จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 17 : ใครเอ่ยเป็นเศรษฐี ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 มิ.ย. 61

คังดงโฮนึกเกลียดตัวเองที่เป็นเบต้า สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะฝันเห็นแดฮวีถูกทำพันธะ อยากให้มันเป็นแค่ฝัน แต่มันก็เป็นความจริง 

 

ดงโฮนอนร้องไห้ในห้องนอนคนเดียว มองไปทางไหนในห้องนอนนี่ก็มีภาพโอเมก้าตัวเล็กซ้อนอยู่ เด็กซนที่เที่ยวรื้อของจนไปเจอใบสัญญาขายที่ 

 

ถึงจะเสียดายที่ตรงนี้ แต่การอยู่ที่นี่ในภาวะขาดทุนมาหลายเดือน การเห็นคนรักกับคนอื่นเพราะเรียนอยู่ใกล้ๆ มันก็เป็นเรื่องที่ฝืนได้ยาก 

 

ดงโฮลุกขึ้นจากเตียงมาเซ็นสัญญาขายที่ให้มันจบๆ ด้วยความหวังว่าวันหนึ่งจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเบต้าที่เขารักสักคน 

 

...แต่คงอีกนาน 

 

ตั้งใจจะข่มตาหลับลงเพราะท้องฟ้าข้างนอกยังมืดอยู่ ก็ทำได้แค่เปิดม่านดูท้องฟ้ามืดดำ ดาวระยับไม่สวยเหมือนที่เคยเห็น แค่บอกว่าตอนนี้ยังไม่เช้าแค่นั้นเอง 

 



 

ในห้องรับแขก นอกจากโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กที่มีน้ำเปล่าเย็น 4 แก้ววางอยู่ สองด้านของโต๊ะก็มีคน 4 คนนั่งบนเบาะรองนั่ง สองพี่น้องนั่งอยู่ด้วยกันในฝั่งตรงข้ามกับแขกทั้งสองคน บรรยากาศเงียบสงัดชวนอึดอัด 

 

จินยองสวมชุดสบายของตัวเองอย่างลวกๆ มินฮยอนสวมชุดบาสสำรองของฮยอนบินที่ไปเอามาจากมอเตอร์ไซค์ให้หยิบยืม 

 

จงฮยอนนั่งกอดอกจ้องมินฮยอนอย่างไม่อยากจะเชื่อเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็นกับตา หน้าตาเคร่งเครียดผิดกับคนที่มาส่ง ฮยอนบินมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยท่าทีผ่อนคลาย มองสำรวจบ้านเล็ก ส่งยิ้มให้กับอัลฟ่าที่ตัวเองเพิ่งอุ้ม 

 

 

ในห้องน้ำที่แสนจะวุ่นวาย มินฮยอนฮีทอย่างนอกฤดูอย่างที่ไม่ควรเป็น จงฮยอนไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า ภาพที่น้องชายโอเมก้าของตัวเองกำลังดมกลิ่นเพื่อนครู นอกจากรู้ว่ามันผิดปกติ จงฮยอนก็ทำได้แค่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น 

 

ฮยอนบินเข้าไปแทรกแซง ขัดจังหวะบทรักที่กำลังจะเริ่มขึ้นด้วยผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ ห่อหุ้มร่างอัลฟ่าตัวเล็กอุ้มพาดบ่าไป จริงอยู่ว่าจินยองเองก็เป็นอัลฟ่าที่แรงไม่ใช่น้อย แต่ถ้าเทียบกับฮยอนบินแล้วก็สู้ไม่ได้ ทำได้แค่ดิ้นพราดโวยวายอยู่บนบ่า 

 

"ฝากด้วยนะครับยาขวดเล็กที่เตรียมมาถูกหยิบจากกระเป๋ากางเกงส่งให้จงฮยอนเอาให้มินฮยอน รีบพาอัลฟ่าคลั่งออกไปจากพื้นที่ เบต้าหนุ่มทำได้แค่รับมางงๆ ส่งมอบต่อให้คนที่ควรได้รับมัน 

 

มินฮยอนกินยา กลืนมันด้วยน้ำจากฝักบัวเหมือนก่อนหน้านี้ เปิดน้ำสาดใส่ร่างกายที่ร้อนรุ่มไปทั้งตัวจนทรมาน 

 

"มินฮยอนไหวไหมจงฮยอนอดเป็นห่วงไม่ได้ มินฮยอนจ้องออกนอกประตูไปหวังให้มีอัลฟ่าสักคนเดินเข้ามา แต่มันก็ทำให้จงฮยอนเข้าใจว่ามินฮยอนต้องการอยู่คนเดียว แล้วให้ตัวเขาออกไป 

 

"ผมรออยู่หน้าห้องน้ำนะจงฮยอนยกเก้าอี้จากโต๊ะอ่านหนังสือของน้องชายมานั่งเฝ้าหน้าประตูห้องน้ำหลังปิดมันลงให้คนข้างในอยู่ตามลำพัง ฮยอนบินเดินเข้าห้องนอนมาพร้อมชุดบาสในมือ 

 

"ฝากให้พี่มินฮยอนด้วยนะครับ" 

"แล้วก็ขอชุดน้องจินยองด้วย" 

 

เจ้าของบ้านทำตามคำของแขก ชุดของน้องชายถูกส่งให้ฮยอนบินเอาไป 

 

"ผมเอาไปให้น้อง--" 

 

"คุณจงฮยอน ฝากดูพี่มินฮยอนด้วยนะครับ" 

"แต่งตัวเสร็จแล้ว ผมจะพาพี่เขากลับบ้านเอง" 

 

จงฮยอนรับคำอย่างว่าง่าย แม้จะไม่เข้าใจอะไรเลย อย่างเช่นเรื่องที่เจ้าของบ้านอย่างเขาต้องปฏิบัติตามคำสั่งแขกทุกคำ 

 


มินฮยอนที่หายฮีทแล้วแง้มประตูออกเล็กน้อยแค่สอดหน้ามองหาใครข้างนอก จงฮยอนส่งชุดของฮยอนบินให้โดยไม่พูดอะไร มินฮยอนขอบคุณเบาๆแล้วปิดประตูสวม แค่ครู่เดียวก็ออกมา 

 



 

จินยองนั่งคุยกับฮยอนบินอยู่ข้างนอก ไม่มีกามารมณ์ติดค้าง เป็นกังวลถึงคนสองคนที่อยู่ในห้องนอนของตัวเองผิดกับฮยอนบินที่นั่งยิ้มอย่างไม่ทุกข์ร้อน 

 

เครียดที่ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรที่พาพี่มินฮยอนเข้าบ้าน แถมถอดเสื้อผ้าอยู่ด้วยกันสองต่อสองสภาพนั้นมันก็หมดคำพูด 

 

"ผมพอจะเข้าใจสถานการณ์ ถ้าผมพูดอะไรผิดค่อยขัดนะครับรอยยิ้มละมุนถูกมอบให้ ขนาดที่อัลฟ่าด้วยกันยังรู้สึกว่ามีเสน่ห์ 

 

จงฮยอนกับมินฮยอนออกมานั่งในตำแหน่งของตัวเองโดยสัญชาตญาณ 

 

"ผมขอเล่าเรื่องของผมก่อนนะฮยอนบินเริ่มพูดขึ้นเพื่อให้การสนทนาเริ่มขึ้นและจบลงในคืนนี้ 

 

"ผมไปรอรับน้องที่โรงเรียน เห็นพี่มินฮยอนขับรถกลับกับน้องจินยอง...แต่ว่าพี่มินฮยอนขับรถเร็วผิดปกติ ผมเห็นท่าไม่ดีเลยขี่รถตาม" 

 

 

จงฮยอนนึกถึงตอนที่มองฮยอนบินคุยโทรศัพท์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มองไปที่รถของมินฮยอนที่มีจินยองเปิดประตูเข้านั่งข้างกันแล้วรีบจะขี่ตามไปแต่มาจอดเทียบประตูที่จงฮยอนเฝ้าเวร ส่งหมวกกันน็อคให้ 

 

"เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านครับ รีบขึ้นมา" 

 

"ไม่--" จงฮยอนมองตามน้องชายที่นั่งอยู่บนรถขับไกลออกไป 

 

"น้องจินยองจะเป็นอันตรายนะครับฮยอนบินรวบรัด 

 

"จินยอง--" 

 

แต่ไม่ทันจะพูดจบฮยอนบินก็ควักบัตรประชาชนตัวเองมาให้จงฮยอน เปิดหน้ากากหมวกกันน็อคให้เห็นว่าหน้าตรงกับบัตร 

 

"ขอร้องล่ะครับ ขึ้นมานะเหมือนสมองส่วนเหตุผลจงฮยอนหยุดทำงานหลังได้ยินเสียง ได้เห็นคนที่มักจะจอดมอเตอร์ไซค์ไกลจากประตูในระยะใกล้ เผลอตัวสวมหมวกกันน็อคซ้อนท้ายเขาอย่างว่าง่าย 

 

"กอดเอวผมไว้นะครับ พอดีต้องทำเวลาหน่อยฮยอนบินจับมือเล็กให้โอบเอวตัวเองไว้ ปิดหน้ากากแล้วบิดคันเร่ง 

 

 

เพราะระยะที่ห่างทำให้จงฮยอนต้องเป็นเนวิเกเตอร์นำทางไปบ้านตัวเองอย่างงงๆ งงหนักกว่าเก่าเมื่อรถคุ้นตาจอดอยู่ในบ้านอย่างที่ไม่ควรเป็น นึกขึ้นได้ถึงรถของตัวเองที่ยังจอดอยู่ที่โรงเรียน 

 

เพราะไฟที่เปิดในบ้านทำให้จงฮยอนตามหาน้องชายของตัวเองจนได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องนอนปิดล็อก ฮยอนบินแทบจะพังประตูอยู่แล้วแต่เจ้าของบ้านบอกให้รอรีบหากุญแจมาไข เปิดออกก็เห็นภาพที่ทำให้ตกใจ 

 

 



"ผมว่าแล้วว่าน้องจินยองต้องเป็นอัลฟ่าสายตาที่มองจินยองทำให้จงฮยอนกับมินฮยอนถึงกับกระแอมออกมาพร้อมกัน แต่ฮยอนบินก็ยังยิ้มร่าเริง 

 

"ทั้งสองคนเป็นคู่ชะตากันใช่ไหมครับฮยอนบินเริ่มเข้าเรื่อง 

 

"แต่น้องผมเป็น..โอเมก้า?" 

 

"พี่จง..." 

 

จงฮยอนเงียบฟังน้องชายด้วยความตั้งใจ 

 

"ผมเป็นอัลฟ่า" 

 

จงฮยอนไม่อยากเชื่อหูตัวเอง 

 

"จริงครับ" 

"จินยองเป็นอัลฟ่าคู่ชะตาของผมเองมินฮยอนพูดอะไรบ้างหลังจากนั่งเงียบมานาน 

"ขอโทษที่ไม่เคยบอกครับโค้งตัวลงขอโทษด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ จินยองเองก็ทำอย่างเดียวกันเพราะรู้สึกเหมือนกัน 

 

"แต่มินฮยอนเป็นครูนะ" 

 

"เป็นเพราะฮยอนบิน ผมถึงได้เป็นครู" 

"มีเรื่องที่อธิบายยาก แต่ผมเป็นโอเมก้าครับ" 

 

"หมายความว่านายไม่ใช่เบต้า แต่เป็นโอเมก้า คู่ชะตาของน้องผมอีกต่างหากจงฮยอนแสดงท่าทีหวงน้องชายอย่างเห็นได้ชัดจนฮยอนบินอมยิ้ม 

 

"ครับมินฮยอนรับคำสั้นๆ มองหน้าพี่เขยที่ดูจะไม่พอใจ 

 

"เคยมีอะไรกันรึยัง" 

 

คู่ชะตามองหน้ากันเขินๆ ไม่มีคำพูดสักคำ แต่แสดงคำตอบที่ชัดเจน 

 

"ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยจงฮยอนพึมพำกับตัวเอง 

 

"เพราะไม่อยากให้พี่มินฮยอนเป็นอะไร ไม่ว่าจะทำพันธะ หรือท้อง ผมเลยรีบมาห้าม" 

 

"ขอโทษนะที่ทำให้ลำบากตลอดกับฮยอนบิน มินฮยอนก็รู้สึกผิดจริงๆ 

 

"ทำดีขนาดนี้แล้ว เลี้ยงข้าวผมด้วยนะครับฮยอนบินเปลี่ยนบรรยากาศมาคุให้ดีขึ้น 

 

 

เรื่องทุกอย่างดูเหมือนจะคลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว 

 

"ทำไมน้องจินยองถึงนามสกุลแพล่ะครับฮยอนบินถามความสงสัยออกมาอย่างตรงไปตรงมาจนมินฮยอนส่งสายตาดุ แต่ฮยอนบินกลับแกล้งเมิน ยิ้มแป้นรอคำตอบ 

 

"ฮยอนบิน กลับบ้านมินฮยอนเตรียมจะลุกนำออกไป 

"รบกวนมานานแล้ว ขอตัวนะครับ" 

 

ความเงียบของสองพี่น้องทำให้แขกควรรู้ตัวว่าควรจะกลับบ้าน แต่ฮยอนบินยังยืนยันจะนั่งรอฟังคำตอบ จงฮยอนก้มหน้าหลบตา จินยองเองที่เป็นฝ่ายจะลุกเชิญแขกกลับบ้าน 

 

เสียงสะอื้นฮักเบาๆตัวที่สั่นน้อยๆทำให้ทุกคนชะงัก จงฮยอนนั่งกำมือแน่น 

 

"ฉันขายจินยองเองแหละ" 

"ขายให้กับเศรษฐีแพ" 

 

คำถามง่ายๆกลับทำให้จงฮยอนร้องไห้ออกมาอย่างหนัก และยิ่งหนักมากขึ้นตอนที่หันไปเห็นจินยองจ้องมองตัวเองร้องไห้ มองหน้า 'น้องชายแท้ๆที่เขาขายไปกับมืออย่างรู้สึกผิด 

 

จงฮยอนสะอื้นไปเล่าความหลังไปอย่างที่ไม่เคยบอกใครมาก่อน เพราะวันนี้ทุกคนต่างก็เล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง จงฮยอนก็อยากจะระบายออกมาบ้าง 

 

บ้านหลังเล็กๆที่พออยู่ได้สบายหลังนี้ได้มาเพราะเศรษฐีแพมอบให้ เครื่องใช้อำนวยความสะดวกต่างๆ รวมถึงรถของจงฮยอน สองพี่น้องมีแค่ตัวเปล่าๆหลังจากที่พ่อแม่ทิ้งไป 

 

คนแม่จากเป็น คนพ่อจากตาย มีแต่หนี้สินที่ทิ้งไว้ ทรัพย์สินก็ถูกยึดจนหมด ชีวิตที่ไม่เหลืออะไรได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนพ่ออย่างคุณแพ 'แต่โลกนี้ก็ไม่มีอะไรฟรี' 

 

จินยองถูกคนเป็นพี่ชายแท้ๆหลอกให้แต่งงานกับคุณแพทันทีที่อายุถึงเกณฑ์ โดยที่คนเป็นน้องก็แค่ทำตามที่พี่บอกอย่างซื่อๆจนเรื่องแดงออกมาทำให้ความสัมพันธ์พี่น้องระหองระแหงอย่างกู่ไม่กลับ 

 

ตั้งแต่วันที่จินยองรู้สึกเหมือนสินค้าที่ถูกซื้อได้ด้วยเงิน การทะเลาะพูดจาเสียดสีพี่ชายก็เป็นกิจวัตรที่พี่น้องจะพูดจาดีๆกันไม่ได้ ทั้งที่ความเป็นพี่น้องที่รักกันยังเหมือนเดิม แต่คำพูดร้ายๆก็กลบจนมองไม่เห็น เป็นรอยแผลเป็นในใจคนน้อง เป็นรอยแผลเก่าที่ถูกทำร้ายซ้ำทุกครั้งที่น้องชายตัวเองบอกว่าเป็นคนเห็นแก่เงิน ทั้งที่แค่มองหน้าน้องชายตัวเอง จงฮยอนก็รู้สึกผิดบาปมากพออยู่แล้ว 

 

 

จงฮยอนร้องไห้พูดซ้ำไปซ้ำมาว่าขายน้องตัวเอง กอดปลอบตัวเองอย่างที่รู้ดีว่าคนเห็นแก่ตัวมันก็แค่นี้ คนแบบนี้ใครจะมารัก 

 

แต่อ้อมกอดอุ่นก็ถูกมอบให้ จินยองกอดพี่ชายของตัวเองไว้แน่น รับรู้ถึงความเสียใจของคนเป็นพี่อย่างที่ไม่เคยได้รู้ เพราะทะเลาะกัน ต่างฝ่ายต่างก็ทำเป็นเข้มแข็งแล้วกลับไปร้องไห้ในห้องของตัวเอง เป็นครั้งแรกที่พี่จงฮยอนยอมให้ความรู้สึกของตัวเองแสดงออกมา ความอ่อนแอ ความเสียใจ ความรู้สึกผิดที่เก็บไว้ออกมาจนหมด 

 

จินยองกอดพี่ชายตัวเองไว้แน่นอย่างอยากให้รู้ว่ายังเป็นน้องชายคนเดิม 'น้องที่รักพี่ชายของตัวเองที่สุด' 

 

"พี่จง เรื่องแต่งงานผมรู้" 

"...จริงๆพี่ก็ทำเพื่อพวกเรา อย่าโทษตัวเองเลยนะ" 

 

"นายจะรู้ได้ไง ในเมื่อพี่..หลอกนายจงฮยอนหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย ยิ่งรู้ว่าน้องชายตัวเองรู้อยู่แล้วว่าโดนหลอกแต่ก็ยังยอมโดนพี่เลวๆหลอกมันก็ยิ่งรู้สึกแย่ 

 

"ผมแอบถ่ายเอกสารให้ควานลินแปลให้" 

"ผมรู้" 

 

เรื่องที่สองพี่น้องคิมเป็นบุตรบุญธรรมมีผลในเกาหลี แต่เรื่องแต่งงานมีผลที่ไต้หวัน ไลควานลินเป็นเพื่อนที่แปลเอกสารให้จินยองตอนแกล้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่ตอนออกมาก็ตัดสินใจด้วยความเชื่อมั่นในตัวพี่ชาย แต่ก็อดไม่ได้เมื่อนึกว่าอีกคนใจร้ายขนาดไหนที่ให้น้องชายแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก แอบได้ยินที่คุยกันว่าถ้าจินยองเป็นโอเมก้าจะต้องเป็นคนผลิตทายาทให้ตระกูลแพ ครั้นจะช่วยหาเงินเข้าบ้านก็โดนเป็นห่วงจนเกินเหตุ นอกจากเอาตัวเข้าแลกให้เศรษฐี จินยองมันก็ไม่มีดีอะไรสักอย่าง เรียนก็ไม่เก่ง จะจบทำมาหางานดีๆมาช่วยพี่ได้ไหมก็ไม่รู้ รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวภาระอยู่ตลอด 

 

"ผมขอโทษที่เอาแต่พูดไม่ดีกับพี่" 

"พี่ไม่ต้องโทษตัวเองแล้วนะ" 

 

"ไม่ พี่ผิด พี่ผิดเอง" 

 

"พี่เป็นพี่ชายที่ดีที่สุด" 

"ผมรักพี่นะครับ" 

 

จินยองกอดพี่ชายตัวเองแน่นแค่ไหน จงฮยอนก็อึดอัดอย่างคนที่ไม่สมควรได้รับความรัก คนที่เห็นแก่เงินมากกว่าน้องชายตัวเองไม่ควรได้รับอ้อมกอดนี้เลย 

 

ฮยอนบินเข้ามาแย่งซีนด้วยการใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาจงฮยอน หน้ากวนที่มักจะยิ้มอยู่ตลอดขรึมเครียดอย่างเห็นได้ชัด มองคนที่ตัวเองแอบชอบร้องไห้หนักอย่างรู้สึกผิดที่ความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองดันจี้ใจดำคนตัวเล็กเข้าพอดี รู้ซึ้งว่าตัวเองคงไม่เข้าใจความทรมานจากการทำให้คนรักของตัวเองต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะแค่ครั้งนี้หนเดียวฮยอนบินก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว 

 

"ขอโทษครับฮยอนบินพูดโดยที่ยังเช็ดน้ำตาคนที่เอาแต่โทษตัวเอง 

 

จงฮยอนมีทั้งน้องชายที่กอด มีทั้งคนซับน้ำตา รู้สึกว่าตัวเองโชคดีอย่างที่ไม่ควรเป็น คนผิดอย่างจงฮยอนไม่เคยกล้าขอโทษน้องชายตัวเองสักครั้ง 

 

"ขอโทษนะจินยอง" 

 

จินยองถอนกอดออกจนจงฮยอนใจโหวง จนฮยอนบินหลบให้พี่น้องได้หันหน้าเข้ากอดกัน อัลฟ่าลูกคนเดียวก็อดน้ำตาซึมไม่ได้ แต่ยังทำหน้าทะเล้นใส่มินฮยอนทำปากเป็นคำว่า 'ผัวพี่กับเมียผมจนมินฮยอนทำหน้าดุ 

 

สองพี่น้องปรับความเข้าใจกันได้ก็จบ แขกของบ้านได้เวลาไล่ตัวเองกลับบ้านให้พี่น้องตระกูลคิมอยู่ด้วยกันตามลำพัง 

 

"ถ้าจินยองไม่ใช่โอเมก้าก็น่าจะไม่ต้องผลิตทายาทแล้วนะครับมินฮยอนพูดอย่างมีความหวัง 

 

"พี่มินลืมไปใช่ไหมครับ ว่าอัลฟ่าก็ทำได้เหมือนกันจินยองตอบกลับมองหน้าคนตรงหน้าที่น้ำตาเริ่มคลอแต่แกล้งทำเป็นเข้มแข็งอยู่ ทำไมชีวิตของจินยองถึงมีแต่คนเข้มแข็งนะ?....ผิดกับจินยองเลย 

 

มินฮยอนเสียใจกับเรื่องจินยองทำพันธะกับแดฮวีวันนี้มันคงยังไม่พอ ไม่รู้ว่าตัวเองต้องอดทนไปอีกแค่ไหน ต้องมีเรื่องให้เสียใจมากกว่านี้อีกหรือเปล่า พยายามฝืนยิ้มให้แล้วขอตัวลากลับก่อนออกมาร้องไห้หน้าบ้านคนเดียว 

 

ถ้าเป็นอย่างนี้ มันก็เท่ากับว่าจินยองต้องเป็นอัลฟ่าผลิตทายาทของตระกูลแพไม่ใช่เหรอ อัลฟ่าจะมีโอเมก้ากี่คนก็ได้ แต่โอเมก้ามีอัลฟ่าได้แค่คนเดียว...มินฮยอนมีจินยองได้แค่คนเดียว 

 

จินยองตอบไปตรงๆ แต่บางครั้งคำพูดตรงๆก็แรงเกินไป จงฮยอนจะห้ามก็ไม่ทันแล้ว 

 

"คุณฮยอนบินฝากมินฮยอนด้วยนะครับจงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงกังวล 

 

จินยองมองอัลฟ่าตรงหน้าที่ดูจะเหมาะกับพี่มินฮยอนมากกว่าตัวเอง 

 

"ฝากพี่มินฮยอนด้วยนะครับจินยองไม่ได้หมายความถึงแค่ตอนนี้...แต่หมายถึงตลอดไป 

 

"จะดูแลให้ครับฮยอนบินรับคำเดินออกจากบ้านไป 

"ชั่วคราวนะรอยยิ้มกวนยกให้อัลฟ่าของมินฮยอน 

 

 



กระจกรถของคุณโอเมก้าถูกเคาะเบาๆ รถติดฟิล์มมืดตอนกลางคืนทำให้คนนอกไม่เห็นคนในรถ แต่ฮยอนบินรู้จักมินฮยอนดี 

 

ทันทีที่กระจกเปิดออกเล็กน้อย เสียงร่าเริงก็กรอกผ่านช่องแคบเข้าไปในตัวรถ 

 

"พี่ขับรถไม่ไหวหรอก ให้ผมขับไปส่งนะ" 

 

 

ถึงมินฮยอนอยากจะปฏิเสธน้ำใจ แต่รุ่นน้องที่สนิทกันมานานอย่างฮยอนบินก็รู้จักมินฮยอนดีจริงๆ ถึงจะหยุดร้องไห้แล้ว แต่ตาบวมๆกับความรู้สึกในอกมันก็ยากที่จะขับรถให้ปลอดภัยจริงๆนั่นแหละ 

 

"เรื่องจินยอง--" 

 

"ไม่พูด" 

"ได้ไหม" 

 

"ไม่ได้ครับน้องชายนิสัยกวนหัวเราะสดใส 

 

มินฮยอนไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้อะไรอีกตอนนี้ สายตาเสมองวิวกลางคืนนอกกระจกรถ 

 


"ครับ" 

"ขอบคุณมากครับฮยอนบินพูดด้วยเสียงสดใสอย่างปกติ ดวงตาหมองลงเล็กน้อยอย่างที่มินฮยอนเห็นไม่บ่อย แต่ก็แววตาแบบนี้ไม่เคยใช่เรื่องดีสักที 

 

พอรถจอดติดไฟแดงหูฟังบลูทูธก็ถูกถอดออก มือจับพวงมาลัยเกยคางอย่างพึ่งพิง ถอนหายใจเบาๆ 

 

"มีเรื่องอะไร" 

 

"ผมกำลังจะแต่งงานแล้วนะครับฮยอนบินยิ้มเขิน 

"แต่งงานก่อนจะรับปริญญาเสียอีก" 

 

มินฮยอนจ้องหน้าฮยอนบินอย่างที่เค้นจะเอาคำตอบ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสายตาคาดคั้นเอาความจริงจากคนที่ตัวเองเคยชอบมันทำให้โกหกไม่ลง 

 

"เพราะพี่อีกเหรอ" 

 

"ก็ไม่หรอกครับ" 

"เพื่อตัวผมเองด้วย..."

.

"จินยองจะหย่ากับคุณแพ" 

"แลกกับการแต่งงานของผม" 

 

"ฮยอนบินนายทำเพื่อพี่มากเกินไปแล้วนะ" 

 

"ผมบอกแล้วไงพี่ว่าครั้งนี้ผมทำเพื่อตัวเองจริงๆ" 

"คราวก่อนก็เหมือนกัน" 

 

 

สิ่งที่แดฮวีสงสัยมาตลอดว่ามินฮยอนเข้าเรียนครูได้อย่างไร รอดพ้นมาได้อย่างไรทุกหน 

 

ทั้งหมดเป็นเพราะตระกูลควอน 

 

ตระกูลควอนเป็นตระกูลขุนนางเก่า แม้จะใหญ่โตก็จริง แต่เชื้อสายแบบที่เป็นเลือดบริสุทธิ์แบบในแฮร์รี่ พอตเตอร์นั้น ไม่ได้ใหญ่โต ตระกูลควอนที่แท้จริง มั่งคั่งและร่ำรวยทั้งเงินและอำนาจ 

 

ชีวิตของควอนฮยอนบินสุขสบายจนใครๆอิจฉา ไม่มีใครสนใจหรอกว่าฮยอนบินต้องแลกด้วยอะไร ใครๆสนใจแต่ว่าฮยอนบินมีอะไรเท่านั้น 

 

ฮวังมินฮยอนเป็นความรักครั้งแรก รักที่บริสุทธิ์ในวัยเด็ก ฮยอนบินที่มีทุกอย่างก็อยากจะให้คนรักมีทุกอย่างเหมือนตัวเอง เด็กตัวเล็กๆที่อยากให้พี่โอเมก้าคนสนิทได้เรียนครูอย่างที่อยากเป็น เพราะอดเสียใจไม่ได้ที่เห็นพี่มินฮยอนต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่เล่าให้ฟังว่าอยากเป็นครู สายตามุ่งมั่นส่องประกายความหวังต้องจบลงที่หม่นลงคลอน้ำตา 

 

"ต้องมีขอแลกเปลี่ยนนะฮยอนบิน" 

 

"ครับป๊า อะไรก็ได้" 

"ป๊าช่วยพี่มินฮยอนนะครับ" 

 

คุณควอนลูบหัวลูกชายตัวเอง ไม่ไว้ใจโอเมก้าที่เข้ามายุ่งกับอัลฟ่าตระกูลดีอย่างฮยอนบิน ถึงอย่างนั้นเพราะเป็นความสุขของลูกชาย และคุณควอนเองก็ยินดี...ที่จะทำข้อแลกเปลี่ยน 

 

"งั้นฮยอนบินต้องหมั้นกับคนที่ป๊าเลือกนะ" 

 

"ได้ครับ ผมยอมป๊าทุกอย่างเลย" 

"พี่มินฮยอนเขาจะเป็นครูใช่ไหมครับ" 

 

คุณควอนพยักหน้า ฮยอนบินโห่ร้องดีใจรีบไปบอกข่าวดีพี่มินฮยอน ตอนนั้นเด็กน้อยยังไร้เดียงสาเกินกว่าจะรู้ว่าหมั้นคืออะไร...แต่ฮยอนบินที่เติบโตขึ้นมาก็ไม่เคยนึกเสียใจเลย 

 

ครั้งนี้จะมีคนดีใจถึงสี่คน น้องจินยอง พี่มินฮยอน 

...พี่จงฮยอน 

แล้วทำไมฮยอนบินจะไม่ดีใจล่ะ 


 

บรรยากาศบนรถค่อนข้างอึดอัด ถึงฮยอนบินจะร้องเพลง แรปเพี้ยนๆตลอดทาง แต่มินฮยอนก็รู้ดีว่าคนที่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก คงจะไม่ได้มีความสุข เห็นคนที่คอยแต่จะทำให้ทุกคนมีความสุขอย่างฮยอนบินต้องเป็นทุกข์เสียเองก็ยิ่งสงสาร 

 

"ฝันดีนะครับ~"

"พรุ่งนี้ก็ฝากเคลียร์ด้วยนะครับ" 

 

"ไม่คุยเองล่ะ" 

"จงฮยอน--" 

 

"ผมไม่สนิทกับใครบ้านนั้นสิครับ" 

"แต่ถ้าพี่ดองกับเขาผมก็สนิทกับพี่ไง~"

"ไปนะครับ" 

 

มินฮยอนมองรถแท็กซี่ที่ขับออกไปแล้วถอนหายใจ จำสายตาที่ฮยอนบินมองจงฮยอนได้ เพราะมันเป็นสายตาแบบเดียวกับที่ตัวเขาเองเคยได้รับ 

 



 

"แค่นี้เมาแล้วเหรอเสียงหัวเราะเยาะเบาเมื่อเห็นคนตรงหน้าหน้าแดงก่ำทั้งที่เพิ่งดื่มไปไม่กี่แก้ว 

 

"ไอออ น้องง ดูถุกกพี่" 

"ม่ายยมาวว!!" 

 

"ครับ ไม่เมาก็ไม่เมา" 

 

คังแดเนียลมองแฟนตัวเองที่เหมือนหมา เมาเหมือนหมา แต่ปกติคนพี่ที่ซื่อสัตย์เหมือนหมาคงจะไม่นอกใจน้องแดเนียลหรอกใช่ไหมครับ? 

 

"คืนนี้พี่ไปห้องผมไหมแสร้งทำเป็นคนอื่น เพราะอยากรู้คำตอบ 

 

"พี่หล่ออพิรู้วว แต่พี่มีแฟนแล้วว" 

 

แดเนียลอดยิ้มไม่ได้ 

 

จุ๊บให้รางวัลไปหนึ่งที 

 

"พี่มีแฟนแล้ว ขอโทดนะพยายามลุกโซซัดโซเซจนจะล้มตั้งหลายหน หลังจากที่แดเนียลลุ้นอยู่นาน พี่ซองอูก็ลงไปกองบนพื้นจนได้ 

 

"พาพี่ซองอูกลับไหมวะแดนเพื่อนที่เป็นหัวหน้าชมรมเต้นถามตอนที่เห็นสภาพองซองอูกองอยู่กับพื้น นอนโดยที่ไม่ลุกขึ้นมาอีกเหมือนจะนอนตรงนี้ทั้งคืน 

 

"เออเดี๋ยวกูพากลับเองแดเนียลส่ายหัว ต้องไปหิ้วปีกพี่ซองอูไปส่งที่บ้าน 

 

"แท็กซี่จะรับไหมวะเนี่ย" 

 

"เซ็กซี่~ พี่อะโคตรเซ็กซี่เล้ยยคนเมาหูเพี้ยนพล่ามไม่รู้เรื่อง 

 

"ครับ รู้ครับแดเนียลพูดแล้วก็หน้าแดงอยู่คนเดียว 

 

กว่าจะเดินออกจากซอยมาเรียกแท็กซี่ได้ก็ไกลไม่ใช่เล่น ดึกดื่นทั้งที่เป็นแหล่งรวมสถานบันเทิงแต่ดันไม่มีแท็กซี่ผ่านมาเลย 

 

"เนียล พี่ขอโทษจู่ๆซองอูก็โพล่งขึ้น แค่นี้น้ำตาของแดเนียลก็พาลจะไหล 

 

"พี่อือ..." ซองอูสลบไปโดยที่ยังไม่พูดอะไร 

 

รถแท็กซี่ยังไม่มา แต่โรงแรมม่านรูดอยู่ใกล้ๆ แดเนียลขี้เกียจรอแท็กซี่แล้ว เข้าไปเปิดห้องค้างเลยแล้วกัน





__________________________________________________________________________________

Talk - ดูเหมือนใกล้จบแต่เมื่อไหร่จะจบ โปรดจบเดือนนี้ที  ʕ◉ᴥ◉ʔ

อย่าเกลียดน้องแดฮวีกันเน้อ~~ (อย่าเกลียดไรท์เด้อ ฮือ ;_;)

*กอดปลอบฮวังมินฮยอน* จริงๆคือควรกอดทุกคนแน่นๆ

เรื่องที่พี่ดงโฮทำไมไม่บอกว่าตัวเองเป็นเบต้า เพราะไม่มีใครถาม...

ไรท์ควรรีบไปก่อนรีดเดอร์ต่อยจอ

ฝากคอมเมนต์ / #จินยองโอเมก้า เหมือนเดิม อีกแล้ว คับผม  :|||3


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #45 Beeblerr (@YaowadeeChupan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 20:37
    คือ ฮยอนบิน ฮือออออออออ สงสารฮยอนบินอ่ะ โอ๊ยอะไรเนี่ยแล้วฮยอนบินต้องแต่งกับใคร แต่งกับคนนั้นแทนจินยองหรอ นั่นเพื่อนพ่อจินยองเลยนะ จะเป็นลมแล้ว
    #45
    0