จินยองโอเมก้า [End]

ตอนที่ 1 : โรงเรียนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    22 พ.ค. 61

*คำเตือน*


เรื่องนี้เป็น

mental นยอนดีพ

physical ดีพนยอน

หากไม่ถูกใจกรูณากดออก

คู่อื่นปกติจ้า



เปิดม.4เทอม2แล้ว แพจินยองเดินเข้าห้องเรียนโดยมีสายตาจับจ้องผู้มาใหม่ ใช่ เข้าเป็นนักเรียนที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เอาตอนนี้ โดยปกติแล้วไม่มีใครเขาย้ายโรงเรียนเอาตอนกลางเทอมแบบนี้หรอกนอกจากพวกเด็กมีปัญหา เข้าโรงเรียนนี้ ออกโรงเรียนนั้น แพจินยองเองก็นับว่ามีปัญหาเหมือนกันจึงได้ย้ายโรงเรียนมาอย่างนี้ แต่เพราะว่าครอบครัวย้ายที่อยู่มาให้ใกล้ที่ทำงานมากขึ้นหรอก เขาจึงได้ย้ายโรงเรียนตามมาก็เท่านั้น ใช่ว่ามีเรื่องเสียหายจนต้องย้ายโรงเรียนเสียหน่อย 

 

เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นทั่วไป จินยองพยายามไม่ใส่ใจ เร่งสับขาไปยังเก้าอี้ว่างหลังสุดห้องที่ตั้งอย่างโดดเดี่ยวอยู่ริมหน้าต่าง มือคว้าหูฟังขึ้นมาใส่โดยไม่ได้เสียบเข้ากับโทรศัพท์ เขาแค่ไม่ต้องการได้ยินอะไร ไม่อยากคุยกับใคร 

 

 

"หนู หนูจินยองค่อยๆลืมตาขึ้น มองซ้ายมองขวาก็เห็นว่าตัวนอนอยู่ในห้องเพียงลำพัง ไม่สิ ยังมีคนตรงหน้าอีกหนึ่งคน 

 

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสมส่วน ใบหน้าที่หล่อเหลาจนนึกไปว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ คนเราจะดูสมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้อย่างไร...แต่จินยองก็ต้องหลุดจากภวังค์เมื่อเสียงเรียกดังขึ้นอีก 

 

"หนูครับ ตื่นได้แล้ว เวลาเข้าแถวแล้วเสียงละมุนเรียก ได้ยินเสียงปลุกแบบนี้ยิ่งน่านอนเข้าไปใหญ่ 

 

"อ่าครับจินยองเกาหัวงงๆแล้วเดินลงจากตึกไปเข้าแถวทั้งที่ยังง่วงงุนอยู่ มือปิดปากหาวหวอดไปเกือบตลอดทาง 

 

"ครูคร้าบบ ส่งงานนน" เสียงร่าเริงดังขึ้นใกล้ๆ จินยองแทบตัวปลิวไปเพราะงัวเงียจนทรงตัวลำบากแถมยังโดนชนเข้าให้อีก 

 

"อ๊ะ ขอโทษนะเจ้าของน้ำเสียงร่าเริงก้มหัวให้เล็กน้อยแล้วรีบเดินกึ่งวิ่งไปหาครูที่เพิ่งปลุกเขาในห้องเพื่อส่งงาน...ในวันเปิดเทอมเนี่ยนะ?


จินยองไม่ได้ใส่ใจเพราะไม่ใชเรื่องของตัว เดินสะลึมสะลือไปตลอดทาง



 

 

ครูหนุ่มรอจนปลอดคน เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ก็รีบวิ่งไปปิดหน้าต่างทุกบานให้สนิท ล็อคประตูหน้าหลังให้แน่นหนา เหงื่อกาฬไหลโซมกายจนน่ากลัว ร่างสูงที่ยืนอยู่ทรุดลงไปกองอยู่กับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ก็กระตุกสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ปากอ้ารับอากาศเข้าปอดอย่างหิวกระหาย 

 

ครั้นทรงตัวลุกขึ้นได้ ขายาวก็ก้าวย่างอย่างช้าๆเข้าไปหาเก้าอี้ตัวที่นักเรียนหนุ่มนั่งอยู่เมื่อครู่ ครูหนุ่มนั่งลงแล้วสูดอากาศที่มีกลิ่นเจ้าของเก้าอี้เข้าเต็มปอด กลิ่นหอมเย้ายวนจางๆแต่ทำเขาแทบอดใจไม่อยู่ ตาเรียวลืมขึ้น เผยให้เห็นดวงตาประกายสีชมพูตามสัญชาตญาณอย่างควบคุมไม่ได้ แขนยาววางพาดเข้ากับโต๊ะเพื่อหนุนนอน จมูกและปากยังคงสูดกลิ่นเข้าเต็มปอดอย่างหื่นกระหาย 

 

เมื่อกี้ไม่น่าเลย ทั้งที่อยู่ด้วยกันสองคนแล้วแท้ๆ เขาไม่น่าหักห้ามใจของตัวเองเลย 

 



 

จินยองเดินเข้าห้องมาอย่างงงๆ ประตูหน้าต่างถูกปิดไว้สนิท เขาเพิ่งเห็นเพื่อนที่มาถึงก่อนหน้าไม่เท่าไหร่เปิดประตูแล้วมองเขาอย่างคาดโทษที่ต้องเปิดหน้าต่างทุกบานใหม่หมด ถึงเขาจะลงจากห้องเป็นคนสุดท้ายใช่ว่าเขาทำที่ไหนล่ะ 

 

"เด็กใหม่ เปิดหน้าต่างสิจินยองพยักหน้าแล้วเปิดหน้าต่างออก แสงสว่างสดใสน่ะดีจะตาย 

 

"นึกว่าเป็นแวมไพร์ซะอีก ปิดห้องซะมืด" 

"นึกว่าโดนแดดแล้วจะร้อนซะอีก" 

 

เสียงนินทาที่คาดการณ์ไปต่างๆนานา เสียงหัวเราะคิกคัก ทำให้จินยองรู้สึกหงุดหงิด มือคว้าหูฟังมาเสียบเข้ากับหูแบบเดิม เขาไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น 

 

แต่เพราะประสาทสัมผัสหนึ่งถูกปิดการใช้งานไป ประสาทสัมผัสอื่นก็ยิ่งมีประสิทธิภาพดีขึ้น กลิ่นหอมที่บัดนี้ได้จางลงไปแล้ว กลิ่นพีชอ่อนจางกระตุ้นประสาทรับกลิ่นของจินยองจนตื่นตัวไปทั้งร่าง กลิ่มหอมบางเบาแต่กลับให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ในขณะเดียวกันก็เพิ่มเรี่ยวแรงอย่างประหลาด จินยองค่อยๆหายใจเข้าทีละนิดราวกับกลัวว่ากลิ่นนี้จะหายจางไป ริมฝีปากเหยียดยิ้มน้อยๆอย่างมีความสุขเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก้าวเข้าโรงเรียนนี้มา 

 


 

หมดพัก 15 นาทีแล้ว แพจินยองยังคงใช้ชีวิตอย่างสันโดษที่เก้าอี้โดดเดี่ยวริมหน้าต่าง นอกจากประโยคให้เปิดหน้าต่างเมื่อเช้าก็ไม่มีใครสนทนากับเขาอีกเลย 

 

"นักเรียนทำความเคารพเสียงที่ลอดเข้ามาทำให้จินยองหันไปไหว้ครูคนใหม่ที่เดินเข้ามา ช่วงที่ก้มหน้าก็ลอบถอดหูฟังไปด้วย 

 

"สวัสดีครับเสียงนุ่มคุ้นหูดังขึ้น จินยองเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับครูคนเมื่อเช้าที่เรียกเขาไปเข้าแถว หมอนี่แน่ๆที่ปิดประตูหน้าต่างจนหมดจนเพื่อนร่วมห้องเข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนทำ 

 

ชื่อ ฮวังมินฮยอน ถูกเขียนขึ้นบนกระดานอย่างบรรจง นอกจากรูปร่างที่สมส่วน ใบหน้าที่หล่อเหลา ลายมือก็ยังงดงาม นักเรียนหญิงในห้องส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดอย่างห้ามไม่อยู่แม้จะเรียนกับครูคนเดิมมาเทอมหนึ่งแล้ว 

 

"มีนักเรียนใหม่เข้ามา แพจินยอง คนไหนครับจินยองยกมือเป็นครั้งที่3ของวัน ในเมื่อครูที่เข้าก็เอาแต่ถามแบบนี้กันทุกคนจนเขาอยากทำป้าย 'นักเรียนใหม่แขวนคอเสียให้รู้แล้วรู้รอด 

 

ครูมินฮยอนหันมาเห็นแล้วพยักหน้า จินยองจึงเอามือลง 

"เพื่อนๆช่วยเพื่อนใหม่กันหน่อยนะ เพื่อนกัน จะได้เรียนไปพร้อมกัน" 

 

"ค่าาานักเรียนหญิงพร้อมใจกันตอบกันเกือบทั้งห้อง จินยองแอบพ่นลมหายใจ เฮอะ ก็แค่พูดกันไปอย่างนั้น ตั้งแต่เริ่มวันจนตอนนี้ไม่มีใครคุยกับเขาสักคน

 

ครูมินฮยอนยิ้มให้นักเรียนใหม่ที่นั่งอย่างโดดเดี่ยว แต่ก็กลับไม่ได้รับความสนใจ


วิชาชีววิทยาถูกถ่ายทอดความรู้อย่างตั้งใจและชำนาญ ฮวังมินฮยอนตั้งใจจะเป็นครูที่ถ่ายทอดความรู้ให้ดี และลูกศิษย์ไม่เกรงกลัว เพื่อให้การสอนของเขามีประสิทธิภาพที่สุด ในระหว่างการให้ความรู้ หากมีการถามตอบจึงถูกเกรียนโดยนักเรียนชายบ้างบางครั้ง และถูกแซวจากนักเรียนหญิงในบางที แต่ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะนักเรียนมีส่วนร่วมและสนุกไปกับการเรียน ที่สำคัญคือรับรู้และเข้าใจเนื้อหาที่เขาสอนก็พอแล้ว 

 

"ครั้งหน้าเราจะมาเรียนเรื่องของฟีโรโมนกัน ในห้องนี้ใครรู้เพศรองตัวเองแล้วบ้างมีเด็กยกมือขึ้นประปราย เมื่อถูกถามก็บอกว่าตัวเองเป็นอัลฟ่า เบต้า โอเมก้า คละกันไป จินยองเพิ่งสังเกตเพื่อนบางคนที่ใส่ผ้าพันคอมาโรงเรียน เขานึกว่าเป็นเพราะอากาศหนาวเสียอีก 

 

เมื่อใครตอบว่าเป็นอัลฟ่า จะเกิดเสียงฮือฮาขึ้นด้วยความชื่นชมและอิจฉา คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเป็นโอเมก้านั้นสังเกตได้จากตาที่แดงก่ำและบวมเป่ง แสดงถึงการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก 

 

"ไม่เป็นไรนะคะคนดี ก็โอเมก้าก็ดีออกนะคะครูมินฮยอนลูบหัวนักเรียนหญิงที่กำลังสะอึกสะอื้นเบาๆอย่างอ่อนโยน เพราะเสียใจหลังจากที่เพิ่งแสดงตัวให้เพื่อนรู้ว่าเป็นโอเมก้าไป แต่บางทีการเป็นโอเมก้าอย่างนี้มันอาจจะดีก็ได้ หล่อนแอบส่งยิ้มเย้ยไปยังเพื่อนอัลฟ่าเบต้าที่ไม่รับการปลอบโยนจากครูมินฮยอนสุดหล่อแบบนี้ แน่นอนว่าเพื่อนๆของเจ้าหล่อนอิจฉาเป็นอย่างมาก โอเมก้ามักถูกตีค่าให้น่าสงสารเกินจำเป็น ทั้งๆที่อ้างเรื่องความเท่าเทียม แต่โอเมก้าก็ยังน่าสงสาร และอัลฟ่าก็ยังน่าอิจฉาอยู่เสมอ ทั้งที่ความเป็นจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป 

 

แพจินยองอยากเรียนเรื่องฟีโรโมนและเพศรองเต็มแก่ ช่วงวัยอายุ 17 ปีเป็นเวลาพอดิบพอดีที่เขาจะมีเพศรอง นี่ก็เลยวันเกิดอายุ 17 มาก็พักใหญ่แต่เพศรองก็ยังไม่ปรากฏ อายุสิบปลายๆเป็นช่วงที่ต้องเฝ้าระวังอยู่เสมอเพราะอาจฮีทหรือรัทขึ้นมากะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือน ใจได้แต่นึกภาวนาให้ตัวเองเป็นอัลฟ่า มือเล็กล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงข้างขวาไปเขี่ยโชคเกอร์เล่นอย่างไร้สติ ในกระเป๋ามีทั้งโชคเกอร์และยาระงับอาการฮีทอยู่พร้อมเผื่อฉุกเฉิน เพศรองของเขาจะเป็นอะไร? 





__________________________________________________________________________________

Talk - omegaverseเรื่องแรกเลยค่ะ ช่วงนี้อ่านเยอะเลยเขียนเองสักเรื่อง

เรือเล็กควรออกจากฝั่งค่ะ โมเมนต์เยอะมากแต่ฟิคไม่เยอะตามเลยเบนมาสายผลิตซะเอง เฮะๆ

คอมเมนต์ให้หน่อยนะคะ อ่านแล้วเป็นไงบ้าง

หรือทวิต #จินยองโอเมก้า ค่ะ อยากเห็นคนหวีดแท็กฟิคเราบ้าง เฮะๆ  C:

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

55 ความคิดเห็น

  1. #55 WANNABEMYBABE (@WANNABEMYBABE) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 18:14
    นว้องงง เอ็นดูอ่ะ
    #55
    0
  2. #52 rainbow....* (@BluefreezZy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 20:18
    อาจารย์ .... ทำใจดีๆไว้นะคะ ไม่กินน้อง
    #52
    0
  3. #36 apan11 (@oan093) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 16:27
    พี่มินฮยอนต้องคิดอะไรกันจินยองแนๆ
    #36
    0
  4. #33 Earngkyj (@Earngkyj) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:40
    มินฮยอนแอบน่ากลัว จินยองหนูลูกกกกกก
    #33
    0
  5. #29 NDX89510 (@NDX89510) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:33
    จินยองตาใสๆของแม่
    #29
    0
  6. #22 oohhsehun (@oohhsehun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 16:23
    ความนุ่นนวลของมินฮยอนนั้นช่างน่ากลัว
    #22
    0
  7. #16 -Neem- (@minameena) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 13:03
    ชอบมากเลยแนวนี้คู่นี้อีก ความสับสนของน้องใส่ซื่อมากด้วย ติดตามนะคะ
    #16
    0
  8. #8 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 14:02
    ฮืออชอบแนวนี้มากอ่านเยอะแต่ไม่ค่อยเจอที่เป็นนยอนดีพเลย ขอบคุณที่แต่งนะคะ น้องจะเป็นอะไรแต่ดูแลโอเมก้าแน่เลยยยย
    #8
    0
  9. #3 likeachild (@bubblyblue) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 20:47
    น้องแพพพพพพพ หนูเป็นโอเมก้าใช่มั้ยลูก
    #3
    0
  10. #1 creamnoey00 (@creamnoey00) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 11:34
    รอเด้อออ
    #1
    0