มิติรักต่างเวลา

ตอนที่ 2 : "วาดดาว"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    25 ก.ค. 61

                              
                 


                 "อ่านอะไรอยู่เหรอหมอโบ น่าสนุกขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ยอมวางเลย" คำเอ่ยแซวจากคนเป็นหมอรุ่นพี่ หลังจากเดินเข้าห้องพักแพทย์ที่เห็นหมอสาวรุ่นน้องที่กำลังตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือตรงหน้าอย่างไม่ยอมละสายตา

            "อ่านประวัติศาสตร์ไทยอยู่ค่ะพี่ดาว"  หมอรุ่นน้องปิดหนังสือที่กำลังจดจ่ออยู่ตรงหน้าเพื่อหันมาคุยกับรุ่นพี่สาวที่เข้ามาใหม่

            " นี่เธอท่าทางจะสนใจเรื่องพวกนี้จริงๆนะ" หญิงสาวถอดเสื้อกราวสีขาวแขวนไว้ที่ที่แขวนตรงข้างโต๊ะทำงานตัว แล้วจึงนั่งลงเปิดงานวิจัยเล่มหนาบนโต๊ะที่อ่านค้างไว้ก่อนหน้านี้

           "มันสนุกดีนี่คะ ได้รู้ประวัติความเป็นมาของชาติไทย ว่าเราต้องผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะมาถึงวันนี้ ลองอ่านดูไหมคะ สนุกดีนะคะ”

           "ไม่ล่ะ ฉันอ่านไม่รู้เรื่องหรอก เรื่องพวกนี้มันซับซ้อนเกินไป เชิญเถอะ

           "แหม พี่ดาวก็พูดเกินไป เรื่องพวกนี้ที่พี่ว่าซับซ้อน ฉันว่าคงไม่ซับซ้อนมากเท่าตำรา ที่พวกเราเรียนหรอกค่ะ" คำตอบที่ได้ทำเอาคนฟังทำได้เพียงยิ้มกับคำพูดที่เปรียบเทียบเสียเห็นภาพ ก่อนจะหันมาสนใจข้าวของบนโต๊ะที่ดูจะรกรุงรังมากขึ้นทุกที เพราะเจ้าของโต๊ะไม่มีเวลาเก็บ หญิงสาวเหลือบไปเห็นกระเช้าดอกไม้อันเล็กๆที่ภายในบรรจุดอกแก้วสีขาววางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอ เธอหยิบกระเช้านั้นขึ้นมาดู แล้วก้มลงดมกลิ่นดอกแก้วในกระเช้าที่ดูเหมือนเพิ่งถูกตัดมาหมาดๆเพื่อจัดลงกระเช้า ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

           "ของขวัญจากคุณขายาวอีกแล้วเหรอคะ" หมอรุ่นน้องเอ่ยถามขึ้น แต่คนถูกถามกลับไม่ได้ตอบอะไร เธอยังคงยิ้มให้กับดอกไม้ตรงหน้า "คุณขายาวของพี่ดาวนี่เป็นคนแบบไหนกันนะ ถึงได้ส่งดอกแก้วมาให้ผู้หญิง แทนที่จะส่งดอกกุหลาบ หรือดอกไม้สวยๆอย่างอื่นมา" เธอแสดงความคิดเห็น เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่พูดอะไรต่อเพียงแต่ยิ้ม  คนถามจึงถามต่อ   "พี่ไม่อยากรู้บ้างเหรอคะ ว่าคุณขายาวผู้ลึกลับคนนี้เป็นใคร ตั้งยี่สิบกว่าปีมาแล้วนะคะ เขาไม่เคยเปิดเผลตัวตนออกมาให้เห็นเลย เป็นฉันคงทนความอยากรู้ไม่ไหว   ฉันคงจะพยายามตามหาเขาแน่ๆ"

           จริงที่ว่าตลอดเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา เธอได้รับการดูแลช่วยเหลือจากคนๆหนึ่งมาเสมอ หากไม่มีเขา เด็กกำพร้าอย่างเธอคงไม่โอกาสได้เรียนหมอ และจบมามีงานดีๆทำแบบนี้แน่นอน คุณขายาวช่วยเธอทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆในการเรียน ตั้งแต่ที่เธอเข้าเรียนหนังสือ และที่ขาดไม่ได้เลยสักครั้งคือเธอมักจะได้ดอกแก้วเป็นของขวัญเมื่อมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นกับเธอเสมอ ไม่ว่าวันที่เศร้าเสียใจ ท้อแท้ใจ หรือวันดีๆอย่างวันเกิด วันจบการศึกษา วันที่ได้งานทำ และครั้งนี้ ที่เธอได้เป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งของโรงพยาบาล แม้เธอจะไม่เคยรู้ว่าคนให้หรือ"คุณขายาว"ที่เธอถือวิสาสะเรียกเอาเองนั้นคือใครก็ตาม 

           "ถ้าเขาไม่อยากให้ฉันรู้ ก็แสดงว่าฉันไม่ควรรู้ ฉันก็จะไม่พยายามจะตามหาเขาหรอก ถ้าเขาอยากเจอฉัน เขาคงออกมาให้ฉันเจอนานแล้วล่ะ" เธอตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้หมอสาวรุ่นน้อง จากนั้นจึงวางกระเช้าลงที่เดิม

           "คุยอะไรกันอยู่เหรอสาวๆ" เสียงทักดังขึ้นเรียกความสนใจของสองสาวให้หยุดบทสนทนาก่อนหน้า แล้วหันไปมองชายหนุ่มมาใหม่ที่ยืนหน้าประตู

           “หมอยุทธ์" หญิงสาวเรียกชื่อของบุคคลที่มาใหม่

           "คุยเรื่องประวัติศาสตร์ไทยอยู่" แต่อีกคนชิงตอบไปเสียก่อน

           "ไม่มีอะไรค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" หมอสาวรุ่นพี่จึงชิงถามเหตุผลของการมาเยือนของบุรุษต่างแผนก เพื่อเปลี่ยนเรื่องก่อนที่รุ่นน้องเธอจะชวนชายหนุ่มคุยไปไกล 

           "ไม่มีอะไรหรอก แค่จะมาถามเรื่องลงพื้นที่ที่กาญจนบุรีพรุ่งนี้ ว่า เตรียมการเรียบร้อยหรือยัง" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินมาลากเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานตรงหน้าของหญิงสาวทั้งสองไปนั่งราวกับเป็นเก้าอี้ของโต๊ะตัวเอง

           "เรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยร้อยแล้วเหลือแค่เดินทางไปอย่างเดียวเท่านั้นค่ะ วางใจได้" คนตอบตอบพร้อมกับฉีกยิ้มสดใสให้คนถามจนต้องยิ้มตาม

           "ได้ยินแบบนี้ ก็ค่อยวางใจหน่อย

           "แต่พรุ่งนี้ฉันมีผ่าตัดก่อนนะคะ คงไปพร้อมไม่ได้ ผ่าตัดเสร็จแล้ว ฉันจะตามไปทีหลังนะคะ" หมอสาวรีบบอกแจงเหตุสุดวิสัยของเธอให้ชายหนุ่มฟัง

           "แล้วนี่พี่ดาวจะไปถูกไหมคะนี่"

           "นั่นสิ" ชายหนุ่มเสริม คนถูกถามนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแย้มรอยยิ้มและตอบออกไปด้วยความมั่นใจ

           "ไม่ต้องห่วงค่ะ ใช่ครั้งแรกที่ไหนกันที่ออกพื้นที่" 

           "นั่นสินะ" คนฟังยิ้มรับเห็นด้วยกับหญิงสาวตรงหน้า

                                                         

           เป็นเวลา 4 ทุ่มกว่าแล้วหลังจากออกเวร หญิงสาวนั่งเคลียร์งานเอกสารอาการของคนไข้จนเวลาล่วงเลยมาถึง 4ทุ่ม เธอปิดเอกสารลง และเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้าน นี่เป็นกิจวัตรที่เธอต้องทำเป็นประจำทุกวัน ในหน้าที่ของ"หมอ"  วาดดาว หรือที่คนไข้เรียกหมอดาว หมอสาวหน้าตาสะสวย ดวงหน้ารูปไข่ ผมเป็นลอนสีน้ำตาลอ่อนจากการทำสียาวถึงกลางหลัง ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มชวนมอง จมูกคมสวยแบบธรรมชาติโดยไม่ต้องผ่านมีดหมอ รับกับริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน แม้เวลานี้ใบหน้าหวานจะดูอิดโรยเนื่องจากผ่านการทำงานหนักมาทั้งวัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสวยลดน้องลงไปสักเท่าไรนัก วาดดาวเป็นศัลยแพทย์แผนกศัลยกรรมทั่วไปของโรงพยาบาลรัฐบาลขนาดใหญ่แห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพฯ เธอนับว่าเป็นศัลยแพทย์ฝีมือดี ที่มีฝีมือการผ่าตัดที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งของโรงพยาบาล นั่นทำให้เธอก้าวขึ้นมาเป็นศัลยแพทย์แนวหน้าของโรงพยาบาลตั้งแต่อายุยังน้อย ความจริงแล้วฝีมืออย่างเธอสามารถเลือกอยู่โรงพยาบาลเอกชนที่สามารถให้ค่าตอบแทนที่มากมายกว่านี้ได้หลายเท่า แต่เธอเลือกที่จะอยู่โรงพยาบาลรัฐ เพราะอยากช่วยเหลือคนยากจนที่ไม่มีความสามารถจะไปหาหมอที่โรงพยาบาลแพงๆได้

           เธอซื้อคอนโดเล็กๆไม่แพงมากนักอยู่แถวโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่  หญิงสาวหยิบกุญแจออกจากกระเป๋าสะพายใบเก่ง ไขประตูห้องเข้าไป ภายในห้องมืดและเงียบสนิทบ่งบอกได้ว่าไม่มีใครรอเธออยู่ในห้อง ภายในถูกตกแต่งแบบเรียบง่ายไม่หรูหรา เพราะเจ้าของห้องเองก็ไม่ค่อยได้อยู่อยู่แล้ว ส่วนใหญ่เธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาลเสียมากกว่า

           เธอวางกระเป๋าถือลงบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก แล้วเดินไปที่ตู้ปลาข้างโต๊ะโทรทัศน์ เคาะกระจกตู้เป็นเชิงเรียกเหล่าปลาสวยงาม เอ่ยปากบอกว่าเธอกลับมาแล้วกับปลาเหล่านั้น พร้อมกับหยิบซองอาหารปลาเทลงไปในตู้ปลาเล็กน้อย เหล่าปลาสวยงามในตู้พากันกรูเข้ามากินอาหารที่เธอให้ เธอยืนชื่นชมปลาเล็กปลาน้อยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้าห้องนอนไป ถอดเสื้อผ้าเตรียมตัวอาบน้ำ   ผ่านไปครึ่งชั่วโมงหญิงสาวจึงเดินออกจากห้องนอนด้วยชุดนอนตัวโปรด นั่นลงที่โต๊ะทำงานของเธอพร้อมกับเปิดเอกสารงานวิจัยเกี่ยวกับวิทยาการทางการแพทย์สมัยใหม่ที่เธออ่านค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวาน วาดดาวมักจะศึกษาหาความรู้ใหม่ๆ ให้ตัวเองเสมอ ถึงแม้ฝีมือเธอจะเป็นที่ยอมรับอยู่แล้วก็ตามที แต่เธอก็ไม่เคยหยุดที่จะเรียนรู้สิ่งต่างๆเพื่อนำมาพัฒนาฝีมือตัวเองอยู่ตลอดเวลา

           ขณะที่อ่านหนังสืออยู่นั้น จู่ๆก็มีลมพัดมาปะทะเข้ากับหน้าของเธอเข้า จนผมสีน้ำตาลอ่อนปลิวไปตามแรงลมแต่แปลกที่ข้าวของบนโต๊ะไม่ได้กระดิกไปตามแรงลมนั้นเลยแม้แต่น้อย คล้ายว่าลมนั้นจงใจพัดมาปะทะกับใบหน้าของเธอเพียงเท่านั้น วาดดาวมองหาที่มาของลมปริศนา จนหันไปพบกับผ้าม่านของประตูหลังห้องที่กำลังปลิวไปตามแรงลม จึงรู้ว่าตัวเองยังไม่ได้ปิดประตูหลังห้อง หญิงสาวเดินไปปิดประตูและล็อคประตูอย่างแน่นหนาก่อนหันมามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ผนังห้อง ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนยี่สิบห้านาทีแล้ว หญิงสาวหาวออกมาด้วยความง่วงและเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน เป็นสัญญาณบอกว่าได้เวลาต้องเข้านอนแล้ว เธอเดินไปปิดไฟที่โต๊ะทำงาน ห้องรับแขก และเดินเข้าห้องนอนไปที่เตียงเพื่อเตรียมตัวจะเข้านอน และไม่ลืมที่จะไหว้พระก่อนนอนทุกคืน หญิงสาวล้มตัวลงนอนและหลับไปในทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้เธอกำลังจะพบเจอกับโชคชะตาที่ไม่คาดคิด ที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้.....

                                                                   .....////....




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,150 ความคิดเห็น

  1. #1062 Miffy'am Jirawun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 01:17
    พูดถึงคุณขายาวแล้วนึกถึง Daddy-long-legs
    #1,062
    0
  2. #1023 Parkjimin19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:31
    ชอบบมากก
    #1,023
    0
  3. #961 พันปักษา อ่านจันทรา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:32
    ว่าไปแล้วก็แปลก มีแต่หมอไทยที่เวลาคุยกันเองไม่เรียกว่าหมอ แต่เรียกพี่เรียกอาจารย์
    แต่ถ้าเป็นหมอฝรั่งจะเรียกดอกเตอร์ 
    #961
    0
  4. #818 กิ่งไผ่ของแพนด้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 15:10
    หนังสือประวัติคนไข้ มันยังไงๆไม่รู้เน้ออยากให้คุณนักเขียนหาข้อมูลอีกหน่อยนะคะ ถ้าผิดก็ขออภัยนะคะ
    #818
    1
    • #818-1 Wanwan19(จากตอนที่ 2)
      28 ตุลาคม 2560 / 15:37
      ขอบคุณค่ะ จะลองหาข้อมูลปรับดู
      #818-1
  5. #593 delphi9 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 10:05
    พูดถึงความซับซ้อนเรากลับนึกถึงตำราPhysioมากกว่า
    เห็นด้วยกับความเห็นก่อนหน้าไม่ค่อยมีหมอเรียกคนอื่นว่าหมอหรอกนะ คนที่จะเรียกก็มีแต่คนจากสาขาวิขาชีพอื่น
    #593
    0
  6. #220 Sun27 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 21:29

    เรื่องน่าติดตามมากค่ะ แต่ อืมมม จริงๆในวงการแพทย์ หรือแม้แต่คนในโรงพยาบาล จะเรียกกันว่าพี่นะคะสำหรับคนที่ทำงานอยู่ก่อน ยิ่งอย่างคนที่เป็นหมอเหมือนกันก็จะเรียกอีกฝ่ายว่าพี่หรืออาจารย์ ไม่ค่อยมีใครเรียกหมอแล้วตามด้วยชื่อเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นพยาบาลหรือคนอื่นที่ไม่ใช่หมอถึงจะเรียก หมอ ค่ะ
    #220
    1
    • #220-1 Wanwan19(จากตอนที่ 2)
      2 กรกฎาคม 2560 / 22:02
      ขอบคุณคร่า คือส่วนใหญ่ดูแต่ซีรี่เกาหลีค่ะ เลยติดมา 555 จึงออกมาเป็นแบบนี้

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 กรกฎาคม 2560 / 22:03
      #220-1
  7. #159 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 03:30
    เริ่มจะตื่นเต้นแล้ว ไปอ่านต่อก่อนนะค่ะ
    #159
    1
    • #159-1 Wanwan19(จากตอนที่ 2)
      17 มิถุนายน 2560 / 06:46
      ขอบคุณคร่าา
      #159-1
  8. #141 pum_za (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 23:22
    ชอบแนวนี้มากค่ะ
    #141
    0
  9. #30 Looney00 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 23:03
    ชอบค่ะ
    #30
    0