มิติรักต่างเวลา

ตอนที่ 30 : "หมอเทวดา"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,059
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    10 ส.ค. 61

           


                        สงครามระหว่าง สยามและอังวะสงบลงได้หลายวัน เมื่อทั้งสองฝ่ายยังคงหยั่งเชิงกันอยู่ แต่ก็ไม่รู้จะสงบลงได้อีกนานเท่าไร ไม่รู้ว่าวันไหนจะเข้าปะทะกันอีกระลอก ปลาเล็กปลาน้อยก็ทำได้เพียงรอฟังคำสั่ง แต่ฝ่ายไทยก็ใช่ว่าจะเงียบเลยเสียทีเดียว มีข่าวว่าสมเด็จพระราชวังบวรทรงมีพระกระแสรับสั่งลับบางอย่าง อยู่ภายใต้ความเงียบ และไม่แน่ฝ่ายนั้นเองก็อาจจะไม่ได้นิ่งเฉยเช่นกันก็เป็นได้ ยามนี้ลมดูสงบแปลกๆ หรืออาจจะเป็นดังคำกล่าวที่ว่า ทะเลจะสงบก่อนพายุใหญ่จะมาเสมอ

          วาดดาวยังคงใช้ชีวิตอยู่ในค่ายรบที่ทุ่งลาดหญ้าเช่นเคยเหมือนที่ผ่านมา ทุกวันหน้าที่ของเธอคือตรวจดูอาการคนเจ็บที่ได้รับบาดเจ็บจากการปะทะที่ผ่านมา โชคดีที่ ช่วงนี้คนเจ็บรายใหม่ไม่ค่อยจะมีแล้ว จึงทำให้งานเธอไม่หนักเท่าช่วงแรกที่มาถึงที่นี่

           "ทำอะไรอยู่เหรอคะท่านหมอ" วาดดาวถามขุนเวชโอสถที่กำลังเอายาสมุนไพรขนานต่างๆออกมาตั้งเรียงรายภายในโรงเก็บยาที่อยู่ติดกับโรงหมอ

            "กำลังตรวจนับปริมาณยาที่เหลืออยู่น่ะ" ขุนเวชฯตอบขณะสายตายังคงจ้องมองไปที่ยาจำนวนมากมายหลายชนิดตรงหน้าโดยที่ไม่ได้สนใจจะหันมามองผู้มาใหม่เลยแม้แต่น้อย

             "ทำไมเหรอคะ ยาพวกนี้มีอะไร" วาดดาวถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของขุนหมอ

             "ยาพวกนี้ จำนวนลดลงไปมากเหลือเกิน เพราะเหตุการณ์การปะทะกับอังวะเมื่อก่อนหน้านี้ เราใช้ยาไปจำนวนมากจนมันเหลืออยู่เพียงเท่านี้" ขุนเวชฯอธิบายให้หญิงสาวฟัง วาดดาวมองยาที่วางเรียงรายตรงหน้าขุนหมอ เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ ยาเหล่านี้มีจำนวนมากขนาดไหน แต่ดูจากตาตอนนี้เธอก็เห็นว่ามันยังเยอะอยู่ แต่อย่างว่า คนเจ็บมากมายขนาดนี้ ยาเท่านี้คงยังน้อยเกินไป มันคงจะลดลงไปจำนวนมากจริงๆ ท่านหมอจึงได้มีท่าทีเป็นกังวลขนาดนี้ "หากเกิดเหตุปะทะกันอีกระลอก ยาที่มีอยู่นี่คงมิเพียงพอ แลศึกนี้ ก็ยังมิใคร่รู้ได้ว่าจักจบลงเมื่อใด" ขุนเวชฯ บอกด้วยสีหน้าเป็นกังวล

            "นั่นสิ" วาดดาวพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะนึกไปถึงปัญหาของเธอที่ดูจะไม่แตกต่างจากปัญหาของหมออาวุโสสักเท่าไรนัก เพราะยาต่างๆที่ติดตัวเธอมา ก็ดูจะลดจำนวนลงทุกวัน ไม่นานก็คงหมดไปในที่สุด "ยาของฉันเองก็ใกล้จะหมดแล้วเหมือนกัน ที่สำคัญคือหมดแล้วหมดเลยด้วยนี่สิ" เธอต้องพึ่งยาสมุนไพรพวกนี้ในการรักษา แต่ตอนนี้ดูท่าจะพากันลำบากทั้งคู่ "แล้วจะทำยังไงดีคะ" เธอถามขุนหมอ 

            "เห็นทีคงต้องไปหาเพิ่ม"

            "หาเพิ่ม  หาจากไหนกัน"

            "คงจากหมู่บ้านละแวกนี้ หรือไม่ก็ต้องเข้าป่าไปเก็บกันเอง แต่การหาเอาจากหมู่บ้านคงจักเป็นการยากเสียหน่อย เพราะเพลานี้ชาวบ้านต่างพากันอพยพหนีสงครามเข้าพระนครกันหมด จนหมู่บ้านถูกทิ้งร้างไปเสียเกือบหมด เห็นทีคงต้องเข้าไปในป่ากัน" ขุนหมอบอกหน้าเครียด

             "เวลาแบบนี้เหรอคะ มันจะไม่อันตรายเหรอคะ" วาดดาวถามขึ้นเมื่อเห็นว่าช่วงนี้เป็นช่วงเวลาของการทำศึก ทหารฝ่ายโน้นคงเดินกันขวักไขว่เต็มป่า ดูจากที่เธอเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเมื่อครั้งออกไปจากค่ายเมื่อคราวก่อน

             "เช่นนี้อย่างไรเล่า ฉันถึงกังวลอยู่นี่ แต่เยี่ยงไรก็ต้องไป ปล่อยไว้เช่นนี้เราจักตายกันหมด" วาดดาวสังเกตสีหน้าที่เป็นกังวลของหมออาวุโสที่แสดงออกให้เห็นได้ชัดเจน แต่ก็อย่างที่ว่า ถ้าไม่ไปก็คงต้องตายกันหมด

 

 

 

              "แม่จักไปจริงรึ" ขุนเวชฯถามหมอสาวที่เตรียมตัวจะออกไปเก็บสมุนไพรกับบรรดาแพทย์หลวงประจำค่ายของท่านขุนเวชฯ หลังจากที่เมื่อวานท่านขุนได้แจ้งความจำนงแก่ เจ้าคุณรัตนาพิพิธที่สมุหนายกว่ามีความจำเป็นต้องออกไปเก็บสมุนไพรมาเพิ่ม เจ้าคุณสมุหนายกจึงได้จัดกองทหารอารักขามาคอยดูแลความปลอดภัยให้จำนวนหนึ่ง ซึ่งก็พอจะทำให้อุ่นใจขึ้นมาบ้าง แต่ตอนนี้ที่หนักใจกว่าคือหมอสาวตรงหน้าที่ยืนยันหนักแน่นว่าจะขอตามไปด้วย

            "จริงค่ะ ช่วยกันหลายๆคน จะได้เสร็จเร็วๆ รีบไปรีบกลับไวๆค่ะ" เธอบอกเหตุผลพร้อมกับฉีกยิ้มให้คนฟัง

            "จักดีรึ มันอันตรายนะแม่ ข้างนอกนั่น" หมื่นพิทักษ์ที่ถูกตั้งมาเป็นหัวหน้าทหารคุ้มกันในครั้งนี้เอ่ยท้วง

             "นั่นสิ หากเกิดกระไรขึ้น........" 

             "เรามีทหารคอยคุ้มกันอยู่ ไม่มีอะไรต้องกลัวนี่คะ รีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะกลับไม่ทันตะวันตกดิน" ว่าเสร็จก็เดินออกนำหน้าไปก่อนทันที ทิ้งให้ขุนเวชฯและหมื่นพิทักษ์ยืนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกจนใจ เรื่องจะบังคับหมอหญิงนางนี้ดูจะเป็นเรื่องยากเสียจริง

       

 

 

             "คณะแพทย์หลวงเดินเข้าไปในป่ากันตั้งแต่เช้าตรู่ เดินลัดเลาะไปตามแม่น้ำไปเรื่อย เก็บสมุนไพรป่าชนิดต่างๆได้เป็นจำนวนมาก ภายในป่าอุดมสมบูรณ์มาก ต้นไม้ใบไม้ขึ้นปกคลุมหนาแน่นจนทำให้ได้สมุนไพรหายากมาหลายชนิด ท่านขุนหมอดูจะพึงพอใจกับการตัดสินใจเข้าป่ามาในครั้งนี้ เพราะสมุนไพรที่ได้คงพอสำหรับปรุงยาได้ในจำนวนมาก วาดดาวเองก็ได้รู้จักสมุนไพรต่างๆเพิ่มขึ้นมากมายจากการแนะนำของท่านขุนเวชฯ ถือเป็นการลงภาคปฏิบัติหลังจากที่เรียนเฉพาะในตำรามาตลอด เหล่าคณะแพทย์หยุดพักกันที่ริมแม่น้ำ หลังจากที่เดินมาทั้งวันจนเหนื่อยล้า ตะวันคล้อยลงบอกว่าเป็นเวลาบ่ายแก่แล้ว ควรแก่การเดินทางกลับเสียที

            "วันนี้พอแต่เพียงเท่านี้ก่อนแล้วกัน กลับเข้าค่ายกันเถิด" ขุนหมอเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเก็บสมุนไพรได้มากพอแล้วสำหรับวันนี้ และทุกคนก็ดูท่าทางเหนื่อยล่าเต็มที

           "เราไม่เข้าไปอีกหน่อยเหรอคะ ฉันว่าข้างในน่าจะมีสมุนไพรให้เก็บอีกนะคะ" วาดดาวเสนอความคิดเห็น

           "ข้างในนั้นอันตรายนัก หากเข้าไปตอนนี้เกรงว่าจักมิปลอดภัย แลเพลานี้ก็ใกล้ค่ำแล้ว เราต้องรีบกลับก่อนตะวันจักตกดิน มิเช่นนั้นจักเป็นอันตราย" ขุนเวชฯอธิบาย

           "นั่นสิ ไว้วันหลังค่อยว่ากันจักดีกว่า" หมื่นพิทักษ์เสริม เมื่อคนทั้งสองเห็นพ้องต้องกัน วาดดาวจึงพยักหน้ารับรู้ ก่อนที่ทุกคนจะเตรียมตัวเดินทางกลับค่าย  แต่ทันใดนั้นเอง ได้มีลูกดอกธนูปริศนาพุ่งเข้าปักกลางหน้าผากของทหารนายหนึ่งเข้าจนล้มทั้งยืนโดยที่ไม่ทันจะได้เอ่ยเสียงร้องด้วยซ้ำ ทุกคนต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น วาดดาวรีบนั่งลงยกมือขึ้นกุมหัวและกรีดร้องด้วยความตกใจ 

             "เกิดอะไรขึ้น" หญิงสาวร้องถามทั้งที่ยังเอามือกุมหัว

             "เราถูกโจมตี" หมื่นพิทักษ์ตะโกนบอก "คุ้มกันท่านหมอ" 

ทหารทุกนายต่างรีบชักดาบและตีวงล้อมคณะหมอหลวงไว้ทันที แต่ทันใดนั้นธนูก็พุ่งเข้าปักที่อกของทหารอีกสามนายจนล้มลงอีกระลอก ยิ่งสร้างความโกลาหลให้กับทุกคนเพิ่มมากขึ้นเมื่อยังมองไม่เห็นศัตรูที่หลบอยู่หลังเงาไม้ของป่า

             "ออกมาสิวะ ไยหลบอยู่เยี่ยงหมาขี้ขลาด ออกมาเจอกันซึ่งหน้าสิวะ" หมื่นพิทักษ์ตะโกนออกไปด้วยความโมโหสุดขีด จากนั้นอีกฝ่ายจึงค่อยๆโผล่ออกมาจากหลับต้นไม้ทีละคนๆ เพียงเวลาไม่กี่อึดใจ พวกเขาก็ตกอยู่ในวงล้อมของข้าศึกจำนวนนับสี่สิบคนได้

           

             " มิคิดว่าทหารอังวะจักกล้าออกมาจากค่ายได้ไกลถึงเพียงนี้" หมื่นพิทักษ์เอ่ยท้วงขณะที่ในมือยังถือดาบไว้มั่นเตรียมพร้อมรับการปะทะตลอดเวลา 

               "มิเข้าถ้ำเสือ จักได้ลูกเสือรึ" บุรุษที่คล้ายจะเป็นขุนพลผู้นำกองกำลังทหารเหล่านั้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่ก้าวออกมาจากด้านหลังท่าทางองอาจของชายตรงหน้าสร้างความรู้สึกน่าเกรงขามให้กับเหล่าคนที่พบเห็นไม่น้อย

               "แถวนี้หาได้มีเสือให้ท่านจับดอก กลับไปเสียเถิด" ขุนเวชฯ ร้องบอก ขุนหมอคิดว่าคงจะเป็นการดีกว่าถ้าไม่เกิดการปะทะขึ้น แต่เห็นทีจะยากเพราะศัตรูตรงหน้าดูตั้งใจมาปะทะเห็นๆ

              "แต่บังเอิญนักว่าคนเยี่ยงข้า เมื่อต้องการกระไรแล้ว ต้องนำมาให้ได้เสียด้วยสิ" เขาว่า

              "เจ้าประสงค์สิ่งใดกัน จงเร่งแจ้งแถลงความมาบัดเดี๋ยวนี้ มัวพิลี้พิไลด้วยเหตุอันใด" หมื่นพิทักษ์เอ่ยถามชายตรงหน้า บุรุษหนุ่มกลับยิ้มมุมปากก่อนตอบออกไป

              "ข้ามานี่ มิได้ต้องการจักรบพุ่งกับพวกท่านดอก ข้าเพียงต้องการตัวหมอเทวดาแต่เพียงเท่านั้น หากท่านส่งตัวหมอเทวดาให้ข้าแต่โดยดี ก็จักมิมีผู้ใดต้องบาดเจ็บล้มตายอีก" เขาบอกถึงเป้าประสงค์ของการมาปรากฏตัวในครั้งนี้ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ แต่ตอนนี้เจ้าของฉายาหมอเทวดาตัวต้นเรื่องนั้นได้ยืนตัวแข็งทื่อไปเรียบร้อยแล้ว นี่ฉายาหมอเทวดาของเธอดังไกลถึงฝ่ายโน้นเชียวหรือ แล้วคนพวกนี้มีธุระอะไรกับเธอถึงได้พากันยกมาหาเธอถึงนี่ แต่เรื่องอะไรเธอจะยอมรับให้โง่กันเล่า

               "คิดว่าท่านคงเข้าใจผิดจริงๆ  ที่นี่หาได้มีหมอเทวดาที่ท่านว่าไม่ จักมีก็แต่หมอหลวงเยี่ยงข้าก็เท่านั้น" ขุนเวชฯโกหกไป แต่อีกฝ่ายดูคล้ายจะไม่เชื่อ เขาได้รับข่าวว่าคณะหมอหลวงของฝ่ายสยามจะออกจากค่ายมาเก็บสมุนไพรในวันนี้ และหนึ่งในนั้นคือหมอเทวดา เขาจึงรับอาสาจากท่านแม่ทัพเมียนหวุ่น ออกมาจับตัวหมอเทวดาที่ว่ากลับไป

             "อย่าโกหกเลยท่าน จงเร่งส่งตัวหมอเทวดามาเถิด แล้วข้าจักปล่อยพวกท่านไปแต่โดยดี" เขาว่า

             "เกรงว่าจักทำเช่นนั้นมิได้ เพราะข้านั้นหาได้มีหมอเทวดาจักยกให้ท่านดอก" ขุนเวชฯกล่าวเสียงแข็ง พร้อมกับยืนสบตากับอีกฝ่ายนิ่ง คนทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง อีกฝ่ายจ้องหมายจะคั้นเอาความจริง แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ ชายหนุ่มจึงหลุบสายตาลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

             "เช่นนั้น ข้าคงต้องใช้กำลังสินะ"

             "ลองดูกันสักตั้งปะไร" หมื่นพิทักษ์กระชับดาบในมือแม่นเตรียมพร้อมสู้ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ก่อนจะออกคำสั่ง

             "ทหาร" สิ้นคำสั่งเหล่าทหารทั้งหมดต่างตีวงล้อมเข้าไปให้เล็กลง เพื่อง่ายต่อการจัดการศัตรู ก่อนที่ดาบแรกจะเลือกทิ้งลงไปที่หมื่นพิทักษ์ แต่โชคดีที่หัวหมื่นยกดาบข้างหนึ่งกันไว้ได้ทัน และแทงอีกดาบเข้าที่ท้องของศัตรูทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว แต่หลังจากที่คนนี้ตาย อีกสามคนก็พุ่งเข้าหาหัวหมื่นทันทีจนเขาเกือบตั้งรับไม่ทัน

             "ด้านขุนเวชฯและวาดดาวถูกต้อนไปใกล้กับแม่น้ำโดยทหารจำนวนสามนาย ขุนหมอดึงวาดดาวไปหลบไว้ด้านหลังเพื่อความปลอกภัย ดาบแรกพุ่งมาจากด้านขวาของหมออาวุโส แต่ขุนหมอยกดาบของตนกันไว้ได้ทันก่อนจะยกเท้าถีบเจ้าของดาบจนกระเด็นออกไป อีกดาบพุ่งมาอีกทางอย่างรวดเร็ว แต่ดีที่ขุนหมอโยกตัวหลบได้ทันก่อนจะลงดาบกลับให้อีกฝ่ายได้ลงไปแดดิ้นที่พื้น หากเป็นเขาตัวคนเดียวคงจัดการทหารปลายแถวเหล่านี้ได้ง่ายดายมาก แต่เพราะต้องคอยระวังให้หมอหญิงข้างกาย จึงทำให้การขยับตัวนั้นยากลำบากขึ้น

               การต่อสู้ดำเนินไปได้พักหนึ่ง ถึงแม้ฝ่ายศัตรูจะมีกำลังน้อยกว่าเห็นๆ แต่ฝีมือนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ โดยเฉพาะบุรุษสองนายที่ดูจะมียศสูงกว่าทหารปลายแถวคนอื่นๆ  ดูแล้วท่าจะเอาชนะได้ไม่ง่ายเอาเสียแล้ว

               เยงบา ยืนประเมินสถานการณ์อยู่ห่างๆ ปล่อยไว้เช่นนี้คงเสียเวลาทิ้งไปเสียเปล่า เขาไม่มีเวลามาเล่นกับมดงานปลายแถวพวกนี้มากเท่าใดนัก ต้องรีบนำตัวหมอเทวดากลับไปที่ค่ายโดยเร็วที่สุด แต่ปัญหาคือ เขาไม่รู้แน่ชัดว่าหนึ่งในคนเหล่านี้ คนไหนกันคือหมอเทวดาที่เขาต้องการตัว เขาจ้องมองไประหว่างบุคคลสามคนที่ดูจะมีเค้าว่าอาจเป็นไปได้ คงเป็นใครสักคนในสามคนนี้ แต่ต้องหยุดพวกเขาให้ได้เสียก่อน จึงจะถามเอาความได้

            นายทหารหนุ่มเดินตรงไปยังจุดที่ขุนเวชฯและวาดดาวอยู่ทันที เขากระซิบบางอย่างกับทหารของเขาที่กำลังปะทะกับขุนเวชฯ จากนั้นทหารเหล่านั้นจึงตีวงล้อมเข้าหาขุนหมอและวาดดาวทันที หมออาวุโสชักเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น หมออาวุโสกระชับดาบในมือแน่น สบตากับทหารหนุ่มแห่งอังวะตรงหน้านิ่ง เขาสัมผัสได้ว่าบุคคลคนนี้ชักไม่ธรรมดาเสียแล้ว

             เยงบาพยักหน้าส่งสัญญาณบางอย่าง ทหารอังวะนายหนึ่งจึงพุ่งดาบเข้าใส่ระหว่างขุนเวชฯและวาดดาวอย่างรวดเร็ว ขุนหมอรีบโยกตัวหลบวิถีดาบทันที จนทำให้ตัวเขาถูกแยกจากหมอสาว วาดดาวกรีดร้องดังลั่นด้วยความตกใจ

            "หมอหญิง" ขุนเวชฯตกใจที่วาดดาวถูกจับแยกจากตน จนเสียสมาธิ เมื่อเห็นดังนั้น เยงบาจึงพุ่งเข้าปลดดาบในมือของขุนหมอทันทีที่เขาเผลอ ขุนหมอพยายามจะสู้ แต่ถูกอีกฝ่ายเตะเข้าที่ขาจนล้มลงไปคุกเข่ากับพื้น พร้อมกับดาบหนาของอีกฝ่ายที่พาดตามลงมาที่ลำคอทันที

          "ท่านหมอ" วาดดาวพยายามสะบัดตัวเองให้หลุดจากการจับกุม แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะอย่างไร เธอก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้อยู่ดี

          "ท่านขุน" หมื่นพิทักษ์ตะโกนมาจากอีกด้าน เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่จะเข้าไปช่วยก็ไม่ได้ เพราะเขาเองก็มีสภาพไม่ต่างไปจากขุนหมอแต่อย่างใด หัวหมื่นเองก็ได้ตกอยู่ในวงล้อมของดาบจากอีกฝ่ายเช่นกัน

 

           ทั้งหมดถูกจับมารวมกันไว้ที่ริมแม่น้ำ รายล้อมด้วยดาบจำนวนหลายสิบเล่มที่ชี้มาที่พวกเขา วาดดาวตกใจกลัวมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอคำนวณสถานการณ์ดูแล้วคิดว่าดูท่าพวกเธอคงจะรอดยาก คนพวกนี้คงไม่ใจดีปล่อยพวกเธอไปง่ายๆหลังจากที่พยายามจับมาอย่างยากเย็นเป็นแน่

           "ถ้าพูดรู้เรื่องกัน แต่แรก คงจักหามีผู้ใดต้องเจ็บตัวเยี่ยงนี้" นายทหารหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นศัตรูที่ตกอยู่ภายใต้วงล้อมของพวกเขาในที่สุด "ส่งตัวหมอเทวดามาเสีย แล้วข้าจักปล่อยพวกท่านไป" เขาต่อรองกับอีกฝ่าย แต่ดูคล้ายจะเป็นคำสั่งเสียมากกว่า 

          "ข้าบอกท่านไปแล้ว ว่าที่นี่หาได้มีหมอเทวดาที่ท่านต้องการไม่" ขุนเวชฯ ยังยืนกรานคำเดิม แต่คนฟังดูท่าจะไม่เชื่อ ชายหนุ่มจ้องมองเข้าไปในตาของขุนหมออาวุโสแน่นิ่งเพื่อค้นหาความจริงอีกครั้ง วาดดาวยืนมองคนทั้งคู่ด้วยหัวใจที่เต้นระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ตกลงคนพวกนี้ต้องการตัวเธอไปทำไม แต่วาดดาวยังคงเก็บปากเงียบ ในเมื่อท่านขุนตัดสินใจจะปิดบังอีกฝ่าย เธอจึงคิดว่าเช่นนั้นควรจะอยู่นิ่งๆไปจะดีกว่า แต่เหมือนว่าสถานการณ์ชักเริ่มจะเลวร้ายเข้าไปทุกที

            คนทั้งคู่ประสานสายตากันแน่นิ่งโดยปราศจากคำพูดใดๆ จนฝ่ายเยงบาต้องยอมถอดใจหลบสายตาก่อนในที่สุด นายทหารหนุ่มขยับรอยยิ้มที่มุมปาก ชื่นชมในความนิ่งของอีกฝ่าย

           "เมื่อท่านยืนยังเช่นนั้น เห็นทีข้าคงต้องฆ่าพวกท่านเสีย" วาดดาวเมื่อได้ฟังแบบนั้นก็ตกใจถึงขีดสุด เธอเริ่มลังเลที่จะบอกความจริงดีหรือไม่ จะปล่อยให้ทุกคนมาตายเพราะเธอได้อย่างไรกัน เธอมองขุนเวชฯสลับกับหมื่นพิทักษ์อย่างลังเล

            "จักฆ่าก็ฆ่าเสีย มัวพิลี้พิไลอยู่หากระไรกัน" หมื่นพิทักษ์ตะโกนท้าให้ จนอีกฝ่ายขยับถอยหลังออกมา ก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความสังเวชใจ ก่อนจะออกคำสั่ง

            "ฆ่าพวกมันเสียให้สิ้น แล้วโยนศพทิ้งไว้ให้แร้งกามันกิน" เขาตะโกนสั่งเสียงดัง นายทหารที่พร้อมรับคำสั่งอยู่แล้วต่างเตรียมจะเงื้อดาบเพื่อลงมือ 

            "เดี๋ยวก่อน!!!!" แต่ถูกอีกคนขัดขึ้นเสียก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ลงดาบ จนทุกคนต้องหันไปมองเจ้าของเสียงเป็นตาเดียว วาดดาวหันมามองหมื่นพิทักษ์กับหมออาวุโสสลับกันไปมาอย่างลังเล ขุนเวชฯส่ายหน้าให้หญิงสาวเป็นเชิงบอกว่าอย่า เพราะพอจะเดาออกว่าหญิงสาวตรงหน้าจะทำอะไร แต่เธอจะปล่อยให้คนเหล่านี้ต้องมาตายเพราะเธอไม่ได้ วาดดาวหันมาสบตากับบุรุษหนุ่มตรงหน้าอย่างแน่วแน่ พร้อมกับเอ่ยเสียงดังฟังชัด "ฉันนี่แหละ หมอเทวดา"...




                   

*** ช่วยตามอ่านจนจบด้วยนะคะ พลีส อย่าหนีไปไหนนะ

            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,150 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1081 Sukanya Paileeklee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:17
    ไม่ชอบนางเอก
    #1,081
    0
  3. #197 Looney00 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 05:39
    คุณหมอดื้อจริงๆๆๆ
    #197
    0
  4. #194 pattragriffiths (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 01:15
    รู้สึกขัดใจกับตัวนางเอกมากกๆๆ ใครเตือนอะไรก็ไม่ฟัง แล้วเป็นไงละ... ทุกคนก็ตกอยู่ในอันตรายเพราะเทอ
    #194
    0
  5. #193 @Aies (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 21:43
    รอน้าาาาาา ชอบมากๆเลย ต่อไวๆจ้าาาาา
    #193
    0
  6. #192 KKWONG (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 11:38
    ตื่นเต้นๆ รออ่านทุกวันเลย
    #192
    1
    • #192-1 Wanwan19(จากตอนที่ 30)
      22 มิถุนายน 2560 / 18:19
      ขอบคุณค่ะ ที่ติดตามอ่าน
      #192-1
  7. #191 Phojamal (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 11:20
    รออ่านทุกวันค่ะ ช่วยมาอัพทุกวันด้วย..อิอิ
    #191
    1
    • #191-1 Wanwan19(จากตอนที่ 30)
      22 มิถุนายน 2560 / 18:18
      จะพยายามค่ะ ขอบคุณที่ติดตาม อิอิ
      #191-1
  8. #190 ป้าหัวฟู (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 10:18
    รออ่านทุ๊กวัน

    ลุ้นมาก
    #190
    1
    • #190-1 Wanwan19(จากตอนที่ 30)
      22 มิถุนายน 2560 / 18:19
      ขอบคุณคร่าา
      #190-1
  9. #189 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 03:30
    สนุกมากค่ะ รอต่อนะค่ะ!!!
    #189
    0
  10. #188 SasipimLanna (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 21:38
    ค้างมากกกกก5555รักมากรีบๆมาต่อนะค่ะรอค่ะ
    #188
    0
  11. #187 tanyaluck1976 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 21:15
    นางเอกนี่ตัวอันตรายจริงๆดื้อใครเตือนไม่ค่อยฟัง
    #187
    0
  12. #185 antonmosse (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 20:57
    งานเข้า 
    #185
    0