จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 2 : หนู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    28 ธ.ค. 60

"คังแดเนียล!!!" 

"กรี๊ดดดดด!!!" 

 

เสียงกรี๊ด และเสียงตะโกนเรียกชื่อ คังแดเนียล ดังขึ้นเมื่อรุ่นพี่ม.6สุดหล่อตั้งท่าจะเต้นB-boyสุดเท่ ป้ายเชียร์สีชมพูรูปเอพีช และป้ายไฟที่เขียนชื่อ 'คังแดเนียลรายล้อมอยู่ทั่วไป ปีนี้สาวๆกรี๊ดกันอย่างสุดเสียง เพราะม.6เป็นปีสุดท้ายแล้ว รักก็รีบบอกก่อนจะเรียนจบ 

 

แฟนคลับบางส่วนซื้อดอกกุหลาบมาบอกรักแดเนียลวันนี้ เพราะเจ้าตัวไม่ได้มาโรงเรียนบ่อยนักเพราะต้องไปแข่งเต้นบ่อยๆ ตั้งแต่เป็นตัวแทนโรงเรียนไปจนถึงตัวแทนประเทศ แต่ก็มีบางส่วนที่อดทนรอวันวาเลนไทน์หรือวันปัจฉิมฯหวังสร้างความประทับใจในเทศกาลสำคัญที่ไม่รู้ว่าแดเนียลจะมาโรงเรียนไหม 

 

คังแดเนียลเต้นB-boyแบบเท่ๆร่างกายที่สมส่วนเคลื่อนไหวอย่างแข็งแรงแต่ก็พลิ้วไหว ยิ่งตอนที่ตีลังกาแล้วเสื้อเชิ้ตขาวลุ่ยลงจนเห็นซิกแพคแน่น ยิ่งทำให้เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกหลายเท่าตัว 

 

"ขอบคุณครับคังแดเนียลเอ่ยขึ้นเมื่อการแสดงจบลง ส่งยิ้มน่ารักราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ แต่ไม่ว่าจะแบบไหนเสียงกรีดร้องและความนิยมก็ไม่ได้ลดลงไป 

 

แดเนียลเดินไปรับดอกไม้และของขวัญจากแฟนๆทีละคนๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พิธีกรและการแสดงยังคงดำเนินต่อไป 

 

"จบไปแล้วนะครับ โชว์ของชมรมDancingนี่เซ็กซี่มากๆเลย ต่อไปจะเป็นโชว์เท่ๆจากชมรมดนตรีครับ พร้อมรึยัง!?" 

 

"ยังนักเรียนสายเกรียนส่งเสียงกวน สร้างเสียงหัวเราะให้บรรยากาศคึกคักขึ้น 

 

"อ่ะ งั้นไม่ต้องดูละพิธีกรแกล้งงอน 

 

เสียงกรี๊ดของสาวๆง้อสำเร็จ พิธีกรยิ้มแฉ่ง พูดเข้าโชว์ถัดไป 

"ต่อไปเป็นการแสดงของชมรมดนตรี!!!" 

 

เสียงกลองดังขึ้นsoloเป็นจังหวะเร้าใจก่อนเข้าเพลง 

 

เพลง I loved You ถูกบรรเลงขึ้น ถึงแม้วงDAY6จะเหมือนมีมือกลองเป็นใบ้ก็ตาม แต่ในตอนนี้มือกลองของชมรมดนตรีกำลังร้องเพลงอย่างเศร้าๆ เสียงที่เปล่งออกมาเต็มเสียงฟังดูแข็งแรงแต่ก็ฟังดูอ่อนแอด้วยเสียงแสดงความพ่ายแพ้ มือกลองควบตำแหน่งร้องนำถ่ายทอดอารมณ์อย่างเต็มที่ ผู้คนที่ได้ยินต่างเคลิบเคลิ้มโยกหัวโยกตัวเบาๆไปกับเพลง...และบางคนถึงกับร้องไห้ออกมา 

 

'ผมรักคุณจริงๆ 

ยิ่งรู้ว่าผมรักคุณแค่ไหนก็ยิ่งทรมาน 

ถึงแม้ผมจะอยากเกลียดคุณแค่ไหน 

ผมได้แต่เกลียดคุณยิ่งกว่าเดิม เพราะว่าผมเกลียดคุณไม่ลง' 

 

จบเพลงเกิดเสียงปรบมือดัง มือกลองคนเก่าเดินลงจากเวทีไปแปะมือคนใหม่ที่ขึ้นมาแทนที่เป็นการส่งต่อ นักร้องนำเดินขึ้นเวทีมา เบสและกีตาร์ช่วยกันส่งเสียงเข้าเพลงร็อคมันส์ๆ 

 

ชั่วอึดใจ บรรยากาศหน่วงเศร้าเมื่อครู่ก็สนุกสนานสุดขั้ว ผู้คนต่างกอดคอคนข้างๆแล้วโดดขึ้นโดดลง 

 

คังแดเนียลถูกโอบไหล่ โดยมือกลองที่เพิ่งเห็นบนเวทีเมื่อครู่ มือข้างหนึ่งของแดเนียลจับมือที่พาดอ้อมคอมาไว้แน่นราวกับกลัวมันจะหายไป อีกข้างหนึ่งโอบเอวคนข้างๆแล้วโดดไปเป็นจังหวะเดียวกัน





เย็นแล้วแต่แพจินยองยังไม่กลับบ้าน บ้านของจินยองไม่น่ากลับ พอๆกับที่โรงเรียนนี้เองก็ไม่ได้น่าอยู่ ไม่มีที่ไหนเป็นที่ของแพจินยองอยู่แล้ว 

 

กลิ่นพีชจางๆลอยเข้ามาแตะจมูกอีกแล้ว ดูเหมือนเจ้าของกลิ่นจะอยู่แถวนี้ แพจินยองสูดกลิ่นอย่างผ่อนคลาย สายตาเหม่อมองไปจนถึงคังแดเนียลนักเต้นคนดัง ป้ายเชียร์รูปพีชสีชมพูนั่นทำให้เขาฉงน แต่ก็ไม่น่าใช่เพราะดูเหมือนอัลฟ่าคนนั้นจะมีโอเมก้าเป็นของตัวเองอยู่แล้ว 


 

คังแดเนียลและคนที่ดูเหมือนเป็นโอเมก้าของเขากระโดดขึ้นลงจนโชคเกอร์ของอีกฝ่ายเริ่มครูดคอเป็นรอยแดง  องซองอู จึงพยายามจะแกะมันออก ช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงฮีทไม่น่าเป็นอะไร 

 

"จะทำอะไรมือหนาที่โอบเอวอยู่เลื่อนมาคว้าหมับเข้าที่คอในทันที

"อันตรายนะแดเนียลกระซิบที่ข้างหู 

 

"คนเยอะแยะหัดอายซะบ้างสิซองอูดุ ดูเหมือนแมวน้อยที่กำลังขู่ฟ่อ ไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด แววตาแข็งกร้าวกับปากงุ้ยๆนั่น มันยิ่งยั่วแดเนียลมากขึ้นไปอีก  

"ตานายเป็นสีเหลืองแล้วไอ้หื่นซองอูพูดจบก็ทุบเข้าให้ 

 

"ขอโทษๆ ขอแอบหน่อยนะแดเนียลซบคอลงกับไหล่เล็กของร่างบาง หลับตาลงซ่อนตาสีเหลืองอำพันที่เปลี่ยนสีโดยไม่ตั้งใจ...ซองอูเองก็หลับตาลงเช่นกัน 

 

 



จนเมื่อจบการแสดงสุดท้ายของนักเรียนชมรมดนตรีแล้ว รุ่นน้องขององซองอูก็เข้ามาขอบคุณที่ช่วยกู้วิกฤต ไอ้นักร้องกับมือกลองดันติดแหง็กอยู่บนถนนกรุงเทพฯ ดีที่นั่งมอ'ไซค์มาทันเพลงที่สอง 

 

"ไม่เป็นไร ว่าจะมาเยี่ยมพอดี ไม่นึกว่าจะได้เล่นสมัยมัธยมซองอูเป็นแค่มือกลองตัวจืดในวงแต่ก็สนุก พอได้มาเล่นแทนตัวจี๊ดวันนี้ก็นับว่าสนุกทีเดียว 

 

"ขอบคุณมากนะครับพี่ประธานชมรมดนตรีไหว้ขอบคุณอีกที ก่อนจะไปเช็คความเรียบร้อยของศิลปินมืออาชีพที่เชิญมาเล่นในงาน 


 



"อีกเดี๋ยวเขาจะเล่นต่อแล้ว เข้าไปใกล้ๆโดดมันส์แน่ๆ นี่วงจ้างมาเลยนะมินฮยอนเดินเข้ามา แพจินยองจำเสียงได้โดยไม่ต้องหันไปมองคนพูด ส่ายหัวเบาๆ 

 

"ไม่ล่ะครับ ผมไม่ชอบความวุ่นวายจินยองตอบเสียงเรียบ 

 

"ผิดกับครูเลย ครูชอบอะไรเอะอะโวยวายแบบนี้แหละ ปล่อยอารมณ์ดี หนูอย่าเครียดนักเลยน่า" 

 

"ผมไม่ชอบให้ใครเรียกว่าหนู" 

 

"แต่ครูชอบนี่...หนูจินยองหันมาด้วยโทสะ ครูคนนี้ช่างกวนอารมณ์เขาเสียจริง 

 

หายนะเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจจู่ๆจินยองก็ทนไม่ไหว กลิ่นพีชจางอยู่ดีๆกลับรุนแรงขึ้นน่าใจหาย การแสดงบนเวทีหยุดลง คนดูและศิลปินทั้งหมดหันมามอง กางเกงของจินยองตรงง่ามขาปรากฏรอยชื้น 

 

จินยองกำลังฮีท 

 

มือน้อยล้วงไปหยิบโชคเกอร์ที่เตรียมไว้มาใส่แต่ก็ไม่ทันจึงได้แต่กำแน่นอยู่อย่างนั้น นักเรียนอัลฟ่าหลายคนเริ่มทนไม่ไหว เพราะเด็กเกินกว่าจะควบคุมตัวเอง ฮวังมินฮยอนรีบอุ้มจินยองวิ่งหนีไปให้ไกล เหล่ากรรมการนักเรียนที่ล้วนแต่เป็นเบต้ารีบเข้าควบคุมสถานการณ์


จนเมื่อกลิ่นพีชเย้ายวนจางไป สถานการณ์กลับเข้าสู่สภาวะปกติ การแสดงจึงดำเนินต่อไป...





__________________________________________________________________________________

Talk - องซองอูตอนตีกลองต้องเท่ๆมากๆแน่เลยค่ะ คังแดเนียลเต้นบีบอยอีก ><

จินยองฮีทเหรอคะ เรื่องของจินยองค่ะ(เอ๊ะ)

เหมือนเดิม ฝากคอมเมนต์ข้างล่าง หรือ #จินยองโอเมก้า ด้วยค่ะ  C:

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #53 rainbow....* (@BluefreezZy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 20:34
    อ่าวววววววววว ละไปกันสองคน เห้ยยยยย ไม่กินน้องงงง มินฮยอนนนนนนน
    #53
    0
  2. #17 -Neem- (@minameena) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 13:05
    น้องฮีทเพราะมินฮยอนแน่เลย
    #17
    0
  3. #9 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 14:08
    เอ้าน้องงงงง~ น้องเป็นโอเมก้าจริงๆ ด้วยสรุปกลิ่นพีชนี่ของคุณครูมินฮยอนแน่ๆ เลย
    #9
    0
  4. #5 fhasaiii (@fhasai-26) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 16:53
    โอ้ยย จะเป็นไงต่ออ
    #5
    0
  5. #4 likeachild (@bubblyblue) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 20:51
    ฮีทแล้วจะเป็นไงต่อ
    #4
    0
  6. #2 _xxbaexx (@_xxbaexx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 20:34
    กลิ่นพีชของใครรรรรรร
    #2
    0