[ FIC NCT ] My BaBy #JohnYong #เหมียวของจอห์นนี่

ตอนที่ 9 : My BaBy : #8 (NC)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 855
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 พ.ย. 59

My BaBy..

#JohnYong

#8

ค่ำคืนของอีกวันก็มาถึง...คืนนี้เป็นคืนที่แทยงจะไปถ่ายแบบให้ฮันซล อีกไม่นานฮันซลจะมารับทั้งคู่ เขามาพร้อมกับอันตรายที่ทั้งสองคนก็ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองด้วยซ้ำ.........

           

            “ทำไมรู้สึกไม่ดีอย่างนี้นะ......” แทยงพูดออกมา เขารู้สึกแปลกๆ มันครั้งแรกที่ความรู้สึกนี้เข้ามาตอนที่เขาอยู่ที่โลกมนุษย์เลยก็ว่าได้ ความรู้สึกราวกับว่ามันกำลังจะยื้อให้แทยงไม่ให้ออกไปไหนในคืนนี้

            “แทยง...เป็นอะไรรึเปล่า ฉันเลื่อนนัดฮันซลคืนนี้ออกไปก่อนก็ได้นะ” จอห์นนี่เดินเข้ามาหาแทยงและสบตากับเขา สายตาของแทยงดูเหมือนมีอะไรกังวลใจอยู่ไม่น้อยเลย ทั้งๆที่แทยงพยายามจะปกปิดมันไม่ให้อีกคนดูออก เพราะเขากลัวจอห์นนี่จะรู้สึกไม่ดีไปด้วย แต่มันก็ไม่ได้ผล..

            “ฉันไม่เป็นไรหรอกจอห์นนี่....ขอแค่คืนนี้นายอย่าห่างฉันได้มั้ย”

            “ได้สิ...ฉันไม่เคยจะห่างนายไปไหนอยู่แล้วแทยง...”

.

.

.

ไม่นานเสียงบีบแตรรถก็ดังอยู่ด้านนอก.......ฮันซลมาแล้วสินะ ทั้งคู่ออกไปหาฮันซลและนั่งรถหรูของฮันซลออกไปที่สตูดิโอของเขา ระหว่างทางดูเงียบเกินไปจนยูตะที่มากับฮันซลด้วยต้องพูดขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศนี้ เขาไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ฮันซลคิดจะทำเลยแม่แต่น้อย แม้แต่คำพูดของยูตะเองยังห้ามอะไรฮันซลไม่ได้เลย

 

            “ถ่ายแบบกลางคืน.....คงได้บรรยากาศอีกแบบนึงเนอะฮันซล เราไม่เคยถ่ายกันเวลานี้เลย ^^” ยูตะพูด

            “นั่นสินะ.....ประสบการณ์ใหม่ของเราไงยูตะ แต่ยังไงวันนี้ก็ขอบใจนายสองคนด้วยนะ โดยเฉพาะนายแทยง” ฮันซลพูด

           

            “นี่ฮันซล หยุดส่งสายตาแบบนั้นมาทางแฟนฉันได้แล้วนะ ขับรถไปสิวะ....” จอห์นนี่ไม่ได้หมายถึงสายตาที่หวานหรืออะไรทำนองนั้น แต่เขาหมายถึงสายตาที่นิ่งๆที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลยต่างหาก

            “ฮันซลยังไม่ส่งสายตาแบบไหนมาเลยนะจอห์นนี่...”

            “นายไม่สังเกตมันมากกว่า” จอห์นนี่พูดพร้อมกับโอบไหล่ของแทยงและขยับเข้าไปใกล้แทยงกว่าเดิม

            “หวงกันเหลือเกินนะ หึ”

            “นายเป็นอะไรรึเปล่าฮันซล สายตากับคำพูดนายแปลกๆไปนะ” จอห์นนี่พูด

            “เปล่านี่ ฉันคงเครียดกับเรื่องงานถ่ายแบบมั้ง.....โทษทีถ้าทำให้นายรู้สึกแบบนั้น” ฮันซลพูดและพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นฮันซลคนเดิม

 

 

            “ยูตะ ถ่ายแบบใช้เวลานานรึเปล่า” แทยงถาม  เมื่อถึงสตูดิโอของฮันซล และยูตะก็พาเขามาที่ห้องแต่งตัว

            “ไม่นานหรอกแทยง และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อยู่ใกล้จอห์นนี่ไว้นะ ฉัน......” ยูตะกำลังจะบอกสิ่งสำคัญกับแทยงแต่ฮันซลเข้ามาขัดจังหวะพอดี

            “ยูตะ พาแทยงออกมาได้แล้ว นายคงไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้หรอกจริงมั้ย.....แทยง”

 

            ทำไมสองคนนี้พูดดูน่าสงสัยแบบนี้กันล่ะ... แทยงคิด และเหมือนเขาจะมีความรู้สึกว่าเคยเจอสองคนนี้จากที่ไหน เพราะวันที่เจอกันครั้งแรกในคลับ แทยงมองหน้าสองคนนี้ไม่ชัดเจนเท่าไหร่นักและลืมนึกถึงเรื่องนี้ไป และมันก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะฮันซลคนนั้นได้ตายไปด้วยน้ำมือของเออร์ริซ่าไปแล้ว

            “ไม่มีอะไรหรอก ฉันคงคิดมากไป มันจะเป็นคนเดียวกันได้ยังไง”  แทยงหยุดความคิดตัวเองไว้ตรงนั้น และเดินตามยูตะออกไป

 

ในคืนนี้ แทยงอยู่ในชุดเชิ้ตสีเทาคอวีลึกเผยเห็นหน้าอก กระดุมเม็ดแรกอยู่ตรงกลางอกแทยงเลยเห็นจะได้ ใบหน้าของเขาถูกแต่งแต้มให้ดูน่ามองกว่าเดิมหลายเท่า ทุกสายตาในสตูดิโอต่างมองไปที่แทยง แต่ทว่าไม่มีสายตาไหนดูหลงใหลและอยากจะครอบครองแทยงได้เท่าสายตาของจอห์นนี่อีกแล้ว.....จอห์นนี่ได้แต่ภาวนาให้งานเสร็จเร็วๆ เขาอยากจะพาแทยงกลับบ้านใจจะขาด

และดูเหมือนว่างานถ่ายแบบเป็นไปอย่างรวดเร็วตามคำภาวนาของจอห์นนี่ แต่ว่ามันก็ไม่ง่ายขนาดนั้น เพราะจุดประสงค์หลักที่ฮันซลให้แทยงมาที่นี่ยังไม่ลุล่วง

 

            “ทำไมถึงรีบกลับเร็วขนาดนั้นล่ะ? พวกนายมีอะไรปิดบังอยู่งั้นหรอ” ฮันซลพูดออกมา ก่อนที่แทยงกำลังจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดิมที่ใส่มา เขาให้คนอื่นที่ไม่เกี่ยวกลับไปหมดแล้ว ทำให้ในห้องเหลือแค่ ฮันซล ยูตะ จอห์นนี่ และแทยงเท่านั้น

            “ปิดบังอะไรหรอ ก็งานถ่ายแบบเสร็จแล้ว เราก็ควรจะกลับได้แล้วนี่ฮันซล” แทยงบอก

            “ทำไมล่ะ กลัวฉันเห็นตอนนายกลายร่างงั้นสิ.......อาร์กัส”

            “นาย......”

            “ฉันฮันซลไง นายจำฉันไม่ได้หรอ....เสียใจจัง”

            “มะ...ไม่จริง” แทยงถอยไปหาจอห์นนี่และจับแขนของเขาเอาไว้แน่น แทยงดูหวาดกลัวผู้ชายคนนี้ เขาตัวสั่นไปหมดและคิดว่าน่าจะเชื่อลางสังหรณ์ก่อนหน้านี้

            “จริงสิ ฉันยังไม่ตายหรอก เออร์ริซ่าฝีมือด้อยไปน่ะ ผิดหวังซินะ...” ฮันซลเดินเข้ามาใกล้แทยง

 

            “นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ไงฮันซล นายเป็นใคร!” จอห์นนี่พูด และให้แทยงหลบไปอยู่ข้างหลังเขา ทำไมฮันซลตอนนี้ไม่เหมือนคนที่จอห์นนี่เคยรู้จัก

 

            “ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนายจอห์นนี่ แต่สิ่งที่นายต้องทำคือส่งแทยงมาให้ฉัน!

 

            “นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันแบบนี้วะฮันซล!

 

            “ฉันแค่ขอนายดีๆ อย่าให้ฉันต้องฆ่านายด้วยเลยจอห์นนี่ นายไม่ได้อยู่ในเกมส์ที่ฉันกำหนด.....เพราะฉะนั้นส่งแทยงมา”

            “พลั่ก!!!!” จอห์นนี่ถีบฮันซลอย่างเต็มแรง ทันทีที่เขาย่างเข้ามาใกล้แค่หนึ่งก้าวเท่านั้น

 

            “อย่า! มา! ยุ่ง! กับ! แฟน! ฉัน!” จอห์นนี่ชี้หน้าและตะคอกใส่ฮันซล เขาพยายามจะเก็บอารมณ์ ไม่ให้เดือดไปมากกว่านี้

            “โถ่เว้ย!!!!” ฮันซลสบถออกมา

            “ฮันซลหยุดเถอะ อย่าให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้เลย” ยูตะขอร้อง

            “ถอยไปยูตะ!!!!” ฮันซลผลักยูตะออกไป เขาดึงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากรองเท้าและตรงไปหาจอห์นนี่ แต่อีกคนไหวตัวทัน จอห์นนี่เตะมีดที่อยู่ในมือเขาออกไปได้ แต่การต่อสู้ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

 

            “อ๊ากกก!!!!!” สุดท้ายคนที่ฝึกทักษะการต่อสู้มาอย่างดีก็ได้ชัยชนะไป เขาหยิบมีดเล่มเดิมมาและแทงเข้าไปที่อีกฝ่ายอย่างเต็มแรง

 

            “จอห์นนี่!!!!!!!!!! ไม่นะ!!ไม่!!

            “ส่งแทยงมาให้ตั้งแต่แรก นายคงไม่จบชีวิตแบบนี้หรอก” ฮันซลพูดและแทงเข้าไปที่หน้าท้องของจอห์นนี่ ย้ำแผลนั้นเป็นครั้งที่สองให้มันลึกลงไปกว่าเดิม ร่างแกร่งของจอห์นนี่ล้มลงไปทันที

            “นายก็ไม่ควรทำแบบนี้ฮันซล...” ยูตะฟาดของแข็งบางอย่างไปที่ท้ายทอยของฮันซลคนรักด้วยน้ำมือของเขาเอง ทำให้ฮันซลสลบลงไปกองกับพื้นอยู่ตรงนั้น

 

            “แทยง....แทยงนายไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย”

            “ไม่จอห์นนี่ แต่นายอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ อยู่กับฉันก่อนได้โปรด.... ฮรึก...อย่าเป็นอะไรนะ...”

 

            “บอกแล้วไงว่าฉันแข็งแรงจะตายไปแทยง ไม่เอานายอย่าร้องสิ” จอห์นนี่เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้แทยงด้วยแรงทั้งหมดที่มี ต่อให้แผลนี้ทำให้จอห์นนี่เจ็บแค่ไหน มันก็ยังดีกว่าที่แทยงจะเจ็บตัวหรือได้รับอันตราย......เขายอมเจ็บมันเองยังดีกว่าเพื่อแลกกับความปลอดภัยของแทยง

.

.

ยูตะกับแทยงพาจอห์นนี่ไปโรงพยาบาล อาการของเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว และความจริงคือจอห์นนี่ต้องนอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล แต่เขาก็ปฏิเสธที่จะอยู่ เพราะจอห์นนี่ไม่อยากให้ใครมาดูแลเขานอกจากแทยง อีกอย่างมันคงจะไม่สะดวกกับตัวแทยงเองด้วย ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่รู้ว่าควรจะไว้ใจใครได้อีก.....

 

 

            “จอห์นนี่ แทยง ฉันขอโทษสำหรับเรื่องวันนี้นะ ฉันเตือนฮันซลแล้วแต่เขา......” ยูตะพูดขณะที่มาส่งสองคนนี้ที่บ้าน

            “ช่างมันเถอะ แต่ฉันขออะไรได้มั้ยยูตะ.......ขอให้ฮันซลอย่ามายุ่งกับเราอีก ถ้ายังมีความคิดที่อยากจะฆ่าฉันอยู่ ฝากบอกเขาด้วยว่าอย่าเอาความเชื่อใจของใครมาทำแบบนี้”

            “ฉันจะบอกเขาอีกครั้งนะแทยง แต่ถึงยังไงเรื่องวันนี้ฉันเสียใจที่มันเกิดขึ้น....”

            “อืม...ไม่เป็นไร  นายกลับก่อนเถอะ เดี๋ยวฮันซลฟื้นขึ้นมาเขาจะรู้สึกไม่ดีที่ไม่เจอนาย แล้วก็ขอบคุณนายด้วย ถ้าไม่ได้นายช่วย ฉันกับจอห์นนี่คงตายไปแล้ว”

 

 

หลังจากที่ยูตะกลับไปแล้ว แทยงก็กลับมาหาจอห์นนี่ที่นอนสลบอยู่บนเตียงด้วยฤทธิ์ยา และเขาก็มานอนข้างๆ.......ไม่นานก็ถึงเวลาเช้า แทยงกลายเป็นเบบี๋ที่นอนเฝ้าดูอาการของจอห์นนี่ไม่ห่าง

ขอบคุณที่ปกป้องฉันนะ........จอห์นนี่

.

.

.

เวลาผ่านไปนานสำหรับทั้งคู่ จนกระทั่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป แทยงละสายตาจากจอห์นนี่มาเข้าครัวทำของโปรดให้เขา แต่ครั้งนี้เขาตั้งใจและระวังมากกว่าครั้งก่อน อันที่จริงแทยงอยากทำอย่างอื่นให้คนป่วยที่นอนอยู่ทาน แต่มันก็เกินความสามารถของแทยงเกินไป........

            “แทยง....แทยง” เสียงของจอห์นนี่เรียกแทยงมาจากในห้อง

            “อยู่นี่....ฉันอยู่นี่” แทยงเดินเข้ามาหาจอห์นนี่พร้อมกับสปาเกตตี้สองจานที่ดูน่ากินเอามากๆ

            “นายทำเองหรอ อะไรบาดตรงไหนรึเปล่า” จอห์นนี่ถาม

            “ถ้ามี รอยที่อกนายก็ก็เจ็บขึ้นมาแล้วสิ^^” แทยงยิ้มให้ ทั้งคู่ทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่ต่างคนต่างไม่พูดถึงเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นก่อนหน้ามาทำให้เสียบรรยากาศ พวกเขารู้แค่ว่าต่างคนต่างดูแลกันไม่ห่างแบบนี้ มันปลอดภัยที่สุดแล้ว...

เมื่อทานเสร็จแทยงก็เป็นคนเอาจานไปเก็บ และกลับมานั่งบนตักของจอห์นนี่ที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ตอนนี้

            “นายยังเจ็บแผลอยู่รึเปล่า” แทยงลูบไปที่แผลนั้นเบาๆ และน่าแปลกตรงที่แผลดูเหมือนจะหายเร็วกว่าปกติด้วย

            “ยัง.....ยังเจ็บอยู่เลย” จอห์นนี่พูดโกหกออกไป

 

 

            “จุ๊บ!! หายเจ็บรึยัง” แทยงเอามือโอบคอจอห์นนี่ไว้และจูบปากเขาเบาๆ เผื่อว่าวิธีนี้จะช่วยให้หายเจ็บได้

            “แทยง.......มันยังเจ็บอยู่เลยอ่ะ” จอห์นนี่พูดและเอามือไปลูบที่หน้าท้องตัวเองพร้อมกับทำสีหน้าเจ็บแกล้งอีกคน

            “อ่าาาา ....มันไม่ได้ผลหรอ ทำไงดีล่ะ?”

            “แทยง...”

            “หืมม.....”

            “มันมียาชนิดหนึ่ง ถ้าฉันได้กินมันไปแล้ว มันจะช่วยให้แผลนี้หายแน่นอน” จอห์นนี่พูดและโอบเอวของตัวเล็กที่อยู่บนตักเขาเอาไว้

            “ไหนล่ะ ยาที่นายว่ามันอยู่ที่ไหนเดี๋ยวฉันไปเอามาให้” แทยงบอก

            “อยู่ตรงหน้าฉันตรงนี้แล้วล่ะ” จอห์นนี่สบตาแทยง เพื่อสื่อความหมายที่เขาจะบอกกับร่างบาง

CUT 

Link on bio twitter : @WRNYS31


 

            “ขอบคุณสำหรับยารักษานี้นะครับแทยง....เดี๋ยวตรงนั้นก็หายเจ็บ ฝันดีนะ” จอห์นนี่กระซิบข้างหูแทยงอีกครั้งและจูบปลอบร่างบางที่ต้นคอ

            “อืออ...ฝันดีครับจอห์นนี่” แทยงหลับตาพริ้มและบอกฝันดีจอห์นนี่ เขาหลับอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆของอีกคน

จอห์นนี่ปล่อยให้เวลาและหัวใจทำหน้าที่ของมันเองตามที่เขาเคยบอก  ทั้งสองมีความสุขมากจนลืมนึกถึงผลลัพธ์ของวิธีแก้คำสาป ที่ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีกับทั้งคู่แค่ไหน

....ไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป พระอาทิตย์ดวงเดิมโผล่ขึ้นมาจากขอบฟ้า แสงสีฟ้าปกคลุมร่างของแทยงอีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับไม่กลายเป็นเบบี๋อีกแล้ว...เหลือแค่ความว่างเปล่าที่อยู่ข้างๆจอห์นนี่ เพราะแทยงได้หายไปกับแสงนั้นเหมือนกับตอนที่เขาจากมาในตอนแรก.....

.

.

.

            “อาร์กัส......!!

-------------

มาอัพแล้วค่ะทุกคนนนน ตอนนี้ไรท์อัพให้100% ทีเดียวเลยนะคะอิอิ

สกรีมฟิคทวงฟิคได้ที่ : คอมเมนท์/twitter : @WRNYS31/ #เหมียวของจอห์นนี่

ขอบคุณค่ะ

#เหมียวของจอห์นนี่

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #135 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:22
    แทยงไปแล้วจริงๆเหรอกลับมาสิฮืออออ
    #135
    0
  2. #112 JNiioHHz (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 19:14
    ติ๊จะหายไปไม่ได้นะฮืออออออ ต้องกลับมาาาาา
    #112
    0
  3. #73 โพซึมี. (@morfarz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 04:54
    จะจากจอนนี่ไปไม่ได้อะ ไม่เอาาา จะร้องไห้ ห้ามมม
    #73
    0
  4. #72 fanytenmark (@fanytenmark) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:11
    สงสารจอนนี่จังเลย นึกว่าจะแค่แก้คำสาป ไม่นึกว่าจะกลับไปเลยอ่ะ
    #72
    0
  5. #71 pinkyeun (@pinkypanda) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 09:51
    อิพี่ยองโฮ...แทยงไปแล้วจริงๆเหรอ!!!
    #71
    0
  6. #70 Krisfanfan (@galaxywufan90) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 03:21
    งือออออ แทยงงง ทำแบบแจฮยอนเร็ววว ลงมาหาจอนก่อนน
    #70
    0
  7. #69 Kkwann Meemana (@kwan100) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
    แทยงไปแล้วหรอออเสียใจจจจ
    #69
    0
  8. #68 nutnnpp (@nutnnpp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 04:12
    แทยงไปแล้วหรอ!!!
    #68
    0