《Stray kids》คงไม่วุ่นวายถ้าไม่มีนายเข้ามา

ตอนที่ 1 : Chapter1 : วันแรกของแฝดในรั้วมหาลัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

#พื้นที่ความคิดของนุ้งเรนนี่
โครม!!!
"ตื่นได้แล้วโว้ยยยยย"
"ออกป๊ายยยยย"
คงไม่ใช่ใครหรอกครับถ้าไม่ใช่....
"ไอ้เชนออกไป!!"
'ไอ้เชน'พี่ชายฝาแฝดของผมส่วนผมก็ชื่อคล้ายๆมันนั่นแหละ 'เรน'นั่นคือชื่อของผม มันไพเราะใช่มั้ยล่ะครับ
ผมรู้....แต่ตอนเด็กๆอะแม่ตั้งชื่อให้ผมว่า....น้องเรนนี่....คือ...แบบ...
ตอนเด็กๆผมก็ชอบนะแต่....พอโตมา..
ผมว่า...คนอายุ18และเป็นผู้ชายทั้งแท่งแถมหล่อมากด้วย! ชื่อแบบนี้มันใช่หรอว่ะ! ตอนแรกๆที่ผมขึ้น ม.1 เพื่อนๆก็ถามผมว่า...
*ย้อนไปตอนม.1*
'เฮ้ยยย!! นายชื่อไรอ่าาา'
คือเพื่อนผมมันไม่ได้เป็นนะครับ
แค่มันชอบพูดภาษาสก๊อยของมันอะครับ อิอิ
'เอ่อ....เรนนี่..อะ'
'หู้วววววชื่อเพราะว่ะะะ'
'แฮะๆ'
'แต่ทำไมมันติ๋มจังว่ะ'
ติ๋ม! คำนี้มันบาดลึกลงไปในใจผมแค่คำคำเดียวที่ทำให้ผม....ไม่บอกชื่อนี้กับใครอีกเลย...แต่...
เมื่อผมอยู่กับไอ้เชี่ยเชน...
'เฮ้ย...นี่น้องมึงอ่อ..ชื่อไรว่ะ'
'ชื่อ..ร...'
'อ้อ...มันชื่อเรนนี่!'
'เรนเฉยๆต่างหาก!'
'มึงอย่ากเถียงกู! กูไปถามแม่มาแล้ว'
'อุ้ย! น้องเรนนี่~~~~'
ขึ้นชื่อว่า'พี่'คำว่า'แสนดี'ไม่มีอยู่จริงครับ
...
..
.
ระหว่างที่ผมกำลังลำลึกความหลังอยู่นั้น...
"ไอ้เรนนนนนน ไอ้เรนโว้ยยยย"
"ตื่นโว้ยยย"
ยัง ยังอีก....ยังไม่เลิกกวนกูอีก!
"แม่! ไอ้เรนตายแล้ว!"
กูทนไม่ไหวล่ะ...
"กูยังไม่ตาย! แล้วมึงมานั่งทับตัวทำไมเนี่ยยย ออกป๊ายยยย"
ตามสเตปครับ ทุกเช้าผมต้องตื่นขึ้มแล้วโวยวาย....
"เฮ้ย!! เรนมึงยังไม่ตายหรอ!"
"ทำไมกูตายแล้วมึงจะยึดครองมรดกรึไง"
กวนมา กวนกลับ ไม่โกงครับ
"มา มรดง มรดกอะไรไปอาบน้ำกินข้าว!"
ไม่ใช่เสียงใครแต่เป็นเสียงของ หญิงแม่ ของผมเอง!!
"แม่วันนี้วันไร?"
"ใช่แม่วันไรอะทำไม่ต้องตื่นเช้าด้วย?"
เรื่องการ ถามและการสงใสไว้ใจผมกับไอ้เชนได้ครับ
"ไปหมดแล้ว สมง สมองลูกชั้น ไปมหาลัยไง! วันแรกของพวกแก! ไปอาบน้ำ!"
อ้าว...รอไรล่ะครับ...
วิ่งแบบพี่ตูนนนนนน!
ก่อนที่แม่จะโยนสากเบือมาหาหัวเรา
*1ชั่วโมงผ่านไป๊!*
หลังจากที่ผมและไอ้เชนอาบน้ำเสร็จก็ต้องดิ่งลงมาด้านล่างเพื่อมาหาอะไรกินที่โตณะอาหาร พวกเรานั่งลงบนเก้าอี้ที่ถูกจัดแจงไว้อย่างดี โดยสาวใช้ ในเข้านี้เป็นอาหารที่แม่ผมทำเองต้องบอกเลยว่า....โครตอร่อยเลยครับ
"เรื่องหอว่าไงแม่?" เป็นไอ้เชนที่เริ่มเปิดประเด็นก่อน...
"เรียบร้อยดี...อยู่แค่ว่าพวกแกจะอยู่ด้วยกันหรืออยู่คนละห้อง"
ไม่ต้องคิดนานหรือเตรียมสคริปคำตอบของผมสองคนก็ออกมาเหมือนกัน
"แยก!"
"แยก!"
"ได้แต่ต้องสัญญากับแม่นะว่าจะดูแลกันให้ดี"
ผมและไอ้เชนหัมมองหน้ากันและให้คำสัญญากับแม่
"ได้ครับ..."
เกี่ยวก้อยสัญญาไป....
"อิ่มกันรึยัง"เป็นพ่อที่เริ่มเอ่ยถาม
"อิ่มแล้วครับ"ไอ้เชนตอบ
ส่วนผมก็แค่พยักหน้าตามไป
"ดี งั้นไปกันเลย"
#พื้นที่ความคิดนายเชน
ไม่นานนักเราก็มาถึงมหาลัย
ผมกับไอ้เชนเรียนคนละคณะกัน ผมเรียนนิเทศ ส่วนไอ้เรนเรียนบริหาร โครตจะไม่เข้ากับหน้าตาเลย เสียดายจริงๆ ผมเริ่มเดินมาตามทางเรื่อยๆ
จนมาเจอกับผู้ชายคนนึง...
"มึง..."
"อะไร"
"ชื่อไรอะ"
"เชน"
"กูถามไรหน่อยดิ"
"?"
"ตรงที่เขารับน้องกันมันอยู่ตรงไหนวะ"
"ไม่รู้"กูก็หาเหมือนกัน
"งั้น...มึงกับกู...เราไปตามหาสถานที่รับน้องกันเถอะ!" กอดคอผมไป
"แล้วมึงชื่อไรอะ"
"อ้อ...กูชื่อพีช แบบ...พีชฉึ"
"อ้อ"
"มึงเรียกให้ถูกด้วยนะ"
"พีชฉึ"
"ใช่แล้ว! แบบนั้นแหละตอนนี้มึงรู้จักกู....กูรู้จักมึงเราเป็นเพื่อนกันเเล้วเนอะ!"
"เอ่อ...."
"นี่ไง! เจอแล้วที่ ที่เขารับน้องกัน ไปเร็ว!"
"เฮ้อ...."ทำไมรู้สึกเหนื่อย?
#พื้นที่ความคิดนายเรน
"....."
"น้องคะ!"รุ่นพี่(รึปล่าว)คนนึงตะโกนเรียกผม
"ครับ"
"ปีหนึ่งใช่มั้ย"
"ครับ"
"พี่ใช้อะไรหน่อยสิ ได้มั้ย" นั่นไงเดินมาไม่ถึง5นาทีมันก็เล่นกูเเล้ว...
บทรุ่นน้องที่แสนดีต้องมา
"ได้ครับ ว่าไงครับ"
"ไปซื้อชานมไข่มุกให้พี่หน่อยทั้งหมด5แก้ว อะนี่รายการจ้ะ เสร็จแล้วเอาไปให้พวกพี่ที่โรงอาหารนะจ้ะ"
"แล้วไม่รับน้องกันหรอครับ"
"คณะบริหารยังไม่รับวันนี้จ้ะ แค่ให้ฟังพวกพี่ว๊ากแนะนำกับบอกเรื่องที่พักของน้องๆหน่ะเพราะมีคณะแพทย์เข้ามาด้วยเพราะว่าหอใกล้จะเต็มเลยให้พวกพี่ว๊ากมาจัดรูมเมทให้น้องๆหน่ะ"
"อ้อ ครับ" หลังจากอธิบายเสร็จเธอก็ยื่นเงินมาให้ผม
"เฮ้อออ กูจะได้รูมเมทแบบไหนว่ะ?"

#CUTจ้าาาา
ตัดจบแค่นี้ก่อนเดี๋ยวยาวเกินมันจะยืดเยื้อ รอติดตามตอนต่อไปน้าาาา5555+

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

5 ความคิดเห็น