มิติรักต่างเวลา

ตอนที่ 20 : "ดอกแก้ว"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

                วาดดาวเพียรพยายามจะฝึกดาบให้ได้ เธอหยิบดาบขึ้นมากวัดแกว่งทุกวันด้วยความตั้งอกตั้งใจ แม้บางทีคนสอนจะไม่อยู่ แต่เธอก็พยายามจะฝึกด้วยตัวเอง แต่ดาบเจ้ากรรมนี่สิ น้ำหนักมากเสียเหลือเกิน จะยกแต่ละทีนี่เล่นเอาเธอหมดแรงเพราะความหนัก เธอเคยดุในละครคิดว่าดาบคงไม่หนักถึงเพียงนี้ แต่พอได้มาถือของจริงนี่เล่นเอาปวดแขนกันเลยทีเดียว

                "ท่าทางเก้ๆกังๆเยี่ยงนี้ หากข้าศึกประชิดตัวเข้าจริง เห็นทีคงคอขาดก่อนจักทันได้ชักดาบออกจากฝักเสียด้วยซ้ำ" เสียงคนที่ยืนดูอยู่นานทักขึ้นจากด้านหลังเรียกให้คนถูกทักหันกลับไปมองทันที แต่ต่อให้ไม่หันไปมอง เธอก็พอจะเดาออกว่าเป็นเสียงของใคร

                "ไม่ช่วย ก็อย่ามาวิจารณ์ได้ไหม" เธอลดดาบในมือลง แล้วหันไปพูดกับคนมาใหม่ แต่อีกฝ่ายกลับเดินเข้ามาทาบจากด้านหลังของเธอก่อนจะยื่นมือไปจับดาบในมือ

                "ทำอะไร" วาดดาวถามเมื่อมองการกระทำของชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ

                "จับดาบก็หาได้จับเป็นไม่ จับเช่นนี้จักไปฟันแทงกับผู้ใดเขาได้ " ชายหนุ่มจับดาบผ่านมือของหญิงสาว จากนั้นจึงกวัดแกว่งดาบในมือไปในอากาศให้เธอดู "อย่างน้อยก็ควรรู้จักวิธีจับดาบให้ถูกต้อง" เขาว่าขณะที่เธอยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา วาดดาวรู้สึกหายใจติดขัดแปลกๆ จึงรีบถอยออกมาจากอ้อมแขนนั้นทันที

                "จับไม่เป็นก็ฟันๆไปก็สิ้นเรื่อง" เธอว่าแก้อาการเขิน จนชายหนุ่มต้องลอบยิ้มออกมากับท่าทีของเธอ

                "ว่าแต่แม่เถิด แม่เองก็มีอาวุธประจำกายอยู่แล้วมิใช่รึ ไยจึงอยากได้อาวุธดาบอีกกัน"

                "อาวุธ! อาวุธอะไร" เธอไม่เข้าใจที่สิ่งที่เขาพูดถึง

                "ก็มีดที่แม่ใช้ผ่าตัดอย่างไรเล่า" วาดดาวถึงนึกออกทันทีว่าอาวุธที่เขาหมายถึงคือมีดผ่าตัดนั่นเอง

                "มีดผ่าตัดของหมอ เอาไว้ช่วยชีวิตคน ไม่ได้มีไว้ฆ่าใคร เอามาทำแบบนั้นไม่ได้หรอก" เธออธิบาย

                "เช่นนั้นรึ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้สิ่งที่เพิ่งได้รู้จากหญิงสาว

                "ว่าแต่มีวิธีเรียนดาบหลักสูตรเร่งรัดบ้างไหม แบบเก่งในสองวันอะไรแบบนี้"

                 "ก็พอมีอยู่นะ"

                 "จริงเหรอ สอนฉันหน่อยสิ"

                 "ก็...........หากเกิดกระไรมิชอบมาพากล ก็แค่แทงไปก่อนเลย" เขาทำท่าใช้มีดแทงไปข้างหน้าให้เธอดู แต่คนดูทำสีหน้าไม่เข้าใจที่เขาพูด

                "หือ! วิธีอะไรของคุณ หลักสูตรไหนกัน"

                "หลักสูตรเร่งรัดอย่างไรเล่า" เขาบอกเมื่อเห็นทำหน้าสงสัย "ฝึกกระบวนท่าไปก็เท่านั้น พอเอาเข้าจริง ไอ้ที่ฝึกมาก็มิได้ใช้ดอก" เขาอธิบาย

                "อ้าว? แล้ววิชาดาบที่พวกคุณใช้กันล่ะ ไม่ต้องเรียนหรอกเหรอ"

                "คนเรียนวิชาดาบ และเพลงอาวุธเหล่านั้น เขาเรียนกันมานานนับปี จึงใช้ได้คล่องแคล่ว แม่มีเพลานานถึงเพียงนั้นเชียวรึ ฉันจักได้ฝึกให้" เขาแกล้งถามเธอดู แต่เมื่อสาวเจ้าทำหน้าเจือนๆไป เขาจึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ จนอีกคนต้องยิ้มตาม

               "กลิ่นอะไร” วาดดาวถามขึ้นเมื่อได้กลิ่นหอมบางอย่างโชยมาตามสายลมอ่อนๆยามค่ำคืน จนชายข้างกายต้องหายใจเข้าแรงๆตามไปด้วย เพื่อหาคำตอบว่าเป็นกลิ่นอะไร "กลิ่นนี้มัน......." เธอทำท่าเหมือนจะเดาออกว่าเป็นกลิ่นหอมจากดอกอะไร แต่ถูกอีกคนชิงคำพูดไปพูดก่อน

              "ดอกแก้ว"

              "ดอกแก้ว!" เธอทวนคำเขาพร้อมกับหันไปมองหน้าคนพูด

              "คงเป็นกลิ่นดอกแก้วกระมัง ต้นของมันอยู่หลังโรงเก็บอาวุธนี่เอง" เขาบอก แต่ไม่ทันสิ้นคำพูด สาวตรงหน้าก็เดินตรงไปยังหลังโรงเก็บอาวุธตามที่เขาบอกทันที จนคนบอกจำต้องรีบเดินตามเจ้าหล่อนไป

 

                เมื่อไปถึงด้านหลังของโรงเก็บอาวุธก็พบต้นแก้วขึ้นอยู่จริงๆตามที่ชายหนุ่มว่า ต้นแก้วต้นใหญ่ที่กำลังออกดอกสีขาวบานสะพรั่งเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณในยามค่ำคืนเช่นนี้

               "ดอกแก้วจริงด้วย" วาดดาวดูตื่นเต้นเป็นพิเศษที่เมื่อได้เห็นดอกแก้วตรงหน้า เธอเอื้อมมือไปเด็ดดอกที่ใกล้พอที่มือจะเอื้อมถึงได้เอามาชื่นชมดมดอม และยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจจนแก้มแทบปริ ทำเอาคนที่ยืนมองอยู่พลอยขยับรอยยิ้มตามเธอไปด้วย รอยยิ้มที่ช่างดูหวานหยาดเยิ้มอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อนในชีวิตความเป็นบุรุษ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอยิ้มอย่างมีความสุขนับแต่เจอกันครั้งแรก เขาไม่เคยต้องสิเน่หานางใดในพระนครมาก่อน แม้จะมีหญิงสาวมากมายให้เขาได้ชื่นชม แต่รอยยิ้มจากสาวตรงหน้ากลับทำให้รู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าหัวใจของเขากำลังเต้นผิดจังหวะ  

                "ชอบดอกแก้วรึ" เขาถามเธอที่กำลังชื่นชมดอกแก้วในมืออย่างมีความสุข 

                "ใช่" เธอหันมาตอบเขาทั้งที่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะหันกลับไป "แต่ก็ไม่เชิงหรอก ไม่ใช่ฉันหรอกที่ชอบ แต่เป็นคนๆนึงที่ฉันรู้จักต่างหาก" เธอบอกพร้อมกับทอดสายตามองไปยังต้นไม้ตรงหน้า ดวงตาเธอเป็นประกายยามเอ่ยถึงคนผู้นั้นที่เธอว่า จนทำให้คนที่ยืนมองดูอยู่ไม่ห่างรับรู้ได้ถึงความชื่นชมของเธอที่มีต่อคนผู้นั้น จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร จนเผลอหลุดปากถามออกไปโดยไม่รู้ตัว

               "ผู้ใดกันรึ" เขาแทบนึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดในทันที ไม่รู้เหตุใดถึงใจกล้าถามเธอไปแบบนั้น ทำไมถึงต้องอยากรู้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

                "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เธอตอบและก้มหน้าลงมองดอกแก้วในมือ คำตอบของเธอกลับสร้างความประหลาดใจให้คนฟัง "ฉันมักจะได้ดอกแก้วเป็นของขวัญจากคนคนหนึ่งเสมอ ทุกครั้งที่ฉันมีความสุข หรือว่าทุกข์ใจ" เธอบอก จากนั้นจึงหันไปมองชายหนุ่มตรงหน้า "ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นดอกแก้ว แต่ฉันก็ชอบนะ มันหอมดี ว่าไหม" เธอยิ้มให้เขา ก่อนจะหันกลับไปยิ้มกับดอกแก้วในมือต่อ จนเขารับรู้ได้ว่าเธอชอบมันมากจริงๆ รวมถึงคนคนนั้นที่เธอพูดถึงด้วย

 

 

 

           วาดดาวกำลังง่วนอยู่กับการค้นของในกระเป๋าเป้ ใบเดียวที่ติดตัวเธอมาด้วย เธออยากรู้ว่าในกระเป๋ามีอะไรติดมาด้วยบ้างเพราะไม่เคยตั้งใจค้นมันอย่างจริงจังมาก่อนตั้งแต่มาถึงที่นี่ 

           ในกระเป๋านอกจากจะมี  อุปกรณ์ผ่าตัดฉุกเฉิน อุปกรณ์พื้นฐานทางการแพทย์ ที่หมอโบว์หมอรุ่นน้องของเธอที่โรงพยาบาลจัดเตรียมมาให้อย่างครบครันแล้ว ยังมียาชนิดต่างๆอีกจำนวนหนึ่ง ที่ถูกหยิบออกมาใช้แล้วหลายครั้งนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แต่ยาพวกนี้ก็มีไม่มากพอที่เธอสามารถใช้ได้ตลอดไป เธอยังคิดอยู่ว่าหากยาพวกนี้หมดไปเธอคงจะทำงานยากขึ้นมาก นั่นเป็นอีกเหตุผลที่เธอพยายามเรียนรู้ยาสมุนไพรที่หาได้จากที่นี่ไว้ เพื่อใช้ทดแทนหากวันหนึ่งยาแผนปัจจุบันที่มีอยู่เหล่านี้หมดไป 

              "ขนมาซะเพียบเลยนะยัยหมอโบว์ อย่างกับรู้ร่วงหน้าว่าฉันจะมาที่นี่ สงสัยกลับไปได้คงต้องจัดสมนาคุณชุดใหญ่ซะแล้ว" เธอประชดประชันให้อีกคนที่เป็นคนจัดกระเป๋าใบนี้ไว้ และยังอุตส่าห์ทิ้งไว้ให้เธอได้แบกมันมาถึงที่นี่ด้วยอีก

              "นี่อะไร?" เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ที่หน้าปกเขียนว่า สงครามเก้าทัพ "หนังสือหมอโบว์นี่" เธอจำได้ว่าเป็นหนังสือที่หมอรุ่นน้องชอบอ่านบ่อยๆ เธอหยิบพลิกหน้าพลิกหลังอยู่สองครั้ง จากนั้นจึงวางมันลงอย่างไม่ใส่ใจ แล้วจึงหันไปรื้อของในกระเป๋าต่อ

             "โอะ! นี่มัน..... กล้องถ่ายรูปนี่" วาดดาวค้นเจอกล้องถ่ายรูปในกระเป๋าเข้า คิดว่าคงเป็นของหมอโบว์อีกตามเคย เธอหยิบออกมาดูและพบว่ามันคือกล้องโพลารอยด์ เธอลองเปิดกล้องดูและพบว่ามันใช้งานได้ และค้นต่อไปอีกก็เจอฟิล์มอยู่ด้วยในกระเป๋า เธอจึงถือวิสาสะเอากล้องที่พบไปใช้

 

             วาดดาวเอากล้องถ่ายรูปที่เพิ่งค้นเจอไปถ่ายเล่น เธอเดินไปรอบๆค่าย และถ่ายภาพบางอย่างที่เธอคิดว่าควรจะถ่ายเก็บไว้ดูเป็นที่ระลึกหากมีโอกาสได้กลับไป เธอจะได้เก็บมันไว้ดูต่างหน้าว่าครั้งหนึ่งเคยเกิดเรื่องน่าอัศจรรย์แค่ไหนในชีวิตเธอ

              ในขณะที่หญิงสาวเดินถือกล้องเตร็ดเตร่ไปทั่วค่ายอยู่นั้น เธอได้เดินมาพบกับชายคู่ปรับตลอดกาลของเธอที่กำลังตั้งอกตั้งใจซ้อมเพลงดาบอยู่คนเดียว วาดดาวหยุดยืนดูชายหนุ่มตรงหน้าอยู่พักใหญ่ ด้วยท่วงท่าที่คล่องแคล่ว สง่างามแต่ดูดุดันในเวลาเดียวกัน บวกกับสีหน้าจริงจังมุ่งมั่นของเขาด้วยแล้ว ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าดูมีเสน่ห์ชวนหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก เธอยืนมองภาพตรงหน้านิ่งราวต้องมนต์สะกด

              วาดดาวรีบยกกล้องถ่ายรูปในมือขึ้นมาถ่ายชายหนุ่มไว้ทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ แต่อีกฝ่ายที่เริ่มรู้ตัวว่าถูกแอบมองอยู่ ดันหยุดการกระทำของเขาและหันมามองคนที่กำลังยืนจ้องเขาอยู่ ประจวบกับที่วาดดาวกดชัตเตอร์พอดิบพอดี

             "ทำกระไรนั่น" เขาถามขึ้นเธอเห็นว่าอีกฝ่ายยืนทำท่าทางแปลกอยู่ตรงนั้น พร้อมกันเดินตรงเข้ามาหาเธอ

             "ถ่ายรูป" เธอตอบแล้หยิบเอารูปที่ถ่ายเมื่อครู่ออกมาจากกล้อง พร้อมกับสะบัดรูปถ่ายแรงๆ

             "ว่ากระไรนะ" เขาถามเพราะไม่เข้าใจที่เธอบอก

             "นี่ไง" เธอยื่นรูปที่ถ่ายได้เมื่อครู่ให้เขาดู ในรูปถ่ายเป็นภาพของเขาขณะกำลังยืนมองตรงมาที่เธอพอดี แต่คนตรงหน้ากลับแสดงสีหน้าตกใจเมื่อได้เห็น

             "นี่ฉันมิใช่รึ ฉันเข้าไปอยู่ในนั้นได้เยี่ยงไรกัน" 

             "เขาเรียกว่ารูปถ่าย" เธอบอก "คล้ายๆภาพวาดนั่นแหละ แต่ไม่ได้ใช่มือวาด ใช้ไอ้นี่วาดแทน" เธออธิบายง่ายๆให้เขาเข้าใจพร้อมกับชี้มาที่กล้องถ่ายรูปที่เธอถืออยู่ 

              "วาดได้เหมือนเช่นนี้เชียวรึ อย่างกับเอาตัวฉันใส่เข้าไปในนี้ได้" ชายหนุ่มยังคงมองภาพในมือเธอด้วยความประหลาดใจ

              "ใช่แล้ว นี่ยังไง ของที่มาจากอนาคต ที่ที่ฉันอยู่ยังมีอีกเยอะเลยนะ เชื่อหรือยังว่าฉันไม่ได้โกหก"

              "หมายถึงเรื่องเกวียนบินได้น่ะหรือ" เขาถอยห่างจากเธอทันที เมื่อเริ่มรู้ตัวว่ากำลังตกหลุมพรางของหญิงสาวตรงหน้า 

              "ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่ามันไม่ใช่เกวียนบินได้ เขาเรียกเครื่องบินต่างหาก" เธออธิบายอย่างจนใจกับศัพท์ใหม่ที่ชายหนุ่มหยิบยกขึ้นมาเรียกเจ้าเครื่องบินของเธอ

              "จักมีของเช่นนั้นได้เยี่ยงไร"

              "มีสิ ในอนาคต......เอ่อ.... หมายถึงที่ฉันอยู่ มีของพวกนี้จริงๆนะ ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉันมาจากอนาคตจริงๆ" เธอพยายามยืนยัน แต่คนตรงหน้ากลับมองเธอด้วยสายตาแปลกๆที่ดูก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อ

              "ช่างเถอะ พูดไปคุณก็ไม่เชื่อฉัน" เธอถอดใจเมื่อเห็นว่าพูดยังไงคนตรงหน้าก็คงจะไม่ยอมเชื่ออยู่ดีจึงเปลี่ยนเรื่องพูด "ถ่ายรูปขึ้นเหมือนกันนะเนี่ย" เธอยกรูปถ่ายในมือขึ้นมาดูอีกรอบ "มาถ่ายอีกด้วยกันสักรูปดีกว่า" วาดดาวดึงมือชายหนุ่มให้เขาเข้ามาใกล้ๆเธอเพื่อจะถ่ายรูป แต่คนถูกดึงกลับตกใจที่ถูกเธอดึงไปแบบไม่ทันตั้งตัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอ แสดงกิริยาถึงเนื้อถึงตัวเขาแบบนี้ และหัวใจเขาก็เต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่เข้าใกล้เธอ นั่นอาจเป็นเพราะเขาไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิงคนใดมากมายขนาดนี้มาก่อน หรือจะเป็นแบบนี้เฉพาะกับหญิงนางนี้ผู้เดียวกันแน่ เขาก็ไม่แน่ใจ

           "ยิ้มหน่อยสิ คุณหลวง" เธอสั่งพร้อมกับฉีกยิ้มยิงฟันให้ดูเป็นตัวอย่างขณะที่ยกกล้องขึ้นมาเตรียมพร้อมจะถ่าย คนถูกสั่งจึงแย้มมุมปากเล็กน้อยตามคำสั่งหญิงสาวข้างกาย "จะถ่ายล่ะนะ หนึ่ง สอง สาม" เธอฉีกยิ้มหวานก่อนจะกดชัตเตอร์ จากนั้นจึงหยิบเอารูปที่ถ่ายออกมาจากกล้องสะบัดแรงๆ อยู่ครู่หนึ่ง จนปรากฏภาพให้เห็น

          "ว้าว! ฉันนี่ก็ขึ้นกล้องนะเนี่ย" เธอชมตัวเองขณะมองภาพถ่ายในมือที่เป็นภาพของหญิงสาวที่กำลังฉีกยิ้มเต็มที่กับชายหนุ่มที่กำลังยืนยิ้มแบบถูกบังคับอยู่ข้างๆ "ฉันให้" เธอยื่นรูปใบนั้นให้ชายหนุ่มตรงหน้า "เอาไว้เป็นที่ระลึก ถ้าวันหนึ่งฉันไปแล้ว คุณจะได้จำได้ ว่าเราเคยพบกัน" เธอส่งรูปถ่ายใส่มือเขา แล้วจึงหันหลังเดินจากไปทันที 

           "ฉันคงลืมมิลงดอก" หลวงหนุ่มพูดกับตัวเองขณะที่มองรูปถ่ายในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองตามแผ่นหลังของอีกคนที่กำลังเดินห่างออกไปเรื่อยๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,150 ความคิดเห็น

  1. #336 minggg- (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 00:31
    ประโยชน์นี้แอบเศร้า
    ฉันคงลืมมิลงดอก
    #336
    0
  2. #101 luhunwail (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 18:37
    อัพบ่อยๆนะคะไรท์ ชอบที่สุดดดดด
    #101
    0
  3. #100 oil-kp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 11:44
    มาเร็วนะไรท์
    #100
    0
  4. #99 (มโนล้วนๆ) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 06:46
    หรือว่าลูกหลานคุณหลวงจะเป็นตุณพ่อขายาวตามพินัยกรรมที่หลวงสั่งเอาไว้ตอนนางเอกกลับโลกอนาคตแล้วให้ลูกหลานตามหาจนพบ
    #99
    0
  5. #98 Chick_ka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 23:47
    คุณหมอจะกลับไปโลกอนาคต แล้วคนที่ให้ทุนคุณหมอก็เป็นลูกหลานคุณหลวง เป็นคุณหลวงกลับชาติมาเกิด รักกันๆ จบปิ๊ง!! #เดาไปทั่ว 5555
    #98
    0
  6. #97 poosurat (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 23:31
    ฟินกะจายยยย
    #97
    0
  7. #96 O_ASiiS (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 22:32
    น่าเอ็นดูจริงคุณหลวง
    #96
    0
  8. #94 Onjira Samansin (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 21:56
    ชอบมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ อัพบ่อยๆนะจุ้บๆ?
    #94
    0
  9. #93 Looney00 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 21:24
    ฟินนนมีถ่ายรูปคู่ด้วยคุณหลวงน่ารัก
    #93
    0
  10. #91 ติ่งนิยาย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 21:11
    สนุกค่ะ สงสารคุณหลวงจัง โดนแต๊ะอั๋งอีกแล้ว เสียผีแล้วนะตัวเอง
    #91
    0