มิติรักต่างเวลา

ตอนที่ 41 : "คำบอกลา"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    9 ก.ย. 61




                   วาดดาววิ่งมาจนถึงประตูทางเข้าออกพระนคร เห็นนายมิ่งบ่าวคนสนิทของหลวงฤทธิรงค์ยืนอยู่หน้าประตูเพียงลำพัง

          "อ้าว! หมอหญิง" นายมิ่งทักขึ้นเมื่อเห็นวาดดาววิ่งมาหยุดลงตรงหน้าตนด้วยอาการเหนื่อยหอบ

          "คุณหลวงล่ะ" เธอถามหลังจากหยุดพักหายใจครู่หนึ่ง

          "ไปแล้วขอรับ" คนตอบ ตอบพร้อมกับหันไปที่หน้าประตูเมือง

          "ฮะ!!!" วาดดาวมองไปทางประตูตามที่นายมิ่งบอก ทันได้เห็นแผ่นหลังของหลวงหนุ่มที่กำลังขี่ม้าเดินออกจากเมืองไป

          "ให้เรียกหรือไม่ขอรับ" นายมิ่งเอ่ยถามพร้อมกับทำท่าจะออกวิ่งตามชายหนุ่มไป แต่วาดดาวท้วงไว้เสียก่อน

          "ไม่ต้องหรอก" เธอยืนมองแผ่นหลังของอีกคนที่ขี่ม้าห่างออกไปเรื่อยๆ "ดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าป่วย อย่าเจ็บกลับมานะคะ คุณหลวง" เธอพูดขณะที่ยืนมองเขาจนอีกฝ่ายเดินหายลับจากสายตาไปในที่สุด เธอจึงหันหลังเดินกลับไป

 

           วาดดาวเดินหน้าเศร้ากลับเรือนหลังจากที่ยืนมองหลวงฤทธิรงค์จากไปแล้วโดยไม่ได้กล่าวคำอำลา เธอเดินก้มหน้าขึ้นเรือนไปอย่างเศร้าๆ โดยไม่ได้สนใจคนที่พยายามจะทักตลอดทางขึ้นเรือน

          "กลับมาแล้วรึ" คุณหญิงจันทร์เอ่ยทัก เมื่อเห็นหมอสาวเดินขึ้นเรือนมา

          "ค่ะ" วาดดาวหันมาตอบหน้าเศร้า จนอีกฝ่ายรู้สึกเห็นใจ

          "กลับมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนผ้าผ่อนก่อนไป จักได้มากินข้าวกินปลา" คุณหญิงจันทร์บอกวาดดาวที่ยืนอยู่หน้าบันไดเรือน

          "ค่ะ" หญิงสาวตอบเพียงเท่านั้น แล้วจึงเดินเข้าห้องไป คุณหญิงจันทร์มองตามวาดดาวที่ท่าทีเศร้าสร้อยลงมากหลังจากที่ลูกชายของเธอกลับไปแล้ว อยากจะหวังว่าคงเป็นเพียงความผูกพันของคนสองคนที่อยู่ด้วยกันมานานแรมเดือนเท่านั้น หากแยกกันแล้วความรู้สึกนี้คงหายไป อย่าได้มีอะไรเกินเลยมากไปจากนี้เลย เธอถอนหายด้วยความกังวล

 

 

        "แม่ลำดวนเป็นเช่นไรบ้าง" คุณหญิงจันทร์เอ่ยถามขึ้นขณะรับประทานอาหารเช้ากันอยู่ ซึ่งตอนนี้ก็เหลือเพียงเธอกับคุณหญิงเพียงสองคนเท่านั้นที่ต้องกินข้าวด้วยกันหลังจากหลวงฤทธิรงค์กลับไปแล้ว ซึ่งบรรยากาศค่อนข้างจะอึดอัดพอสมควร

        "ดีขึ้นมากแล้วค่ะ เมื่อคืนมีไข้ขึ้น แต่ตอนใกล้จะเช้าไข้ก็ลดลงมากแล้ว" วาดดาวแจงอาการคนป่วยให้อีกฝ่ายฟัง

        "ฉันได้ยินมาว่า แม่ผ่าท้องแม่ลำดวน แล้วเอาเด็กออกมาเช่นนั้นรึ"

        "ค่ะ เขาเรียกว่าผ่าคลอด"

        "ฉันเพิ่งเคยได้ยินวิธีการเช่นนี้เป็นครั้งแรก มิเคยรู้เลยว่ามีวิธีเยี่ยงนี้ด้วย ที่ผ่านมาเห็นคนที่เป็นเยี่ยงแม่ลำดวนนั้นก็ตายทั้งกลมเสียทั้งนั้น" วาดดาวเพียงแต่ก้มหน้าลงไม่ได้ตอบอะไรไป เพราะไม่รู้จะตอบไปว่ายังไง "น่าอัศจรรย์แท้"

        "ใช่เจ้าค่ะคุณหญิง เหมือนนางฟ้ามาโปรดเลยเจ้าค่ะ เป็นบุญของคุณลำดวนเธอกับลูกชายแฝดจริงๆ ที่หมอหญิงมาที่นี่" แม่หวนเสริมเข้าอีกคน

        "พูดเกินไปแล้วแม่หวน นางฟ้าอะไร ฉันแค่หมอธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นแหละ" 

         "แต่หมอธรรมดาทั่วไปทำมิได้เช่นนี้นะเจ้าคะ ต้องเป็นหมอเทวดาเท่านั้น" วาดดาวแทบสำลักข้าวที่กินไปเมื่อได้ยินคำนี้ นี่อุตส่าห์หนีมันถึงนี่ แต่ฉายานี้มันยังอุตส่าห์ตามมาอีกจนได้

         "เทวดง เทวดากระไรของเอ็ง เพ้อเจ้อน่ะนังหวน" คุณหญิงจันทร์ว่าเข้าให้ จนคนเสนอความคิดเห็นต้องรีบหุบปากไปทันที "น่าอิจฉาเรือนโน้น ได้ลูกชายคราเดียวถึงสองคน ต่อไปคงได้วิ่งเล่นส่งเสียงจอแจกันลั่นเรือน"

        "คุณหญิงอยากมีบ้างรึเจ้าคะ" แม่หวนถาม

        "ก็ต้องอยากสิ แต่มิรู้เมื่อใดจักมีโอกาสดอกนังหวน นี่ข้าคงมิต้องรอจนแก่หัวหงอก เดินมิได้ดอกนะ"

        "ประเดี๋ยวคุณหลวงท่านแต่งงานก็มีเองแลเจ้าค่ะ"

        "ดูมีแววหรือไม่เล่าเอ็งดูสิ พูดถึงเรื่องนี้ทีไรก็เฉไฉไปเรื่องอื่นตลอด"คุ ณหญิงจันทร์ตัดพ้อลูกชายตัวเองกับบ่าวคนสนิท ก่อนจะหันมาส่งคำถามให้วาดดาวต่อ "แล้วนี่ต้องไปดูอาการแม่ลำดวนอีกหรือไม่"

        "ไปค่ะ ว่าจะไปอีกทีตอนเย็น แต่บอกเขาไว้แล้ว ว่าถ้ามีอะไรให้มาตามทันที"

        "เช่นนั้น ให้แม่หวนไปเป็นเพื่อนก็แล้วกัน"

        "ค่ะ" วาดดาวตอบ

        "กินเสร็จแล้วก็ไปเปลี่ยนชุด จักพาไปตลาด" คุณหญิงจันทร์บอกขณะตักกับข้าวใส่จานโดยไม่ได้มองหน้าคนฟัง

        "ไปตลาดทำไมคะ" วาดดาวถามขึ้นด้วยความสงสัย

        "จักพาไปเลือกซื้อผ้ามาตัดชุดให้ใหม่ ชุดของฉันที่แม่ใส่อยู่มันเก่า แลล้าสมัยเต็มทีแล้ว" วาดดาวหันมามองชุดที่ตัวเองใส่อยู่ เธอก็ไม่เห็นว่ามันจะเก่าอย่างว่า เพราะคงถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีทีเดียว แต่เรื่องล้าสมัยนี่เธอก็ไม่รู้ว่าแบบไหนที่เรียกว่าล้าสมัย เพราะที่เห็นอยู่ก็ดูจะคล้ายกันไปหมด แต่ถ้าว่าล้าสมัยตามความคิดของเธอมันก็ใช่ ก็จะไม่ให้ล้าสมัยได้ยังไงในเมื่อมันผ่านมาตั้งสองร้อยกว่าปีมาแล้ว

         "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันพอใส่ได้"

         "มิเป็นไรมิได้ ประเดี๋ยวลูกชายฉันจักหาว่าฉันดูแลแม่มิดี"

         "ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ คุณหญิงไม่ต้องลำบากเลยค่ะ" เธอยังยืนกรานปฏิเสธจนอีกฝ่ายเริ่มหงุดหงิด

         "เอ๊ะ!! แม่นี่ เยี่ยงไรกัน ผู้ใหญ่ให้ของแทนที่จักรีบรับไป ปฏิเสธอยู่ได้" คุณหญิงจันทร์ขึ้นเสียงด้วยเริ่มไม่พอใจ จนวาดดาวตกใจหันมองหน้าแม่หวนเลิ่กลั่ก เพราะตอนนี้ไม่มีอีกคนคอยช่วยกันทัพให้แล้ว แม่หวนรีบพยักเพยิดหน้าให้วาดดาวทำตามความต้องการของคุณหญิงท่านเสีย

          "ค่ะ"วาดดาวตอบตกลงตามที่แม่หวนบอกทันที

          "ก็เท่านั้น เหตุใดต้องให้พูดซ้ำ" วาดดาวก้มหน้าหงอยลงทันที เพราะทำตัวไม่ถูก

 

 

           คุณหญิงจันทร์พาวาดดาวออกมาตลาดเพื่อมาเลือกซื้อผ้าไปตัดชุดใหม่ให้หญิงสาว ตลาดเช้าเวลานี้มีชาวบ้านจำนวนมากออกมาจับจ่ายซื้อของกันอย่างคึกคัก จนเดินแทบจะไหล่ชนไหล่กันเลยทีเดียว วาดดาวดูตื่นเต้นกับข้าวของที่วางขายอยู่เต็มสองข้างทาง เธอชะเง้อมองดูโน่นนี่ตลอดเวลา อยากแวะเข้าไปดู แต่ติดที่ว่าเธอมากับคุณหญิงจันทร์ จึงไม่มีโอกาสได้ดูของตามใจชอบ จำต้องเดินตามอีกฝ่ายไปเงียบๆ

           คุณหญิงจันทร์เดินนำเข้ามาในร้านขายผ้าขนาดใหญ่ร้านหนึ่งที่มีผ้าแบบต่างๆจำนวนมากขายอยู่เต็มร้าน

           "เวลาดูผ้า มิใช่ดูแค่เพียงสีสันของผ้าเท่านั้น ต้องดูที่เนื้อผ้าด้วย ดูเป็นหรือไม่" คุณหญิงจันทร์หันมาถามวาดดาวที่เดินตามหลังเธอมาด้วย เมื่ออีกฝ่ายส่ายหน้าให้ เธอจึงเริ่มอธิบายต่อ "ผ้าบางผืน สีสวย แต่เนื้อผ้าไม่ดี ใส่แล้วมิสบายตัว"

           "แล้วแบบไหนใส่แล้วสบายตัวคะ" เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย คุณหญิงจันทร์จึงหยิบเอาผ้าแพรจีนสีชมพูอ่อนผืนหนึ่งขึ้นมาถือไว้ในมือ

          "เช่นผ้าผืนนี้ สัมผัสแล้วนุ่มนวล เบาสบาย ลองจับดูสิ" คุณหญิงจันทร์บอกพร้อมกับส่งผ้าในมือให้วาดดาว หญิงสาวลองจับเนื้อผ้าดูและพบว่ามันนุ่มลื่น ดูท่าแล้วท่าจะใส่สบายอย่างที่คุณหญิงจันทร์บอกจริงๆ

          "จริงด้วยค่ะ"

          "ไหนลองดูซิ" เธอบอกพร้อมกับยกผ้าผืนนั้นขึ้นทาบที่ตัวของวาดดาว "ผิวพรรณแม่ดีอยู่แล้ว ใส่สีกระไรก็ขึ้นดอก ลองสีอื่นดูบ้างซิ" คุณหญิงจันทร์ยิ้มอย่างพออกพอใจ หยิบผ้าผืนโน้นผืนนี้ขึ้นมาทาบที่ตัวของวาดดาวอย่างเพลิดเพลิน "ฉันเองมิเคยมีลูกสาว มีก็แต่เพียงลูกชาย อยากจักเลือกผ้าไหม เครื่องประดับกับลูกสาวบ้างก็มิเคยได้มีโอกาส ต้องมาเลือกแต่เพียงผู้เดียวมาโดยตลอด" คุณหญิงจันทร์บอกขณะกำลังเลือกผ้าอีกหลายผืนให้หญิงสาว วาดดาวมองดูหญิงสูงวัยตรงหน้าที่กำลังเพลิดเพลินกับการเลือกผ้าแบบต่างๆอย่างพออกพอใจ  ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ นี่สินะความรู้สึกเวลาที่ลูกสาวไปเลือกซื้อเสื้อผ้ากับคนเป็นแม่ ความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้สัมผัส มันเป็นแบบนี้เองสินะ

          วาดดาวได้ผ้าหลายผืนมาตัดชุด จากการเลือกให้ของคุณหญิงจันทร์ คิดว่าผ้าที่ซื้อมาคงนำไปตัดเป็นชุดใส่ได้ครบเดือนพอดีโดยไม่ต้องซัก ครั้นจะปฏิเสธก็ดูจะไม่เป็นการดี เมื่อเห็นคนเลือกดูจะมีความสุขกับการเลือกซื้อผ้าแบบต่างๆให้หลานสาวจำเป็นของเธอมาก เพราะเจ้าตัวนั้นมีแต่ลูกชาย และลูกชายก็ดูจะใส่แต่เครื่องแบบทหารเสียมากว่าชุดธรรมดาเสียอีก ไม่เคยมีลูกสาวให้ต้องเลือกผ้าผ่อนไปตัดเป็นชุดใส่ให้สวยงามสักครั้ง

          เมื่อจัดการเรื่องซื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยคุณหญิงจันทร์จึงปล่อยให้วาดดาวไปตรวจดูอาการคนป่วยที่บ้านของหลวงภักดี โดยให้แม่หวนตามไปเป็นเพื่อน

         "อาการเป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามคนป่วยที่นั่งอยู่บนที่นอน

         "ดีขึ้นกว่าเมื่อคืนมากแล้วจ้ะ มิปวดหัวแล้ว แต่ยังได้ไข้อยู่นิดหน่อย" วาดดาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะพูดต่อ

         "เดี๋ยวก็หายแล้วค่ะ แค่อาการไข้ กินยาไม่กี่เวลาก็หายแล้ว" เธอยิ้มให้เพื่อให้คนป่วยรู้สึกสบายใจขึ้น

        "ได้ยินว่าคุณหลวงกลับไปแล้ว" อีกฝ่ายถามต่อ

        "ค่ะ ไปเมื่อเช้านี้เอง" หมอสาวสีหน้าเศร้าลงทันทีเมื่อพูดถึงอีกคนจนคนฟังสังเกตเห็นได้ แม่ลำดวนยื่นมือไปจับมือของหมอสาวไว้เป็นเชิงให้กำลังใจ

        "มาอยู่ที่ที่มิคุ้นเคยแต่เพียงผู้เดียว คงลำยากแย่ หากมีกระไรที่ฉันจักช่วยได้ บอกฉันได้นะ ฉันยินดีช่วย" คนป่วยบอกพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่าย "ฉันได้ยินจากพี่ดาวเรือง ว่าหมอเคยช่วยชีวิตของคุณพี่เทพด้วยเช่นกัน ฉันคิดว่าครอบครัวเราติดหนีบุญคุณหมอมากเหลือเกิน จักให้ตอบแทนเช่นไร ฉันยินดี"

       "ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าอย่าถือเป็นบุญคุณ ฉันช่วยเพราะฉันเป็นหมอ"

       "ถึงกระนั้นก็เถิด ฉันอยากตอบแทนแม่บ้าง"

       "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณค่ะ" วาดดาวจนใจกับอีกฝ่ายจึงต้องยอมรับน้ำใจไปในที่สุด

 

 

          "แม่นี่เก่งมากเลยนะเจ้าคะ ที่ผ่าท้องคน เอาเด็กออกมา แล้วเย็บปิดเข้าไปใหม่เหมือนมิมีกระไรเกิดขึ้นเช่นนั้น" แม่หวนเอ่ยชมวาดดาวขณะที่ทั้งคู่อยู่ระหว่างเดินกลับจากเรือนของหลวงภักดีในตอนค่ำ "ไปร่ำเรียนจากที่ใดมาเจ้าคะ" วาดดาวเพียงแต่ยิ้มให้อีกฝ่ายเป็นคำตอบ เพราะไม่รู้จะตอบคำถามของอีกฝ่ายยังไง "เมื่อตอนเช้าที่เราไปตลาดกัน เห็นชาวบ้านหลายคนพูดกันถึงเรื่องนี้แล้วนะเจ้าคะ ฉันว่าอีกมินานคงลือกันให้ทั่วพระนคร"

          "จริงเหรอ" วาดดาวหน้าตื่นทันทีที่ได้ฟัง "ว่าจะอยู่เงียบๆจนถึงเวลากลับแล้วเชียว แต่คงทำไม่ได้สินะ" เธอบ่นกับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจอย่างปลงอนิจจัง 

          "หยุด!!!" ทันใดนั้นเองก็มีชายฉกรรจ์สี่คน ปิดหน้ามิดชิดโผล่ออกมาจากเงามืดข้างทาง พร้อมกับดาบในมือ

          "ตายแล้ว!!!" แม่หวนร้องขึ้นด้วยความตกใจ "โจร ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที"

          "หุบปาก!" ฝ่ายโจรตะคอกใส่ให้ จนคนร้องโวยวายต้องรีบหุบปากทันทีตามคำสั่งเพราะเกรงมีดกับดาบในมือ "มีของมีค่ากระไร ส่งมาให้หมด" ฝ่ายโจรร้องสั่ง

          "ทำเยี่ยงไรดีเจ้าคะ" แม่หวนขยับเข้าใกล้วาดดาวพร้อมกับกระซิบกับเธอ

          "ฉันไม่มีของอะไรจะให้พวกคุณหรอกนะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ" วาดดาวลองเจรจาอย่างกล้าๆกลัวๆ

          "อย่ามาโกหก ลูกผู้ดีเยี่ยงนี้ จักไร้ของมีค่าติดตัวไปได้เยี่ยงไร" อีกฝ่ายบอกเมื่อเห็นการแต่งกายของหญิงสาวอีกคนที่ดูแล้วน่าจะเป็นลูกคุณหนูเรือนไหนสักเรือนแน่นอน แต่หารู้ไม่ว่าคุณหนูวาดคนนี้มีแต่เปลือก ไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวเลยสักชิ้นเดียว "ส่งมาเสียบัดเดี๋ยวนี้ หากมิอยากตาย" หนึ่งในนั้นส่งคำขู่เข้าให้อีกจนหญิงสาวทั้งสองถึงกับสะดุ้งตกใจ 

          "แม่หวน มีของมีค่าอะไรไหม" วาดดาวกันมาถามแม่หวนที่เกาะแขนเธอไว้แน่น

          "โถ่!! ท่านหมอ อิฉันจักไปมีของมีค่าได้เยี่ยงไรกันเล่าเจ้าคะ"

          "ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน"

          "จักทำเยี่ยงไรเล่าเจ้าคะ" ทั้งคู่จับมือกันแน่นด้วยความกลัว วาดดาวตัดสินใจลองเจรจาดูอีกครั้ง 

          "นี่คุณโจร ฉันไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวมาเลยสักชิ้น เอาแบบนี้ดีไหม ให้ฉันกลับไปเอาที่บ้านมาให้นะ  หรือพวกคุณจะตามฉันไปเอาที่บ้านก็ได้นะ"

         "คิดว่าพวกกูโง่รึ" แต่อีกฝ่ายสวนกลับทันควันจนคนยื่นข้อเสนอถึงกับสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ

         "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ แต่ฉันไม่มีอะไรจะให้พวกคุณจริงๆ ปล่อยพวกเราไปเถอะ" เธอร้องขออีกครั้ง

          "จักมัวชักช้าหากระไร จับพวกมันค้นตัวเสียก็สิ้นเรื่อง" โจรอีกคนเสนอความคิดเห็น เมื่อเห็นว่าเริ่มจะชักช้าร่ำไรกันเต็มที หากมีคนผ่านมาเจอเข้าจะเสียเรื่องกันหมด เหล่าโจรเริ่มส่งสัญญาณรุกให้กัน จากนั้นสองคนจึงบุกเข้าจับวาดดาวกับแม่หวนแยกจากกัน

          "ท่านหมอ!!!!"

          "แม่หวน!!!!" ทั้งคู่ต่างดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิตเพื่อให้พ้นจากการจับกุม

          "อ้าาาาาาาาาาาา" เสียงร้องโวยวายดังมาจากฝ่ายโจร เมื่อวาดดาวกัดเข้าที่แขนของอีกฝ่ายเต็มแรงจนต้องแหกปากร้องออกมาด้วยความเจ็บ และสะบัดเธอออกจนหญิงสาวล้มลงไปกับพื้น

          "ตายเสียเถอะมึง" ฝ่ายโจรเงื้อดาบในมือหมายจะฟันหญิงสาวด้วยความโมโห วาดดาวรีบยกมือขึ้นบังทันทีโดยสัญชาตญาณพร้อมกับหลับตาปี๋ด้วยความกลัว .......

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,150 ความคิดเห็น

  1. #1101 jrjr9799 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 02:11
    สนุกมากกกแต่มาอ่านไม่ทัน เสียใจ เปิดให้อ่านก่อนได้ไหมคะ คิดถึงตัวละครมาก
    #1,101
    1
    • #1101-1 Wanwan19(จากตอนที่ 41)
      5 มกราคม 2562 / 13:25
      ขอบคุณที่ชอบคร่าา รอติดตามด้วยนะคะ
      #1101-1
  2. #387 KVV-1234 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 00:44
    แม่วาด จะมีใครเข้ามาช่วยร้า
    #387
    0
  3. #385 วิวี ภาวิวี (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 17:13
    อ่าตรงดึ่งมาเลยสนุกมากค่ะ มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #385
    0
  4. #384 Lord of Cinder (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:09
    เรียกโจรซะเพราะ คุณโจร 
    #384
    1
    • #384-1 Wanwan19(จากตอนที่ 41)
      24 กรกฎาคม 2560 / 22:16
      เป็นคนมีมารยาทค่ะ 555
      #384-1
  5. #382 bebgyy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 14:10
    มาต่อเร็วนะคะไรท์
    #382
    0
  6. #381 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 23:05
    อ้าว-โจร 500 ถึงขนาดจะฟันกันเลยรึนี่ สนุกคร้าาาา รอต่อนะค่ะ
    #381
    0
  7. #380 RPG-tea (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:58
    เราชอบเรื่องนี้มากนะคะ แต่เราติดนิดนึงว่า นางเอกอยู่ที่นี่มาซักพักแล้ว ไรท์น่าจะปรับการพูดนางเอกให้เหมาะกับยุคนะคะ เพราะคำว่า คะ ค่ะ เฉยๆ สมัยนั้นมันห้วนไป เวลาพูดกับผู้ใหญ่มันดูแปลกๆ คำอื่นๆเราว่าโอเคแล้ว เพราะคิดว่านางเอกคงไม่ชินจะใช้
    #380
    1
    • #380-1 Wanwan19(จากตอนที่ 41)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:05
      ขอบคุณที่แนะนำค่าา ^^
      #380-1
  8. #379 Jamilah (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:19
    แม่วาดแย่แล้ววว
    #379
    0
  9. #378 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:05
    แย่แล้ว
    #378
    0
  10. #377 minggg- (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:56
    ความรู้สึกเหมือนได้ลูกสาวมาเช่นนี้
    สันนิษฐานว่าอีกหน่อยคงได้เป็นลูกรัก
    โฮะๆ
    #377
    0
  11. #376 Army2016 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:58
    ลุ้นว่าจะเกิดอะไร มาต่อเร็วๆน้าาา
    #376
    0
  12. #375 เชลโล่เชอร์รี่ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 20:58
    อัพพพพพพ
    #375
    0
  13. #373 pammycarlick (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:06
    ตอนนี้เเหละอยู่ๆก็เกิดเเสงสว่างพาวาดดาวกลับปัจจุบัน
    #373
    1
    • #373-1 Wanwan19(จากตอนที่ 41)
      23 กรกฎาคม 2560 / 19:19
      ถ้าจะกลับง่ายขนาดนั้น 555
      #373-1
  14. #372 Looney00 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:59
    ค้างๆๆๆๆๆๆๆ
    #372
    0
  15. #371 pum_za (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:58
    ตายแล้ว ใครจักมาช่วยแม่วาดล่ะเจ้าค่ะ
    #371
    0
  16. #370 อรคนธ์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:54
    ค้างอะไรท์มาต่อเร็วๆหนาาา
    #370
    0
  17. #369 jukkarin2 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 18:09
    ค้างง.... มาอัพเร็วๆน่ะไรท์
    #369
    0
  18. #368 แม่หญิงหญิงหญิง (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:48
    ....ค้าง
    #368
    0
  19. #367 THIP02112528 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:18
    ค้างงงงงงคะ
    #367
    0
  20. #366 tuktahiper (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:04
    ค้างงงงง แม่วาดอย่าเป็นอะไรนะ!!!!!
    #366
    0
  21. #365 paidoi (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:03
    ค้างงงงงอย่างแรงคะกะลังลุ้นได้ที่เลย
    #365
    0
  22. #364 sangkie (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:02
    แม่วาดสู้เขา
    #364
    0
  23. #363 MINTZAMELODY (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 17:02
    ค้างไปอี๊กกกมาอัพเร็วๆน้าไรท์พลีสสสสส
    #363
    0