จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 18 : วันนี้เพราะพี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    6 ก.ค. 61

คังแดเนียลแก้ผ้าองซองอูจนหมดทั้งตัว เหลือไว้แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว คิดถึงคนตรงหน้าใจแทบขาด นอกจากวันวาเลนไทน์ที่มาหาเป็นพิเศษ พี่ซองอูก็เอาแต่หลบหน้า 

 

"อื๋อ แดเนียล?" 

 

Sh*t! ตื่นขึ้นมาทำไมตอนนี้วะ 

 

"เนียล..." 

"ทำอะไรพี่เนี่ย!!!" 

 

ซองอูแหกปากโวยวายเหมือนโดนหลอกมาข่มขืน...แต่จริงๆเจ้าตัวก็ไม่ได้คิดผิดเท่าไหร่ 

 

"พี่ไม่น่ารีบตื่นเลยอะ" 

 

"ทำอะไรพี่ไปรึยัง" 

 

แดเนียลแกล้งทำหน้าเขินๆแล้วพยักหน้า ทำเอาซองอูสติแตก 

 

"ชิบ..." มือกุมขมับ สร่างเมาทันที 

"ใส่ถุงให้พี่ไหม" 

 

"นี่ผมเอง" 

 

"เนียล.." 

 

"ปกติกับคนอื่นพี่ใส่ถุงด้วยเหรอ" 

 

"ไม่ใช่ พี่ไม่มีคนอื่น" 

"เนียล ไปโรงพยาบาลกับพี่" 

 

"ห๊ะ?" 

 

"ตอนนี้เลย" 

 

 

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" 

 

"ไม่ตลก" 

"โดนตรวจด้วย สมน้ำหน้า" 

 

"คนต้องรักษาสิ สมน้ำหน้า" 

 

"เออ!" 

 

"ต้องขนาดไหนวะพี่" 

"รู้อย่างนี้ผมยิ่งเป็นห่วงพี่กว่าเดิมอีก" 

 

"ไม่โกรธเหรอ" 

 

"โกรธ" 

"แต่ไม่มีผมใครจะดูแลพี่ทิ้งให้เครียดมาตลอดทาง กลายเป็นว่าเพราะยืมเซ็กส์ทอยเพื่อนที่เป็นโรคแล้วทำความสะอาดไม่ดีเลยติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์มาเพียบ ไม่รู้จะสงสารหรือด่าว่าอะไร 

 

"พี่สิต้องดูแลแก" 

 

"เอาตัวเองให้รอดก่อนไหม"


"....." 

 

"ผมรู้ว่าพี่เก่ง" 

"แต่พี่อ่อนแอกับผมได้นะ" 

"พี่ไม่ต้องเก่งตลอดเวลาหรอก" 

"เออ แต่ปกติพี่ก็กากหนิ" 

 

"อ้าว ไอ้เนียล!" 

 

"ฮ่าๆๆๆๆๆ" 

"พี่ครับ ผมฝากชีวิตไว้ที่พี่แล้วนะ" 

 

"....."

 

"ทำตัวให้มันพึ่งพาได้หน่อย" 

 

"ลำบากขนาดนั้นหาแฟนใหม่ไป หล่อเลือกได้โว้ย" 

 

"จริงเหรอครับ" 

"ขนาดเป็นโรคแบบนี้ยังติดเพราะเซ็กส์ทอยเลย" 

"เนี่ย นอกจากผมใครจะเอาพี่" 

 

"ไอ้เนียลอือ--" แดเนียลไม่อยากโดนด่าเลยจูบปิดปากไว้ก่อนเลย 

 

"นึกว่าพี่มีคนอื่น" 

 

"ไม่มี" 

"..เนียล" 

"ไปเช็คใหม่ไหม ปากอาจจะมีเชื้อนะเว้ย" 

 

"ผมถามหมอมาแล้ว" 

"ม่านรูดเปิดห้องไว้แล้ว กลับไปใช้ไหมครับ" 

"เสียดายค่าห้อง" 

 

"มันเสี่ยง เนียล อืมมแดเนียลใช้มือลูบไล้สิ่งที่ตัวเองไม่ได้รับสัมผัสมานาน 

 

"เดี๋ยวซื้อถุงให้" 

 



 

จินยองที่กำลังจะไปขึ้นรถเมล์อย่างทุกวันชะงักเมื่อเห็นพี่ชายตัวเองนั่งรอไปส่งอยู่ในห้องรับแขก 

 

"พี่ไปส่ง" 

 

จินยองพยักหน้างงๆ หาวหวอดเพราะยังเช้า 

 

สองพี่น้องคุยเปิดใจกันอย่างที่ไม่ได้ทำมานาน จนกระทั่งน้องชายลงจากรถจักรยานยนต์ไปห้องเรียนด้วยรอยยิ้ม บรรยากาศในบ้านอบอุ่นขึ้นมาอย่างที่ไม่เป็นมานาน 

 

ตอนนี้จงฮยอนรู้แล้วว่าความสำคัญของบ้านไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นความรักของคนในครอบครัว 

 

คุณครูภาษาญี่ปุ่นขี่รถเข้าจอดด้วยความกังวลใจนิดหน่อย เพราะมอเตอร์ไซค์ที่กำลังขับอยู่นี่ไม่ใช่ของตัวเอง หยิบนามบัตรที่กระดาษว่างด้านหลังเขียนด้วยลายมือว่า 'ผมจะไปรับที่โรงเรียนด้านหน้าปรากฏข้อมูลของควอนฮวอนบินคร่าวๆว่าเป็นนักศึกษาคณะวิทยาศาสตร์ในมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง และช่องทางการติดต่อ 

 

 

"อารมณ์ดีนะวันนี้ซองอุนเอ่ยทักเมื่อจงฮยอนเข้าห้องพักครูภาษาต่างประเทศมา 

 

"ครับจงฮยอนตอบรับสั้นๆแล้วยิ้มให้ 

 

"เห็นข่าวหรือยังครับซองอุนยื่นหน้าจอข่าวออนไลน์ 

 

'แก้กฎหมาย ทุกเพศรองมีสิทธิประกอบอาชีพ' 

 

จงฮยอนตั้งใจอ่านเนื้อข่าวโดยละเอียด ซองอุนมองคนที่ตั้งใจอ่านข่าวอย่างรอคอยความเห็น ตักโจ๊กกึ่งสำเร็จรูปอุ่นๆในมือเข้าปาก 

 

"อย่างนี้...ก็ดีนะครับจงฮยอนเอ่ยเมื่ออ่านจบ 

 

"ถ้าในห้องนี้มีอัลฟ่าโอเมก้าคงจะคึกครื้นขึ้นนะ" 

"แต่ผมว่าห้ามนักเรียน แบบว่า... มันก็ลำบากแล้วนะครับ ถ้าตัวใหญ่ๆมาแบบนี้ ผมว่าอัลฟ่ารับมือยาก โอเมก้านี่ถ้าฮีทเอาตอนสอน อัลฟ่าเด็กๆ--" 

 

"ต่อสิครับจีซองยืนฟังสักพักแล้วมองด้วยสายตาขุ่นเคือง 

 

"แต่ว่าผมน่ะ รักเบต้า รักเดียวใจเดียวครับซองอุนโอบไหล่คนที่เอาโจ๊กมาฝาก แต่จีซองที่เห็นซองอุนท่าทางตื่นเต้นที่จะมีอัลฟ่าโอเมก้ามาแล้วก็หงุดหงิด วางถุงโจ๊กทิ้งไว้บนโต๊ะ เดินหนีกลับห้องพยาบาล 

 

จงฮยอนพิจารณาข่าวบนหน้าจอมือถือของซองอุน 

 

ตอนเที่ยงผมไปหาที่ห้องพยาบาลนะครับ

 

มันคงเป็นเรื่องส่วนตัว ถ้าชื่อคนส่งไม่ใช่ 'แพจินยอง' 

 



 

"พี่แดเนียล มันหนาวขนาดนั้นเลยเหรอจีฮุนล้อพี่รหัสตัวเองที่ห่อตัวจนหนา ชุดเท่ที่ทำให้ร่างใหญ่ยิ่งตัวพองขึ้นอีกจากเสื้อกันหนาวหนาที่คลุมตัว 

 

สายตาส่งให้กันอย่างรู้ทัน ใต้ผ้าปกปิดเต็มไปด้วยร่องรอยที่แฟนมหา'ลัยของแดเนียลฝากไว้ แดเนียลมองควานลินในเสื้อคลุมบางสีทึบก็คิดได้ว่าควรเอาอย่าง ไม่น่าห่อมาจนร้อนขนาดนี้เลย 

 

"ไม่ธรรมดาเหมือนกันนะน้องพี่" 

 

ทั้งที่จีฮุนออกจะภูมิใจแต่ควานลินดันเขิน 

 

"ปกติแดเนียลแซว ไม่พูดเรื่องเขินๆต่อเพราะไม่อยากให้ควานลินไม่สบายใจ คุยกับน้องรหัสอีกนิดหน่อยก่อนจะแยกไป 

 

"เบาๆหน่อยแดเนียลตบบ่าน้องรหัส หลังจากที่สังเกตเห็นควานลินตาบวม 

 

จีฮุนหันมองหน้าควานลินที่ดูขัดเขิน ตาบวมช้ำแล้วก็เข้าใจ 

 


"พี่จีฮุนเสียงสะอื้นจนเจ้าของชื่อตกใจ ควานลินที่นอนเปลือยร่างอยู่ข้างๆเพราะเพิ่งจบกิจกรรมในร่มร้องไห้จนสะอื้นออกมา 

 

"ผมสอบพรีแอดมิชชั่นได้คะแนนน้อยมากเลย ฮือเด็กม.4งอแงคะแนนให้ม.5ฟัง ทั้งที่อ่านหนังสือด้วยตัวเอง คะแนนควานลินตอนนี้ติดมหาวิทยาลัยได้สบายแต่ไม่ใช่มหาวิทยาลัยที่อยากได้ ส่วนจีฮุนที่ลงเรียนพิเศษจนแทบไม่มีเวลาว่างจะติดไหมก็ไม่รู้ 

 

"มีเวลาอีกตั้งปีกว่า คนเก่งของพี่ทำได้อยู่แล้ว" 

 

"พี่.. ผมเครียดอะ" 

 

จีฮุนไม่เข้าใจความคิดเด็กเนิร์ด ถ้าพัคจีฮุนได้คะแนนขนาดนั้น จะรีบๆสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิลๆ แต่บางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ แค่อยู่ข้างๆก็คงพอ 

 

พัคจีฮุนจูบซับน้ำตา ไม่สบายใจที่เห็นควานลินร้องไห้ออกมาอย่างนี้ ทำได้แค่กอดปลอบเอาไว้เท่านั้น ควานลินกอดอัลฟ่าของตัวเองไว้แน่น ฮีลตัวเองด้วยกำลังใจจากการมีคนที่คอยรับฟังและอยู่เคียงข้าง 

 

 

"พี่แดเนียลเข้าใจพี่ผิดหมดแล้ว" 

 

"พี่เขาเข้าใจว่าอะไรครับ" 

 

"ว่าพี่ทำเราแรง" 

 

"แล้วพี่แดเนียลเข้าใจผิดตรงไหนอะครับ" 

 

จีฮุนอยากจะเอานิ้วจะทิ่มตาจริงๆแต่ต้องยั้งมือ ควานลินรับมุกด้วยการเอามือกุมตาแกล้งร้องโอดโอย หัวเราะอารมณ์ดีตอนที่เห็นแฟนตัวเองอารมณ์เสีย 

 



 

จงฮยอนรอสายในตอนเที่ยงก่อนจะไปห้องพยาบาล 

 

"ครับฮยอนบินกรอกเสียงตอบรับ 

 

"มอเตอร์ไซค์ ผมจอดไว้ตรงที่จอดจักรยานริมรั้วน่ะครับ" นึกถึงได้ว่าตื่นเต้นจนลืมแนะนำตัวก็สายไป

 

"ครับ คุณจงฮยอนนี่เองฮยอนบินจำเสียงขึ้นจมูกได้ตั้งแต่คำว่า 'มอดีใจที่ได้ยินเสียงอีกคนอย่างที่ตั้งใจไว้ จากที่กังวลว่าอีกคนจะแค่ส่งไลน์มาบอกข้อความเดียวหรือเปล่า 

 

"ตอนเย็นจะไปรับนะครับ" 

"ที่บอกไว้" 

 

"ครับ" 

 

"ทั้งคุณจงฮยอนทั้งจินยองเลย" 

 

"ครับ?" 

"ไม่ได้หมายถึงมอเตอร์ไซค์เหรอครับ" 

 

"อันนั้นก็ใช่ครับ " 

"พี่มินฮยอนยังไม่ได้พูดอะไรเหรอครับ" 

 

"ยังไม่เจอกันเลยครับวันนี้" 

 

"ถ้าอย่างนั้น เลิกแล้วรอผมนะครับ" 

 

"....."

 

"ฮัลโหล?" 

"คุณจงฮยอน ได้ยินไหมครับ" 

 

"ครับๆ ตอนเย็นเจอกันครับ" 

 

"ครับ สวัสดีครับ" 

 

จงฮยอนวางสายด้วยความงงหน่อยๆ แถมยังต้องไปเผชิญความงงหลังประตูห้องพยาบาลอีก



"พี่จงฮยอนจินยองตาโต ลืมนึกไปว่ายังไม่ได้เล่าให้พี่ชายตัวเองฟังเรื่องที่จะเรียนต่อเมืองนอก 

 

หน้าจอปรากฏทุนไปสหรัฐอเมริกาที่ทำให้เด็กหน้าห้องเพราะนั่งข้างควานลินแต่ความรู้เหมือนไม่เข้าห้องเรียนต้องมาขอร้องครูซองอุนช่วยแปลให้ 

 

"จะสอบทุนเหรอ" 

 

"ครับ" 

 

"ทำไมล่ะถึงจะไม่ค่อยได้พูดดีๆกันในช่วงหลัง แต่จงฮยอนรู้จักจินยองดีว่าไม่ใช่คนที่ชอบเรียนวิชาการ จะให้เรียนภาษาอังกฤษทำคะแนนดีๆสอบทุนนี่ไม่ใช่จินยองเลย 

 

"ผมอยากโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยตัวเองให้ได้ครับ" 

 

"ถ้าจินยองงี่อยากโตเป็นผู้ใหญ่ต้องไม่หนีปัญหานะครับครูจีซองพูดประโยคสะกิดใจขึ้นมา 

 

ใช่ จินยองกำลังหนี

 

เพราะไม่รู้ว่าพี่มินฮยอนท้องหรือเปล่า...ซึ่งคงไม่พลาด 

 

จินยองนิ่งไปอย่างคนตกในห้วงภวังค์ความคิดของตัวเอง จินยองกำลังเป็นขี้แพ้ที่กำลังหนีปัญหาจริงๆ 

 

"ผม..จะทำไงดีเสียงพึมพำกับตัวเองเบาๆ 

 

ครูมินฮยอนก็เปิดประตูเข้ามาท่าทางเลิ่กลั่ก กวาดตามองคนในห้อง หน้าจอคอมที่เปิดค้าง ก็เรียบเรียงข้อมูลทุกอย่างโดยที่ครูจีซองไม่ต้องอธิบายเพิ่มจากที่เล่าเรื่องคร่าวๆนัดให้มาตอนกลางวัน 

 

จงฮยอนมองคนที่เพิ่งเข้ามา ประโยค 'พี่มินฮยอนยังไม่ได้พูดอะไรเหรอครับดังก้องในหัวราวกับฮยอนบินพูดให้ฟังอีกที แต่ต้องเก็บเรื่องฮยอนบินไว้ก่อน 

 

"หนูจะไปเรียนต่อเหรอครับมินฮยอนฝืนยิ้ม 

"ต้องเป็น CIA ที่เท่มากแน่ๆเลย" 

 

มินฮยอนก้มหน้าลงจนใจหายว่ากำลังมองลูกของเราหรือเปล่า 

 

สีหน้าปกติจนคาดเดาอารมณ์ไม่ออก ไม่มีใครรู้เลยว่าฮวังมินฮยอนกำลังคิดอะไรอยู่ 

 

จินยองสับสนไม่พร้อมรับความจริง...ที่ตัวเองกำลังจะเป็นพ่อคน ถ้าอย่างนั้น จินยองก็จะเป็นเด็กไม่โตจริงๆ แล้วจะให้พี่มินฮยอนต้องรับผิดชอบทุกอย่างที่เราสองคนก่อเรื่องไว้ จินยองก็คงจะเป็นพ่อที่ดีไม่ได้ 

 

"ผมจะไม่ไปไหนแล้วครับ" 

"เพื่อลูกของเรา"  



กว่าเรื่องทุกอย่างจะจบลงก็ใช้เวลาทั้งพักกลางวันจนไม่ได้กินข้าวเที่ยง ต่างคนต่างต้องไปประจำที่ของตัวเอง ว่าที่คุณพ่อทั้งสองคนวิ่งไปซื้อแซนด์วิชกับน้ำคนละขวดด้วยขายาวๆก่อนร้านจะปิด ตั้งใจจะเคลียร์กันต่อเย็นนี้ที่บ้านของคุณพ่ออัลฟ่า 

 

ครูซองอุนกับครูจีซองลอยตัวเพราะไม่มีคาบสอน นั่งกินข้าวกันในห้องพยาบาลกระหนุงกระหนิง 

 

ส่วนครูจงฮยอนอดข้าวอยู่คนเดียว ทำได้แค่ชงกาแฟ อยากกินลาเต้ก็ไม่มีนมอีก ทำได้แค่ดื่มกาแฟดำขมๆชนิดที่เรียกได้ว่าขมขื่น ดื่มกาแฟร้อนชนิดที่ร้อนจริงๆไม่ใช่อุ่นแล้วต้องรีบวิ่งไปสอนเด็กๆอีก 

 

 



"พี่มินฮยอนจะไปส่งน้องจินยองเองครับ" 

"ส่วนคุณพี่ชายกลับกับผมนะครับ" ฮยอนบินในชุดนักศึกษาที่ไม่ค่อยเรียบร้อยเลิกเล่นบาสตอนที่เห็นอีกคนไกลๆ ซับเหงื่อด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็ก

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมมีรถ" 

 

"งั้นขอกลับด้วยนะครับ" รอยยิ้มแต่สายตาเจ้าเล่ห์ทำเอาจงฮยอนรู้สึกไม่ไว้วางใจขึ้นมา 

 

เดินไปที่รถเก๋งคันเก่าที่จอดไว้ก็ไม่อยู่แล้ว 

 

"ไม่อยู่แล้วครับ" 

"คุณแพยกคืนไปแล้ว" 

 

จงฮยอนขมวดคิ้วไม่เข้าใจ 

 

"คุณแพจะหย่ากับน้องจินยองครับ" 

"ดีใจไหม" 

 

"ทำไม..." สับสน สงสัย ไม่เข้าใจ แอบรู้สึกหวิวที่หัวใจแปลกๆ

 

"รู้เท่านั้นก็พอครับ" 

 

"แสดงว่ามีเรื่องอะไรที่ผมควรรู้แต่ไม่ได้รู้สินะครับ" 

 

"ไม่มีเรื่องสำคัญสำหรับคุณพี่เขยหรอกครับ" 

"ช่วยไม่ขัดขวางความรักของพี่มินฮยอนกับน้องจินยองด้วยนะครับ" 

 

"เห็นผมเป็นพี่ชายใจร้ายเหรอครับ" 

 

"....."

"คือว่า..." 

 

"คิดถูกแล้วครับ" 

 

รอยยิ้มสดใสถูกมอบให้แก่กัน เป็นพลังให้อีกคนมีความสุขขึ้นมาได้ในเวลาที่มีปัญหารุมเร้าชีวิตมากมาย แค่รอยยิ้มของอีกคนก็เพียงพอ 


 

"ว่าแต่ทำไมถึงต้องให้มินฮยอนส่งจินยองด้วยล่ะครับ" 

 

"สองคนนั้นจะได้คุยกันสักทีไงครับ" 

"คงมีเรื่องที่อยากคุยกันสองคนเยอะเลย" 

 

เดินมาถึงมอเตอร์ไซค์คันเดิมระดับสายคาดหมวกของจงฮยอนยังเหมือนเดิมจนแทบจะเป็นเจ้าของ หมวกที่จินยองสวมมาเมื่อเช้าปรับให้เข้ากับศีรษะของฮยอนบิน รถจักรยานยนต์มุ่งสู่บ้านชั่วคราวของครอบครัวคิม

 

 



ไม่มีใครอยู่ในห้องพยาบาลอีกแล้วนอกจากพวกเขาสองคน มือกุมกันแน่นอย่างที่ไม่อยากให้อีกคนไปไหน 

 

"เมื่อกลางวัน ห้ามกลับคำนะ" 

 

"สัญญาครับ" 

"จะดูแลพี่กับลูกให้ดี" 

 

"...ถ้าพี่ไม่ได้ท้องอยู่ล่ะ" 

 

"ผม..." จินยองเริ่มสับสนขึ้นมาอีก ที่ไม่ไปไหนเพราะความรับผิดชอบ แต่ถ้าไม่ต้องรับผิดชอบแล้ว? 

 

แสงหน้าจอสว่างวาบพร้อมเสียงเตือนเพราะข้อความเข้าในไลน์ มินฮยอนเปิดขึ้นอ่านจนจบแล้วหันมองหน้าอีกคน 

 

"รีบกลับบ้านกันครับ" 

 

"แต่ผมยังไม่ได้อธิบายเลยเรื่องแด--" 

 

"เร็วครับ อึก หนูดวงตาสีชมพูที่ไม่ได้เห็นมานาน กลิ่นพีชหอมที่ชวนให้คิดถึง ทั้งที่หมดฤดูแล้วแท้ๆ 

 

CUT

 

เลขหลังเสื้อเบสบอล

คุณครูตามด้วยหนูของเขา 4 ตัวคับ

 

CUT 



มินฮยอนขับรถกลับบ้านไม่ไหว อัศวินขี่ม้าขาวก็ยืนรออยู่ข้างรถอยู่แล้ว 

 

"กุญแจครับฮยอนบินแบมือขอ แล้วก็ต้องทำหน้าที่ขับรถให้ 

 

คนรวยต้องนั่งแท็กซี่วนไปมาจนน่าสงสาร 

 

"ดีนะครับพรุ่งนี้วันเสาร์" 

"ไม่มีสอนใช่ไหมครับ" 

 

"อือเสื้อคลุมตัวใหญ่ของฮยอนบินให้ยืมคลุมร่างกายช้ำของมินฮยอนที่เต็มไปด้วยรอยและอ่อนล้า 

 

"ไม่เบาเลยนะครับน้อง" 

 

จินยองที่นั่งแข็งแรงข้างๆฮยอนบินเขินจนหูแดง แต่ยังทำท่านิ่งเงียบดูหยิ่ง 

 

"วันอาทิตย์ไหวกันไหมครับ" 

"อัลฟ่าน้อยของเราจะหย่าแล้วจินยองรู้สึกหวงคำที่มินฮยอนใช้เรียกตัวเองขึ้นมา ถึงจะทำท่าไม่พอใจเวลาที่ได้ยิน แต่ก็ไม่พอใจยิ่งกว่าเวลาที่คนอื่นใช้ 

 

จินยองหันมองคนข้างหลังที่มีแรงแค่พยักหน้าน้อยๆแล้วก็ตอบ 

 

"ได้ครับ" 

"เดี๋ยวนะครับ หย่า?" 

 

"พี่มินฮยอน~" ฮยอนบินส่งเสียงล้อ เรื่องสำคัญไม่ยอมพูดอะไรเลยสินะ มัวแต่เอาเวลาไปทำอะไร?

 

ลอบมองอีกคนผ่านกระจกหน้ารถแล้วก็ได้แต่ขำ สภาพอย่างนี้อธิบายอะไรไม่ไหวแน่ จะขำลำบากหน่อยก็ตอนที่คุณอัลฟ่าเขาหวงอย่างกับจงอางหวงไข่ 

 

"คุณแพเขายอมหย่าแล้วล่ะครับ" 

 

"แปลกนะครับถ้าเรื่องทุกอย่างมันง่ายขนาดนั้น พี่น้องคิมคงไม่ต้องกังวลกันขนาดนี้ 

 

"ผมจะโม้ให้ฟังว่าตระกูลควอนของผมเนี่ย มีอิทธิพล--" 

 

"มืดมินฮยอนเสริม 

 

"ครับ!" 

"ถ้าใครมีปัญหาด้วยนี่ไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ คุณแพเองก็เหมือนกัน" 

 

"แล--" 

 

"แล้วก็...ผมเชื่อว่าคุณจงฮยอนก็จะยอมเปิดทางให้เหมือนกัน" 

"เพราะผมไปขู่มา" 

"...จริง!" 

 

จินยองหัวเราะที่พี่ชายจอมดุอย่างพี่จงฮยอนโดนขู่ ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ก็ตาม

มินฮยอนไม่ทันพูดว่า 'แลกกับที่ฮยอนบินจะต้องเสียอะไรไปเจ้าตัวก็ดันตลกกลบเกลื่อนจนเนียนไปหมด คำพูดของอัลฟ่าเจ้าเสน่ห์ที่ถ้าไม่สนิทกันมานานคงเคลิ้มเปลี่ยนเรื่องตามไปแล้ว 

 

"ตัวนายเองได้อะไร" 

"ฮยอนบิน" 

 

"ความสุขไงครับฮยอนบินตอบด้วยหน้าตาแช่มชื่นอย่างคนที่มีความสุขจริงๆ 

"เห็นรอยยิ้มของคนที่ตัวเองรัก คนเราไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้หรอกครับ" ...อย่างที่เพิ่งได้เห็นมา

 

จินยองลงจากรถในชุดนักเรียนสำรองที่ยืมห้องพยาบาลมาก่อนจะปิดห้องให้เรียบร้อยตามคำสั่ง วันพรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้ากลบเกลื่อนหลักฐานให้เนียนแล้วเอากุญแจให้แดฮวี เดินเข้าบ้านอย่างสบายใจ 

 

มินฮยอนอยู่ในชุดที่ครั้งก่อนครูจีซองทักว่าไม่ต้องคืนเพราะได้ใช้อีกจริงๆ พกติดไว้ในกระเป๋าจะคืนแต่ไม่ได้คืนจนได้ใช้เข้าจนได้





มื้อค่ำเป็นไปอย่างโรแมนติก หลังอาหารมื้อพิเศษในวันพิเศษกับคนพิเศษ ก็ได้เวลาที่จะต้องกลับบ้านเสียที 

 

"เดี๋ยวผมมารับนะครับ" 

 

ซองอุนรีบวิ่งไปยังที่จอดรถที่ไกลถัดออกไป 

 

กลับมาไม่เห็นยุนจีซองที่บอกให้รออยู่ แต่มีคนมุงล้อมกันเป็นวง ซองอุนใจกระตุกรีบลงจากรถมาดูเหตุการณ์ 

 

ภาพของยุนจีซองที่นอนอาบเลือดอยู่บนพื้นถนน ไม่มีรถของคนกระทำผิดอยู่แถวนั้น 

 

"ครับ รีบมานะครับเสียงของยามร้านอาหารแจ้งรถพยาบาลและตำรวจ ภาพผู้คนที่มากมาย ซองอุนเดินเข้ามาดูอาการคนรัก ทำอะไรไม่ได้นอกจากพร่ำพูดว่าให้ฟื้นขึ้นมาทั้งที่อีกคนไม่รับรู้อะไรแล้ว



"พี่จีซองซองอุนวิ่งตามร่างของยุนจีซองที่หมดสติอยู่บนเตียง ทำได้แค่มองร่างของครูพยาบาลหายเข้าไปในห้องICUโดยที่ตัวเองทำได้แค่รออยู่ข้างนอก 

 

"ญาติคนไข้หรือเปล่าคะ" พยาบาลสาวถาม

 

"ผมเป็นแฟนเขาครับ" 

 

"รบกวนติดต่อญาติคนไข้ได้ไหมคะ" 

 

"ครับ..." 

 

ฮาซองอุนจ้องเบอร์โทรศัพท์ มองชื่อที่บันทึกไว้ว่า 'คุณพ่อพี่จีซองด้วยสีหน้ากังวล ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก 


"ฮัลโหลครับ" ปลายสายตอบรับ


"ฮัลโหลซองอุนบังคับเสียงไม่ให้สั่น 





__________________________________________________________________________________

Talk - ตอนหน้าจบแล้ว

ที่หมายถึงเขียนตอนหน้าจบแล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่จบ เอ๊ะ

และหมายถึงตอนหน้าคือตอนจบแล้วค่ะ

จะมาต่ออีก 50%


85% CIA ไม่ใช่ตำรวจแต่ว่าเป็นหน่วยข่าวกรองของอเมริกา

ที่หลายๆคนมักจะเข้าใจผิดว่าเป็นตำรวจ เช่น เค้าเอง...แต่ไม่ใช่กับครูเขาหรอกเนอะ?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #46 Beeblerr (@YaowadeeChupan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 02:08
    แงงงงง จะจบแล้วหรอคะ ฮืออออออ เราจะมีโอกาสได้อุ้มหลานมั้ย 5555
    #46
    0