จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 14 : คุณครูครับ ผมมีเรื่องจะปรึกษาคุณครูครับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    16 พ.ค. 61

"พี่จีซองครับ" 

"ผมรักพี่จริงๆนะครับถ้อยคำจริงใจเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง 

 

ฮาซองอุนเกือบจะลืมหายใจไปแล้วด้วยซ้ำตอนที่ทำได้แค่รอลุ้นผลคำตอบ 

 

ยุนจีซองนิ่งไปครู่เดียวก็เหมือนหลายชั่วโมง หัวใจของซองอุนเต้นระส่ำแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก กังวลถึงคำตอบที่จะได้รับ ไม่แน่ใจว่าอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ดีกว่าที่จะถูกปฏิเสธไหม แต่เพราะอยากที่จะรู้ความในใจของอีกฝ่ายจริงๆนั้นแหละ ถึงได้กล้าที่จะถามออกมา 

 

"ผม..." 

 

"ครูจีซองครับ"  นักเรียนคนหนึ่งทะเล่อทะล่าเข้ามาในช่วงเข้าด้ายเข็ม 

 

ครับ สุดยอดไปเลยครับ ละครไทยช่องไหนล่ะเนี่ย! 

 

"เพื่อนเป็นลมอยู่สนามบาสอ่ะครับ"  ครูจีซองพยักหน้าแล้วรีบหาหยูกยาให้นักเรียก แอมโมเนียและกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นถูกจัดแจงอย่างเร่งรีบแต่ใส่ใจ 

 

ฮาซองอุนยืนเหวอเพราะไม่รู้ว่าควรทำอะไร รู้สึกเหมือนคำสารภาพรักของตัวเองเป็นแค่อากาศที่ลอยคว้างอยู่ในห้องพยาบาล 

 

"เสร็จแล้วเอามาคืนนะ" 

 

"ครับ!" 

 

นักเรียนที่เพิ่งเข้ามาวิ่งออกไปแล้ว แต่ซองอุนยังอยู่ที่เดิม เกาหัวแกรกๆจะเดินออกไป 

 

"ที่พูดเมื่อกี้แน่ใจแล้วเหรอครับ?" 

 

"ครับ?" 

 

"ที่บอกว่าชอบผม" 

 

เสียงเครื่องปรับอากาศดังฟังชัด คนใจกล้าที่เพิ่งบอกรักเขาไปเมื่อกี้อ้ำอึ้งจนดูน่าขัน ทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง สายตาล่อกแล่กไร้เป้าหมาย ลิ้นที่เลียริมฝีปากแห้งผาก มือที่กำอย่างประหม่า เหมือนควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ 

 

"ว่าไงครับ?" 

 

"ผะ ผม... อ่า คือ..." 

"ผมชอบพี่จีซองครับ" 

"ชอบมานานแล้วด้วย"  เสียงประโยคแผ่วๆลงไปตามความเขิน หน้าร้อนทั้งที่เครื่องปรับอากาศไม่ได้แค่ดัง แต่ทำงานของมันอย่างไม่บกพร่อง 

 

"ซองอุนรู้ใช่ไหมว่าพวกเราเป็นเบต้า" 

 

"รู้ครับเพราะ.. เพราะงั้น เราก็..น่าจะ.. เป็นแฟนกันได้"  ทั้งที่เป็นคนใจกล้ามาตลอด มาพูดตะกุกตะกักอะไรเอาตอนนี้! 

 

"ใช่ ปกติเบต้าก็เป็นแฟนกัน" 

"แล้วก็เลิกกัน"


"..........."

 

"ฟังนะซองอุน เบต้าไม่เหมือนอัลฟ่าโอเมก้าที่มีคู่ชะตา นายจะแน่ใจได้ยังไงว่านายรักฉัน ไม่ใช่แค่ว่าทุกวันนี้นายทำงานที่โรงเรียนเลยเจอคนไม่เยอะ เลยอยากคบใครแก้เหงา นายอาจจะเจอคนที่ดีกว่าฉันก็ได้นะ" 

 

"ผมนึกว่าพี่จะรู้จักผมดีซะอีก" 

"เราไม่ใช่เด็กๆที่จะมีความรักแบบ puppy love แล้วนะครับ ตอนนี้วัยเราก็มองกันเรื่องอนาคตแล้ว

อยู่ด้วยกันไปทั้งชีวิต แต่งงาน ผมไม่ได้มาพูดเล่นๆแล้วนะครับ" 

"ที่ผมอยู่ด้วยบ่อยๆ เพราะอยากอยู่กับพี่ ที่ผมบอก เพราะอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับพี่

ผมจริงจังนะครับ" 

 

"นายก็รู้แล้วนี่ว่าฉันไม่รู้จักนายดีพอ" 

"เพราะงั้น--" 

 

"งั้นเรามาเรียนรู้กันไหมครับ?" 

"ดูใจกันไปก่อน ถ้าพี่พร้อม พี่ค่อยตกลงก็ได้ครับ" 

 

ยุนจีซองไม่ตอบแต่ร้องไห้ออกมา ฮาซองอุนเข้าไปกอดปลอบแล้วโดนทุบเข้าให้ หัวเราะที่ว่าที่แฟนขี้แยแบบนี้ 

 

"ไม่เอาครับไม่ร้อง โอ๋~"

 

"ฮือ ขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมแพ้อีก เชื่อเขาเลย" 

 

"ผมรักพี่จริงๆนะครับ" 

"ป่ะ ไปล้างหน้าก่อน เดี๋ยวเด็กมาเห็นพี่ร้องไห้"  เอามือเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เบาๆ

 

"เพราะใครล่ะ" 

 

จีซองทุบซองอุนไปอีกหนึ่งอักก่อนจะเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ ทิ้งให้คนโดนทุบยืนยิ้มอยู่คนเดียว 

 

 



ถ้าปกติที่มินฮยอนกับจินยองรู้สึกอึดอัดต่อกันเป็นปกติเพราะความเป็นคุณครูเบต้ากับนักเรียนโอเมก้าเสินเจิ้นแล้ว หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยิ่งน่าอึดอัดมากขึ้นไปอีก 

 

"ครูมินฮยอนดูหน้าตาไม่ดีเลย"  แดฮวีพูดออกมาก่อนคาบชีววิทยาที่วันนี้คุณครูเข้าสายจนผิดปกติ 

 

"ครูเขาออกจะหล่อ"  ควานลินยิ้มกวน หลังจากที่คบกับพี่จีฮุน ดูเหมือนว่าเพื่อนเนิร์ดจะมีตัวตนแบบอีกที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก ดูกลายเป็นคนเจ้าเล่ห์แปลกๆในช่วงนี้ 

 

"ไม่ใช่อย่างนั้นสิ" 

"ครูเขาดูเหนื่อยๆเพลียๆ น่าเป็นห่วง" 

 

"ฟ้องพี่ดงโฮดีไหมนะ?" 

 

"ควานลิน!" 

"จะ.. จะไปบอกพี่เขาทำไมล่ะ ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับพี่เขาเลย" 

 

"เผื่อเขาหึงไง" 

 

"หึงอะไร ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" 

"อีกอย่างพี่ดงโฮเขามีคู่ชะตาแล้วด้วย"  นึกไปแดฮวีก็น้อยเนื้อต่ำใจ 

 

"ไม่เป็นไรนะแดฮวี ยังมีอัลฟ่าอีกเยอะ"  ควานลินปลอบเมื่อเห็นเพื่อนหงอยไป

"เดี๋ยวนายก็ได้เจออัลฟ่าคู่ชะตาของนาย"


แต่คำปลอบไม่ค่อยช่วยแดฮวีเท่าไหร่...

 

จินยองเอาแต่คอยมองหาครูชีววิทยาที่จะเข้ามาในห้อง

ต่อให้แดฮวีไม่ทัก จินยองก็เป็นห่วงอยู่แล้ว... 

 

"ขอโทษที่มาช้านะครับ"  มินฮยอนเข้ามาในสภาพใต้ตาคล้ำหมองลง เสียงแหบน้อยๆ แม้จะพยายามทำตัวให้ร่าเริงสดใสแค่ไหนก็ไม่ได้ดูดีขึ้นเท่าไหร่นัก 

 

"ครูไม่สอนวันหนึ่งก็ได้นะครับ"  นักเรียนแนะนำด้วยความเป็นห่วง? 

 

"คาบหน้าเนื้อหาจะอัดน่ะสิครับ" 

"มา เริ่มกันเลยนะ" 

 

เกิดเสียงบ่นเบาๆ แต่เหล่านักเรียนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเรียน เสียงไอโขลกๆของครูผู้สอนดังขึ้นเป็นระยะ แต่การสอนก็ยังดำเนินต่อไป 

 

"เหลืออีกนิดหน่อยครูทบไปสอนคาบหน้านะ" 

 

"ค่ะ"  "ครับ" 

 

เวลาท้ายคาบเป็นเวลาของแบบฝึกหัดท้ายบทที่จะต้องไปกองส่งภายในวันนี้ นักเรียนหลายคนตั้งใจทำให้เสร็จให้จบๆไป หลายคนรอลอกเพื่อน บางคนก็หลับไป 

 

"ครูมิน ไหวไหมครับ"  แพจินยองกลายเป็นนักเรียนที่สนใจชีววิทยาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ถึงได้มาถามครูมินเอาแทบทุกคาบอย่างช่วงหลังนี้ 

 

"ครูไม่ไหว ขอนอนนะ ออดดังแล้วฝากปลุกที" 

 

ครูมินฮยอนฟุบหลับลงไปโดยไม่ตอบคำถาม ไม่ใยดีอะไรจินยองทั้งนั้น จริงอยู่ว่าตอนนี้คงป่วยจนอยากพัก แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่กำลังหลบจินยองอยู่จริงๆใช่ไหม? 

 

"พักผ่อนเถอะครับ"  จินยองลุกกลับไปนั่งที่เดิม พยายามทำแบบฝึกหัดจากการสอนของครูควานลิน 

 


พอออดหมดคาบดัง แดฮวีก็ลุกไปปลุกครูมินฮยอนให้ไปสอนคาบต่อไป สภาพอิดโรยที่จินยองอยากให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านลากสังขารออกจากห้องอย่างน่าสงสาร 

 

 

"พักก่อนไหมครับ?  จินยองตัดสินใจวิ่งตามออกไป ครูมินฮยอนเอามือเท้ากำแพงหอบหายใจแรง ดูอ่อนแรงอย่างคนที่พร้อมจะเป็นลม 

 

"วันนี้ไม่มีสอนแล้..." 

 

"ครูมินฮยอน!" 

 

ฮวังมินฮยอนล้มลงกองกับพื้น แน่นิ่งไป 

 

 



"เป็นไข้ขนาดนี้ลาป่วยก็ได้มั้ง"  ครูจีซองมองปรอทแล้วก็ไม่เข้าใจ ฮวังมินฮยอนเป็นครูดีเด่น

มีความรับผิดชอบก็จริง แต่ฝืนทำงานจนน็อคขนาดนี้มันเกินคน 

 

"ครูมินฮยอนคงอยากทำงานล่ะครับ"  จินยองแก้ตัวให้ 

 

"ครูแผนกชีวะบอกว่าวันนี้ครูมินไม่มีคาบแล้วด้วยครับ คงฝืนน่าดู"  ครูซองอุนที่โทรไปแจ้งห้องพักครูวิทยาศาสตร์ให้หาครูเข้าสอนแทน แต่ก็พบว่ามันไม่จำเป็น

 

"ทำงานหนักขนาดนี้ไม่ได้นะครับ"  ครูจีซองพูดพลางวางผ้าเย็นลงบนศีรษะร้อน มินฮยอนครางอืออึ้งเล็กน้อยอย่างคนเพ้อด้วยพิษไข้ 

 

"ครูจีซองครับ ผมปรึกษาอะไรหน่อยได้ไหมครับ?"  จินยองพูดอออกมาหลังคิดทบทวนอยู่พักหนึ่ง

 

"ได้สิครับ"  ครูจีซองส่งยิ้มอบอุ่นให้ 

 

"ใกล้เวลาแล้ว ครูไปสอนดีกว่าเนอะ"  ครูซองอุนให้ความเป็นส่วนตัวกับนักเรียน ถึงแม้ว่าที่จริงจะมีห้องปรึกษาก็ตาม แต่ตอนนี้ซองอุนก็ไม่ได้มีกิจอะไรที่นี่แล้ว ไปรอเข้าสอนในห้องพักครูภาษาต่างประเทศก็ได้ 

 

จินยองไหว้ลาคุณครูภาษาอังกฤษ มองตามไปจนครูซองอุนพ้นจากประตู 

 



 

"พี่ดงโฮ วันนี้ผมหอมไหม?"  แดฮวีตั้งใจฉีดน้ำหอมฟีโรโมนมาหา เลือกแบบที่กลิ่นแรงที่สุด โฆษณาที่ว่าอัลฟ่าได้กลิ่นแล้วอยากฟัด... 

 

"อะไร?" 

 

"ผมหอมไหม?"


"...?"

"สระผมมาเหรอ?" 

 

พัง... ดูเหมือนว่าพี่ดงโฮจะไม่รับรู้อะไรจริงๆนั่นแหละ 

 

"แดฮวี ขนมที่พี่ให้นี่กินบ้างไหม?" 

 

"กินครับ แต่ก็เอาให้เพื่อนบ้าง มันเยอะนะพี่ดงโฮ ใครจะกินคนเดียวหมด" 

 

"ผอมแห้งจะตายอยู่แล้ว เดี๋ยวลมพัดแรงๆก็ปลิวหรอก" 

 

"ตัวเล็กน่ารักจะตายพี่ดงโฮ"  แดฮวีงอนแก้มป่องจนน่าบีบแก้ม

 

"ผอมไปน่ะสิ"  น้ำเสียงหงุดหงิดอย่างไม่พอใจเท่าไหร่

"อันนี้ของวันนี้"  ถุงขนมถุงใหญ่เหมือนทุกวันถูกยื่นให้เจ้าของ

 

"ผมว่าพี่ควรจะสั่งของพอดีๆบ้างนะครับ นี่มันเหลือเยอะเกินไป" 

 

"ค้าขายเอาอะไรมาแน่นอน มีของเหลือดีกว่าลูกค้ามาซื้อแล้วไม่มีขายไงครับ" 

 

"..ขอบคุณนะครับ" 

 

"กินเยอะๆนะเราอ่ะ" 

 

"ครับบ" 

 

ขนมถุงใหญ่ทุกๆวันน่าเป็นห่วงจริงๆนะว่าร้านจะเจ๊งหรือเปล่า ถึงอย่างนั้นแดฮวีก็ล้วงถุงขนมขาไก่มาแกะกินอยู่ดี 

 



 

ยุนจีซองนิ่งไปพักหนึ่ง มองคุณครูที่นอนพลิกตัวไปมาเพราะทรมานจากพิษไข้ ตัวที่ร้อนเป็นไฟไม่ดีขึ้นเท่าไหร่หลังจากเช็ดตัวไปแล้วรอบหนึ่ง อุณหภูมิยังคงสูงจนน่าเป็นห่วง ยิ่งเจ้าตัวเป็นคนดื้อขนาดที่ฝืนร่างกายมาสอน ก็กลัวว่าพรุ่งนี้ก็จะยังฝืนไปสอนอีก...ร่างกายไม่ได้ใจดีขนาดนั้น 

 

"สรุปว่าที่ครูมินฮยอนเป็นไข้แบบนี้เพราะนายสินะ" 

"มันเป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก" 

 

"คะ คือ มันยิ่งกว่านั้นครับ" 

"วันนั้น... เราลืมใส่ถุงยาง" 

 

"ตาเถร!"  ครูจีซองอ้าปากค้างกว้างจนจะอมจินยองได้ทั้งหัว เอามือปิดปากแม้ว่ามันจะแทบไม่มิด ตกใจสุดขีดกับเรื่องที่ได้ยิน





__________________________________________________________________________________

Talk - กลับมาเนื่องในวันครูเกาหลี 15 พ.ค.ค่ะ คิดว่าจะกลับมายาวๆจนจบนะ

เพราะว่าเป็นวันครูเลยเป็นเรื่องของคุณครู ที่นึกถึงคนแรกเลยคือคุณครูเบต้า ทำไมไวกว่าครูมินฮยอนอีกล่ะเนี่ย?555


สารภาพว่าจริงๆแล้วเรื่องถุงยางลืมค่ะ... ตายละวา ยังไงล่ะเนี่ย?

ฝากเป็นกำลังใจให้ครูมินฮยอนกับเด็กแสบแพจินยองด้วยนะคะ  ( ' u')ง


ฝากเมนต์ / ทวิต #จินยองโอเมก้า เช่นเคยคับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #39 hey_ (@hey_) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 23:35
    คิดถึงนะครับ!! นึกว่าไรท์ลืมไปแล้ว T____T
    #39
    0
  2. #38 Beeblerr (@YaowadeeChupan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 07:38
    เตรียมอุ้มหลานเลยได้มั้ยเนี่ย
    #38
    0