมื่อมาถึงด้านล่างแล้วจูงมือผมขึ้นรถทันที....

....แม่!! ผู้ชายแตะอั๋ง!!...


รถหรูครับ!! บุญหัวกูจริงๆ โอ้ว....บีเอ็ม...

จำได้ว่าไอ้พี่ม่อนก็มี....อืม....กลับมาที่เรื่องของมันอีกแล้วหรอ!!!!

ชะบัดๆๆ!!!! ไม่งั้นจิตกูตกแน่ๆ

"เป็นไรครับ ทำหน้าตาให้มันดีๆหน่อยสิจะถึงร้านแล้วนะ"

"ไม่เป็นไรครับพี่ แต่ถ้าพี่จะมาปลอบผมก็ยอมน้าา"

"อ่อยเก่งจังนะครับ อ่อยบ่อยๆแบบนี้ไม่ดีนะครับ"

"ทำไมอ่ะ"

"เดี๋ยวจะโดนฉุดเอา"

"โหพี่~~"

"555 ถึงแล้วคร้าบ" โดนฉุดอะไรกันเล่า! มีแต่เขาจะมาลุมกระทืบผมไอ้เชนแฝดผมทันยิ่งกวนๆส้นอยู่

"ครับๆ พี่ขอบคุณนะ!!" กล่าวขอบคุณและเดินเข้าร้านไป....ก็เห็นมือที่กำลังกวั่กแกว่งจากเพื่อนสนิทอยู่....ผมเลยดิ่งไปจุดนั้นทันทีแต่ดันไม่มองทาง....จนไปชนกับอกแข็งๆของคนคนนึง....

"ข...ขอโทษครับๆ" กลิ่นน้ำหอมนี้มัน...คุ้นๆหว่ะ...

"มาเองไม่ได้...ต้องให้คนอื่นมาส่งสินะ รู้จักกันมั้ยก็ไม่รู้ เด็กเสี่ยชัดๆ" ทายสิใคร...?

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน....แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเท่านั้นแหละครับ....



ชิบหายล่ะ! ไอ้พี่ม่อน!





#Cut

โชคดีนะเรน....ไว้อาลัยให้น้องด้วย

เคลียยาว.....แน่ๆ

#ติดตามตอนต่อไป♡



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

5 ความคิดเห็น