จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 10 : รับ-ส่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 มี.ค. 61

คังแดเนียลมาที่โรงเรียนบ่อยกว่าปกติมากจนผิดปกติ แต่ไม่มีใครสนใจความผิดปกตินั้น เหล่าแฟนคลับสาวๆต่างดีใจที่ชายหนุ่มมา ยามเมื่อได้เวลาว่างก็มักจะมาเฝ้าหน้าห้องเรียนเสมอ ซึ่งหนุ่มเท้าไฟนิสัยดีก็ส่งยิ้มมาให้บ้าง มินิฮาร์ทบ้าง เหล่าสาวๆเองก็ไม่เข้าไปก้าวก่ายในการเรียนในห้อง แต่เสียงกรี๊ดนี่ห้ามไม่ไหวจริงๆ 

 

"ทำไมช่วงนี้พี่มาโรงเรียนบ่อยจังจีฮุนถามพลางกินขนมที่แดเนียลเอามาให้ 

 

"อยากเรียนไง อยากเจอเพื่อน เก็บบรรยากาศโรงเรียน เต้นไว้ค่อยเต้นตอนมหา'ลัยอีกก็ได้แดเนียลตอบพลางแย่งกินขนมที่ตัวเองซื้อให้จีฮุนอีกที 

 

"จริงอ่ะน้องรหัสสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ 

"ถ้าอยากเล่าก็บอกผมนะ" 

 

แดเนียลนิ่งไปนิดหนึ่ง 

 

"อื้อน้องรหัสของเขามองคนเป็น และตัวเขาเองก็ถูกอ่านง่ายอยู่แล้ว แดเนียลดีใจที่จีฮุนยอมให้เขามีความลับในตอนนี้โดยไม่คาดคั้นอะไร 

 



 

"วันนี้ไม่ไปรับแฟนเหรอวะ" ควอนฮยอนบินรู้สึกงงหน่อยๆเพราะปกติสองคนนี้ตัวติดกันแทบจะสิง แต่ช่วงหลังๆมานี้ซองอูมีเวลาให้เพื่อนมากขึ้นจนผิดปกติ แถมแฟนยังไม่มาวีนอีก 

 

"มึงมีปัญหาไรกันป่ะเนี่ย" 

 

"...เปล่า" 

 

"เชื่อก็ซองอูแล้ว ถ้ากูให้คำปรึกษามึงได้ก็จะได้ช่วย" 

 

"..กูอยากเลิกกับแดนว่ะ" 

 

"เชี่ยไรมึงเนี่ย คบกันมาตั้งนาน ไมวะ" 

 

"กู.. กูไม่รักเขาแล้วซองอูหลบสายตา รู้สึกอยากเมา หรือบุหรี่สักมวนก็ได้ 

 

"โกหก มึงรักแดเนียลจะตาย"

"มีปัญหาไรมึงเล่ามาดิ๊"

"กูอยากใส่ใจ" 

 

ประโยคสุดท้ายทำเอาซองอูที่เกือบซึ้งรู้สึกคิดผิด ไอ้เราก็นึกว่าเป็นคนดีรักเพื่อน ที่แท้แค่อยากเผือก แต่จริงๆไอ้ฮยอนบินมันก็เป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด ถ้าเรื่องไม่ดีก็เรียกได้ว่าศีลเสมอกัน 

 

"คือทุกครั้ง กู..." 

 

"กู..." 

 

"ไม่เคยป้องกันเลยว่ะ..." 

 

"อ่าฮะ แล้ว?" 

 

"กูกลัว...เอดส์ซองอูพูดเบาๆ 

 

"มึงก็ป้องกันดิวะ ตรวจสุขภาพ เช็คๆเคลียร์ๆกันไป พวกมึงก็รักเดียวกันนี่ ถ้าไม่มีใครเป็น ไม่มีใครนอกใจ ก็ไม่น่าห่วงป่ะวะฮยอนบินตลกเพราะขำที่อยู่เพื่อนก็เครียดเรื่องนี้ขึ้นมา


"อะไรทำให้มึงคิดวะ หรือมึงคิดว่าน้องเขานอกใจ" 

 

"เปล่า"


"มึงจะเสนอตัวสอดแนมให้กูล่ะสิ เรียนครูยังไม่จบก็ไปโรงเรียนบ่อย อยากฝึกสอนนักเรียนคนไหนฮะ?" 

 

"ไม่ใช่นักเรียนเว้ย ครู" 

 

"ค่อยยังชั่ว นึกว่าต้องซื้อข้าวผัดโอเลี้ยงไปเยี่ยม พรากผู้เฒ่าค่อยสบายใจหน่อย" 

 

"ไม่ได้แก่ขนาดนั้นโว้ย!หน้าขาวของฮยอนบินแดงจัดเพราะความเขินอายจนซองอูตลก ยิ้มออกมาได้หลังจากที่หน้าเครียดมานานเพราะกังวล 

 

องซองอูได้แต่เข้าใจว่าตัวเขาคิดมากจนเกินไปเอง 

 



 

แดเนียลไม่ได้นั่งรถส่วนตัวที่แฟนคอยขับรับส่งเป็นประจำอีกต่อไปแล้ว ทุกวันนี้เขาต้องนั่งรถเมล์กลับเองคนเดียว อันที่จริงมันก็ปกติมากๆกับการไปไหนมาไหนคนเดียว

...แต่แดเนียลแค่ไม่ชิน

...แค่นั้น 

 

"แดเนียล!!" ฮยอนบินตะโกน หนุ่มมหาวิทยาลัยกวักมือเรียกให้นักเรียนหนุ่มม.ปลายเดินเข้ามาหา ส่วนตัวเองยืนพิงมอเตอร์ไซค์คันใหญ่คู่ใจจอดดักรออยู่หน้าโรงเรียน 

 

"ทะเลาะกับไอ้องเหรอ" 

 

"อือแดเนียลตอบอย่างสบายๆเพราะอายุของทั้งสองจริงๆแล้วใกล้เคียงกัน แต่ฮยอนบินได้เข้าเรียนเร็วจากการสอบเทียบเอา 

 

"เรื่อง?" ฮยอนบินซัก 

 

"มึงก็ไม่รู้เหรอ" 

 

"เอ้าไอ้นี่ แฟนมึงไหม แค่ไม่อยากเห็นคนทะเลาะกันว่ะ" 

 

"คือปกติก็มาอยู่แล้ว มีเรื่องเลยชวนกูคุยแดเนียลแซวแล้วหัวเราะ 

 

"แซวกูเหมือนแฟนมึงเลยครับ จริงๆกูไม่ได้อยากมา...แต่ใจสั่งมา" ฮยอนบินกำมือทุบอก ด้วยความคิดที่ว่าทำแบบนี้คูลมากแน่นอน

 

"เสี่ยว กูว่าเขาไม่ชอบมึงหรอก" 

 

"นี่เพื่อนไง ให้กำลังใจกูกันหน่อยก็ไม่ได้" 

 

"ท้อละ?" 

 

"เปล่า กูจะพิสูจน์ให้พวกมึงเห็นว่ากูจริงจังแดเนียลหัวเราะจนตาปิด เพื่อนคนนี้ถึงจะเด๋อๆแต่ก็เป็นคนที่เรียกรอยยิ้มจากการที่มันเด๋อนี่ล่ะ แดเนียลหัวเราะครั้งแรกในรอบหลายวัน ไม่ต่างกับซองอู 

 

"ช่วงนี้พี่ซองอูมีความสุขดีไหม" 

 

"พวกมึงสองคนก็มีความสุขกับการแซวกูทั้งคู่อะครับ กูจะเลิกคบพวกมึงแล้วว" 

 

แดเนียลฟังจบก็หัวเราะเบาๆอีก พี่ซองอูมีความสุขดี และเรายังคงมีความสุขในเรื่องเดียวกัน 

 

"ไปน้อง พี่ไปส่งหมวกกันน็อคโยนให้แดเนียลโดยไม่ทันตั้งตัวแต่เจ้าตัวก็รับได้แม่น รับมาได้ก็ครอบหัว ขาวาดคร่อมมอเตอร์ไซค์ซ้อนท้ายเพื่อน 

 

"รับส่งแค่ช่วงพวกมึงทะเลาะกันนะ" 

 

ฮยอนบินบิดมอเตอร์ไซค์ซิ่งออกไป 

 



 

"พี่ดงโ--..." พูดไม่ทันจบ รามยอนรสเผ็ดก็ถูกยื่นมาให้ตรงหน้า แดฮวีทำหน้าไม่พอใจอยู่หน่อยๆ 

 

"ตู้น้ำร้อน" คังดงโฮชี้นิ้วตรงไปยังตู้น้ำร้อนที่ไม่ได้ห่างจากเคาน์เตอร์คิดเงินมากนัก 

 

"ผมแค่อยากซื้อขนม" 

 

"ก็หยิบสิ แต่กินข้าวด้วย" 

 

"แต่นี่มันรามยอนนะครับ ขนมก็ไม่ใช่ ข้าวก็ไม่ใช่แดฮวียิ้มแต่ก็ต้องเจื่อนลงเพราะดงโฮไม่ขำด้วย 

 

แดฮวีเดินตรงไปใส่น้ำร้อนลงถ้วยรามยอนอย่างว่าง่าย แต่จริงๆก็แอบบ่น ไม่เข้าใจว่ามาซื้อขนมทำไมได้รามยอน แถมตัวเองยังมาจะใส่น้ำร้อนทำไมก็ไม่รู้ 

 

เดินมาเคาน์เตอร์จะวางถ้วยบะหมี่ไว้ก่อนก็ไม่ได้ไปไหนเพราะขนมถุงใหญ่วางตั้งอยู่ 

 

"เอาไปกินให้หน่อย มันจะหมดอายุ" 

 

"โห พี่ดงโฮ แดฮวีไม่ใช่ถังขยะนะครับ" 

 

"บอกว่าจะหมดอายุ แปลว่ายัง" 

 

แดฮวีขัดได้เสียเมื่อไหร่ พยักหน้าแล้วก็ยอมรับขนมมาแต่โดยดี 

 

"15 บาท" 

 

"ค่าขนมอะครับ" 

 

"บอกว่ามันจะหมดอายุ ของจะหมดอายุจะขายได้ไงดงโฮเริ่มฉุนเฉียว หน้าเริ่มเหวี่ยงจนแดฮวีเริ่มใจแป้ว 

 

"ครับแดฮวีได้แต่รับคำแบบไม่รู้จะพูดอะไร ตอนนี้อยากวางเงินทิ้งไว้ 15 บาทถือบะหมี่วิ่งหนีไปมากๆ 

 

สำหรับแดฮวีพี่ดงโฮดูน่ากลัวมากๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไมต้องมาซื้อของร้านนี้ทุกที เพราะใกล้โรงเรียนล่ะมั้ง?

 

มือแดฮวีแอบสั่นน้อยๆตอนส่งตังค์ให้พี่ดงโฮ ทั้งที่การซื้อขายก็เป็นไปอย่างค่อนข้างปกติ 

 

"เดี๋ยว!" 

 

แดฮวีสะดุ้งโหยงตอนจะเดินออกจากร้าน น้ำร้อนในถ้วยบะหมี่กระฉอกจนน่ากลัวจะหก

 

หน้าดุมองเด็กเด๋อๆที่มัวแต่กลัวเจ้าของร้านจนไร้สติ มือน้อยๆถูกคว้าขึ้นมายัดถุงใหญ่ใส่อย่างรุนแรง ไม่มีคำพูดคำจาอะไร ดงโฮก็เดินกลับไปเฝ้าร้านตามเดิม 


'นึกว่าอะไร ลืมขนมนี่เอง' แดฮวีถอนหายใจโล่งอกเดินไกลจากร้านชำออกไป

 



 

"จินยองเคยทำงานพิเศษด้วยเหรอควานลินถามขณะที่เดินไปทางเดียวกับจินยอง คนหนึ่งจะเดินไปป้ายรถเมล์ใกล้ๆ อีกคนหนึ่งจะไปทำงานพิเศษที่ร้านนมที่อยู่ใกล้บ้านใกล้โรงเรียน ร้านเองก็ปิดค่ำไม่ใช่ดึก ควานลินจึงทำงานนี้ได้โดยไม่ถูกเป็นห่วงมากนัก นอกจากพัคจีฮุนที่พอรู้ก็อยากจะมารับที่ร้าน เดินไปส่งบ้านตอนดึกก็ไม่มีใครโอเวอร์อีก ลองจีฮุนมาค่ำมืดควานลินเองนี่ล่ะที่จะห่วง ห่วงกันไปห่วงกันมาไม่ต้องทำอะไรพอดี 

 

"ใช่ บาร์น่ะ" 

 

"โฮสต์เลยป่ะควานลินแซว 

 

จินยองมองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีใครที่รู้จักแถวนั้นอีกก็พยักหน้า 

 

ควานลินตาโตด้วยความตกใจแต่ก็ว้าว พอจินยองอธิบายว่าแค่ไปล้างจาน ถูร้าน ยกน้ำแข็งเฉยๆ ควานลินก็หัวเราะเพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะไปรับแขกอยู่แล้ว 

 

 

ในที่สุดก็เดินมาถึงร้านที่ควานลินทำงานอยู่ ห้องกระจกพื้นที่ไม่มากนักติดแอร์ ตกแต่งด้วยแนวเอิร์ธโทน เฟอร์นิเจอร์ไม้ ข้าวของสีเบจถูกจัดวางอย่างพอดี ประดับด้วยต้นไม้ต้นเล็กๆจำพวกกระบองเพชรและสวนขวดสวนโหล ทำให้ดูเป็นคาเฟ่เล็กๆอบอุ่น แต่เหตุเพราะเกรงใจถ้าเข้าไปแล้วเพื่อนจะบริการจินยองเลยไม่ได้เข้านั่ง เพียงแค่ยืนส่งหน้าร้านแล้วแยกกัน

 

"พี่ขอไปส่งบ้านได้ไหมมินฮยอนยืนดักอยู่หน้าร้าน พิงรถเก๋งสีขาวสะอาดเอี่ยมที่จอดอยู่ เปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้นั่ง 

 

"ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ" 

 

มินฮยอนเก็บมือที่เปิดประตูเข้ามากอดอก 

 

"จะเข้ามานั่งเองหรือให้พี่อุ้มครับ" 

 

"ครูมินฮยอน" 

 

"นอกโรงเรียนแล้วคิ้วเข้มเพราะเขียนมาดีขมวดเป็นปม 

 

"แต่ใกล้มากครับ" 

 

"ขึ้นรถ ..ก่อนที่ใครจะมาเห็น" 

 

จินยองรีบวิ่งขึ้นรถเพราะไม่อยากให้ใครเห็น มินฮยอนรีบวิ่งไปที่นั่งคนขับเพื่อขับรถ 

 

ลอบส่งยิ้มให้ควานลินที่ยืนส่งยิ้มให้จากในร้าน 

 



 

ทันทีที่รถวิ่งเข้าใกล้หน้าบ้านจินยองก็ปลดเข็มขัดนิรภัยทันทีเพราะอยากรีบลง แม้ของมินฮยอนจะปลดง่ายดายเพราะใช้งานบ่อยแต่ฝั่งข้างคนข้างคนขับกลับไม่เป็นเช่นนั้น ความเข็มขัดนิรภัยทำให้มันถูกปลดออกอย่างไม่ง่ายนัก 

 

มือใหญ่เข้าสัมผัสมือเล็กอย่างจงใจ ทำท่าทีว่าจะช่วยกดปลดเข็มขัดนิรภัยให้ทั้งที่ใจจริงก็อยากจับมือนั่นแหละ 

 

ความพยายามช่วยดึงสายออกให้พ้นตัวโดยไม่จำเป็นทำให้ได้วาดแขนมาพาดจนเกือบโอบร่างเล็ก...นิดๆหน่อยๆก็ไม่ยอมให้เสียโอกาส จริงๆเรียกว่า'ฉวยโอกาส'ยังได้ 

 

 

"ขอบคุณที่มาส่งที่บ้านนะครับจินยองพูดจบก็จะปิดประตูรถ 

 

"พี่มาส่งทุกวันได้ไหม ไม่อยากให้หนูกลับเอง" 

 

"ผมกลับเองได้ครับ ขอบคุณ"

"คนจะได้ไม่ลือกันเสียหายด้วย ขอบคุณอีกทีนะครับ" 

 

ประตูรถถูกปิดลง มินฮยอนมองจินยองที่เดินเข้าบ้านจนคนตัวเล็กหายเข้าไปตัวบ้านแล้วค่อยขับรถออกไป  



ระหว่างที่รอรถติดตามประสากรุงเทพฯ มินฮยอนคิดฟุ้งซ่านถึงเรื่องของเขากับจินยอง 'ความสัมพันธ์ของครูโอเมก้ากับนักเรียนอัลฟ่าทุกอย่างมันผิดไปหมด สถานะความเป็นครูศิษย์ เวลา อายุ ไหนจะเรื่องเพศรองที่ตามมาด้วยปัญหามากมาย อันที่จริง โอเมก้าอย่างมินฮยอนไม่กล้าจะแน่ใจด้วยซ้ำว่าจินยองจะมีตัวเขาเองเป็นโอเมก้าคนเดียว

 

เรื่องเดียวที่มินฮยอนมั่นใจในตอนนี้

หัวใจของฮวังมินฮยอนเป็นของแพจินยองไปทั้งดวงซะแล้ว





__________________________________________________________________________________

Talk - มาช้าค่ะ ยอมรับผิดแต่โดยดี

จริงๆเรื่องนี้ตั้งใจจะเขียน OS 10 หน้าจบค่ะ

แต่ตอนที่ 10 นี่ประมาณครึ่งเรื่อง เลยๆมาหน่อย ซะงั้นค่ะ~

ขอบคุณทุกวิว&คอมเมนต์เสมอ เจอกันตอนหน้าค่ะ!


ปล. น่าจะแอบดองสเปวาเลนไทน์แล้วค่ะ ไม่เนียนเหรอ แย่จัง... ʕ·ᴥ· ʔ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #50 bbamez99 (@bbamez99) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 07:37
    ชอบมากๆเลยค่ะ ฮรือ
    #50
    1
    • #50-1 WannaBeUrBae (@WannaBeUrBae) (จากตอนที่ 10)
      17 กรกฎาคม 2561 / 01:33
      ดีใจที่ชอบค่ะ ʕ♡˙ᴥ˙♡ʔ
      #50-1