[ FIC NCT ] My BaBy #JohnYong #เหมียวของจอห์นนี่

ตอนที่ 13 : My BaBy : #12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ก.พ. 60

My BaBy..

#JohnYong

#12

“รูมเซอร์วิสครับ”  มีเสียงของพนักงานดังมาจากข้างนอกจอห์นนี่เลยออกไปรับแทน ปล่อยให้อีกคนนอนพัก

.

.

            “ไง....อยู่กับน้องแทยงนี่หน้าระรื่นเลยนะจอห์นนี่”

            “อ้อ.....คุณอี้ชิง สวัสดีครับ ใช้มุกรูมเซอร์วิสงั้นเหรอ ตลกดีนะ”

            “หึ! แทยงอยู่ไหน”

            “เขาหลับอยู่ มีอะไรก็บอกผมแทนก็ได้นะครับ.....คุณอี้ชิง”

            “เหอะ....ตอนแรกกะจะมาหาน้องแทยง แต่ตอนนี้ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายแล้วล่ะจอห์นนี่””

            “.....”

 

 

            “ฉันรู้นะว่านายคิดอะไรกับแทยง ตั้งแต่แรกเห็นฉันก็รู้เลยว่านายมันไม่น่าไว้ใจ.....ไม่ว่าคิดอะไรอยู่แต่จำเอาไว้ว่าแทยงเป็นของฉัน นายคิดว่าแทยงจะมีความสุขเวลาอยู่กับนายงั้นสินะจอห์นนี่ งั้นลองนึกภาพว่าฉันสามารถทำให้เขามีความสุขมากกว่านั้นสัก4-5เท่าดูสิ มันมากกว่าที่นายจะให้เขาได้เป็นไหนๆ ฉันมีแทบทุกอย่างที่ให้แทยงได้!

 

 

            “งั้นหรอ พูดเสร็จแล้วก็ไปซะ! นายไม่รู้หรอกว่าฉันกับแทยงเคยเจออะไรกันมาหรือใช้ชีวิตยังไงในที่ผ่านมา นายอาจซื้อทุกอย่างที่นายอยากได้ แต่ไม่ใช่กับแทยง!!!!

 

            “รู้ได้ไงว่าฉันไม่รู้ บางที...ฉันอาจจะรู้ก็ได้นะ”

 

            “เลิกพล่ามแล้วกลับไปซะ!

 

            “ฉันไปก็ได้... แต่อย่าลืมที่ฉันพูดกับนายตะกี้ล่ะ” อี้ชิงพูดก่อนจะกลับไปที่เรือ ทุกคำพูดของเขาสร้างความหงุดหงิดให้จอห์นนี่ไม่น้อย

.

.

.

ก่อนหน้าที่อี้ชิงจะไปหาแทยง

            “บอกมานะ ว่าไอ้จอห์นนี่พาแทยงไปไหน”

            “คุณอี้ชิงครับ คุณเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทก็จริงแต่คุณไม่ได้ถือในส่วนที่เราทำงานกันอยู่ ฉะนั้นเราไม่สามารถบอกคุณได้หรอกนะครับ ” จงอินพูดกับอี้ชิง

            “งั้นเหรอ...! แสดงว่าแกไม่รู้สินะว่าฉันมีสิทธิ์ไล่พวกแกออกไปได้”

            “จะ....จงอิน บอกเขาไปเถอะ” มินซอกพูด

            “ก็ได้ๆ มันต้องอ้อมไปอีกส่วนของเกาะครับ ผมคงบอกได้เท่านี้ ที่เหลือก็ถามพนักงานเอาละกัน”

 

 

            “ทำไมมนุษย์ตนนั้นถึงโหดร้ายนักล่ะจงอิน” มินซอกถามขณะที่อี้ชิงเดินออกไปจากพวกเขาแล้ว

            “มนุษย์มีหลายแบบบนโลกนี้นะมินซอก”

            “ข้าอยากกลับกริฟฟินส์แล้ว เมื่อไหร่เออร์ริซ่าจะเรียกพวกเรากลับไปซะทีT-T

            “ถ้านางยังไม่เรียกเรากลับ งั้นก็แสดงว่านางคงมีเหตุผลอะไรนั้นแหละ และมันก็เกี่ยวกับแทยง ข้าเชื่ออย่างนั้น”

.

.

.

            “จอห์นนี่ เรา2คนไม่เหมือนคนที่มาทำงานเลยนะ เหมือนมาเดทมากกว่า ฮ่าๆๆ^^” แทยงพูดกับจอห์นนี่ ทั้งคู่กำลังออกมาเดินชมพระอาทิตย์ตก

            “^__^ นายหิวรึยัง”

            “นิดหน่อย แต่ฉันอยากจะเดินเล่นจับมือกับนายอย่างนี้อีกสักพัก”

 

            “ได้สิ.....” จอห์นนี่พูดละกุมมืออีกคนแน่นกว่าเดิม และต่อให้เขาหงุดหงิดเรื่องอี้ชิงที่มาระรานเขาก่อนหน้ามากแค่ไหน เขาก็ไม่บอกให้อีกคนรู้ เพราะไม่อยากให้แทยงไม่สบายใจ

            คิดจะทำอะไรกันแน่นะ......อี้ชิง

.

.

.

วันรุ่งขึ้น

            “หวัดดีครับน้องแทยง....คุณจอห์นนี่” อี้ชิงที่มากองถ่ายของแทยงแต่เช้า ทักทายทั้งคู่ที่เพิ่งมาถึง

            “สวัสดีครับพี่อี้ชิง มาแต่เช้าเลยนะครับ^^

            “ครับน้องแทยง เพราะเมื่อวานพี่ไปหานายมาด้วยแต่ไม่เจอวันนี้เลยรีบมาหาน่ะ” อี้ชิงพูดและลูบหัวแทยง

 

            “จริงเหรอจอห์นนี่ ไม่เห็นนายบอกฉันเลย”

            “ฉันอยากให้นายพักผ่อนน่ะเลยไม่อยากให้เรื่องอื่นมากวนใจ”

 

          “สวัสดีครับน้องๆ น้องแทยงมาทำผมแต่งหน้า นายด้วยจอห์นนี่” ไม่ทันได้ให้ใครพูดอะไรต่อ มินซอกก็เรียกทุกคนให้ไปทำงาน

            “จอห์นนี่เรื่องที่พี่ฝากไว้นายบอกแทยงรึยัง”

            “อ้อ..ยังเลยครับ ขอโทษจริงๆ เพราะผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับแทยง เรื่องอื่นผมเลยลืมไปหมด แต่คิดว่าเขาคงทำได้เป็นธรรมชาติและออกมาดีเหมือนทุกครั้งนะครับ”

            “อ้องั้นก็โอเค ว่าแต่คุยอะไรกัน..น้องแทยงถึงดูสดใสกว่าทุกครั้งเลย นาย2คนไม่ได้แอบคบกันหรอกใช่มั้ย........แต่ก็ดีแล้วที่นายดูสนิทกัน งานวันนี้คงราบรื่น” มินซอกพูดและเรื่องที่เขาให้จอห์นนี่บอกแทยงคือวันนี้จอห์นนี่จะต้องถ่ายแบบคู่กับแทยง เพราะตอนแรกทั้งคู่ดูไม่สนิทกัน เขาเลยต้องให้แทยงเตรียมตัวและถ่ายออกมาให้เป็นธรรมชาติ

----40%----

.

.

งานถ่ายแบบดำเนินต่อไปเรื่อยๆเหมือนทุกๆครั้ง

            “น้องแทยง เอียงหน้าแล้วเข้าไปใกล้จอห์นนี่อีกนิดครับ พี่ขอแนวหวานๆ อีกซัก2-3รูป” พี่จงอินตะโกนออกมา

            “ดีครับ....สวยมาก ดูดีมาก”

 

 

            “จุ๊บ!..”

 

 

          “.................................” เงียบทั้งกองถ่าย

 

            “จอห์นนี่ทำอะไรเนี่ย ทีมงานทุกคนเขานิ่งกันหมดแล้ว >///<

           

            “ก็อยากมีรูปจูบหน้าผากนายเพิ่มอ่ะ”

            “เล่นไม่รู้เวลาเลยนะ ไหนบอกรีบถ่ายแล้วจะรีบไปชิคาโก้ไง”

 

       “รู้มั้ย..ทุกครั้งเวลาที่ฉันมองนายอย่างเดียวโดยที่ไม่ทำอะไรเลย มันน่าหงุดหงิดมากเลยล่ะแทยง”

          “ชิ.....”

 

           

            “ละ...เลิกกองได้ครับ พี่ว่าพี่ได้รูปเยอะพอแล้วล่ะ” จงอินบอก

            เหมือนที่ท่านเออร์ริซ่าพูดไว้ไม่มีผิดเลยแฮะ.....เหมาะสมกันดีจริงๆ

 

 

 

            “พลั่ก!!!!  ไอ้จอห์นนี่!!!” อยู่อี้ชิงก็เดินมาจากไหนไม่รู้ เขากระชากจอห์นนี่ออกมาและต่อยไปที่หน้าของอีกคนทันที

            “จอห์นนี่!!!!!

            “คุณอี้ชิง!!!!

 

 

            “พี่จงอินครับถ่ายงานเสร็จแล้วใช่มั้ย! จอห์นนี่ลุกขึ้นมากเช็ดเลือดที่มุมปากออก ก่อนจะถามพี่จงอิน โดยที่ไม่โต้กลับอะไรอี้ชิงแม้แต่น้อย

            “ชะ....ใช่ ใช่แล้วล่ะ”

            “งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ มีธุระต้องไปที่อื่นต่อ คงไม่ได้อยู่ปาร์ตี้ด้วยคืนนี้ขอโทษด้วยนะครับ   สำหรับนาย....อี้ชิง มีแค่ฉันคนเดียวที่ทำแบบนี้กับแทยงได้! รู้ใช่มั้ยว่าฉันหมายถึงอะไร! ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ก็อย่าหวังว่าจะได้ใกล้แทยงอีก!” จอห์นนี่จับมือแทยงแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมเขาทันที

            หึ.....ปากดีให้ตลอดละกัน ฉันไม่เก็บนายไว้ขวางหูขวางตาฉันแน่.....จอห์นนี่

.

.

.

.

            “จอห์นนี่...เจ็บมั้ย” แทยงถาม หลังจากทั้งคู่กลับมาถึงที่พัก

            “ไม่เลยแทยง ขอโทษนะที่ทำตัวใจร้อนต่อหน้านายอีกแล้ว ฉันแค่ไม่ชอบเขาไม่อยากให้เขามายุ่งกับนาย”

          “ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก ฉันไม่อยากให้เขาเป็นความทรงจำที่แย่ๆกับเรานะจอห์นนี่ นึกถึงแต่เรื่องดีๆของเราไว้ดีกว่านะ^^

 

ต่อให้แทยงพูดจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่มันก็ไม่ทำให้เขาเลิกชะล่าใจก้างชิ้นโตชิ้นนั้นไปได้

 

            “ลืมที่ฉันเคยบอกรึยัง....”

            “หืม....”

 

            “อย่าห่างจากฉันนะแทยง”

 

            “ฉันไม่เคยคิดจะห่างนายอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เรารีบกลับโซลเถอะ เราต้องเปลี่ยนเครื่องอีกเยอะนะ^^

.

.

.

.

Chicago O’Hare International Airport

 

          “เงียบมาตลอดทางเลยแทยง เป็นอะไรรึเปล่า” จอห์นนี่พูดและยื่นมือไปแตะที่หน้าผากกับแก้มอีกคนเบาๆ สีหน้าแทยงดูไม่ดีเท่าไหร่นัก

            “แม่นาย......ใจร้ายมั้ย”

 

            “หืมมม...กังวลเรื่องนี้เหรอ”

            แทยงพยักหน้า

          “เดี๋ยวก็รู้ ^^

 

            “แต่จอห์นนี่ ฉันไม่ใช่คนปกติทั่วไปนะ......ฉันกลัวว่าแม่นายจะ.....”

 

            “แม่ฉันไม่กังวลเรื่องแบบนี้หรอก หล่อนจะกังวลมากกว่าถ้าฉันดูแลนายได้ไม่ดีพอ ไปเถอะ...พวกท่านรออยู่”

.

.

.

            “ตะหนู!! แม่คิดถึงหนูจังเลย..... นี่เหรอแทยงที่เคยเล่าให้แม่ฟัง” ผู้หญิงวัยกลางคนเปิดประตูและโผกอดลูกชาย

            “สะ...สวัสดีครับ ผมแทยง เป็น...”

            “หนูแทยงน่ารักมากเลย เหมือนลูกแมวเลย^^ น่ารักกว่าลูกชายแม่อีกนะเนี่ย..มาๆเข้าบ้านกันก่อนเด็กๆ”

 

            “แม่ครับ=..=     เอ่อ.......แล้วเฮียล่ะครับไปไหน”

            “ออกไปเปิดงานห้างสรรพสินค้าที่เฮียแกเพิ่งสร้างไงล่ะ เดี๋ยวก็กลับ....”

 

 

            “จอห์นนี่...ไม่เห็นเคยบอกเลยว่านายมีพี่ชายด้วย?”

            “ไม่มี......เฮียน่ะ พ่อฉันเอง^^

          “อ้อ.....”

 

            “อ๊ะ...พูดถึงก็มาทันที”

            “ไงไอ้ลูกชาย....นึกว่าจะจำทางกลับบ้านไม่ได้แล้วซะอีก....นี่เหรอ...แทยงอะไรนั่น”

ชายหนุ่มวัยกลางคนที่จอห์นนี่เรียกว่าเฮียเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ และทักทายลูกชาย ก่อนจะมองไปที่อีกคนที่ยืนข้างๆอย่างไม่วางตา ทำเอาแทยงถึงกับทำอะไรไม่ถูก เลยทีเดียว

 

            “เฮีย...แกล้งแฟนลูกชายทำไมครับ”

            “......”

            “......”

 

 

            “โอ๋ๆ...พ่อแค่ล้อเล่นนะแทยง อย่าทำหน้าแบบนี้สิลูก” ชายคนนั้นเปลี่ยนสีหน้าจากที่เคร่งขรึมให้เป็นปกติและเดินเข้ามาหาแทยง

            “คะ......ครับ??”

            “พ่อไม่ใจร้ายหรอก ฮ่าๆ อย่ากลัวเลย ทำตัวตามสบายนะอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ก็ได้^^

 

            “แล้วทั้งคู่ไปเจอกันยังไงลูก..แทยงแม่อยากฟัง^___^

 

            “เอ่อ...คือผมไปเจอจอห์นนี่ที่แม่น้ำฮันครับ  เขา เอ่อ....”

            “ผมยืนคิดอะไรไปเรื่อย แล้วอยู่ดีๆแทยงก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ล่ะครับ ^^

 

            “ฮ่าๆๆ พ่อถูกชะตากับแทยงจังเลยล่ะแม่ เหมือนพ่อเห็นด้ายแดงเกี่ยวนิ้วก้อย2คนนี้อยู่อ่ะ”

            “แม่ก็เห็นเหมือนพ่อเลยล่ะ^____^

 

            ครอบครัวจอห์นนี่อบอุ่นจัง ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะน่ารักขนาดนี้ จะว่าไปก็คิดถึงท่านพ่อเหมือนกันนะ......ท่านพ่อ ลงมาหาแทยงบ้างนะครับ....คิดถึงจัง

.

.

.

.

ด้านอี้ชิง

            นายจะเอาจริงเหรออี้ชิง....ฉันบอกแล้วไงว่าเขาเป็นมนุษย์ไปแล้ว

          “แล้วไง....คิดว่าฉันสนเหรอ นายก็รู้ว่าฉันชอบเก็บสะสมของหายาก โดยเฉพาะกับแทยง ฉันยิ่งอยากได้ ไม่งั้นฉันจะตามติดเขามาตลอดแบบนี้ทันทีที่ได้ยินเรื่องจากนายเหรอ ว่าแต่นาย จะไม่ร่วมมือกับฉันเหรอ ปีศาจอย่างนาย อยากเป็นอมตะไม่ใช่รึไง”

            ไม่ล่ะ...สัญญากับยูตะไว้แล้ว แล้วฉันก็ไม่อยากยุ่งกับพวกนั้นอีก

 

            “ก็แล้วแต่....ถึงนายไม่ช่วยก็มีคนคอยช่วยฉันแล้วล่ะ”

 

            ใคร.....

 

 

          “แฟนเก่าไอ้จอห์นนี่!!

Talk

จำคนที่เคยบอกเลิกจอห์นนี่ในตอนแรกได้มั้ยเอ่ย^^ อ่ารู้สึกว่าตอนนี้มีหลายอารมณ์เลยค่ะ5555

อยากบอกว่าแต่งๆไปมีประโยคหนึ่งที่เราชอบ

“รู้มั้ย..ทุกครั้งเวลาที่ฉันมองนายอย่างเดียวโดยที่ไม่ทำอะไรเลย มันน่าหงุดหงิดมากเลยล่ะแทยง”

*แนบรูป

อิอิ ชอบสายตาของจอห์นนี่เหลือเกินนน

รักนะคะรีด<3


สกรีมฟิคทวงฟิคได้ที่ : คอมเมนท์/twitter : @WRNYS31/ #เหมียวของจอห์นนี่

ขอบคุณค่ะ

#เหมียวของจอห์นนี่


© themy butter

141 ความคิดเห็น

  1. #139 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:51
    ใครแฟนเก่าจ้อนเนี่ยจะร่วมมือกับอี้ชิงอีก
    #139
    0
  2. #116 JNiioHHz (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 20:27
    อือหืออออ จะมาม่าอีกอล้วหรอออ ชิงไม่เอานะ อย่าทำงี้เลยนะคนดีของน้องงงTT
    #116
    0
  3. #103 dongdanglee (@leedongdang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:18
    เนื้อเรื่องบรรยายดีเลยนะเนี้ย ชอบๆๆๆ
    #103
    0
  4. #102 Kkwann Meemana (@kwan100) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:55
    ใครแฟนเก่าจ้อนนนน
    #102
    0
  5. #101 Kkwann Meemana (@kwan100) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 21:32
    รอต่อนะค่าาาา
    #101
    0
  6. #100 Mind Ketdong (@jellyrapper-mind) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 19:25
    อยากอ่านต่อค่ะแงงงงงง
    #100
    0