จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 19 : เรื่องราวร้ายดี [End]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 335
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ก.ค. 61

"พี่ดงโฮไม่ไปได้ไหมครับ" 

 

ดงโฮมองคนตรงหน้า สายตาสะดุดเข้ากับโชคเกอร์บนคอที่มีคำว่า Dongho's

 

แค่คนตัวเล็กเข้ามากอดอ้อน ดงโฮก็ไปไหนไม่ได้แล้ว หรือต่อให้ไม่ทำอะไร ก็ไปไหนไม่รอดอยู่ดี 

 

มินฮยอนเดินเข้ามา ปรากฏโชคเกอร์อยู่บนคอ แขนวาดโอบไหล่อัลฟ่าของตัวเองพ่วงมาด้วย 

 

"ที่จินยองทำพันธะ จะไม่มีอัลฟ่าคนอื่นได้กลิ่นผมแล้วนะครับ" 

"ผมปลอดภัยแล้วก็จริง แต่ผมก็ไม่มีพี่ด้วย" 

"ไม่ไปได้ไหมครับ ผมขอโทษ ยกโทษให้ผมนะ" 

 

ดงโฮเงียบ แต่ยกมือใหญ่เข้าลูบหัว ขยี้ให้ยุ่งเบาๆเพราะอยากแกล้ง 

 

"หายโกรธผมน้า~"

 

"อืมมือยังแกล้งเล่นหัวคนตัวเล็กอย่างสนุก 

"ไม่ย้ายแล้ว" 

 

"เย้~"

 

"แต่ยังไงร้านก็ต้องปิด" 

 

"อ้าว" 

 

"ขาดทุนมานานแล้วน่ะสิ" 

 

"เพราะพี่ซื้อของเยอะเกินน่ะสิครับ"

"เหลือให้ผมกินได้ทุกวัน" แดฮวีตอบอย่างซื่อๆ

 

"พี่หลอกขุนเราต่างหาก" 

"ตัวผอมขนาดนี้ลมพัดก็ปลิวแล้วดงโฮเล่นพุงแดฮวี แต่มันผอมเกินไปจนน่าเป็นห่วง 

"จริงๆเพราะร้านสะดวกซื้อมาเปิดใกล้ๆนี่ล่ะ เป็นโชห่วยก็ลำบากหน่อย" หน้าตายังยิ้มแย้มทั้งที่ก็ไม่ได้รู้สึกโอเคเพราะร้านต้องปิดตัว

 

"ลองขายของที่ร้านสะดวกซื้อไม่ขายดูไหมล่ะครับมินฮยอนแนะนำ 

 

"ถ้าอยากอยู่ต่อคงต้องลองดูล่ะครับ" ดงโฮยิ้มอย่างมีความหวังมากขึ้น

 

"พี่ดงโฮทำได้อยู่แล้วแดฮวีเล่นพุงดงโฮกลับ 

 

"ค้าบบ" 

 

มินฮยอนกับจินยองรู้สึกเป็นส่วนเกิน มองคู่รักตรงหน้าแล้วก็ดีใจที่ช่วงนี้ดีกันอยู่ ไม่อย่างนั้นคงอิจฉาจนไฟลุกตา ดีใจที่เข้าใจกันดี



หลังจากที่กฎหมายใหม่ออกมาได้ไม่นาน เรื่องของคุณครูโอเมก้ามินฮยอนก็ถูกเปิดเผย การเปิดตัวเป็นที่ตื่นตะลึงในบรรดาครูที่มีแต่เพศรองเป็นเบต้าและสาธารณชนทั่วไป


แถมไม่ทันไร ไม่ใช่แค่สวมโชคเกอร์ แต่ดันมีรอยเขี้ยวทำพันธะอยู่บนหลังคอ แม้ว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็นก็ตามเพราะอยู่ในที่ลับ เรื่องนี้เป็นความลับอยู่เพราะครูรักกับนักเรียนมันก็ดูจะผิดเกินไป กว่าจะเปิดตัวกันอย่างจริงจังว่าเป็นคู่รักกันก็ต้องรอจินยองเรียนมัธยมจบก่อน


กว่าจินยองจะง้อพี่มินฮยอนได้เล่นเอาเหนื่อย ก็ในเมื่อพี่ใจแข็งไม่ยอมรับคำขอโทษคำอธิบายอะไร กว่าจะยอมคืนดีด้วยลูกในท้องก็เตะคุณพ่อแรงๆไปหลายทีที่ไม่ยอมหายงอนสักที สองคุณพ่อบำรุงดูแลลูกอย่างดีด้วยการดูแลคุณพ่อโอเมก้าอย่างที่ดีที่สุด เนื้อตัวเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาก


ฝ่ายพี่จงฮยอนอดดุไม่ได้ที่น้องใจร้อน ไหนจะมินฮยอนที่เป็นผู้ใหญ่แล้วแท้ๆยังจะไม่รอบคอบอีก ถึงอย่างนั้นก็จัดห้องเตรียมไว้ให้หลานพร้อมทั้งที่ยังไม่ใกล้เวลาคลอดเลยสักนิด บ้านหลังเล็กที่มาจากเงินผ่อนด้วยน้ำพักน้ำแรงของจงฮยอนกับจินยองที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานพิเศษแล้วกำลังจะคึกคักขึ้นจากสมาชิกใหม่

 



 

งานวันปัจฉิมนิเทศ มัธยมปลายปีสุดท้ายดูจะได้รับอนุญาตเป็นพิเศษให้ดูดีกว่าทุกวันได้ 1 วัน 

 

คังแดเนียลดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ น้องรหัสอย่างจีฮุนกรรมการนักเรียนทำหน้าที่ดูความเรียบร้อยในงาน ควานลินอาสามาทำหน้าที่แจกของที่ระลึกของโรงเรียนที่มอบให้นักเรียนที่เรียนจบโดยที่ลากแดฮวีกับจินยองมาด้วย 

 

"อันนี้ของที่ระลึกของโรงเรียนให้รุ่นพี่" 

"ของพี่รอก่อนนะครับจีฮุนนา" 

 

จีฮุนทำหน้าโกรธพอๆกับที่เขินไปด้วย ไล่แฟนเด็กให้ไปตั้งใจทำงาน 

 

หน่วยช่วยงานต้องรับอาสาเป็นตากล้องให้กับพี่ๆด้วย ภาพถ่ายกับเพื่อนในชุดนักเรียนกับเพื่อนรุ่นเดียวรวมตัวกันมากมายขนาดนี้ย้อนกลับมาได้ยาก แม้แต่งานรวมรุ่นในอนาคตคนก็คงจะมาไม่พร้อมหน้ามากเท่านี้ 

 

รวมไปถึงรุ่นน้องที่มาอำลาพี่ๆ หลายๆคนก็ลองเสี่ยงบอกรักรุ่นพี่ที่ชอบในโอกาสสุดท้าย 

 

แต่ถ้ามาสารภาพรักกับคังแดเนียล ก็ต้องผิดหวังกลับไป

 

"พี่จะไปเรียนต่อที่ซิดนีย์นะแดเนียลหาจังหวะเดินมาคุยกับน้องรหัส 

 

"โชคดีครับพี่ ไว้นัดเจอกัน" 

"ผมไปส่งที่สนามบินนะ" 

 

"แต๊งกิ้วแดเนียลยิ้ม มองบรรยากาศรอบๆตัวแล้วแอบใจหาย แค่ไม่นานเพื่อนก็เรียกไปถ่ายรูปเก็บความทรงจำ

 



 

"ผมกำลังคุยกับใครครับ" คุณพ่อจีซองถาม

 

"ผมชื่อซองอุน" 

"...เป็นครูโรงเรียนเดียวกับพี่จีซองครับ" 

"พี่จีซองโดนรถชน ต้องให้คุณพ่อมาตัดสินใจเรื่องการรักษาครับ" 

 

ซองอุนอธิบายเหตุการณ์คร่าวๆให้คุณพ่อพี่จีซองฟัง ลงท้ายด้วยการบอกชื่อโรงพยาบาล 

 


"ขอบคุณมากนะครับคุณซองอุนคุณพ่อพี่จีซองเอ่ย หลังจากที่ไปคุยเรื่องการรักษากับแพทย์มา โดยที่ซองอุนทำได้แค่อยู่ห่างๆ 


คุณพ่อของยุนจีซองทิ้งตัวลงนั่งข้างๆฮาซองอุน ลอบถอนหายใจเบาๆ

 

"ขอโทษนะครับ ไม่ควรถามในเวลาแบบนี้เท่าไหร่" 

"แต่ว่าแฟนจีซองที่โรงเรียนเป็นคนอย่างไรหรือครับ" 

"เขามาเล่าให้ฟัง แต่ไม่ยอมเปิดตัวที่บ้านสักที" 

 

หัวใจซองอุนเต้นแรง ไม่รู้จะตอบอะไร ในเมื่อคุณพ่อไม่คุ้นชื่อของตัวเองตอนที่แนะนำตัวไป แสดงว่าพี่จีซองก็คงยังไม่ได้บอกรายละเอียดอะไร 

 

"ให้เจ้าตัวเป็นคนเล่าดีกว่าครับ" 

 

"นั่นสินะ" 

"คนเป็นพ่อเห็นลูกเป็นเบต้าผู้ชาย ก็อยากให้มีเบต้าผู้หญิงดีๆสักคนไว้คอยดูแล" 

"คงต้องรอเขาบอกล่ะนะ" 

 

"ครับ..." 

"คุณแม่ล่ะครับ" 

 

"เดี๋ยวสาวๆเขาตามมาคุณพ่อจีซองบอกพร้อมรอยยิ้มบาง ทั้งที่ลูกชายเข้าโรงพยาบาลแต่ยังมีรอยยิ้มอยู่ได้ ซองอุนสัมผัสได้ถึงพลังบวกจากคนบ้านนี้จริงๆ...มากจนอยากอยู่ในครอบครัวด้วย 

 

"คุณพ่อครับ" 

"ผมอยากปรึกษา" 

 

"ได้สิ" 

"คือผม...ชอบผู้ชายครับ" 

"คุณพ่อว่าพวกเราควรบอกครอบครัวไหมครับ" 

"จะรับได้ไหมครับ" 

 

"...ถ้าเป็นเรื่องหัวใจคงช่วยไม่ได้ล่ะนะ" 

"ถึงจะรู้สึกแปลกๆ แต่การเห็นลูกมีความสุข คงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดสำหรับคนเป็นพ่อ" 

 

"ผมเป็นแฟนพี่จีซองครับ!" ซองอุนพูดโพล่งขึ้นในทันที เสียงดังจนเหมือนตะโกน

 

"นึกว่าจะไม่บอกเสียแล้ว" คุณพ่อจีซองยิ้ม

 

"ครับ?" 

 

"กล้าหาญมากนะ" 

"ดีแล้ว" 

"จีซองเขาเล่าให้ฟังหมดแล้ว ยังบอกอีกว่าอยากแต่งงานด้วย แต่บ้านเรากฎหมายยังไม่ผ่าน...แต่ที่บ้านแฟนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกมีแฟน" 

 

ซองอุนดีใจแต่ก็หน้าซีด 

 

"จะบอกที่บ้านเมื่อไหร่ล่ะ" 

 

"ถ้าพี่จีซองหายดีแล้ว" 

"ผมขอพาไปหาพ่อแม่ผมนะครับ" 

 

ยังไม่ทันตอบอะไร คุณแม่กับน้องสาวของจีซองก็เดินเข้ามา 

 

"นี่ซองอุน ลูกเขยบ้านเราคุณพ่อแนะนำอย่างอารมณ์ดี 

 

ครอบครัวยุนต้อนรับลูกเขยของบ้านอย่างใจดี รอให้ยุนจีซองออกมาจากห้องICU รอให้หายป่วยไปด้วยกัน

 



 

หลังจากฟื้นขึ้นมา บรรยากาศก็แปลกๆ ซองอุนผลัดกับคนในครอบครัวยุนมาเฝ้า 

 

"ลูกเขยๆ เจ้าบ่าวฟื้นแล้วคุณพ่อเรียกซองอุนที่นอนพักอยู่บนโซฟา 

 

"ร้ายนักนะ" ทั้งที่ยุนซึลกิน้องสาวเพิ่งเดินเข้ามา พี่ชายก็ฟื้นจนห้องผู้ป่วยวุ่น 

"เป็นพี่มีแฟนก่อนน้องได้ไง" 

"นึกว่าพูดเล่นเสียอีกถึงจะต้อนรับพี่ชายที่เพิ่งฟื้นด้วยถ้อยคำที่ไม่ได้ดีนัก แต่ก็เป็นคนแรกที่กดปุ่มเรียกพยาบาลให้มาที่ห้อง แถมตอนที่พี่ชายไม่ฟื้นก็เอาแต่ร้องไห้ ภาวนาให้ตื่นขึ้นมาทะเลาะกัน 

 

บรรยากาศในห้องพยาบาลอบอุ่นไปด้วยบรรยากาศของครอบครัว 

 

"แอบไปจดทะเบียนกันแล้ว" 

"พี่นี่มัน... อย่างนี้ก็เท่ากับแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอซึลกิหัวเสีย ซองอุนนั่งทำหน้าเจื่อนๆจ๋อยๆ 

 

"อยู่ด้วยกันมาตั้งหลายวัน เงียบเลยนะลูกเขยคุณพ่อแซว 

 

"ฉันจะฟ้องแม่!" 

 

"ทำเป็นเด็กๆไปได้ซึลกิจีซองพูดขึ้นมา 

 

"ไม่รู้ล่ะ งานแต่งฉันต้องได้ช่อดอกไม้!" 

 

"ห่วงเรื่องนั้นเหรอ" 

"ห่วงพี่ให้ออกโรงพยาบาลก่อนไหม" 

 

ซึลกิพูดเรื่องงานแต่งนั้นนี้จนพี่ชายอ่อนใจ ในขณะที่คุณพ่อพยายามให้ลูกเขยหายเกร็งเพราจะมาเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว 

 

บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยเสียงดังจนดีที่เป็นห้องเดี่ยว เพราะไม่อย่างนั้นคงรบกวนคนอื่น 

 

 



"สวัสดีครับรุ่นพี่ฮยอนบินยิ้ม จงฮยอนรู้สึกตกใจไม่น้อยที่เห็นเพื่อนร่วมงานคนใหม่คุ้นหน้าขนาดนี้ 

 

"โต๊ะผมอยู่ข้างๆพี่เลย" 

"ดีจังครูสอนภาษาญี่ปุ่นคนใหม่จัดข้าวของบนโต๊ะทำงานด้วยความสุข เตรียมรับมือกับเด็กๆในวันแรกของการทำงานจริง 

 

'คุณครูภายใต้กฎหมายใหม่ที่ทุกเพศรองมีสิทธิประกอบอาชีพอย่างเท่าเทียมกัน' 

 

ถึงฮยอนบินจะร่าเริง แต่จงฮยอนก็ยังกังวลอยู่ดี เรื่องที่งานแต่งงานของฮยอนบินถูกเร่งเข้ามาเพื่อให้พี่น้องตระกูลคิมหมดพันธะกับตระกูลแพยังเป็นเรื่องที่ติดอยู่ในใจ 

 

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" 

 

"เรื่องแต่งงาน" 

 

"อ่า..." ฮยอนบินวุ่นวายกับข้าวของ จนเจอก็ยื่นการ์ดสีครีมให้ 

 

"ขอเชิญพี่จงฮยอนแล้วก็น้องจินยองด้วยนะครับ" 

 

"ไม่แต่งไม่ได้เหรอครับ" 

 

"ผมต้องรักษาสัญญาครับ" 

 

"ทำไมถึงทำเพื่อพวกเราขนาดนี้ครับ" 

 

ฮยอนบินเดินเข้ามากระซิบเบาๆใกล้ๆ 

 

"เพราะรักครับ" 

 

"รัก?" 

 

"แฟนพี่มินฮยอนกับพี่เขย ผมก็รักด้วยครับฮยอนบินเลือกที่จะเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ 'ผมรักพี่จงฮยอนครับถูกผนึกไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ ไม่ใช่เพราะไม่กล้า แต่เพราะไม่ควรที่คนกำลังจะแต่งงานจะไปบอกรักคนอื่น 

 

ถึงแม้สายตาจะสื่อความรู้สึกจนอีกฝ่ายรับรู้ได้ แต่ความสัมพันธ์ของฮยอนบินกับจงฮยอนก็ยังเป็นไปอย่างนี้ 

 

 


 

ในงานแต่งงานที่เต็มไปด้วยความสุขความยินดี ทั้งที่ฮยอนบินกำลังยิ้มอยู่บนเวทีกับว่าที่เจ้าสาวคนสวย แต่จงฮยอนที่นั่งดูอยู่รู้สึกอึดอัดอยู่ในอก ทั้งที่ไม่มีใครบังคับให้มาก็อดมาไม่ได้ ทั้งที่ควรมายิ้มแสดงความยินดี จงฮยอนทำได้แค่ฝืนยิ้มบ้างในขณะที่ในใจไม่มีความสุขเลยสักนิด 

 

มันคงเป็นความรู้สึกผิด...จงฮยอนคิดอย่างนั้น 

 

จินยองกับมินฮยอนที่เฝ้าสังเกตไม่ค่อยสบายใจนัก 

 

"กลับบ้านไหมครับจินยองถาม หน้าตาของคนอมทุกข์ในงานแต่งงานดูไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่ คนอื่นอาจจะไม่สังเกตแต่คนใกล้ชิดก็รู้ว่าจงฮยอนไม่ไหว 

 

"หืม เพิ่งเริ่มงานเองจงฮยอนฝืนยิ้ม และเพราะอย่างนั้นก็ทำให้ไม่มีใครกล้าทักอะไรอีก 

 


ทางเดินโล่งนอกห้องจัดเลี้ยง จงฮยอนแยกตัวมาอยู่ลำพังหลังจากที่บอกมินฮยอนกับจินยองว่าจะมาเข้าห้องน้ำ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ติดมือมาด้วยจนหน้าแดง 

 

คิมจงฮยอนกำลังเมา 

 

สายตาเหม่อลอย มีความคิดที่ไม่อยากจะกลับเข้างานอีกแต่ต้องฝืนกลับเข้าไปในอีกไม่ช้า ดื่มของเหลวจากแก้วในมือด้วยความหวังว่าความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไรก็ตามจะหายไป...แต่มันก็ไม่แม้แต่จะจางลงเลย 

 

ร่างสูงคุ้นตาในชุดเจ้าบ่าวดูดียิ่งกว่าทุกวันที่เคยเห็น เดินใกล้เข้ามาทำให้จงฮยอนรู้สึกว่าต้องหนี 

 

ต้นเหตุที่ทำให้ต้องแต่งงานโดยไม่เต็มใจกับคนที่ไม่ได้รัก จะไปกล้าสู้หน้าอย่างไร 

 

สมองสั่งการช้าลงเพราะฤทธิ์น้ำเมาทำให้ก้าวขาหนีไม่ทัน หรือจะเป็นเพราะจงฮยอนไม่ได้อยากจะหนีจริงๆก็ไม่มีใครรู้ ฮยอนบินยืนอยู่ตรงหน้าจงฮยอนที่หน้าแดงเพราะเมามาย ดวงตาฉ่ำหวานจนฮยอนบินปวดหัวใจ คิดไปว่าที่คนตรงหน้าดูเศร้าขนาดนี้เพราะรู้สึกผิด 

 

ถึงจะรู้ว่าไม่ควร ฮยอนบินก็ห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้อยู่ดี 

 

เปลือกตาปิดลง ร่างสูงโน้มหน้าลงจูบจงฮยอน คนถูกจูบไม่ได้ขัดขืนแต่หลับตาลงรับสัมผัส หัวใจหน่วงจากการจูบคนที่รักแต่เป็นว่าที่สามีของคนอื่น ถึงอย่างนั้นก็ขยับองศาศีรษะรับอย่างดี 

 

"ผมรักพี่ฮยอนบินพูดออกมาจากหัวใจ จ้องคนตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย สายตาอาลัยอาวรณ์แดงขึ้นเพราะอยากจะร้องไห้ แต่เจ้าบ่าวไม่ควรร้องไห้ในวันแต่งงาน 

 

จงฮยอนน้ำตาคลอเอ่อ ริมฝีปากหนาของฮยอนบินจูบซับเบาๆอย่างรักใคร่ ไม่อยากให้คนรักต้องมีน้ำตา 

 

บางครั้งความรักก็ไม่ได้จบอย่างสวยงามนัก





__________________________________________________________________________________

Talk - จบแล้ว จบอย่างโหดร้าย...

จบอย่างนยอนดีพดูเหมือนเป็นตัวประกอบ555

ไม่ชอบคนให้คนขี้โกงมาอ่านตอนจบตอนเดียวรู้เรื่อง5555


ถึงเรื่องนี้จะดูเป็นอะไรก็ไม่รู้แต่ก็จบแล้ว~

รู้สึกใจหายเพราะอยู่ๆก็จบหน่วงเฉย

อีกอย่างหนึ่งคือเรื่องนี้เขียนมาครึ่งปีได้ ถึงจะอู้ไปนานก็ตาม

ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ ขอบคุณมากจริงๆค่ะ


ตอนสุดท้ายแล้วก็ยังฝากเหมือนเดิมว่าเล่นแท็กได้ #จินยองโอเมก้า

หรือคอมเมนต์ไว้ก็ได้ อ่านจริงๆนะจ๊ะ

อยากจะตอบแต่ตอนแรกเลยก็ได้รับคอมเมนต์ว่า 'จินยองเป็นโอเมก้าใช่ไหม' อะไรแบบนั้น

มือก็พาลจะลั่นตอบว่า 'ไม่ใช่ค่ะ' มันก็จะสปอยล์เกินไป แต่ตอนนี้จบแล้ว มาคุยกันเถอะ~


ถ้าเขียนไม่ดีแนะนำได้นะคะ ยกเว้นอู้ อันนั้นแก้ไม่หายจริงๆ555

หรือมีตรงไหนที่ไม่เคลียร์จะเขียนในรีไรต์ หรือถ้าไม่มีในที่ผ่านมาก็อาจจะสเปอีกสักตอน  ʕ•ᴥ•ʔ


บ๊ายบาย~  C:


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #49 Beeblerr (@YaowadeeChupan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 10:03

    อยากเห็นเบบี๋จังเล้ยยยยยยยยย

    #49
    1
    • #49-1 WannaBeUrBae (@WannaBeUrBae) (จากตอนที่ 19)
      10 กรกฎาคม 2561 / 16:38
      เจอกันสเปนะคะ ;3 มาเลี้ยงหลานกันค่ะ~
      ขอบคุณที่ตามอ่านมาจนจบนะคะแง แถมยังเมนต์ให้บ่อยๆเลยด้วย ขอบคุณมากๆๆเลยค่ะ ʕっ•ᴥ•ʔっ
      #49-1