จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 12 : SPE : 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 มี.ค. 61

"ครูจีซองเย็นนี้ว่างไหมครับ" 

 

"คือผมมีธุระน่ะครับ พอดีต้องไปหาลูก" 

 

"ครับ?"


ฮาซองอุนหัวตื้อตอนได้ยินคำว่าลูก 

 

"ลูกเพื่อนเหรอครับ แหม น่าอิจฉาจัง" 

 

"ลูกผมครับ" 

 

"ห๊ะ ครับ?" 

 

"ลูกของผมกับแดเนียลน่ะครับ นักเรียนที่เป็นตัวแทนเต้นของโรงเรียน" 

"ที่สาวๆกรี๊ดเยอะๆน่ะครับ สนใจช่วยผมดูแลลูกไหมครับ เด็กๆน่ะซนกันน่าดูเลยจีซองพูดไปยิ้มไป แต่ซองอุนเหวอเพราะไม่ใช่เรื่องที่คาดคิดมาก่อน 

 

พี่จีซองมีลูกแล้ว แถมกับนักเรียนอีกต่างหาก นี่มันอะไรรร ซองอุนรับไม่ด้ายยย 

 

"ครูซองอุนสนใจไปด้วยกันไหมครับ" 

 

"เอ่อ.............. ปะ ไปครับ" 

 

พี่จีซองมีลูกแล้ว 

พี่จีซองมีลูกแล้ว 

พี่จีซองมีลูกแล้ว 

พี่จีซองมีลูกแล้ว 

ㅠㅠ 

 



 

"พี่ดงโฮผมเซ็งอ่ะ น่าเบื่อมากเลย จริงๆมันก็วันธรรมด๊าธรรมดาวันหนึ่งเองนะพี่ ไม่เห็นสำคัญเลย -&×£฿!)&$)@*" แดฮวีพูดว่าวันวาเลนไทน์ไม่สำคัญอย่างไรมาเกือบชั่วโมงแล้ว ดงโฮได้แต่เวทนาตัวเองที่ขายนมออกแค่ขวดเดียวแต่ต้องมาทนฟังอะไรแบบนี้ แถมไม่รู้ว่าจะบ่นอีกนานไหม เพราะแดฮวีไม่มีท่าทีเหนื่อย ไม่มีวี่แววจะหยุดบ่นแม้แต่น้อย 

 

ดงโฮจ้องคนขี้บ่นด้วยสายตาเบื่อหน่าย ลูกค้าจะให้ปลีกตัวไปขายของก็ไม่มี สต็อกก็ทั้งเช็คทั้งจัดจนไม่เหลืองานจะอ้างไปทำ เลยต้องทนนั่งฟังต่อไป 

 

")$*2฿!£=2พี่ดงโฮว่าไหมครับ" 

"ห๊ะ อ่อใช่ๆ" 

 

ได้แต่หงุดหงิดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้เลย 

 

 

 

 

'ให้ครับ' 

 

คำสั้นๆง่ายๆแสดงบนการ์ดใบเล็กที่แอบในช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อโต จงฮยอนฉงนเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนเอามาให้ร้อยวันพันปีไม่มีใครมาจีบ เคยจีบใครก็เมื่อนานมาแล้ว เรียกได้ว่าประสบการณ์ความรักน้อยจนน่าเบื่อ ยิ่งโตขึ้นจงฮยอนก็รู้ตัวเองดีว่าเป็นคนน่าเบื่อมากแค่ไหน เรื่องที่น้องชายเคยว่าไว้ว่าเขาเห็นแก่เงินจนไม่สนใจคนอื่นก็ไม่ผิดนัก วันๆจึงเอาแต่ทำงานจนไม่รู้ว่าใครรักชอบเอาตอนไหน 

 

แต่เห็นดอกไม้พวกนี้มันก็อดยิ้มไม่ได้ ความรักที่จงฮยอนเองดูจะไม่ได้รับมานานถูกรวมเป็นช่อโต อันที่จริง ต่อให้มีแค่การ์ดมันก็เพียงพอแล้วที่จะดีใจที่ได้รับความรัก จมูกฝังลงในช่อสูดกลิ่นกุหลาบ 

 

คุ้นๆแฮะ 

 

กลิ่นนอกเหนือจากกุหลาบแตะจมูก กลิ่นที่น่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมของเจ้าของช่อกุหลาบคนก่อนหน้า 

 

กลิ่นน้ำหอมของคนที่ส่งดอกไม้ช่อนี้มา 

 

 

 

 

"พี่ วาเลนไทน์ทั้งทีแค่เลี้ยงขนมเนี่ยนะเด็กเอาแต่ใจบ่นกระปอดกระแปด ปากพร่ำบ่นแต่ก็เคี้ยวหยุบหยับเพราะจีฮุนป้อน...ถึงจริงๆส่วนใหญ่จะเข้าปากจีฮุนเองมากกว่าก็เถอะ 

 

"แล้วจะเอาอะไรมากมายจีฮุนเสียงแข็ง ก็เลี้ยงขนมแล้วยังจะบ่น 

 

"โธ่ พี่อ่ะควานลินยิ้มเอ็นดูคนน่ารักตรงหน้า ยิ่งงอนยิ่งทำแก้มป่องจนน่ารักยิ่งขึ้นไปอีก ห้ามมือไม่ให้บีบแก้มย้วยไม่ทันจนโดนทุบเข้าอักใหญ่ ถึงจะเจ็บตัวแต่ก็ยังรักอยู่ดีอะครับ 

 

"ก็วันวาเลนไทน์ทั้งที อยากมีอะไรพิเศษๆอะครับ" 

 

"อะไรล่ะพิเศษ" 

 

ควานลินแอบโชว์กล่องถุงยางกลิ่นใหม่ล่าสุดที่เพิ่งขายได้ไม่กี่วัน 

 

"ไอ้เด็กทะลึ่ง!" จีฮุนกระซิบแล้วตีแขน ชนิดที่น่าจะขึ้นรอยแดงไปอีกนาน 

 

"ถามจริงเถอะ นายคบฉันเพราะแค่เรื่องแบบนี้เหรอจีฮุนถามด้วยความคลางแคลงใจ ในเมื่อแฟนบอกว่า 'ความพิเศษในวันวาเลนไทน์คือ 'เซ็กส์ขึ้นมา เลยพาลอดคิดไม่ได้ว่าถ้าวันหนึ่งควานลินเจอคนที่เก่งเรื่องนี้มากกว่าก็จะเลิกกันไป 

 

"ผมว่าในโลกนี้ ไม่มีใครเด็ดเท่าพี่แล้วแหละ" 

 

"ถ้ามีล่ะ" 

"นายก็จะไป...เหรอ" 

 

"ผมคงไม่รู้หรอก" 

"นอกจากพี่ ผมก็ไม่มีอะไรกับใครอีก" 

"ก่อนหน้ามาเจอพี่ผมไม่เคย...หลังจากนี้ ผมก็จะมีแค่พี่คนเดียว" 

 

จีฮุนเขินจนหน้าแดง ไม่มีคำพูดอะไรออกมา ไม่มีคำด่าว่าเด็กทะลึ่ง ไม่มีคำที่บอกความรู้สึกในใจว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่ควานลินพูดอ้อมๆแบบนี้ว่ารักจีฮุนคนเดียว 

 

"ผมคบพี่เพราะผมรักพี่จีฮุนครับ" 

 

ประโยคบอกรักถูกพูดอย่างตรงไปตรงมาจนจีฮุนเขินไม่กล้าสบตาควานลิน ร่างผอมเลยยิ่งแกล้งด้วยการหันหน้าตัวเองไล่ต้อนจนกว่าคนนุ่มนิ่มจะยอมประสานสายตา 

 

"เขินเหรอครับพี่" 

 

"...เออสิ" 

 

เสียงหัวเราะอารมณ์ดีของคนอายุน้อยกว่าดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝ่ามือกระทบแขนอีกหนึ่งป๊าบเป็นการแสดงความรักจากคนอายุมากกว่า ควานลินส่งยิ้มเอ็นดูให้คนขี้เขินแต่ก็อดบ่นไม่ได้ 

 

"เจ็บนะครับ~" 

 

"เรื่องของนายสิ" 

 

"เรื่องของแฟนพี่เลยนะคร้าบ~" 

 

"ขี้อ้อน!" 

 

ควานลินกอดคนตัวนุ่มนิ่มไว้ นุ่มนิ่มน่ารักขนาดนี้จนไม่อยากให้ใครได้มีโอกาสกอดอีก 

 

"นอกจากผมอย่าให้ใครกอดอีกนะ" 

"ผมหึง" 

 

"พูดง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอ" 

 

"ครับ พูดง่ายๆอย่างนี้แหละ" 

"พี่อยากฟังผมรู้พูดจบก็ขโมยหอมแก้มนิ่มไปหนึ่งฟอดใหญ่ 

 

จังหวะที่ควานลินหันหน้าจะขโมยจุ๊บแก้มอีกข้าง จีฮุนก็รู้จังหวะหันหน้าไปแทนจนริมฝีปากแตะกันเบาๆ 

 

"พี่บอกว่าผมขี้อ้อน" 

"แล้วพี่รู้ตัวไหมว่าตัวเองขี้อ่อย" 

 

"รู้" 

"แต่นายก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ" 

 

จีฮุนประกบริมฝีปากเข้ากับความลิน ส่งเรียวลิ้นลากผ่านซี่ฟันจนเผยอเปิดทางก็ตวัดเข้าไปกลั่นแกล้งลิ้นของควานลิน ดูดเม้มริมฝีปากของกันและกันจนเปียกชื้นด้วยน้ำใสหนืดจนเห็นเป็นสายใสยามเมื่อผละริมฝีปากออกจากกัน 

 

"งั้นคืนนี้ต้องใช้ของใหม่แล้วนะครับ" 

 

จีฮุนไม่ตอบแต่จ้องตานิ่ง ค่อยๆปรือตาหลับลงจูบแน่นๆค้างไว้ ส่งเสียงครางเบาๆในลำคอ 

 

'อือ' 

 



 

ซองอูปรายตามองดอกไม้ ขนมต่างๆด้วยความไม่พอใจ ซ่อนอาการไว้ใต้ใบหน้านิ่งเฉยไม่รู้สึกรู้สาราวกับว่าไม่หึงทั้งที่อยากรวบเอาของทุกอย่างออกจากมือแดเนียลทิ้งลงถังขยะให้หมด 

 

ก็ในเมื่อของในมือแดเนียลไม่มีของจากซองอูสักชิ้นเดียว 

 

วันพิเศษก็อยากดูแลคนพิเศษให้ดี แต่ความรู้สึกในใจยังตีรวนจนแสดงออกไม่ถูก 

 

ตอนที่มือจะโอบ ถุงมือหนังของคนขี่ก็ดึงมือคนซ้อนให้พ้นเอว องซองอูกลายเป็นคนหวงเนื้อหวงตัวทั้งที่ปกติออกจะติดสัมผัส 

 

ตลอดทางเพิ่งจะมีเสียงขอบคุณของแดเนียล สำหรับการที่ซองอูมาส่งถึงบ้านหลังจากไม่ได้มาส่งพักใหญ่ 

 

ซองอูกลับไปอย่างสงบ ไม่พูดไม่จา ไม่โบกมือกลับให้คนที่โบกมือลาซองอูอย่างขยันขันแข็ง ฝืนยิ้มกว้างให้ทั้งที่ในหัวใจยังเจ็บปวดจากการเข้าใจไปว่าซองอูอาจจะมีคนอื่น 

 

ดวงตาที่จ้องกระจกมอเตอร์ไซค์บานเล็กสะท้อนแววตาเจ็บปวดของคนที่ขี่มันอยู่ 

 

ในความเงียบงันที่ไม่มีใครพูดอะไรกัน 

ไม่มีการชวนทะเลาะ 

ไม่มีคำอธิบาย 

สิ่งเดียวที่มี คือ ความเจ็บปวดในหัวใจของคนสองคน 

 

CUT

 

ชื่อตอน

 

CUT

 

"พี่ไม่คิดถึงผมบ้างเลยเหรอเสียงตัดพ้อดังขึ้นก่อนที่จะมีแต่ความเงียบหลังจากนั้น 

 

น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลออกมาอย่างไม่อาย ความรู้สึกที่สะสมมันระเบิดออกเป็นหยดน้ำใสเป็นทางยาว ความคิดที่ว่าพี่ซองอูนอกใจวนเวียนอยู่ในหัวแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา 

 

คนอีกฝั่งหน้าจอตกใจจนแสดงออกทางสีหน้า แต่ดวงตาที่พร่ามัวเพราะน้ำตาทำให้แดเนียลไม่เห็นถึงความเป็นห่วงของอีกฝ่ายยามที่เห็นตัวเองร้องไห้ 

 

กว่าจะปาดน้ำตาจนเห็นอะไร คนพี่ก็แสร้งตีหน้าตายไม่ใส่ใจเสียแล้ว 

 

"พี่แม่ง.. ใจร้ายว่ะ" 

 

แดเนียลเดินมากดปิดวีดีโอคอล ทรุดตัวลงร้องไห้ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว 

 

ไม่มีคำว่าคิดถึง 

ไม่มีคำปฏิเสธว่าไม่มีคนอื่น 

ไม่ได้ยินเสียงพี่ซองอูสักคำเดียว 

 


 

 

"อร่อยมั้ย" 

 

"ยังไม่ได้กิน!" 

 

มินฮยอนหัวเราะ จินยองอมยิ้มน้อยๆอย่างไม่อยากให้พี่มินรู้ว่ามุกเก่าๆกากๆจะทำให้จินยองยิ้มได้ 

 

 

เมื่อกลางวันใต้โต๊ะมีช็อกโกแลตใส่ไว้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าของใคร 

 

จินยองรู้ดีว่าพี่มินฉลาด ช็อคโกแลตที่เอามาเลยเป็นแบบทนร้อนทนแดด อบอ้าวอยู่ใต้เก๊ะก็ยังเป็นรูปทรง คงรสชาติ 

 

"จริงๆพี่ไม่ต้องซื้อของให้ผมก็ได้นะครับ" 

 

"ได้ไง วาเลนไทน์ทั้งทีนะครับ" 

 

"เปลืองเงินนะครับจินยองแอบบ่นเพราะติดนิสัยมัธยัสถ์จากพี่ชายมา มินฮยอนลูบหัวด้วยความเอ็นดู เด็กปากแข็งรักพี่ชายก็ไม่ยอมบอก ไม่รู้ป่านนี้ดีกันหรือยัง 

 

"พี่เปย์จินยองได้ครับ" 

 

"เจ้าชู้อวดรวยไปทั่วล่ะสิครับ" 

 

"พี่เปย์จินยองคนเดียวไงครับจินยองลอบอมยิ้มเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันไม่รู้ แต่ทุกครั้งสายตาของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ก็เห็นทุกครั้งไป 

 

เพราะสังเกตด้วยความใส่ใจอยู่ตลอด ถ้ามีอะไรผิดปกติไปนิดเดียว ฮวังมินฮยอนต้องรู้อยู่แล้ว 

 

"แล้วซื้ออะไรมาให้พี่ชายหรือเปล่าครับ" 

 

"ปะ เปล่าครับมือเล็กเผลอล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงอัตโนมัติ สัญชาตญาณของคน ยิ่งซ่อนไว้ก็ยิ่งเปิดเผย 

 

มินฮยอนแกล้งทำกระเป๋าสตางค์ตก 

ตั้งใจเปิดประสาทสัมผัส 

เสียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเบาๆ 

'เสียงเข็มนาฬิกา' 

 

มินฮยอนยิ้มเพราะเด็กปากแข็งของเขาน่ารักอีกแล้ว 

 

"ยิ้มอะไรครับ" 

 

"เปล่าครับเสียงปฏิเสธกลั้วหัวเราะไม่เนียน 

"ของขวัญวาเลนไทน์พี่ล่ะครับ" 

 

คราวนี้จินยองยิ้มกว้าง ชูลูกอมแหวนเพชรอันโตออกมา 

 

มินฮยอนระเบิดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่จนทั้งสองคนหัวเราะตัวโยนกันทั้งคู่ มือเล็กจับมือเรียวอย่างทะนุถนอม ค่อยๆสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย แล้วจุมพิตแผ่วเบาที่หลังฝ่ามือ 

 

"วันหนึ่งมันจะเป็นแหวนจริง รอผมนะครับ" 

 

มินฮยอนน้ำตารื้นออกมาอย่างกับถูกขอแต่งงานจริงๆจนจินยองขำที่คนตัวโตเกิดอินจัดจนจะร้องไห้ 

 

"ผมไม่ได้ขอพี่แต่งงานนะครับเสียงหัวเราะใสดังข้างหู จินยองกอดปลอบคนขี้แยที่เถียงอะไรไม่ออก 

เพราะนึกคำอะไรไม่ทัน มินฮยอนทำได้แค่วางศีรษะซบลงกับไหล่ลาดของคนตัวเล็ก วาดแขนโอบกอดคนตรงหน้าด้วยความอบอุ่นหัวใจ 

 

"อยากกลับบ้านแล้วครับจินยองเขินเดินไปเปิดประตูขึ้นรถอย่างเคยชิน 

 

มินฮยอนยิ้มพอใจที่จินยองคนดื้อไม่ยอมให้รับส่งไม่มีอีกต่อไปแล้ว มีแต่เด็กดีที่นั่งรออยู่บนรถ 

 

 

 

 

แดฮวีนั่งบ่นจนร้านปิด ดงโฮรู้สึกอยากตายที่ต้องฟังคำพร่ำบ่นมานานขนาดนี้ วันธรรมดาๆไม่สำคัญอีท่าไหนล่ะ ถ้ามันไม่สลักสำคัญขนาดนั้นทำไมถึงได้บ่นทั้งวันแบบนี้ 

 

ดงโฮปิดประตูเหล็กร้านอย่างลืมตัวจนกักขังเด็กขี้บ่นไว้ในบ้าน 

 

"พี่ดงโฮ ผมยังไม่ได้ออกเลย จะกลับบ้านยังไง" 

 

"...เดี๋ยวพาออกหลังบ้าน" 

"กลับได้แล้ว" 

 

"เดี๋ยว..." 

 

"อะไร" 

 

"พี่ไม่เคยบอกว่าผมหอมเลย" 

 

"อะไร" 

"..น้ำหอมเหรอ ไม่ค่อยรู้เรื่องแบบนี้" 

 

"ผมหมายถึงกลิ่นโอเมก้--" 

 

"ชู่วว" 

"ถ้าใครได้ยินจะทำไงมือหนาปิดปากแดฮวี แถมหน้าตายังตระหนก ลดเสียงเบาลงอย่างไม่อยากให้ใครได้ยินจริงๆ 

 

พอมีสติก็เอามือออกจากปากแดฮวี เกาหัวเก้อๆ


"พี่มีแฟนยัง" 

 

"อะไร ไม่มีดงโฮตอบอย่างงงๆ คำถามที่ถามมาไม่ได้เกี่ยวข้องเป็นเรื่องเดียวกันสักนิด 

 

"อื้อแดฮวีอมยิ้มเศร้าๆ ทั้งๆที่ตัวเองรักพี่ดงโฮมาตลอด แต่พี่ดงโฮดูจะไม่ได้รู้สึกอย่างเดียวกันเลยสักนิด 

'พี่ชายที่แสนดี' 

พี่ดงโฮคงยอมเป็นให้แค่นั้นสินะ ไม่รู้จะอยากเป็นไหมด้วยที่มีน้องชายขี้แยขี้บ่นแบบนี้ 

 

ตอนแดฮวีฮีทใครๆก็ได้กลิ่น พี่ดงโฮคงไปทำพันธะกับใครเขาไว้ล่ะมั้ง ถึงไม่ได้กลิ่นโอเมก้าคนอื่นแล้ว 

ไม่ได้กลิ่นของแดฮวี 

 

 

"ฝากด้วยดงโฮยิ้มกว้างยัดถุงของใกล้หมดอายุใส่มือแดฮวีถุงใหญ่อย่างเคย 

 

"พี่ดงโฮ แดฮวีไม่ใช่ถังขยะนะครับหน้าตาน้อยใจงอแง 

 

"ไม่อยากทิ้งอะ เสียดาย" 

"บ๊ายบายดงโฮโบกมือให้อย่างอารมณ์ดี 

 

แดฮวีเดินกลับบ้านพร้อมถุงขนมในมือ นอกจากพวกช็อกโกแลต อมยิ้ม ขนมหวาน ยังมีดอกไม้อีก 

 

หัวใจดวงน้อยๆของแดฮวีเจ็บปวดเพราะไม่เคยมีใครให้ของแบบนี้กับแดฮวีบ้างเลย 

 

'เพราะฉันขี้เหร่สินะ ถึงไม่มีใครรัก' 

 

เสียใจจนน้ำตาคลอก็หยิบช็อกโกแลตแท่งโตขึ้นมากัดอย่างเกรี้ยวกราด 

 

'ไม่มีใครรักแดฮวี แต่ของหวานจะอยู่กับเราเสมอ ฮื่อ' 

 

แดฮวีกอดถุงของหวานในมือด้วยความรัก ตั้งใจเดทกับของหวานในวันวาเลนไทน์ 

 



 

"อ๋าา" 

"นี่ลูกเหรอครับ" 

 

"ครับ ลูกสาวสองคนของเรา" 

"จารุณี กับ ปีใหม่ ครับ" 

 

ซองอุนยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นพี่จีซองเล่นกับเจ้าแมวตัวเมียสองตัวอย่างน่ารัก ดูไปดูมาเหมือนคุณแม่น้องแมวไม่มีผิด อยากจะอาสาเป็นคุณพ่อเลยเนี่ย...ถ้าคังแดเนียลไม่ชิงทำหน้าที่นั้นซะก่อน 

 

"นึกว่าลูก.. ที่เป็นคนน่ะครับ" 

 

"ไม่ใช่ครับ ผมโสด 

"มีก็แต่สองตัวนี้ล่ะครับจีซองยิ้มใจดีให้แมว จนซองอุนรู้สึกอิจฉา อยากสิงแมวชอบกล 

 

"ชอบหมาบ้างไหมครับ" 

 

"ก็ได้นะครับ น่ารักดี" 

 

"ครับ..." ซองอุนยิ้มเขินอยู่ในใจ มนุษย์หมาป่าคนนี้จะ'น่ารัก'พอไหมนะ 

คิดอย่างนั้นแล้วก็เขินอยู่คนเดียว 

 

ซองอุนตีซี้ลูกสาวของจีซองได้ไวพอสมควร ดูเหมือนๆคล้ายๆครอบครัวสุขสันต์อยู่เหมือนกัน 

 

 


 

"พี่ อ่านหนังสือถึงไหนแล้วควานลินถอดแว่นเพราะจะนอนแล้วแต่สไกป์กับพี่จีฮุนก่อน 

 

"อีกนานอะ นอนก่อนเลยจีฮุนวุ่นๆกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบ ชีวิตม.ปลายปี2เข้มข้นขึ้นทุกทีเพราะใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยเข้าไปทุกวัน 

 

"งั้นผมนอนนะ ฝันดีครับควานลินปิดไฟหลับทั้งที่ยังออนไลน์ จีฮุนมองกำลังใจยามที่เหนื่อยล้าจากการอ่านหนังสือแล้วยิ้มออกมา 

 

สุดท้าย 'ของใหม่ที่คุยกันว่าจะใช้ดันกลายเป็นหนังสือเล่มที่จีฮุนเพิ่งซื้อมาใหม่แทน ชีวิตเด็กมัธยมปลายปีสองก็แค่นี้ 

 

ยิ่งมองเด็กที่นอนหลับที่เห็นในหน้าจอ จีฮุนก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่มีกำลังใจดีแบบนี้





__________________________________________________________________________________

Talk - สเปวาเลนไทน์ที่ยกมาลงวันไวท์เดย์ค่ะ งงเด้

ลงไม่ทันเลยคิดว่าจะลบทิ้งดีไหมแต่เสียดาย

วันนี้หนุ่มรับรักกันไหมคะ บ้านเราไม่น่าจะมีวัฒนธรรมอะไรแบบนั้นเนอะ

อ่านให้สนุกค่ะ เฮะๆ  C:

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #47 Najpak0990 (@Najpak0990) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 20:40
    เราเข้า ncไม่ได้อ่าา
    #47
    2
    • #47-1 WannaBeUrBae (@WannaBeUrBae) (จากตอนที่ 12)
      6 กรกฎาคม 2561 / 23:23
      ชื่อตอนแค่ตัวเลขสองตัวค่ะ
      #47-1
  2. #34 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:01
    ชอบมาก แดฮวีนั้นคือความจริงลูก
    #34
    0