[ FIC NCT ] My BaBy #JohnYong #เหมียวของจอห์นนี่

ตอนที่ 10 : My BaBy : #9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59

My BaBy..

#JohnYong

#9

แสงสว่างสีฟ้าได้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าออสเตอร์และออร์ริซ่าในเวลานี้ มันปกคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของแทยงที่หลับใหลอยู่ในภวังค์ ไม่นานนักแสงนี้ก็หายไปจนทำให้ทั้งสองคนที่เฝ้ามองอยู่เห็นอะไรชัดเจนขึ้นในที่สุด

 

            “อาร์กัส!.....อาร์กัสของพ่อ” คนเป็นพ่อวิ่งเข้ามาหาแทยงพร้อมกับผ้ามาห่มร่างให้บุตรชาย เขาอุ้มแทยงไปที่ห้องนอนของบุตรชาย ห้องที่เงียบเหงามานานหลังจากที่เจ้าของห้องหายไป

.

.

.

            “เดี๋ยวเขาก็ฟื้นออสเตอร์.....” เออร์ริซ่าเดินเข้ามาหาออสเตอร์ที่นั่งเฝ้าบุตรชาย รอให้เขาตื่นมา...ซึ่งมันก็นานเกินสมควรแล้ว

            “ถ้าเขาตื่นขึ้นมา เขาจะดีใจที่เจอหน้าฉันมั้ยเออร์ริซ่า ฉันดีใจที่เจอหน้าเขา ดีใจที่เขากลับมาได้ แต่ดูเขาสิ...” ออสเตอร์พูด พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาสวยของแทยงที่ปิดอยู่

ในห้วงลึกที่แทยงหลับใหลอยู่ในภวังค์ที่นานแสนนาน ในนั้นเขากำลังอุ้มแมวน้อยตัวสีขาวน่ารักตัวหนึ่งอยู่ด้วย แทยงกำลังนั่งข้างกับผู้ชายที่เขาคุ้นหน้าเป็นอย่างดี......จอห์นนี่

            “อยากอยู่กับนายต่อจังเลย...เบบี๋” จอห์นนี่ลูบหัวแมวน้อยที่แทยงอุ้มอยู่เบาๆ

            “แล้วฉันล่ะ..ไม่อยากอยู่กับฉันหรอจอห์นนี่”

            “อยากสิ ฉันอยากอยู่กับนายที่สุดแล้วแทยง  แต่นายก็ต้องกลับไป....ไม่มีฉันนายอย่างอแงล่ะ”

            “นาย....อยากให้ฉันกลับไปจริงๆมั้ย..จอห์นนี่”

 

            “....ฉันอยากจะบอกนายแค่ว่า...ฉันไม่อยากห่างนายไปซักนิดเดียว แต่มันจะเห็นแก่ตัวเกินไปถ้าฉันจะยื้อนายไว้”

 

            “แต่ฉันกลัว ไม่มีนายอยู่ใกล้ๆ ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างน่ากลัวไปหมด”

 

            “อย่ากลัวเลย...ถึงฉันจะไม่ได้เดินจับมืออยู่กับนายหรือเดินอยู่ข้างๆนาย แต่ฉันก็อยู่ในนี้ไง” จอห์นนี่ชี้ไปที่อกข้างซ้ายของแทยง

            “ตราบใดที่นายยังให้ฉันอยู่ มันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนายเลยซักนิดเดียว”

            “ฉันไม่ให้ใครเข้ามาหรอก มันเป็นที่ของนายคนเดียวจอห์นนี่”

.

.

.

            “อาร์กัส.....”

            “ท่านพ่อ...นี่ข้า..กลับมาที่นี่แล้วจริงๆหรอ” แทยงลืมตาขึ้นและมองทุกอย่างไปรอบๆ

            “ใช่แล้วอาร์กัส....เจ้าแก้คำสาปได้แล้ว”

            “......”

ไม่น่าเชื่อว่าครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน...มันคือในความฝัน น้ำตาของแทยงไหลออกมาไม่ขาดสาย เขาเสียใจที่เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้

          “ท่านพ่อ...ข้าอยากกลับไป ท่านพ่อได้โปรด ฮืออๆๆ” 

เพราะว่าทุกครั้งที่จอห์นนี่อยู่ข้างๆ มันกลายเป็นความเคยชินที่ทำให้แทยงมีความสุขไปแล้ว จอห์นนี่คือส่วนหนึ่งของชีวิตแทยงไปแล้ว...

            “อาร์กัส...แต่....”

            “ข้าดีใจที่ได้เจอท่าน แต่ข้า....ข้าปวดใจเหลือเกิน ข้าดูเหมือนไม่มีความหมายแล้วเวลาที่ข้าอยู่กริฟฟินส์ ข้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใครอีกแล้ว...ฮืออๆ”

          “ลูกรักเขามากหรอ.....ชายคนนั้นที่ช่วยลูกกลับมาที่นี่น่ะ”

 

            “ข้าไม่แน่ใจนักว่าข้าจะเรียกว่าความรักได้มั้ย แต่เวลามีเขาอยู่ ข้ารู้สึกดี รู้สึกปลอดภัย และไว้ใจเขา  ท่านพ่อข้าจะทำยังไงดี”

 

            “เจ้าอยู่ที่นี่ก่อนนะอาร์กัส ถ้าลูกแน่ใจในเรื่องนี้ พ่อก็จะช่วยเจ้า ถึงพ่ออยากจะให้เจ้ากลับมา แต่ถ้าเจ้าไม่มีความสุข พ่อก็ไม่อยากจะบังคับเจ้าอีก” คนเป็นพ่อลูบหัวบุตรชายที่ตอนนี้เขาดูไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อนเลย

ออสเตอร์ออกจากห้องนอนของบุตรชายไป และไปหาเออร์ริซ่าเจ้าของต้นเรื่องนี้

            “มันเป็นโชคชะตาของบุตรชายของเจ้าออสเตอร์ อาร์กัสไม่ได้ถูกกำหนดให้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก ทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว โดยที่ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิด แต่มันก็ต้องเป็นไป” เออร์ริซ่าพูดพลางก้มมองไปยังเบื้องล่าง เธอกำลังมองดูจอห์นนี่ที่ตอนนี้อาการก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นัก

            “แล้วข้าควรทำยังไง เห็นอาร์กัสเป็นแบบนี้ ข้าแทบไม่อยากให้เขากลับมาทั้งๆที่ข้าก็เป็นห่วง”

           

            “.....งั้นรอก่อน ให้เขารอที่นี่ก่อน จนกว่าจะถึงเวลาที่พรข้อนั้นจะมาถึงเขา”

 

            “พร? นี่เจ้ามีอะไรที่ยังไม่ได้บอกข้าอีกหรอเออร์ริซ่า!

            “ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าพรนี้มันคืออะไร แต่แม่ข้าท่านฝากเอาไว้ก่อนจะจากไป แล้วค่อยรับรู้เมื่อถึงเวลา”

            “เวลานั้น มันคือเวลาไหนกัน” ออสเตอร์ถาม

            “เวลาที่แสงของพระจันทร์เต็มดวงกลายเป็นสีน้ำเงิน ส่องลงมายังยอดวิหารแอรอนบนเทือกเขากริฟฟินส์” เออร์ริซ่าบอก

            “แล้วมันวันไหนกัน”

 

            “คืนพรุ่งนี้....”

 

ออสเตอร์เฝ้ารอเวลาให้ถึงคืนพรุ่งนี้ในเร็ววัน เขาทำใจไว้บ้างแล้วว่าพรข้อนี้ต้องไม่ธรรมดาเหมือนที่เคยเป็นแน่ๆ แต่มันก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว เขาเองก็รู้สึกเสียใจ แต่ซักวันหนึ่งอาร์กัสก็ต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง

.

.

และแล้ววันนี้ก็มาถึง...ออสเตอร์เรียกบุตรชายที่กำลังยืนเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยๆ ให้ไปหาเออร์ริซ่า ที่กำลังยืนหลับตาพินิจพิเคราะห์บางสิ่งบางอย่างอยู่ เพราะเวลานี้คือฤกษ์ตามที่บอกแล้ว แสงของพระจันทร์เต็มดวงกลายเป็นสีน้ำเงิน ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ

 

            “อาร์กัส...นี่คือพรที่เจ้าจะได้รับ ไม่ใช่พรที่เจ้าจะร้องขอเอง สิ่งนี้มันอาจจะดีหรือไม่ดี ขึ้นอยู่กับเจ้าทั้งนั้น....เจ้าจะได้ลงไปที่โลกมนุษย์อีกครั้ง และไม่สามารถขึ้นมายังที่นี่ได้อีก เจ้าจะกลายเป็นมนุษย์ และลืมความทรงจำที่ลงไปโลกมนุษย์ก่อนหน้านี้ทั้งหมดรวมถึงชายผู้นั้นด้วย........ในครั้งนี้เจ้าจะกลายเป็น ชายหนุ่มอายุ20ปี พอลงไปเจ้าจะรู้เองว่าชะตาชีวิตเจ้าจะเป็นยังไงต่อ..........เจ้าจะจำชายคนนั้นได้มั้ยขึ้นอยู่กับเจ้า อ้ออาร์กัส....เจ้ายังจะใช้นามเดิมคือแทยง ถึงแม้ว่าเหตุการณ์จะไม่เหมือนเดิมอีก”

 

            “ข้าจะจำเขาไม่ได้งั้นหรอ......?”

            “ใช่.. แต่ชายคนนั้นยังมีทุกความทรงจำของเจ้าอยู่ไม่หายไปไหน.....”

เออร์ริซ่าบอกแทยง และตอนนั้นเองตอนที่อาร์กัสกำลังสิ้นหวังกับสิ่งที่เขากำลังได้รับ เขานึกขึ้นได้ว่ามีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้เอากลับมาด้วย และมันยังคงอยู่ที่จอห์นนี่.........สร้อยฮาเกน!! เขาฝากเอาไว้กับจอห์นนี่เพราะเขาต้องกลายร่างและไม่สะดวกจะใส่มัน.......มันไม่ได้หมดหวังไปซะทีเดียวหรอกใช่มั้ย

จอห์นนี่....เราจะได้รักกันอีกใช่มั้ย....นายจะหาฉันเจอ....ใช่มั้ย

-----50%-----

.

.

.

โลกมนุษย์

จอห์นนี่ลืมตาขึ้นมา แต่ว่าข้างๆเขาว่างเปล่าไม่มีแทยง ผู้ชายที่อยู่ข้างกายเขาในตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้..........

            “นายจากฉันไปแล้วซินะ....แทยง” ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดีที่คนรักของเขาหายไปแล้ว แต่เขาหายไปเพราะทุกอย่างเกิดขึ้นจากความรัก

น้ำตาของผู้ชายที่ชื่อจอห์นนี่ไหลลงมาอาบแก้ม เขารู้สึกเหมือนมีก้อนมาจุกที่อก ภาพความทรงจำระหว่างเขาทั้งคู่อยู่ทั่วห้องนี้ไปหมด มันเคยมีความสุขมาก แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว...

            “ฉันอยากให้นายกลับมา มันจะเป็นไปได้มั้ยแทยง ฉันต้องการนาย.....” จอห์นนี่ลุกออกจากเตียง แล้วหยิบสร้อยฮาเกนออกมา เขาจูบมันราวกับว่าแทยงจะรับรู้ความรู้สึกของเขาได้ในตอนนี้........

.

.

.

3วันผ่านไป ไม่มีท่าทีว่าจอห์นนี่จะดีขึ้นเลยซักนิด

            “ติ้งต่อง! จอห์นนี่ แทยง ติ้งต่องๆ!” แจฮยอนกดกริ่งที่หน้าบ้านของจอห์นนี่แต่ไม่มีใครออกมาต้อนรับเขาซักคน

            “เฮ้ยจอห์นนี่! เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นวะ!” เมื่อเพื่อนรักของเขาไม่ยอมเปิดประตูให้ แจฮยอนเลยต้องใช้วิธีปีนเข้ามา เพราะจอห์นนี่ติดต่อไม่ได้หลายวันแจฮยอนเลยเป็นห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา และสภาพที่ของจอห์นนี่ดูไม่ได้เลยในตอนนี้

 

            “แทยง....เขาไม่อยู่แล้วแจฮยอน เขากลับกริฟฟินส์ไปแล้ว”

            “ทำไมถึงเป็นงั้นล่ะ”

            “ฉันแก้คำสาป......ให้เขา มันเป็นเพราะฉัน”

            “อ้ออย่างงี้นี่เอง...งั้นก็แสดงว่า นายทั้งคู่รักกันจริงๆ ถูกต้องมั้ย?”

            “......ใช่ฉันรักแทยง รักมากๆด้วย แล้วนี่มาทำไม.....”

            “มาดูนายไง ติดต่อไม่ได้เลย นึกว่าตายไปแล้ว แต่ดูสภาพก็นะ..... ไปเหอะไปอยู่กับฉัน นายอยู่คนเดียวแบบนี้ต่อไปไม่ได้แน่” แจฮยอนพาเพื่อนรักของตัวเองไปอยู่ด้วย เขาไม่ควรอยู่คนเดียวในเวลาแบบนี้

 

            “สร้อยฮาเกนนี่ ทำไมมาอยู่กับนาย ก็ฉันให้แทยงไป.....” แจฮยอนพูดระหว่างที่ไปคาเฟ่

            “ก็แทยงเปลี่ยนร่างทุกวัน เขาจะใส่ไว้ได้ไง”

            “.........จอห์น....ฉันกับเตนล์อยู่ข้างนายนะ แล้วแทยงเขาก็คงไม่อยากให้นายเป็นแบบนี้” แจฮยอนเอื้อมมือไปบีบไหล่ข้างหนึ่งของจอห์นนี่เบาๆ เพื่อบอกว่าเขาก็ยังมีเพื่อนอยู่ข้างๆเขาในวันที่เขารู้สึกเสียใจมากขนาดนี้

แต่ระหว่างทางไปคาเฟ่ของแจฮยอนนั้น ผู้ชายที่ดูคุ้นหน้ามากคนหนึ่งเดินผ่านทั้งคู่ไป......

            “แจฮยอน...นั่นเขา นั่นแทยง!” จอห์นนี่ร้องออกมา ต้องเป็นเขา..ไม่ผิดแน่ๆ

            “ใช่คล้ายมาก คล้ายเกินไป แต่มันจะเป็นไปได้ยังกันจอห์นนี่”

          “ฉันจะตามไปดู! แทยงคือคนรักของฉัน ทำไมฉันจะจำเขาไม่ได้กัน”  มันไม่ใช่แค่คล้ายแต่นั่นมันเขาเลยต่างหาก จอห์นนี่มั่นใจในลางสังหรณ์นี้ของเขา

            “มันไม่ใช่เขาหรอกจอห์นนี่ มันเป็นไปไม่ได้”

            “ทำไมวะ! ทีเรื่องของนายมันยังเป็นไปได้เลย เรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันด้วย!

            “แล้วนายจะเข้าไปตอนนี้งั้นหรอ! เขาเดินผ่านไปห่างกับนายแค่นิดเดียว ฉันไม่เห็นว่าเขาจะส่งสายตามาหานายหรืออะไรที่บอกว่าเขารู้จักนายหรือจำนายได้เลย ไม่เลย! นายบุ่มบ่ามไปตอนนี้ ก็ไม่ได้ผลหรอกแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำมั้ง กลับไปกับฉันก่อน ถ้าเขาใช่แทยงจริงๆ ฉันจะช่วยนายเอง” แจฮยอนพูดเตือนสติจอห์นนี่ เขาไม่อยากให้จอห์นนี่ใจร้อนแล้วทำเรื่องแย่ๆ มันอาจจะแย่กับเขากว่าเดิม

            “รอดูไปก่อนจอห์น ว่าเขาเป็นใครจริงๆกันแน่.........” เมื่อทั้งคู่เดินห่างออกไป ผู้ชายที่ชื่อแทยงก็หันไปหาชายแปลกหน้า2คนนั้น

 

            “คุณแทยงครับ เมื่อกี้2คนนั้น เขาหมายถึงคุณรึเปล่าครับ เห็นเขามองคุณอยู่ตั้งนานเลยกว่าจะออกไป” ยามรักษาความปลอดภัยที่อยู่ล่างคอนโดของแทยงถามเขา

            “ไม่น่าจะใช่นะครับ เพราะผมไม่รู้จักเขา อีกอย่างชื่อแทยงมีเยอะแยะไปในเกาหลีนะครับ^__^” แทยงยิ้มให้ยามคนนั้นอย่างเป็นมิตร ก่อนจะขึ้นคอนโดของตัวเองไป และวันนี้เขาก็เหนื่อยมามาก

.

.

            “ไงเบบี๋....คิดถึงหม่ามี๊มั้ย หม่ามี๊ซื้อปลอกคอมาให้หนูด้วยนะครับ^___^” แทยงพูดกับแมวพันธุ์บริติชสีขาวตาสีฟ้าน่ารักตัวหนึ่งที่เขาเลี้ยงไว้คลายเหงา

แทยงคือนายแบบของนิตยสารชื่อดังในเกาหลีที่เพิ่งเปิดตัวมาได้ไม่นาน และเขากำลังจะกลายเป็นที่รู้จักในอีกไม่ช้า และยิ่งไปกว่านั้นเขาก็คือคนเดียวกันกับที่จอห์นนี่ตามหาด้วย.......เขาคือคนเดียวกันตามที่ลางสังหรณ์ของจอห์นนี่ที่บอกกับเขา


มาอัพแล้ววววมาอ่านกัน มาอ่านกันค่ะทุกคน

ลิฟรีดเดอร์นะคะจุ๊บๆ

สกรีมฟิคทวงฟิคได้ที่ : คอมเมนท์/twitter : @WRNYS31/ #เหมียวของจอห์นนี่

ขอบคุณค่ะ

#เหมียวของจอห์นนี่


© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #136 LK_8807 (@alice59) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 14:28
    ขอให้เจอกันเร็วใกล้กันแค่นี้เองงงงง
    #136
    0
  2. #113 JNiioHHz (@SWEETYZ_HHCB) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 20:00
    ห่างกันแค่นิดเดึยวแล้วนะ แต่อย่างน้อยก็เจอกันแล้ว ไฟท์ติ้งนะจยา จบาต้องจีบน้องนะะะะ
    #113
    0
  3. #78 pinkyeun (@pinkypanda) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 05:36
    โอ้ย .. ห่างแค่เพี้ยงเอื้อมมืออออ แต่มันคือแสนไกลลลลลลลล แงงงงงงงงง รอนะคะะะ ไม่ไหวแล้วจี๊ดเลย55555
    #78
    0
  4. #77 Kkwann Meemana (@kwan100) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 00:43
    ให้2คนนี้เจอกันเร็วๆนะไรท์~~~
    #77
    0
  5. #76 mt16p10z (@mt16p10z) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 00:07
    อยากให้แทยงเจอจอห์นนี่~ สู้ๆค่ะะไรท์
    #76
    0
  6. #75 Kkwann Meemana (@kwan100) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 00:13
    มีความหน่วงนิดหน่อยยย แต่ต้องเจอกันนะ แอบอยากให้พ่อลงไปด้วยย
    #75
    0
  7. #74 nutnnpp (@nutnnpp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 19:07
    โอ๊ยยย สงสารแทยงกับจอห์นนี่อ่ะ
    #74
    0