มิติรักต่างเวลา

ตอนที่ 16 : "คนที่หายไป"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    1 ส.ค. 61

         วาดดาวยังคงใช้ชีวิต อยู่ที่ค่ายรบนี้เป็นปกติ โดยทุกวันเธอจะขลุกอยู่ในโรงหมอ ศึกษาตำรายาโบราณที่ขุนเวชโอสถถ่ายทอดให้ น้อยครั้งนักที่เธอจะออกไปข้างนอก ซึ่งสิ่งนี้ดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอคลายความรู้สึกคิดถึงโลกที่เธอจากมาได้ลงบ้าง ไม่ใช่ว่าเธอไม่คิดที่กลับไป แต่เวลานี้ดูเหมือนว่าจะไม่เหมาะที่เธอจะเดินทะเล่อทะล่าออกไปข้างนอก คดีความเก่ายังไม่ทันจะวาย หากคราวนี้เธอก่อเรื่องขึ้นอีก คงไม่โชคดีรอดกลับมาได้เหมือนคราวที่แล้ว และถึงจะรอดเงื้อมือข้าศึกไปได้ แต่เธอคงจะถูกอีกคนที่นี่ฆ่าตายแทนโทษฐานก่อความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน และอีกเหตุผลคือยังห่วงอาการคนเจ็บที่เธอเป็นสาเหตุให้เขาบาดเจ็บครั้งก่อน

                วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอขลุกอยู่ที่โรงหมอ ทำโน่นทำนี่ตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงช่วงสายของวัน วาดดาวได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของเหล่าทหารด้านนอกดังขึ้นตลอดเวลา ที่จริงก็เป็นเรื่องปกติ เพราะทหารเหล่านี้จะทำการซ้อมดาบ ซ้อมอาวุธทุกวันอยู่แล้ว แต่วันนี้รู้สึกเหมือนจะวุ่นวายเป็นพิเศษแตกต่างจากวันอื่นๆ ทหารหลายนายวิ่งวุ่นตระเตรียมอาวุธกันตั้งแต่เช้า และมีเสียงร้องตะโกนสั่งการตลอดเวลา วาดดาวสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่จึงเดินออกไปดู เห็นทหารจำนวนหนึ่งกำลังเตรียมกองกำลังพร้อมอาวุธครบมือ คล้ายกำลังจะไปออกรบ เธอเห็นหมื่นพิทักษ์กำลังยืนสั่งการทหารเหล่านั้นอยู่ จึงเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย

                "ทำอะไรกันน่ะ เตรียมจะออกไปไหนกันเหรอ"

               "หมอหญิง" คนถูกถามหันหลังมาตามเสียงเรียก "ปราบโจรศึกน่ะ เราได้รับรายงานว่ามีโจรศึกออกปล้นสะดมชาวบ้านในหมู่บ้านทิศทางตะวันออกห่างค่ายออกไป"

               "โจรอีกแล้วเหรอ"

               "ใช่ ทัพอังวะเป็นทัพใหญ่ กำลังมากมาย คงต้องใช้เสบียงจำนวนมหาศาลในการเลี้ยงดูผู้คนในกองทัพ จึงต้องออกหาเสบียงเตรียมไว้ตลอดเวลา แลจักหาเอาจากที่ใดได้ นอกจากชาวบ้านแถวนี้ หลวงฤทธิรงค์เลยต้องอาสาออกไปปราบโจรศึกครั้งนี้ ฉันเลยมาเตรียมกำลังพลเตรียมออกเดินทางตามคำสั่ง"

              "ว่าไงนะ? คุณว่าใครอาสานะ" วาดดาวถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าเธอได้ยินไม่ผิดว่าใช่ชื่อคนเจ็บที่เธอเพิ่งผ่าตัดให้ไปเมื่อหลายวันก่อนหรือไม่

              "หลวงฤทธิรงค์" คนถูกถามตอบย้ำชัดเจนนั่นทำให้คนฟังถึงกับเลือดขึ้นหน้าด้วยความไม่พอใจที่คนไข้ของเธอไม่เจียมสังขารจะออกไปสู่รบปรบมือกับคนอื่นทั้งที่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย

 

 

 

            "ไหวแน่รึคุณหลวง" พระยามหาโยธารามัญเอ่ยถามหลวงฤทธิรงค์ด้วยความกังวล เนื่องจากหลวงหนุ่มยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บดีเลย แต่ต้องออกไปทำหน้าที่เสียแล้ว

            หลังจากที่เมื่อวานเย็นมีทหารมารายงานว่าขณะนี้มีกองโจรบุกเข้าปล้นสะดมชาวบ้านอีกระลอก พระยารามัญจึงเรียกประชุมหัวหน้ากองเพื่อปรึกษาหารือในเรื่องนี้ ซึ่งหลวงฤทธิรงค์ก็รับอาสาออกไปปราบกองโจรเช่นเคยดังที่เคยทำ แต่ติดอยู่ที่ครั้งนี้หลวงหนุ่มนั้นกำลังบาดเจ็บอยู่ยังไม่ทันหายดี จึงสร้างความกังวลแก่พระยารามัญเพราะเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาเข้าอีก

            "นั่นสิ ให้ข้าไปแทนจักดีหรือไม่" หลวงภักดีที่มายืนรอส่งหลวงหลวงผู้น้องเอ่ยท้วงขั้นด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

            "จักเป็นฉัน รึพี่ก็มิได้แตกต่างกันดอก เราเองก็เจ็บด้วยกันทั้งคู่มิใช่รึ แลอีกอย่าง หน้าที่นี้ก็เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว จักให้พี่มาทำแทนฉันได้อย่างไร"เขาตอบหลวงผู้พี่ด้วยรอยยิ้ม

           "เช่นนั้นให้ผู้อื่นทำแทนมิดีกว่ารึ" พระยารามัญเสนอ

           "กระผมมิวางใจให้ผู้ใดทำแทนกระผมดอกขอรับ สู้ให้กระผมไปดูด้วยตาของกระผมเอง กระผมจักวางใจกว่า"

           "แต่เอ็งก็ยังเจ็บอยู่นะ หากเกิดกระไรขึ้นมามันจักได้มิคุ้มเสียเอานะเว่ย" หลวงภักดียังพยายามเกลี้ยกล่อม

           "มิเป็นกระไรดอก ฉันดีขึ้นมากแล้ว หากฉันมิไปแล้วเกิดเรื่องมิดีขึ้น มันก็จักได้มิคุ้มเสียเช่นกันนะพี่" หลวงฤทธิรงค์ยังคงยืนกรานทำตามจุดประสงค์เดิม

            "หากคุณหลวงยืนยันเช่นนั้น ฉันคงจักห้ามกระไรคุณหลวงมิได้ เช่นนั้นก็ดูแลตัวเองให้ดีด้วยก็แล้วกัน"

            "กระผมจักดูแลตัวเองให้ดีขอรับ ขอบพระคุณท่านเจ้าคุณที่เป็นห่วง เช่นนั้นกระผมขอตัว" ชายหนุ่มรับคำก่อนจะขอตัวเดินจากไป

 

 

              อีกด้าน วาดดาวเมื่อรู้ข่าวจากหมื่นพิทักษ์ว่าหลวงฤทธิรงค์ได้อาสาออกไปปราบโจรศึกที่ออกปล้นชาวบ้าน เธอรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก อาการเขายังไม่หายดีเลยด้วยซ้ำ แต่เขากลับอาสาออกไปเสี่ยงตายเสียอย่างนั้น ทำแบบนี้เท่ากับฆ่าตัวตายแท้ๆ

              หมอสาวรีบเดินไปหาชายหนุ่มทันทีเพื่อห้ามไม่ให้เขาไป เนื่องจากเกรงว่าอาการเขาจะทรุดลงไปอีก เมื่อไปถึงเธอก็พบกับชายหนุ่มที่กำลังยืนคุยอยู่กับทหารนายหนึ่งอยู่พร้อมกับแต่งกายด้วยชุดทหารเต็มยศพร้อมทำศึกยืนคู่กับม้าศึกข้างกาย ซึ่งเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เธอรู้มานั้นเป็นความจริง เธอจึงเร่งฝีเท้าตรงไปที่เขาทันที

             "คุณหลวง" หลอนเรียก ทำให้คนถูกเรียกต้องหันไปมอง เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของสาวตรงหน้า เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอมาด้วยเหตุผลอะไร ชายหนุ่มพยักพเยิดหน้าให้คู่สนทนาไปที่อื่นเสียก่อน เพื่อที่จะได้คุยกับเจ้าหล่อนเพียงลำพัง
             "มีกระไรรึ" ชายหนุ่มถามขึ้นหลังจากที่ทหารคู่สนทนาเดินห่างออกไปแล้ว น้ำเสียงเย็นชาบอกให้รู้ว่าเขาเองก็ไม่พอใจเธอเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขาได้เห็นหน้าเธอ หลังจากที่เธอพยายามหลบหน้าเขามาตลอด แต่ดูเหมือนสาวตรงหน้าจะลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียแล้ว เพราะเธอกำลังมุ่งความสนใจไปที่อีกเรื่องมากกว่า

             "ฉันได้ยินว่าคุณอาสาออกไปปราบโจร จริงเหรอ" เธอถาม

           "เรื่องนี้เองดอกรึ ที่ทำให้แม่ยอมออกมาพบหน้าฉัน" ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แต่ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจอีกเช่นเคย"ใช่ แล้วอย่างไร"

           "แล้วยังไง" เธอทวนเสียงสูง"คุณยังไม่หายดีเลยนะ จะออกไปรบได้ยังไงกัน เกิดอาการทรุดลงไปอีกจะทำยังไง"

           "ฉันหายดีแล้ว มิต้องเป็นห่วงดอก"

           "หายบ้าอะไร จะหายได้ยังไง นั่นแผลถูกแทงนะ ไม่ใช่มีดบาด ไม่ได้ ฉันไม่ไห้ไป" เธอโวยวายพร้อมออกคำสั่งด้วยความเคยชิน

           "แม่มีสิทธิ์กระไรมาห้ามมิให้ฉันไป" 

           "สิทธิ์ของความเป็นหมอไง ฉันรักษาคุณ ฉะนั้นตอนนี้คุณเป็นคนไข้ของฉัน ฉันมีสิทธิ์จะสั่งห้ามคุณไม่ให้ออกไปไหน จนกว่าคุณจะหายดี" เธอสั่งเด็ดขาด

           "ฉันบอกว่าหายดีแล้ว อย่างไรเล่า" เขาเถียงบ้างจนเสียงในบทสนทนาของคนทั้งคู่เริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆด้วยอารมณ์ที่กำลังปะทุ

           "ฉันเป็นหมอ คุณจะมารู้ดีกว่าฉันได้ยังไง"

           "แม่หาได้เคยมาดูดำดูดีฉันเลยสักครั้งด้วยซ้ำนับแต่วันผ่าตัดให้ แล้วแม่จักมารู้อาการฉันดีกว่าตัวฉันได้เยี่ยงไร" ชายหนุ่มหลุดพูดออกมาด้วยความน้อยใจ ทำให้หญิงสาวตรงหน้าอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ฟัง ดูเหมือนเธอจะเริ่มรู้ตัวจึงเงียบไป

            "ฉันต้องไปแล้ว" เมื่อเห็นสาวเจ้านิ่งไป เขาจึงลดเสียงลงจนเกือบเป็นปกติ และหันหลังเตรียมจะกระโดดขึ้นม้า แต่สาวตรงหน้ากลับตะโกนเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง

            "คุณไปไม่ได้ ฉันไม่ให้คุณไป"

            "แม่นี่พูดมิรู้ความหรืออย่างไรกัน" ชายหนุ่มหันกลับมาขึ้นเสียงใส่เธออีกครั้งเมื่อเห็นว่าสาวเจ้ายังเซ้าซี้ไม่เลิก แต่กลับต้องตกใจเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

            "คุณนั่นแหละที่พูดไม่รู้เรื่อง ฉันพยายามช่วยชีวิตคุณมาอย่างยากลำบาก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณอีก ฉันจะทำยังไง คุณอยากตายหรือยังไง" เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะเอ่อขึ้นออกจากดวงตาทั้งสองข้าง ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาของเขา 

             เมื่อเห็นสาวเจ้าทำท่าจะร้องไห้น้ำตาไหล ชายหนุ่มก็เริ่มรู้สึกผิดที่พูดจากับเธอแรงไป จะว่าไปแล้วเธอคงรู้สึกเป็นห่วงเขาจริงๆ ถึงได้รับร้อนตามมาห้ามเขาไว้เช่นนี้ หลวงหนุ่มเดินเข้าไปใกล้เธอด้วยความรู้สึกผิด หมายจะปลอบโยนสาวเจ้าให้หยุดร้องไห้ แต่เจ้าตัวก็ดันไม่รู้วิธีปลอบโยนผู้หญิง จึงทำได้เพียงยืนมองเธออยู่อย่างนั้น

            "ฉันเข้าใจที่แม่พูด มิใช่ว่าฉันมิเข้าใจ แต่ฉันเป็นทหาร หากมิให้จับดาบรบ แล้วจักให้เป็นทหารไปเพื่อกระไร" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมมาก หมายจะอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจในความจำเป็นของเขา "แม่หยุดร้องไห้เสียเถิด เอาเป็นว่าฉันสัญญา ฉันจักดูแลตัวเองให้ดี จักมิให้ตัวเองต้องเจ็บกลับมาให้แม่ต้องรักษาฉันอีกเป็นครั้งที่สองดอก" เขาให้คำมั่นสัญญากับเธอเพื่อหวังให้เธอได้คลายความกังวลลงบ้าง

              "ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่คุณเถอะ" เธอพูดทั้งที่ยังก้มหน้า ก่อนจะหันหลังเดินหนีไป แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดลงเสียดื้อๆ "ชีวิตคนเรามีแค่ชีวิตเดียว อย่าทำเหมือนความตายเป็นเรื่องง่ายๆ เพราะฉะนั้น ช่วยมีชีวิตที่ยืนยาวด้วย" เธอพูดทั้งที่ยังหันหลังให้เขา จากนั้นจึงเดินจากไปด้วยความเร่งรีบ ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง จนร่างบางลับสายตาไป เขาจึงกระโดดขึ้นหลังม้า แล้วขี่ไปสมทบกับทหารที่รออยู่หน้าค่าย

           

       

**ชี้แจงว่าบางตอนอาจจะสั้นบ้าง บางตอนอาจยาวบ้าง แบ่งตามความเหมาะสมนะคะ ไม่ใช่ขี้เกียจพิมพ์ อิอิ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,150 ความคิดเห็น

  1. #1140 Bellezza Mahayothee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:04
    บทแรกหมอแลดูมีวุฒิภาวะนะ หลังข้ามภพมาวุฒิภาวะหมอเริ่มต่ำ สติแตกแลดูรับมือกับคนไข้แบบเหวี่ยงๆ คือหมอสติหลุดแ
    #1,140
    0
  2. #1139 Bellezza Mahayothee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:04
    บทแรกหมอแลดูมีวุฒิภาวะนะ หลังข้ามภพมาวุฒิภาวะหมอเริ่มต่ำ สติแตกแลดูรับมือกับคนไข้แบบเหวี่ยงๆ คือหมอสติหลุดแ
    #1,139
    0
  3. #1094 Beast-nice (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 18:45
    นางเอกอาบน้ำยังไงอ่ะ?ใส่ชุดอะไรอยู่เหรอตอนนี้?555555
    #1,094
    0
  4. #1068 Sukanya Paileeklee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 08:32
    ไม่ชอบพระเอก
    #1,068
    0
  5. #410 P-pang-N- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 19:59
    ไรต์ ตรงคำว่าแม่อ่ะโปรดเเติมคำว่าชื่อตัวละครโตยยอ่านแล้วขัดๆ แบบนางเอกเป็นแม่แล้ว555ขำๆน่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 สิงหาคม 2560 / 07:10
    #410
    0
  6. #332 minggg- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 00:23
    อ้าว แล้วคุณหลวงจะรู้วิธีกินยาเหรออ
    ก่อนอาหาร หลังอาหารร
    กินทันที หลัง 15 นาที
    ล้อเล่นนะคะ ปัจจุบันได้ยาก็ยากแล้ว
    ยิ่งสมัยนั้น ยิ่งงงน้าาาา
    #332
    0
  7. #312 airprettyair (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 22:14
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบอ่ะ ขอบคุณค่ะไรท์
    #312
    1
    • #312-1 Wanwan19(จากตอนที่ 16)
      16 กรกฎาคม 2560 / 23:27
      ขอบคุณที่ชอบคร่า
      #312-1
  8. #295 แม่หญิงหญิงหญิง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 05:06
    หมอคะ ค่ายนี้ไม่มีเภสัช จ่ายยาแล้วรบกวนอธิบายวิธีใช้ด้วยค่ะ แซวววว 5555555555
    #295
    0
  9. #230 _KuRoKo_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:53
    ....แล้วให้ยาอะไรไปละนั่นทั้งกระปุก
    ยัยหมอเอ๋อ!!!
    #230
    0
  10. #225 kookiooo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 19:06
    น้ำตาชนะทุกสิ่งไง๊!
    อยากให้คุณหลวงเอาดาบกระซวกไส้ตะโกนอัดหน้าว่า "กุเกลียดชะนี ไปตายซะ! อิดอก!!"

    #เหวยยยยย!!!!
    #225
    0
  11. #221 prangbua (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 10:05
    อ้าวไม่บอกวิธีกินยาหน่อยอะ
    #221
    1
    • #221-1 Wanwan19(จากตอนที่ 16)
      3 กรกฎาคม 2560 / 12:11
      นั่นสิ ลืมบอก 555
      #221-1
  12. #73 Oungzaza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 19:16
    ขอขอบคุณจ้าวว
    #73
    0
  13. #72 Looney00 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 17:19
    สนุกๆมากมาบ่อยๆๆๆนะคะ
    #72
    0
  14. #71 poosurat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 16:58
    ขอบคุณค่ะ
    #71
    0