[ FIC NCT ] My BaBy #JohnYong #เหมียวของจอห์นนี่

ตอนที่ 11 : My BaBy : #10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ธ.ค. 59

My BaBy..

#JohnYong

#10

  

“ลีแทยง.....นายแบบที่ได้รับความนิยมบนSNSที่สุดในตอนนี้” แจฮยอนยืนอยู่หลังจอห์นนี่ที่เปิดโน๊ตบุคกำลังจะเช็คอะไรบางอย่างอยู่พูดขึ้น และบังเอิญเลื่อนไปเจอรูปแทยงที่ผ่านทามไลน์ของเขาอยู่เรื่อยๆ ทำให้รู้ว่าแทยงคนที่เขาเจอในตอนเย็นนั้นเป็นใคร

            “เป็นไปได้ยังไงกัน เรื่องนี้เพิ่งผ่านไปยังไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ” จอห์นนี่ลูบคาง และมองไปที่รูปแทยงครั้งแล้วครั้งเล่า........ฝีมือเออร์ริซ่าอีกแน่ๆ

            “เขาทำงานที่ SM K MODELด้วย” เตนล์เดินเข้ามาเสริมอีกคน

            “SM K MODELหรอ??”

            “มีอะไรงั้นเหรอจอห์นนี่” แจฮยอนพูดขึ้น

            “บริษัทนี้เพิ่งจะติดต่อให้ฉันให้เป็นช่างภาพ แต่ฉันเพิ่งปฏิเสธไป.......ช่างภาพอิสระมันเหมาะกับฉันมากกว่า.........แต่ตอนนี้ฉันว่าฉันคิดผิด มันเป็นทางเดียวที่เข้าหาแทยงได้” จอห์นนี่พูดพลางเข้าอีเมลของบริษัทที่ส่งมาหาเขา....ไม่นานก็มีอีเมล์ตอบกลับมา และให้เขาเริ่มงานได้ในวันพรุ่งนี้เลย

            กลับมาหาฉันนะ...แทยง

.

.

.

วันรุ่งขึ้น

            “คุณจอห์นนี่คะ สตูอิโอที่จะถ่ายวันนี้อยู่ชั้น5นะคะ เดินออกจากลิฟต์เลี้ยวซ้าย ส่วนห้องทำงานของคุณจะอยู่ถัดไปจากสตูดิโอ2ห้องค่ะ^^” พนักงานสาวแจ้งกับจอห์นนี่

            “ครับ แล้ววันนี้จะถ่ายเซตอะไรครับ??”

            “เซตปฏิทินของบริษัทค่ะ หลักๆของคุณจอห์นนี่คือถ่ายน้องแทยง บอสใหญ่ของบริษัทเขาเห็นผลงานคุณก็เลยให้ลงงานใหญ่เลย”

            “อ่าา..แทยงหรอครับ”

            “ใช่ค่ะ..นายแบบหน้าใหม่ของเราหวังว่าคุณจอห์นนี่จะเคยเห็นรูปน้องเขามาบ้างแล้ว^^

            “ครับ”

            “งั้นเริ่มงานเลยนะคะ....ขอให้โชคดี”

จอห์นนี่เข้าไปในห้องสตูดิโอตามที่ผู้หญิงคนนั้นบอก และทักทายทำความรู้จักกับคนอื่นๆ แต่ก็ยังไม่เจอกับแทยง

            “เดี๋ยวรอแปปนะครับ น้องแทยงกำลังแต่งตัวอยู่” ผู้ชายคนหนึ่งบอกกับจอห์นนี่ตอนที่เขากำลังเซตกล้องไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

            “ครับ...เอ่อพี่ครับ ผู้ชายคนนั้นคือใครครับ” จอห์นนี่มองไปยังผู้ชายที่ใส่สูทมาดนักธุรกิจคนหนึ่ง เขาดูดีไม่ใช่เล่นเลย

            “อ๋อ คุณอี้ชิงครับ เขาเป็นหุ้นส่วนของบริษัท เขาชอบมาเฝ้าเวลาน้องแทยงถ่ายแบบ เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย”

            “อ้อครับ...”

            บ้าเอ้ย! แค่นี้ก็หวงจะแย่อยู่แล้วนะจอห์นนี่บ่นหัวเสียอยู่คนเดียว แค่ไม่กี่วันทุกอย่างกลับดูเปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ.......

 

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว รวมถึงแทยงที่อยู่ในชุดสียีนส์ ชายแขนที่ออกแบบมาขาดๆรุ่ยๆ และปลดกระดุมลงมา3เม็ด เผยเห็นเสื้อกล้ามสีดำคอกว้าง ผมที่ถูกเซตให้ดูแปลกตาออกไปสำหรับจอห์นนี่ แต่ใบหน้าที่ดูหวานกับริมฝีปากเล็กๆสีชมพูยังดูน่ามองเหมือนเดิม และทุกอย่างก็กำลังดำเนินไปเรื่อยๆ

            “นายแบบเอียงขวานิดนึงนะครับ ดีครับ......”

 

 

            ดวงตาสวยๆกับรอยยิ้มของนายไม่เปลี่ยนไปเลยนะแทยง..... จอห์นนี่คิดในใจขณะที่กดชัตเตอร์ และนึกถึงคำพูดที่แจฮยอนบอกก่อนจะมาที่นี่

          ‘จี้ของสร้อยฮาเกน มันจะเปิดออกมาพร้อมกับบางสิ่งบางอย่างแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะจอห์นนี่ ขอให้มันมีค่าสำหรับนายทั้งคู่ ........ใช่แล้วเขาต้องทำอะไรซักอย่าง

 

          “คุณแทยงมองมาทางผมนะครับ สายตาที่มองผมให้ดูเหมือนกับว่าเราเป็นคนรักกันนะ” จอห์นนี่พูดออกมา

            “คะ.....ครับ” แทยงทำตามที่จอห์นนี่บอก แต่เขาดูตะกุกตะกักตามที่จอห์นนี่คิดไว้ไม่มีผิด

            “ถ้าแทยงไม่ถนัดจะมองเขา มองมาที่พี่แทนก็ได้นะครับ” อี้ชิงที่ยืนมองอยู่พูดขึ้นมา

 

            “นี่มันงานของผมนะครับคุณอี้ชิง มันจะดีกว่าถ้าคุณมองแทยงอยู่อย่างเดียวโดยที่ไม่ต้องพูดอะไรออกมาเพราะเสียงของคุณกำลังรบกวนสมาธิของผม.......ขอบคุณครับ” จอห์นนี่บอกเขาด้วยวาจาที่สุภาพที่สุดก่อนจะเดินเข้ามาหาแทยง ปล่อยให้อีกคนหงุดหงิดและออกจากห้องนั้นไป

            “พูดแบบนั้นใส่เขา มันไม่สุภาพเลยนะครับ” แทยงพูด

 

            “แต่พอเขาไม่อยู่นายดูโล่งอกมากกว่าเดิมนี่ ฉันพูดถูกมั้ย?”

            “กะ....ก็”

            “เอาล่ะทีนี้ก็ลองสบตาฉัน มองมาที่ฉัน” จอห์นนี่เดินเข้ามาหาแทยงใกล้ๆ เขาจับมือแทยงสบตากับคนตัวเล็ก และเปลี่ยนคำพูดให้ดูใกล้ชิดและน้ำเสียงที่ดูไม่ห่างเหินเหมือนที่เคยอยู่ด้วยกัน

 

            “สร้อยนาย....สวยดีนะ” แทยงละสายตาและมองไปยังสร้อยฮาเกนที่จอห์นนี่ใส่อยู่

            “มันไม่ใช่ของฉันหรอก แต่มันสำคัญสำหรับฉันมาก”

            “ของแฟนนายเหรอ?”

            “ใช่ และฉันก็รักเขา.....มากๆด้วย” จอห์นนี่พูดและสบตากับแทยงอย่างมีความหมายเอามากๆ

 

            “อะ....เอ่อ เราเริ่มถ่ายต่อเถอะ ฉันว่าฉันมองนายแบบที่นายต้องการได้แล้ว” แทยงพูด เขาเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆตอนที่มองไปยังสร้อยเส้นนั้น เหมือนมันมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ข้างในหรือจริงๆแล้วเขาอาจจะคิดมากไปเอง และยิ่งกว่านั้นสายตาที่จอห์นนี่มองมาที่เขา ทำเอาแทยงเกือบคิดไปเลยว่าแท้จริงแล้วเขาคือคนรักของจอห์นนี่

            เป็นอะไรไปแทยง นายไม่เคยมีแฟนซะหน่อย ที่เขาพูดมันก็เป็นเพราะงาน

 

ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆจนกระทั่งจบลงและมันก็จบลงได้ด้วยดีสำหรับการเริ่มงานวันแรกของจอห์นนี่ ทุกคนต่างชื่นชมเขา แต่แทยงกลับดูนิ่งไป เขาเอาแต่มองสร้อยเส้นนั้นของจอห์นนี่ราวกับโดนมนต์สะกดให้เข้าไปใกล้ๆมัน

            ทำไมในสร้อยเส้นนั้นมันดูเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ แล้วทำไมมีแค่ฉันที่เห็น แทยงคิดเพราะดูเหมือนว่าคนอื่นๆที่อยู่รอบข้างจอห์นนี่หรือแม้กระทั่งจอห์นนี่เองก็ดูไม่รู้สึกว่าเกิดอะไรขึ้น มันชัดเจนขนาดนั้นเขาน่าจะรู้สึกบ้างนะ......

            “แทยง...เกิดอะไรขึ้น...” จอห์นนี่ถามแทยง รอยแผลที่อกของเขามันเจ็บขึ้นมาอีกแล้วและอีกคนที่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาเริ่มไม่มีสติ เขานิ่งและสายตาที่มองสร้อยฮาเกนนั้นเริ่มแปลกขึ้นเรื่อยๆ

            “.......” แทยงไม่ได้ยินเสียงจากใครทั้งนั้น มือของเขากำลังเอื้อมไปแตะสร้อยเส้นนั้น ทันใดนั้นเองสร้อยฮาเกนก็เปิดออกมา เสี้ยววินาทีที่ทุกอย่างดูนิ่งไม่เคลื่อนไหว ยกเว้นแต่แทยงและสร้อยฮาเกน

            “นะ....นี่มันอะไรกัน” แทยงจ้องบางสิ่งบางอย่างที่ออกมา มันดูคล้ายอัญมณีที่ตอนแรกเป็นแค่สีชมพูใสและเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น ก่อนจะกลายเป็นสีฟ้าสว่างและออกมาจากสร้อยฮาเกน มันเริ่มลอยสูงขึ้นเรื่อยๆก่อนจะแตกกระจายออกมา และตกลงมาราวกับหิมะแรกในฤดูหนาว ทุกอย่างเริ่มเลือนหายไปก่อนจะเข้าสู่ห้วงเวลาปกติ

            “แทยง!” จอห์นนี่ที่ได้สติและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้า รู้แค่ว่าคนตัวเล็กที่อยู่ข้างเขากำลังล้มลงแต่เขาคว้าตัวไว้ได้ทันก่อนที่ร่างบางจะหมดสติไป........

---50%---

.

.

.

.

2วันผ่านไปหลังจากที่เหตุการณ์วันนั้นเกิดขึ้น จอห์นนี่ก็พาแทยงมาพักที่บ้านของตัวเอง แล้วเฝ้าคอยให้อีกคนฟื้นขึ้นมา ภาวนาให้ทุกอย่างจะดีขึ้นเหมือนเมื่อก่อน เขามั่นใจว่าที่แทยงเป็นแบบนี้เพราะสร้อยฮาเกน ก็เพราะว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นมันหายไปแล้ว..............ไม่นานนักคนตัวเล็กที่นอนสลบอยู่ก็ฟื้นขึ้น เขามองไปรอบๆโดยไม่มีแม้แต่คำพูดอะไรออกมาจากปากเขาเลยซักคำเดียว

 

          ‘แทยง...พูดอะไรออกมาบ้างสิ โวยวายอะไรก็ได้

 

            “เอ่อ.....ขอโทษนะที่พานายมาที่นี่ ฉันไม่ได้ทำอะไรนายหรอกไม่ต้องกลัว............แค่เช็ดตัวให้เผื่อนายจะดีขึ้นแค่นั้นเอง แล้วไม่ต้องกลัวว่าคนที่บริษัทจะเข้าใจผิดนะ ฉันบอกเขาไปว่าฉันอาสาจะพาไปโรงพยาบาลเองเพราะฉันอยู่ใกล้ แต่ก็........”

แทยงไม่พูดอะไรออกมา เขาพยายามก้มหน้าและไม่สบตากับคนตรงหน้าเลย เหมือนเขาพยายามกลั้นความรู้สึกและความสับสนทั้งหมดเอาไว้ แต่ยิ่งกลั้นเอาไว้เท่าไหร่มันกลับเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมจนเขาเองทนไม่ไหวและวิ่งออกจากบ้านของจอห์นนี่ไปโดยไม่หันมาหาจอห์นนี่เลยแม้แต่น้อย

 

            “แทยง!!” จอห์นนี่วิ่งตามออกไป เขาเห็นแทยงทรุดลงร้องไห้ แววตาดูสับสนและไม่สดใสเอาซะเลย

 

            “แทยง..........” ร่างสูงนั่งลงและโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ ให้อีกคนร้องไห้ปล่อยความอัดอั้นทั้งหมดให้มาอยู่บนบ่าของจอห์นนี่แทนที่เขาจะพูดอะไรออกไป....

.

.

.

            “ฮรึก.......ฉันอยากกลับคอนโดแล้ว ให้ฉันกลับเถอะนะ” แทยงพูดและผละออกจากจอห์นนี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดออกมาและสบตากับอีกคน

 

            “ให้ฉันไปส่ง.......ได้มั้ย” จอห์นนี่พูดและเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้แทยงเบาๆ

            “ไม่ต้องหรอก......ฉันกลับไหว”

           

            “งั้น.......” จอห์นนี่ก้มลงจูบที่หน้าผากของแทยงอย่างช้าๆ เขาแค่ต้องการจะบอกว่าเขายังเหมือนเดิม และหวังว่าแทยงจะเข้าใจความหมายของมันถ้าทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมตามที่เขาคิดไว้  จากนั้นเขาก็ถอดรองเท้าของตัวเองใส่ให้อีกคน

 

            “นายวิ่งออกมาเท้าเปล่า ใส่เอาไว้นะข้างนอกมันหนาว........แล้วถ้าถึงแล้วส่งข้อความหาฉันนะ ฉันจะได้ไม่ต้องห่วง ฉันเมมเบอร์ไว้ให้แล้ว ขอโทษด้วยที่ทำแบบนั้นตอนนายสลบอยู่” เขาพยุงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นก่อนจะมองเขาเดินห่างออกไปเรื่อยๆ และหันหลังกลับ

 

 

            “เขาอาจจะแค่ต้องการเวลา หรือไม่เขาอาจจะไม่ต้องการฉันอีก...........ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยก็ยังได้เจอ มันยังดีกว่าเขาไม่อยู่แล้วจริงมั้ย.......” จอห์นนี่พูดกับตัวเองก่อนจะกลับบ้านไป

 

 

ไม่ถึงชั่วโมงจอห์นนี่ก็ได้รับข้อความจากแทยงที่เขียนมาแค่ว่า ขอบคุณนะ

ด้านแทยงที่กลับเข้าคอนโดไปแล้ว เขาอุ้มเบบี๋ที่เออร์ริซ่าเอาไว้ให้อยู่เป็นเพื่อน ทั้งๆที่มันเองเคยเป็นแทยงมาก่อน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นแค่แมวน้อยน่ารักธรรมดาตัวหนึ่งเท่านั้น......ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว และความจำ ความรู้สึกของแทยงก็หวนกลับมาหมดแล้วด้วย

 

            “ขอโทษนะจอห์นนี่ ฉันอยากอยู่กับนายมากนะ แต่ฉันสับสนว่านายจะยังมองฉันเหมือนเดิมมั้ยคำพูดบางอย่างฉันรู้สึกว่ามันห่างเหินไป  ฉันกลัว..........กลัวไปหมดทุกอย่างเลยเวลาที่ไม่มีนายอยู่ข้างๆ”  แทยงพูด เพราะในตอนนี้เขามีอีกบทบาทหนึ่งที่เพิ่มเข้ามาอย่างถาวรแล้ว.......

 

 

            อย่างน้อยไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่ถูกทิ้งบนโลกใบนี้สินะ มาอยู่กับฉันมั้ย?

          ‘เอาล่ะเบบี๋ ฉันต้องทำงาน เล่นในบ้านห้ามออกไปไหนนะ

          โอ๋ เหมียวน้อยไม่เป็นไรนะนายปลอดภัยแล้ว

          ความรักมันอธิบายด้วยคำพูดไม่ได้หรอกแทยง

          ‘แทยงเป็นแฟนกับฉันนะ

          ‘มันไม่เจ็บหรอกแทยง ฉันสัญญา.....

 

 

คืนนี้แทยงนึกถึงทุกอย่างที่ผ่านมา ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเจอกับจอห์นนี่จนถึงคืนสุดท้ายก่อนจะจากกัน คำพูดเหล่านั้นมันทำให้เขายิ้มได้ระหว่างทางที่พาเบบี๋ไปเดินเล่น

            “นายยังมีรอยแผลนั้นอยู่มั้ย มันยังจะเจ็บรึเปล่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน .....เบบี๋หม่ามี๊ควรทำยังไงดี”

.

.

            “โอ๊ะ! ฮันซล ยูตะ” แทยงเดินเล่นอยู่ซักพักก็เจอ2คนนี้โดยบังเอิญ ที่  คนหนึ่งแววตารอยยิ้มดูเป็นมิตร แต่อีกคนกลับหันหน้าหนีพร้อมกับแววตาที่เดาไม่ถูก

            “ฮันซล........นี่เพื่อนเรานะ จำที่ฉันพูดไว้ไม่ได้หรอ”

            “ฉันก็ไม่ได้คิดแบบนั้นแล้วนี่ ก็แค่รู้สึกผิด”

            “ไม่เป็นไรหรอกยูตะ ฉันไม่ได้มีอะไรที่ฮันซลเคยต้องการแล้ว ฉันกลายเป็นมนุษย์แล้วล่ะ”

 

            “แทยง...ขอโทษนะสำหรับทุกอย่าง...ฉันยอมรับนะว่าตอนนั้นฉันตั้งใจ แต่ขอโทษจริงๆนะ”

            “ช่างเถอะ ฉันไม่ถือสาหรอก”

            “แล้วจอห์นนี่ล่ะ” ยูตะถาม เพราะเห็นว่า2คนนี้ตัวติดกันตลอดแต่วันนี้กลับไม่เห็นอีกคน

            “เอ่อ.....คือ...” แทยงไม่รู้ว่าเขาควรเริ่มอธิบาย2คนนี้จากตรงไหนก่อนดี แต่แววตานั้นมันทำให้ฮันซลมองอะไรบางอย่างจากแทยงออก

 

 

            “ลองใจจอห์นนี่สิแทยง”

            “หืมม.....”

          “ถ้าอยากรู้ว่าจอห์นนี่จะมองนายแบบไหน รู้สึกกับนายยังไง ก็ลองทำตามที่ฉันบอก”



มาแล้วววววววววววววว

หน่วงมั้ย พาร์ทหน้าจะไม่หน่วงแล้ว(???) สัญญา5555

ลิฟรีดเดอร์นะคะจุ๊บๆ

สกรีมฟิคทวงฟิคได้ที่ : คอมเมนท์/twitter : @WRNYS31/ #เหมียวของจอห์นนี่

ขอบคุณค่ะ

#เหมียวของจอห์นนี่


© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #137 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:35
    จำได้ใช่มั้ยแทยงลองใจอะไรกันนนน บอสจางก็นะ
    #137
    0
  2. #114 JNiioHHz (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 20:06
    วี้ดว้าย โลกหมุนไวเกินไปล้าวว เป็นลมล้มทับจยารัวๆ เอ้ย ไม่ใช่
    #114
    0
  3. #90 joyjoin_ (@joyjoin_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:16
    ไรท์สู้ๆ ! ตอนนี้ไปพรรณาเพราะตาจอห์นนี่ในทวิตเป็นร้อยแล้วค่ะ อินจัด555555 แง
    #90
    0
  4. #89 charlot_ (@charlot_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 23:44
    หึ้ยยย ลองใจไงง ฮื้ออออ อยากอ่านแบ้ววว แทยงจำพี่จ้อนของนุ้งได้แล้วเย้~ รออ่านต่ออยู่น้ะค่าไรต์????????
    #89
    0
  5. #88 Kkwann Meemana (@kwan100) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 11:44
    ลองใจจอห์นี่หรออออ เอาเลยยย แทยงจำได้แล้ววว
    #88
    0
  6. #87 Krisfanfan (@galaxywufan90) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 10:31
    งืออออ อย่าคิดเองเออเองสิ่ตะยงงงง กลับไปหาจ้อนนนๆ
    #87
    0
  7. #86 mt16p10z (@mt16p10z) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 03:04
    ไรท์จ๋าาา มาต่อเร็วๆ 5555 เย้ๆ แทยงจำได้แล้ววว
    #86
    0
  8. #85 Krisfanfan (@galaxywufan90) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 01:47
    แทยงจะจำได้ใช่ม้ายยยยย
    #85
    0
  9. #84 โพซึมี. (@morfarz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 02:10
    จำได้ทีเถอะ ขอร้องงง
    #84
    0
  10. #83 charlot_ (@charlot_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 21:32
    ฮื้อออ แทยงจำจอห์นนี่ได้เร็วๆเถอะ ลุ้นจนตัวโก่งเเล้วว
    #83
    0
  11. #82 2168 (@gamcheeky) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 18:19
    แทยงจะจำจอห์นนี่ได้ไหมเนี่ยย
    #82
    0
  12. #81 Kkwann Meemana (@kwan100) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 14:30
    สร้อยเปิดแล้วววต้องมีอะไรแน่ๆเลยย
    #81
    0
  13. #80 mt16p10z (@mt16p10z) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:31
    ขอให้จำได้เถอะ สงสารจอห์นี่ มาต่อค่ะไรท์ 55555
    #80
    0
  14. #79 pinkyeun (@pinkypanda) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 08:23
    โอ้ย สร้อยเปิดแล้ว เปิดแล้ว!!!
    จะฟื้นมาแล้วจำได้ไหม จะจำได้ใช่ไหมแทยงอ่า ฮื่อออออออ
    เจ็บแทนพี่จ้อนเฟ้ยย #อินจัด
    รออ่านต่อนะคะะะ
    #79
    0