[ FIC NCT ] My BaBy #JohnYong #เหมียวของจอห์นนี่

ตอนที่ 2 : My BaBy : #1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 ส.ค. 59

My BaBy..

#JohnYong


#1


จอห์นนี่พาเบบี๋ขึ้นมานอนบนเตียงด้วย เพราะเขาชอบกอดอะไรซักอย่างเวลานอน ขนของเบบี๋นุ่มและหนาเหมือนตุ๊กตา เจ้าเหมียวน้อยเลยอยู่ในอ้อมกอดของจอห์นนี่ถึงเช้า.........

 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาที่หน้าต่าง แต่ร่างสูงก็ยังไม่ลุกจากที่นอน

            “เมี๊ยว......เมี๊ยว.....” เบบี๋ปลุกจอห์นนี่ให้ลุกขึ้น ตื่นได้แล้วเจ้ามนุษย์ขี้เซา พาข้าไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้นะ ข้าหิวแล้วด้วยตื่นเดี๋ยวนี้ เบบี๋เลียที่ใบหน้าของจอห์นนี่

            “อือ.....ตื่นแล้วก็ได้” จอห์นนี่ลุกออกจากเตียงไปจัดการธุระของตัวเอง ก่อนที่จะจัดการให้เบบี๋แมวน้อยเขาจัดการอาบน้ำให้เสร็จสรรพ

            “ห้องฉันไม่มีอาหารแมวให้นายเลยเบบี๋ เราออกไปซื้อกันเถอะ” เบบี๋ถอยหลังชนผนัง เขาไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้น

            “ก็ได้ รอนี่แปปละกันเดี๋ยวฉันมา” จอห์นนี่ออกไปซื้ออาหารแมว กระบะทราย และอุปกรณือื่นมาทั้งหมด เขาไม่เคยเลี้ยงแมวไม่รู้ว่าต้องใช้อะไรบ้าง

            “เอ้ากินซะ..”จอห์นนี่เทอาหารแมวลงในจานให้เบบี๋

            ‘แหวะไม่อร่อยเอาซะเลย ทำไมอาหารบนโลกมนุษย์ไม่อร่อยเลย L

            “ทำไมไม่กินล่ะ....เอ....หรือไม่สบายหรอ” จอห์นนี่ไม่รู้วิธีดูแลแมว เขาเลยพาเบบี๋ไปหาเตนล์และแจฮยอน เขาทั้งสองน่าจะช่วยอะไรได้บ้าง

            “ลองให้กินนมดูก่อนมั้ย เผื่อจะดีขึ้น” เตนล์บอกพร้อมแบ่งนมของไอรอนแมวของเตนล์และแจฮยอนให้ ไอรอนคือแมวเปอร์เซียสีดำหน้าตาดุ และดูไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก เบบี๋กินนมนั้นอย่างเอร็ดอร่อย การเลี้ยงแมวนั้นไม่ง่ายเลยจริงๆ ยิ่งเป็นแมวแบบเบบี๋แมวที่ถูกสาป......... เตนล์กับแจฮยอนสอนวิธีดูแลแมวแบบต่างๆให้จอห์นนี่

            “นายเอามาฝากฉันไว้ก็ได้นะจอห์นนี่ ฉันจะให้เบบี๋อยู่กับไอรอน” เมื่อเห็นหน้าไอรอนเบบี๋ถึงกับตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว เขาวิ่งไปหาจอห์นนี่ทันที

            ‘ข้าไม่ใช่แมวที่แท้จริง ข้าจะไปอยู่กับแมวได้ยังไง T^T’

            “ไว้โอกาสหน้าละกัน เตนล์แจฮยอน วันนี้ฉันดูแลเจ้านี่ไปก่อนละกัน” จอห์นนี่พูดพร้อมอุ้มเบบี๋ไว้ในอ้อมอก

            “งั้นไว้เจอกันนะ บายครับเบบี๋” แจฮยอนโบกมือลาเหมียวน้อย

ต่อให้จอห์นนี่รับเบบี๋มาเลี้ยงเอาไว้ให้หายเหงาไปบ้าง แต่เขาก็ยังไม่ลืมรักเก่าที่เขาถูกหักอกไปหมาดๆ คิดอะไรต่างๆนานา แต่เบบี๋ก็เข้ามาคลออ้อนให้อุ้มทุกครั้ง

.

.

.

ณ เทือกเขากริฟฟินส์

เทพเจ้าออสเตอร์กำลังวุ่นหาลูกชายของเขาให้วุ่นวายไปหมด

            “อาร์กัสหายไปไหนกันเนี่ย ป่านนี้แล้วไมยังไม่กลับ” และตอนนั้นเองเออร์ริซ่าได้มาปรากฎตัวตรงหน้าเขา

            “เออร์ริซ่า.......” อย่าบอกนะว่า

            “เจ้าเอาลูกของข้าไปไว้ที่ไหน เออร์ริซ่า”

            “โลกมนุษย์......”เออร์ริซ่าเอ่ย

            “อะไรนะ!!!! เจ้าทำอะไรลูกข้า” หัวใจคนเป็นพ่อแทบจะวาย เขาโดนเออร์ริซ่าสาปได้ยังไง

            “อาร์กัส เขาทำผิดกฎเอง เขามีความผิดนะออสเตอร์ ต่อให้เขาเป็นลูกของเจ้าข้าก็ไม่เว้น” เออร์ริซ่าพูดพลางร่ายเวทมนตร์กลางอากาศให้ออสเตอร์เห็นโลกมนุษย์เห็นว่าลูกของเขาเป็นเช่นไร ณ ตอนนี้

            “อาร์กัสกลายเป็นแมวอัปลักษณ์ แต่ยังโชคดีที่มีมนุษย์เก็บไปเลี้ยงเอาไว้ได้นะออสเตอร์”

            “แล้วลูกข้าจะพ้นคำสาปนี้ได้ยังไง เออร์ริซ่า” คนเป็นพ่อถาม

            “ง่ายๆ......แค่สมสู่กับมนุษย์ด้วยความรักแค่นั้นเอง แล้วลูกเจ้าจะกลับมา......”

            “เออร์ริซ่า!! ความสาปเจ้านี่มัน.......” คนเป็นพ่อแทบจะสิ้นใจทันทีที่เออร์ริซ่าพูดจบ ทำไมคำสาปมันล่อแหลมอย่างนี้.........

            “ต้นบีเกล มันคือต้นไม้ที่ข้ารักมากนะออสเตอร์ โดนคำสาปแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ!!” เออร์ริซ่า ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

            “แล้วถ้าแก้คำสาปไม่ได้ล่ะ?? จะเกิดอะไรขึ้น”

            “ก็เป็นแมวตัวนั้นไปชั่วชีวิต........”

            “เออร์ริซ่า ออกไปซะ! ออกไปจากปราสาทของข้า” ไม่มีความอดทนจาดออสเตอร์อีกต่อไป

            อาร์กัสลูกพ่อ ขอให้เจ้าปลอดภัย ขอให้เจ้าพ้นคำสาปนี้....... เขาได้แต่ภาวนาให้ให้อาร์กัสรอดพ้นจากคำสาป

.

.

.

ตัดมาที่โลกมนุษย์

“นี่เบบี๋ ฉันยังไม่ได้ถ่ายรูปนายเก็บไว้เลยนะเนี่ย” จอห์นนี่พูดกับเบบี๋

            “เมี๊ยวววว....” ถ่ายรูปคืออะไรรึเบบี๋สับสนในสิ่งที่จอห์นนี่พูดกับเขา

            “อยู่นิ่งๆน๊า...” จอห์นนี่กำลังจัดองค์ประกอบต่างๆ โดยมีเบบี๋เป็นนายแบบ

            “แชะ” เสียงกล้องลั่นชัตเตอร์ ทำเอาแมวน้อยเบบี๋ตาโตทันที

            “โอ้โหหห หล่อนะเรา” จอห์นนี่ยื่นภาพที่อยู่ในกล้องมาให้เจ้าเหมียวดู


            นี่ใคร  ขะ..ข้าหรอ ข้าเข้าไปในนั้นได้ยังไงหรือข้าจะตายไปแล้ว ไม่นะ! ท่านพ่อช่วยข้าด้วยT^T’

            “ครับๆ เดี๋ยวรบกวนส่งไฟล์ที่จะแก้มาในเมล์นะครับ” มีสายเข้าจากลูกค้าของจอห์นนี่มาให้แก้งาน

            “เอาล่ะเบบี๋ ฉันต้องทำงาน เล่นในบ้านห้ามออกไปไหนนะ” จอห์นนี่สั่งเบบี๋

            “เมี๊ยว.....” คำสั่งนี้อีกแล้ว เหมือนคำสั่งท่านพ่อไม่มีผิด เบบี๋ฟังจอห์นนี่ซะที่ไหน เขาอยากออกไปสำรวจโลกมนุษย์นี้ในฐานะแมวเหมือนกันนะ ดูซิจะมีอะไรน่าสนใจบ้าง.....

.

.

.

จอห์นนี่วุ่นอยู่กับการแก้งานของลูกค้าที่เพิ่งส่งมา ปล่อยให้เบบี๋เล่นอยู่นอกบ้าน! มันจะไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่ถ้าเบบี๋คือแมวจริงๆ แต่นี่ไม่ใช่เขาเป็นเทพที่ถูกสาปและลงมาบนโลกกมนุษย์เป็นครั้งแรก แต่ต่อให้จะเป็นเบบี๋หรืออาร์กัส นิสัยเดิมของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยน

            “บ้านเรือนมนุษย์นี่แปลกตาดีแฮะ ทางเดินนี่อีกทำไมเป็นสีดำแล้วต้องมีเส้นสีขาวๆไว้ด้วยละเนี่ย” เบบี๋สำรวจตึกรามบ้านช่องที่มีการตกแต่งแตกต่างกันออกไปและสงสัยถนนของมนุษย์ซะเหลือเกิน ทำไมมันไม่เหมือนที่บ้านของเขาล่ะ

            “โอ้วววว...แบบนี้บ้านข้าเรียกยานพาหนะแต่บ้านข้าใช้ม้าขนส่งนะ เจ้าหน้าตาแปลกดีจัง เอ๊ะ!นี่ต้องเรียกว่าต้นไม้แน่นอน แต่เล็กกว่าบ้านข้าซะเยอะเลยนะเนี่ย” เหมียวน้อยกำลังมองไปที่รถยนต์ที่กำลังขับไปมาและต้นไม้ที่อยู่รอบๆ เขาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ แต่อยู่ดีๆกลับรู้สึกเหนื่อยและคิดถึงบ้านขึ้นมา

            “ป่านนี้พ่อข้าจะเป็นไงบ้างนะ ไม่มีข้าคงจะเหงาแย่เลย T^T” เบบี๋นั่งพักอยู่ให้หายเหนื่อย เขานั่งอยู่ใต้ม้านั่งตัวยาวในสวนเล็กๆไม่ไกลจากบ้านของจอห์นนี่นัก แต่ทว่าเหมือนเบบี๋จะไปแย่งที่ของใครเข้า......นั่นไงไม่ผิดจริงๆด้วยไซบีเรียนตัวโตกำลังจ้องหน้าเบบี๋อย่างเอาเรื่อง

(สนทนาภาษาหมา-แมว)

            “นายมาจากไหนเจ้าเหมียว รู้มั้ยนั่นที่ของใคร” ไซบีเรียนที่เจ้าของกำลังปล่อยให้เป็นอิสระอยู่ตอนนั้นพูดกับเบบี๋

            “ข้ามาจากที่ที่เจ้าไม่เคยไป แล้วนี่ที่ของใครเจ้าไม่รู้แล้วข้าจะไปรู้ได้ไงล่ะ” เบบี๋ต่อกรกับไซบีเรียนที่ตัวโตกว่าเขามากๆ

            “หนอยยย....แย่งที่ข้าแล้วยังจะมาปากดีอีกนะ” ไซบีเรียนพูดพร้อมแยกเขี้ยวใส่ตัวเล็ก

            “ยะ.....อย่านะ” เบบี๋ขู่ใส่

            “เตือนครั้งสุดท้าย.......ออกไปปปปป!” ไซบีเรียนวิ่งใส่เบบี๋จันทีที่พูดจบ เบบี๋วิ่งหนีด้วยความกลัวสุดชีวิต ไกลออกไปๆจนคิดว่าปลอดภัยจากไซบีเรียนเจ้าถิ่นได้แล้วแต่เขาไม่ทันได้ระวัง เบบี๋วิ่งเข้าไปติดกับรั้วสนามเด็กเล่น ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่หนีไซบีเรียนได้แต่มาติดแหงกอยู่แบบนี้

            “ทำไมเวลาขัดคำสั่งใคร ต้องเจอเรื่องร้านทุกทีเลย........ จอห์นนี่ช่วยเบบี๋ด้วย จอห์นนี่  เมี๊ยวว”

 

 

ด้านจอห์นนี่

            “แก้งานเสร็จซะที” จอห์นนี่พูดพร้อมส่งไฟล์งานให้ลูกค้าปิดโน้ตบุคลง ตั้งแต่ที่เขานั่งทำงานอยู่ ยังไม่ได้ยินเสียงของเบบี๋เลย “เบบี๋หายไปไหนกันเนี่ย” จอห์นนี่หาทั่งบ้านแล้วก็ไม่เจอ พระอาทิตย์กำลังจะตกดินท้องฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี ทำให้เขาเป็นห่วงเบบี๋มากขึ้นไปอีก

            “ไปอยู่ไหนนะ” จอห์นนี่ออกค้นหานอกบ้านจนค่ำ

            “เบบี๋นายหลงทางแน่ๆเลย” เขากลัวว่าเบบี๋จะมีอันตรายเกิดขึ้น

            “เมี๊ยวว” จอห์นนี่.....นายอยู่ไหน

            “เอ๊ะนั่นเสียงเบบี๋นี่ เบบี๋! เบบี๋นายอยู่ไหน”

            “เมี๊ยววว....เมี๊ยว” เบบี๋กำลังหมดแรง เจ้าเหมียวมีรอยแผลเล็กๆที่ขาหลังด้านซ้ายจากการดิ้นรนหาทางออก เบบี๋หมดแรงที่จะส่งเสียงต่อ เขาหวังว่าจอห์นนี่จะหาเจอ

.

.

.

จอห์นนี่หาต้นเสียงนั้นอยู่สักพัก เขาเหลือบไปเห็นแมวน้อยตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่ที่รั้ว......เบบี๋แน่ๆ

            “เบบี๋! เบบี๋ นายเข้าไปติดอยู่อย่างนี้ได้ยังไงกัน” จอห์นนี่ตกใจมากเขาพยายามหาทางช่วยเบบี๋ โดยที่ให้เจ้าเหมียวเจ็บน้อยที่สุด

            “เมี๊ยว....” จอห์นนี่หรอ....นึกว่าเจ้าจะหาข้าไม่เจอซะแล้วเบบี๋ดูดีใจที่เจอจอห์นนี่แต่เขาขยับตัวได้ไม่มากนัก เพราะจะเพิ่มความเจ็บที่ขาเข้าไปอีก

            “โอ๋ เหมียวน้อยไม่เป็นไรนะนายปลอดภัยแล้ว” ในที่สุดจอห์นนี่ก็เอาตัวเบบี๋ออกมาได้ เขารีบพาเบบี๋ไปที่คลินิกทันที

.

.

            “เรียบร้อยแล้วค่ะ หมอพันแผลกับฉีดยาให้เรียบร้อยแต่หมดฉีดยาสลบเอาไว้ เพราะตัวเล็กดูกลัวเข็มน่าดูเลยเดี๋ยวซักพักจะฟื้นนะคะ”

            “ขอบคุณมากครับ” จอห์นนี่ขอบคุณคุณหมอ พร้อมออกจากคลินิกด้วยความรู้สึกโล่งที่เบบี๋ปลอดภัย เขาต้องดูแลเจ้าจอมซนนี่อย่างใกล้ชิดซะแล้ว ก่อนนอนจอห์นนี่ได้ศึกษาวิธีการดูแลแมวและพฤติกรรมต่างๆอย่างละเอียด

 

 

รุ่งเช้า

            “หลับสบายจังเลยนะ ตื่นมาจะดุซะให้เข็ด” จอห์นนี่ตื่นก่อนเบบี๋ที่ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง

            “เมี๊ยวว...” จอห์นนี่....อรุณสวัสดิ์แผลของเขาดีขึ้น เบบี๋มองหน้าจอห์นนี่อย่างอารมณ์ดี

            “ตื่นแล้วหรอเจ้าตัวดีทีหลังห้ามซนอีกนะเข้าใจมั้ย นี่ถ้าฉันหานายไม่เจอล่ะจะเกิดอะไรขึ้น” ร่างสูงอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นมาสั่งสอน เบบี๋ก้มหน้าหงอยทันที

            “เมี๊ยว...”เค้าขอโทษน๊า....จะให้ข้าหันหน้าเข้าฝาผนังเหมือนที่พ่อข้าทำก็ได้นะพ่อของเบบี๋ชอบทำโทษให้เขาหันหน้าเข้าฝาผนังสงบสติตลอดทุกครั้งที่เขาดื้อ

            “เฮ้ออออ.....ช่างเถอะ วันนี้ฉันจะพานายไปสำรวจข้างนอกเองดีมั้ย” จอห์นนี่ใจอ่อนกับเจ้าเหมียวหน้าตาน่ารักของเบบี๋ จอห์นนี่โกรธไม่ลงหรอก

 

จอห์นนี่พาเบบี๋ไปสำรวจทุกตรอกทุกซอกทุกมุม บอกทางกลับบ้านทั้งหมดให้ และแนะนำให้เพื่อนบ้านรู้จักเบบี๋ด้วย ไม่ว่าจะคน แมวหรือหมา แต่มาสะดุดเข้าที่บ้านหลังหนึ่งที่ทำให้เบบี๋มุดหน้าหนีไปอยู่ตรงอกจอห์นนี่

            “โฮ่ง! โฮ่ง!” ไซบีเรียนตัวเดิมที่หาเรื่องเขาเมื่อวานนี่เอง

            “ลีโอ ทำไมหงุดหงิดแบบนี้ล่ะ ขอโทษด้วยครับปกติเขาจะอารมณ์ดีที่เห็นแมวนะแต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้น่ะครับ” ชายหนุ่มเจ้าของไซบีเรียนที่ชื่อลีโอ พูดขึ้นกับจอห์นนี่

            “เจ้าเหมียวน่ารักนี่ชื่ออะไรครับ” เขาถามจอห์นนี่

            “ชื่อเบบี๋ครับ นายไม่ต้องกลัวอยู่กับฉันนายปลอดภัย หันหน้ามาทักทายลีโอหน่อยสิ” เบบี๋ทำตามที่จอห์นนี่บอกแต่เขาก็กลัวอยู่ดี

            “ไงตัวเล็ก....เอ๊ะมีแผลด้วยนี่ไปวิ่งอิท่าไหนเข้าล่ะห๊ะ” ลีโอทักทายเบบี๋

            “ไง...ลีโอ” เบบี๋ทักทายลีโอแค่สั้นๆ เขาก็หันหน้ากลับไปซุกอกอบอุ่นของจอห์นนี่เหมือนเดิม

            “ขอโทษละกัน แต่จำไว้นะที่ตรงนั้นอ่ะของฉัน ฉันไม่งาบนายก็ดีแค่ไหนแล้ว”

            “เมี๊ยว.....”จอห์นนี่ข้าอยากกลับแล้ว.....พาข้ากลับเถอะ

            “งั้นไว้เจอกันนะครับ” จอห์นนี่ขอตัวลาเจ้าของไซบีเรียน

            “ครับ มีอะไรปรึกษาได้นะครับ ผมพอรู้เรื่องแมวอยู่บ้าง” เขาบอก จอห์นนี่โค้งขอบคุณให้เขาอย่างสุภาพ

.

.

.

กลับถึงบ้านจอห์นนี่ทำประตูเข้าออกให้เจ้าเหมียวพร้อมกับมีกระดิ่งเป็นสัญญาณเข้าออก จะได้รู้ทันทีที่เบบี๋ออกไปซนที่ไหน และจอห์นนี่ก็หาปลอกคอมาสวมให้เขา บ่งบอกว่าแมวน้อยตัวนี้มีเจ้าของ

            “ต่อไปนี้นายต้องเข้าออกประตูนี้เข้าใจมั้ย แล้วนี่ปลอกคอของนายห้ามหายล่ะ”

            “เมี๊ยวว..” ขอบคุณนะจอห์นนี่

จอห์นนี่รู้สึกว่าแมวตัวนี้เหมือนให้ชีวิตใหม่เขาจึงรักเจ้าเหมียวตัวนี้มาก จอห์นนี่อารมณ์ดีทุกครั้งที่ได้อุ้มหรืออยู่ใกล้เบบี๋ เขาสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลแมวตัวนี้อย่างดี.......เหมียวของจอห์นนี่

อัพครบแล้วจ้าสำหรับตอนนี้

เป็นยังไงบ้าง เบบี๋มีเจ้าของแล้วนะคะ555

สกรีมฟิคหรือทวงฟิคได้ที่ @WRNYS31 หรือ #เหมียวของจอห์นนี่

LOVE


© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #128 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 13:13
    เจ้าเหมียวจอมซนน่ารักกก
    #128
    0
  2. #120 momo-ma (@dreammy-na) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 20:50
    น่ารักกกกกก อ้อนจอห์นนี่ตลอดเลยน้าาาา
    #120
    0
  3. #105 JNiioHHz (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 18:16
    คุณพี่ละมุนมากค่าาาาา ใจน้องปริ่ม
    #105
    0
  4. #57 TOKI_FALIKIT (@TOKI_FALIKIT) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 20:35
    น่ารักๆๆๆๆ
    #57
    0
  5. #14 Krisfanfan (@galaxywufan90) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 21:55
    งือออออน่ารักจางงงง ชอบซบอกด้วยนยย รอน้าาา
    #14
    0
  6. #13 JEDCRECK13 (@JEDCRECK13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 23:42
    ยัยเหมียวน้อยซนมาก อยากเลี้ยงงง
    #13
    0
  7. #11 pinkyeun (@pinkypanda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:15
    ความมุ้งมิ้งของเบบี๋ทำเอาละมุนไปหมดเลยฮื่ออออ
    รอคอยตอนกลายเป็นคนไม่ไหวล้าว #นี่แค่ตอนแรกเองนะได้ข่าว แง้งง
    รออ่านต่อนะคะ สู้ๆๆ
    #11
    0
  8. #10 chu_exoL (@korn38151) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 17:08
    งื้ออออ น่าร้ากกกก เบบี๋จะกลายเป็นคนมั้ยเน้อออ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่าาาาา >_<
    #10
    0
  9. #9 pinkyeun (@pinkypanda) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:23
    เบบี๋ซนมากเลย น่าเอ็นดูวว
    รอต่อนะคะ
    #9
    0
  10. #7 exonie_ (@exonie_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 08:58
    ซนจริงๆเลยยเบบี๋~
    #7
    0
  11. #6 nutnnpp (@nutnnpp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 01:28
    ซนอ่ะ เบบี๋ซน
    #6
    0