มิติรักต่างเวลา

ตอนที่ 40 : "ครรภ์เป็นพิษ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    9 ก.ย. 61







“คุณหลวงขอรับคุณหลวง”

        “มีกระไรกันรึ ค่ำมืดป่านนี้มาเอะอะโวยวายกระไรหน้าบ้านฉัน” คุณหญิงจันทร์โผล่หน้าออกมาถาม

         “คุณหลวงอยู่หรือไม่ขอรับคุณหญิง”

        “บ่าวที่เรือนพี่เทพนี่” หลวงฤทธิรงค์ที่เดินตามเสียงมาเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น “มีกระไรรึ มาหาข้าด้วยเหตุอันใด” หลวงหนุ่มถามถึงเหตุผลของการมาเยือนของอีกฝ่ายเอาเวลามืดค่ำแล้วแบบนี้

       “คือว่า.............”

 

    

                  “เป็นเยี่ยงไรบ้าง ท่านหมอ” แม่ดาวเรืองถามถึงอาการของผู้เป็นน้องสาวอย่างเป็นกังวล เพราะเมื่อตอนหัวค่ำผู้เป็นน้องบ่นว่าปวดหัว จึงให้กินยาและนอนพัก แต่อาการยังไม่ดีขึ้น กลับปวดมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังมีอาการแน่นหน้าออกจนหายใจไม่ออกขึ้นมาอีก  เมื่อให้คนไปตามหมอมาดูอาการแล้ว แต่ก็ไม่ดีขึ้น  เธอจึงนึกถึงคำที่หมอหญิงเคยบอกไว้ว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นให้รีบบอกเธอ เธอให้บ่าวไปที่เรือนของหลวงฤทธิรงค์เพื่อขอความช่วยเหลือ

             วาดดาวตรวจอาการคนไข้อย่างเงียบๆอยู่ครู่หนึ่ง “อัตราการเต้นหัวใจเร็วมาก ความดันน่าจะไม่ต่ำกว่า 160เธอแสดงสีหน้ากังวลออกมาทันที Severe pre-eclampsia(ครรภ์เป็นพิษรุนแรง)ใช่อย่างที่คิดจริงๆ” วาดดาวประเมินอาการคนเจ็บในใจและได้คำตอบตรงกับที่เธอได้สันนิษฐานไปเมื่อตอนที่พบคนป่วยครั้งแรกว่ามีอาการคล้ายกับอาการครรภ์เป็นพิษ

             “เป็นเยี่ยงไรรึแม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นหมอสาวเงียบไป

             “เธอมีอาการครรภ์เป็นพิษรุนแรง ถ้าปล่อยไว้อาจเป็นอันตรายกับทั้งแม่และเด็กในท้อง” เธออธิบายให้ญาติฟัง

             “แล้วต้องทำเยี่ยงไร” แม่ดาวเรืองถามอย่างร้อนใจ

             “ต้องผ่าคลอดเดี๋ยวนี้” คำตอบของหมอสาวทำเอาทุกคนอึ้งเงียบไปกันหมด

             “ผ่าคลอด คือผ่าท้องเอาเด็กออกมา เช่นนั้นรึ”  ชายหนุ่มถามเพื่อขยายความให้เข้าใจขึ้น

             “ใช่ อายุครรภ์ยังไม่ถึงกำหนดคลอด แม่คลอดเองไม่ได้แน่นอน” ทุกคนในที่นั้นต่างมองหน้ากันเลิ่กลัก

             “ผ่าท้อง จักมิตายรึ” แม่ดาวเรืองถามขึ้น

             “มิตายดอก ฉันเองเคยผ่ามาแล้วเมื่อครั้งถูกแทงได้รับบาทเจ็บ นางเองเป็นผู้ที่ช่วยไว้ ฉันจึงรอดมาได้ พี่เทพเองก็เช่นกัน นางก็เคยผ่ารักษาให้”

             “จริงรึ ช่วยได้จริงรึ “ แม่ดาวเรืองหันมาถามเอาคำตอบจากวาดดาว แต่หญิงสาวยังคงนิ่งเงียบไม่มีคำตอบ แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ทุกคนในที่นั้นต่างมองหน้าเธอเพื่อรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

             “ฉันทำไม่ได้” และคำตอบที่ได้กลับสร้างความว้าวุ้นใจประหลาดญาติของคนป่วยขึ้นมา

             “ไยแม่บอกว่าทำมิได้” หลวงหนุ่มถามขึ้นอย่างประหลาดใจ

             “ฉันไม่ใช่หมอสูติ-นรี คือ พูดง่ายๆคือไม่ใช่หมอทำคลอด ฉันทำไม่ได้” เธออธิบาย

             “แล้วเยี่ยงไร แม่จักปล่อยให้นางตายรึ” วาดดาวมองคนเจ็บที่นอนทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดอยู่อย่างชั่งใจ ก่อนจะหันหน้ามามองคนถาม

             “ไม่ได้  ฉันไม่เคยทำ มันอันตรายเกินไป” เธอยังยืนยันคำเดิมกับเขา

             “หมอหญิง” ชายหนุ่มเรียกเธอเสียงดังพร้อมกับจับไหล่ของหญิงสาวทั้งสองข้างของเธอให้หันหน้าเข้าหาเขา “แม่ดูสิ ที่นี่หามีผู้ใดที่ช่วยได้เลยสักคน แม้แต่หมอทำคลอดที่แม่ว่า” ชายหนุ่มชี้ไปทางหมอตำแยที่ถูกตามมาที่นี่ก่อนหน้าเธอและเขา ที่กำลังนั่งดูอาการคนเจ็บอยู่ข้างๆ “แม่เห็นหรือไม่ เหลือเพียงแต่แม่ผู้เดียวที่เป็นความหวังสุดท้าย หากแม่บอกว่ามิทำ แล้วผู้ใดจักช่วยพวกเขา” วาดดาวกวาดสายตามองคนป่วยและญาติๆที่ต่างกำลังกังวลกับอาการของคนป่วยด้วยความลำบากใจ เธอไม่เคยผ่าคลอดเลยสักครั้ง หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง

             “หมอ” เสียงคนเจ็บเอ่ยเรียกด้วยอาการอ่อนแรงเต็มที วาดดาวรีบขยับเข้าไปใกล้ทันทีตามเสียงเรียก แม่ลำดวนจับมือเธอขึ้นมากำไว้แน่นก่อนจะเอ่ยคำพูด “ช่วยลูกฉันด้วย หากฉันจักต้องตายก็มิเป็นกระไร แต่ได้โปรด ช่วยลูกฉันด้วย” เธอเอ่ยปากขอร้องทั้งน้ำตาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา จนวาดดาวรู้สึกสงสารจับใจ

             “หมอ” ชายหนุ่มกดดันเธอเข้าไปอีก จนวาดดาวต้องก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยากลำบาก

            “ก็ได้ ผ่าก็ผ่า” คำตอบของเธอทำให้ทุกคนในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าดีใจออกมากกันถ้วนหน้า จะมีก็แต่คนที่ยอมตกลงปรงใจผ่าตัดให้ที่ดูจะหนักอกหนักใจอยู่คนเดียว “ช่วยเตรียมของให้ฉันทีค่ะ” เธอหันไปสั่งชายหนุ่มข้างกายที่พอจะรู้ว่าเธอต้องการใช้อะไรบ้างในการผ่าตัด ชายหนุ่มพยักหน้ารับจากนั้นจึงเร่งรีบออกไปเตรียมอุปกรณ์ต่างๆทันที

            “อะดรีนาลีนในตัวเธอคงทำเธอตายเข้าสักวันนะวาดดาว หาความสงบสุขที่นี่ไม่ได้เลยจริงๆ นี่ขนาดหนีเข้ามาอยู่ในเมืองแล้วนะ” เธอบ่นกับตัวเองขณะเอาอุปกรณ์ผ่าตัดออกจากกระเป๋า “จะมีอะไรอีกไหมที่เธอยังไม่เคยทำ นี่ถ้าคนที่โรงพยาบาลรู้เข้าเธอคงถูกยึดใบประกอบวิชาชีพไปแล้ว”

            

            วาดดาวเริ่มโดยการฉัดยาสลบเข็มสุดท้ายในกระเป๋าที่ติดมาด้วย “เข็มสุดท้ายแล้ว ต่อไปก็แล้วแต่บุญพาวาสนาส่งแล้วกันนะ” เธอบ่นขณะฉีดยาสลบให้คนเจ็บ ระหว่างที่รอยาออกฤทธิ์ วาดดาวพยายามตั้งสติเพื่อนึกถึงประสบการณ์ที่เคยผ่าตัดร่วมกับสูติ-นรีแพทย์อยู่ไม่กี่ครั้งในกรณีคนท้องได้รับบาดเจ็บ แต่อย่างมากก็ทำแค่ดู ไม่เคยปฏิบัติ เพราะหน้าที่ใครก็หน้าที่เขาอยู่แล้ว  เมื่อยาออกฤทธิ์ เธอจึงเริ่มลงมือผ่าตัด ด้วยการผ่าเปิดหน้าท้องเพื่อให้สามารถมองเห็นทารกที่อยู่ในถุงน้ำคล่ำ  แต่แล้วก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น จนต้องหันไปมองหน้าแม่ดาวเรืองและหมอตำแยที่กลายมาเป็นผู้ช่วยจำเป็นของเธอ

 

             หลวงฤทธิรงค์และบ่าวในเรือนที่เป็นชาย ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้างใน จึงต้องเฝ้ารอดูเหตุการณ์อยู่ด้านนอกอย่างใจจดใจจ่อ ชายหนุ่มเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องด้วยความร้อนใจราวกับเป็นพ่อของเด็กในท้องก็ไม่ปาน เวลาผ่านไปเป็นชั่วยาม ก็ได้ยินเสียงเด็กทารกร้องดังขึ้นมาในที่สุด ทุกคนที่รออยู่ด้านอกต่างตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ แสดงว่าเด็กในท้องปลอดภัย เหลือเพียงก็แต่คนเป็นแม่ ที่ต้องรอฟังเอาจากคนข้างในเท่านั้น

            ไม่นานหลังจากนั้น ประตูห้องก็เปิดออกในที่สุด พร้อมกับแม่ดาวเรืองที่อุ้มเด็กทารกในห่อผ้าแน่นหนาออกมา ชายหนุ่มรีบพุ่งไปดูทารกน้อยทันที

           “ผู้ชายเจ้าค่ะ” คนอุ้มบอก

          “หน้าตาน่าชังจริง หลานอา” ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างเอ็นดูขณะมองหน้าทารกตรงหน้า รู้สึกปลื้มใจแทนพี่ชายขึ้นมา แต่สักครู่หมอตำแยก็อุ้มเด็กทารกอีกคนตามออกมาหลังจากนั้น จนทุกคนต่างประหลาดใจกันกับสิ่งที่เห็น

          “แฝดเจ้าค่ะ” แม่ดาวเรืองบอก

          “แฝดรึ?” ชายหนุ่มหันมามองทารกอีกคนในมือของหมอตำแย

          “ใช่” วาดดาวเดินตามออกมาหลังจากนั้น “นี่คงเป็นสาเหตุของอาการครรภ์เป็นพิษ ท้องแรกด้วย ทั้งยังลูกแฝดด้วย”

          “แล้ว แม่ลำดวน” ชายหนุ่มถามถึงแม่ของเด็กแฝดบ้าง

          “ปลอดภัยแล้ว แต่ต้องเฝ้าดูอาการทั้งคืน” เธอบอกก่อนจะหันไปหาญาติของคนป่วย “ต้องทำให้ร่างกายเด็กอบอุ่นตลอดเวลานะคะ อายุเขายังไม่ครบเก้าเดือน ที่นี่ก็ไม่มีตู้อบเสียด้วย แต่ว่าเด็กแข็งแรง ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไร”

          “จ้ะ” แม่ดาวเรืองรับคำทันทีพร้อมกับยิ้มให้เธอก่อนจะอุ้มเด็กแฝดกลับเข้าไปหาแม่ข้างในห้อง วาดดาวถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนที่จะถูกอีกคนโผเข้ากอดจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

           “ขอบใจจริงๆ ฉันเชื่อว่าแม่ทำได้ แลแม่ก็ทำได้จริงๆ พี่เทพต้องดีใจมากเป็นแน่”  เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจอย่างที่สุด จนวาดดาวอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้  เธอเองก็โล่งใจที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีเช่นกัน

     

 

           “ระวังอย่าให้แผลโดนน้ำ กินยา ใส่ยาให้ตรงเวลาด้วย เวลาจะลุกจะนั่งก็ให้ระวังให้มากๆ เดี๋ยวแผลที่ผ่าจะปริ จะลำบากกันไปอีก เข้าใจไหมคะ” เธอเข้ามาอธิบายบายการปฏิบัติตัวหลังผ่าคลอดให้คนป่วยฟัง หลังจากที่คนป่วยได้สติจากฤทธิ์ยาสลบแล้ว “คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่ด้วย ไม่ต้องห่วงนะคะ”

           “ขอบใจท่านหมอมากจริงๆที่ช่วยพวกเราแม่ลูกไว้ ฉันจักมิมีวันลืมบุญคุณครั้งนี้เลยว่าฉันกับลูกรอดมาได้เพราะท่านหมอ” คนเจ็บเอ่ยปากของคุณคนเป็นหมอพร้อมกับน้ำตาไหลออกมาด้วยความปลาบปลื้ม

           “อย่าถือเป็นบุญคุณเลยค่ะ ฉันเป็นหมอ มีหน้าที่รักษาคนป่วยอยู่แล้ว สบายใจเถอะค่ะ” เธอยิ้มให้คนป่วยอย่างอ่อนโยน “ดีใจด้วยนะคะ ฉันเองก็ดีใจมากเหมือนกัน เด็กสองคนนี้คือเด็กคนแรกที่ฉันผ่าคลอดให้เลยนะ” วาดดาวหันมามองเด็กแฝดที่หลับอยู่ข้างกายผู้เป็นแม่

           “จักตั้งชื่อเจ้าหนูสองคนนี้ว่ากระไรรึ” หลวงหนุ่มถามขึ้นบ้าง คนถูกถามหันมามองลูกแฝดทั้งสอง

           “อิฉันจักรอให้พี่เทพกลับมาตั้งให้เจ้าค่ะ”

           “พี่เทพคงดีใจมาเป็นแน่”  ชายหนุ่มยิ้มปลื้มแทนผู้เป็นพี่ชายขณะมองลูกชายฝาแฝดทั้งสองของผู้เป็นพี่

   

 

            “วาดดาวฟุบลงบนโต๊ะรับแขกในศาลากลางเรือนด้วยอาการหมดแรง หมดแรงเพราะตื่นเต้น เรื่องผ่าตัดไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้เธอเหนื่อยได้ แต่ที่เหนื่อยเพราะไม่เคยผ่าคลอดนี่แหละ

            “สักวันฉันคงได้ตายเพราะความตื่นเต้นแน่ๆ ชีวิตความเป็นหมอของฉัน เพิ่งเคยทำอะไรที่ไม่เคยทำก็ตอนมาที่นี่นี่แหละ” หญิงสาวพูดขณะยังก้มหน้าฟุบกับโต๊ะ

            “แม่ทำดีแล้ว แม่เก่งมากรู้หรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยให้กำลังใจขณะที่เดินตามมานั่งลงข้างกายหญิงสาว วาดดาวเงยหน้าขึ้นมองหน้าคนพูดก่อนจะฟุบหน้าลงไปอีกรอบ

            “ชีวิตฉัน ชีวิตสงบสุขของฉัน มันหายไปไหนแล้ว” เธอบ่นพึมพำตัดพ้อตัวเอง จนคนที่นั่งดูอยู่อดสงสารไม่ได้ ชายหนุ่มยื่นมือไปหมายจะลูบหัวเธอเพื่อปลอบโยน แต่จู่ๆสาวเจ้าก็พรวดพราดยืดตัวขึ้น จนเขาต้องรีบชักมือเก็บแทบไม่ทัน

            “คุณไม่กลับบ้านเหรอ” เธอถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มต้องกลับค่ายในวันพรุ่งนี้

            “แม่อยู่นี่ จักให้ฉันกลับได้เยี่ยงไร”

            “แต่พรุ่งนี้คุณต้องเดินทางแต่เช้านะ คุณกลับไปเถอะ”

            “มิเป็นกระไรดอก” เขาบอก”ฉันอยากอยู่กับแม่เช่นนี้จนถึงวันพรุ่ง” อย่างหลังเพียงแต่พูดในใจไม่ได้เอ่ยออกไปให้หญิงสาวได้รับรู้

             “ตามใจคุณแล้วกัน” เมื่อเจ้าตัวยืนยันเช่นนั้น เธอจึงไม่คิดเซ้าซี้ต่อ

             “แม่อยู่ได้ใช่หรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยนึกเป็นห่วง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ไป เธอต้องอยู่ที่นี่เพียงลำพังโดยไม่มีเขา

             “ถ้าบอกว่าอยู่ไม่ได้ จะพากลับไปด้วยไหม” เธอลองถามหยั่งเชิงชายหนุ่มตรงหน้าดู แต่คนถูกถามกลับทำสีหน้าลำบากใจขึ้นมา เธอจึงถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ “ต้องอยู่ได้สินะ”

             “อยู่ไปก่อนนะ”

             “รู้แล้วๆ ฉันอยู่ได้ คุณไม่ต้องห่วง” เธอยิ้มให้เข้าเพื่อให้เขารู้สึกสบายใจขึ้น ก่อนจะฟุบลงไปกับโต๊ะอีกครั้ง โดยตะแคงหน้าแก้มข้างหนึ่งแนบลงไปกับพื้นโต๊ะ เพื่อมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอให้ชัดถนัดตา เธอถอนหายใจออกมาทั้งที่จ้องหน้าเขาอยู่ “ทำยังไงดี ฉันอยากกลับกับคุณจัง” เธอพูดอย่างอ่อนใจขณะมองหน้าเขา ก่อนจะหลับตาลงด้วยความอ่อนล้า

              “ฉันก็อยากให้แม่กลับไปกับฉันเช่นกัน” ชายหนุ่มเพียงแต่พูดในใจ ขณะจ้องมองดวงหน้าละมุนของหญิงสาวยามหลับใหล ไม่กล้าพูดออกมาให้เธอได้ยิน เพราะกลัวสาวเจ้าจะขอตามกลับไปจริงๆ และเขาจะใจอ่อนให้เธอเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา “แม่กำลังทำให้ฉันกังวลใจนะ” ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่หญิงนางนี้เข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกของเขาเช่นนี้  เธอมักจะวนเวียนอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา ชอบทำให้เขาว้าวุ่นใจได้เสมอ จนเขาเคยชินกับการมีเธออยู่ข้างกายเสียแล้ว แต่วันพรุ่งนี้ เขาต้องทิ้งเธอให้ห่างจากกาย ความรู้สึกใจหาย กังวล และห่วงใยจึงเกิดขึ้น

 

              วาดดาวอยู่เฝ้าดูอาการของแม่ลำดวนตลอดทั้งคืน เพราะคนป่วยยังมีอาการปวดหัวไม่หาย และมีไข้ทั้งคืน  ซึ่งเป็นผลมาจากอาการครรภ์เป็นพิษ เธอจึงต้องอยู่เฝ้าคอยดูอาการ รวมถึงหลวงฤทธิรงค์ด้วย  วาดดาวสะดุ้งตื่นเมื่อตอนใกล้จะเช้า หลังจากเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน เมื่อแม่ดาวเรืองพี่สาวของแม่ลำดวนมาปลุกให้ตื่นเพื่อเข้าไปนอนในห้อง  หญิงสาวลืมตาตื่นและยกมือเพื่อขยี้ตาอาการสะลึมสะลือ เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงภายนอกได้แล้วเธอจึงเริ่มมองหาอีกคนข้างกาย

          “คุณหลวงไปไหนแล้วคะ” วาดดาวถามหาอีกคนทันที เพราะจำได้ว่าก่อนก่อนที่เธอจะเผลอหลับไป ชายหนุ่มยังนั่งอยู่กับเธอตรงนี้

          “กลับไปตั้งแต่ฟ้ายังมิสางแล้ว” วาดดาวหน้าตื่นทันทีเมื่อได้ฟัง

         “ทำไมไม่บอกกันสักคำ” เธอพูดกับตัวเองคนเดียว แต่อีกฝ่ายได้ยิน จึงส่งคำตอบให้

         “คุณหลวงท่านเห็นว่าแม่หลับอยู่ จึงมิอยากปลุก” วาดดาวรีบลุกขึ้นถลาวิ่งลงจากเรือนไปทันที ทำเอาคนที่นั่งคุยอยู่ถึงกับตกใจกับการกระทำของเธอ

       

 

         วาดดาวรีบวิ่งกลับมาที่เรือนของหลวงภักดีด้วยความเร่งรีบ ด้วยหวังมาให้ทันเวลาก่อนที่หลวงหนุ่มจะออกไป เธอหยุดยืนหายใจด้วยความเหนื่อยอยู่หน้าเรือน ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปข้างใน

        “ท่านหมอ” แม่หวนที่ยืนอยู่แถวนั้นพอดี เรียกหญิงสาวไว้เสียก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นบันไดเรือน “จักรีบร้อนไปที่ใดกันเจ้าคะ” วาดดาวรีบเดินมาหาแม่หวนทันทีพร้อมกับเอ่ยถาม

       “คุณหลวงล่ะ”

       “ไปแล้วเจ้าค่ะ พี่มิ่งเพิ่งไปส่งเมื่อครู่”

       “ไปแล้ว!!!!” วาดดาวทวนคำของอีกฝ่ายหน้าตาตื่น

       “เจ้าค่ะ......อ้าว!!! หมอหญิง จักไปที่ใดกันนั่นเจ้าคะ” แม่หวนตะโกนถามอีกฝ่ายไล่หลังไป เมื่อวาดดาวออกวิ่งออกจากเรือนไปอีกครั้ง เพื่อตามอีกคนไปที่หน้าประตูเมือง  โดยมีคุณหญิงจันทร์ยืนเฝ้าดูหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตาอยู่บนเรือน พาลพาให้นึกถึงคำฝากฝังของลูกชายที่ฝากไว้ก่อนกลับ

         “ลูกฝากนางด้วยนะขอรับแม่ท่าน  นางมาจากที่ที่ไกลแสนไกลเหลือเกิน ที่นี่นางมีแต่ลูกเพียงผู้เดียวเท่านั้น แต่เพลานี้ลูกมิอาจอยู่กับนางได้ ลูกพานางมาที่นี่เพื่อหวังจักขอความกรุณาจากแม่ท่าน นางอาจจักแตกต่างจากเราในหลายสิ่ง แต่นางมิได้มีพิษภัยกระไรเลย ขอแม่ท่านโปรดเมตตานางด้วย.........”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,150 ความคิดเห็น

  1. #362 เด็กขี้โมโห (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 22:10
    รอค่าาา
    #362
    0
  2. #361 -Biiw- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 17:07
    รอค่าาาา
    #361
    0
  3. #359 tavigar_25 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 16:45
    อัพเดตอะไรทุกวันค่ะ
    #359
    0
  4. #358 เชลโล่เชอร์รี่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 14:00
    อัพนะคะะะะ
    #358
    0
  5. #357 สุดยอดๆๆ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 13:28
    รออัพตอนใหม่อยู่น๊าาาา...
    #357
    0
  6. #356 pammycarlick (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 13:01
    ทำไมต้องอัพหลายๆครั้งด้วยมันลำไย เพื่อ....จะได้มีคนติดตามเยอะๆเข้าใจเเต่ไรท์ค่ะ ได้โปรดอัพตอนใหม่ให้ข้าพเจ้าด้วยจะดีมากกก
    #356
    0
  7. #355 KVV-1234 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 04:14
    รอตอนต่อไปค่ะ นางเอกจะรอดมั๊ยเอ่ย
    #355
    0
  8. #353 jap (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 19:58
    สมกับรอคอยเลยนะคะ คุณหลวงไม่อยู่แม่วาดห้ามซนนะคะ
    #353
    0
  9. #349 tuktahiper (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 01:31
    รออยู่นะคะอ่านรวดเดียวเลย5555
    #349
    0
  10. #348 nicharipoo01 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:24
    รอตอนต่อไปค่ะ..รีบๆมาเด้อค่ะ
    #348
    0
  11. #347 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:13
    ไปซะแล้ว พระเอกเรา.....รอต่อนะค่ะ
    #347
    0
  12. #346 แม่หญิงหญิงหญิง (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    ฮืออออ สงสารอะ
    #346
    0
  13. #345 walena (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:52
    ทิ้งไปไม่ลากันบ้างเลย
    #345
    0
  14. #344 Jamilah (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:20
    ค้างมากค่ะไรต์ ติดตามนะค้าา
    #344
    0
  15. #343 เชลโล่เชอร์รี่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    อัพพพพ
    #343
    0
  16. #342 minggg- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:12
    วาร์ปมาอ่านตอนนี้ก่อนนน
    ทำกันแบบนี้ได้อย่างไร แล้วจะอยู่ได้เหรอเนี่ยย
    เฮ้อออ 
    #342
    0
  17. #341 airprettyair (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:08
    วาดดาวต้องเคว้งคว้างน่าดู โดนทิ้งให้อยู่กับโลกที่ไม่คุ้นเคย อยู่กับคนที่ไม่คุ้นตา สงสาร
    #341
    0
  18. #340 Looney00 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:03
    แงงงงงโดนทิ้งคุณหมอโดนทิ้งๆๆๆๆ
    #340
    0
  19. #339 Looney00 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:51
    เนื้อเรื่องหายยยยยยยย
    #339
    0