[飛灵] เฟยหลิง

ตอนที่ 82 : ปราณธาตุสีเงิน 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 667 ครั้ง
    15 ส.ค. 61

ปราณธาตุสีเงิน 1




          ทันใดนั้น  น้ำเสียงแฝงความยำเกรงดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงที่เบื้องหลังคนทั้งสาม  เปรียบดั่งการเข้ามายื้อชีวิตน้อยๆของไป๋ซุนฉีมิให้ล้มตายไปเสียก่อน

องค์ชายเจ็ด!” 

          ไป๋จิ่วโยว... ไป๋เฉียนเฉียนและไป๋ม่อฟง  พวกเขาเดินตรงมาที่ตำแหน่งรถม้าของไป๋ฝูหรง  ก่อนจะย่อตัวลงเพื่อแสดงความเคารพองค์ชายเจ็ดผู้สูงศักดิ์

          อากัปกิริยาของทั้งสามถูกแสดงออกมาอย่างรู้กาลเทศะ  บ่งบอกถึงสายเลือดตัวแทนประจำทิศตะวันตกแห่งจักรวรรดิหลงเทียนที่ถูกอบรมสั่งสอนเป็นอย่างดี

          แม้จะรับรู้ถึงอุปนิสัยที่เกลียดความวุ่นวายขององค์ชายเจ็ด  แต่เมื่อเห็นการปรากฏตัวของพระองค์  พวกเขาก็มิอาจปฏิบัติตนอย่างนิ่งเฉยโดยไม่เข้ามาแสดงความเคารพต่อพระองค์ได้

          ไป๋เฉียนเฉียน  นางกักเก็บอารมณ์เกลียดชังของนางได้อย่างไร้ข้อบกพร่อง  แตกต่างจากไป๋ซุนฉีและไป๋หลิงเอ๋อร์  ที่มักแสดงความคิดโง่ๆออกมาทางสีหน้าเสียจนหมด

          ไป๋จิ่วโยวเหลือบมองไปที่ไป๋ฝูหรงเล็กน้อย  ดวงตาของเขายังคงสงบนิ่งไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ

          ไป๋ม่อฟงหลุบตาต่ำลงโดยสัญชาตญาณ  แววตาขององค์ชายเจ็ดในโถงงานเลี้ยงเมื่อคืนวานได้ฝังลึกลงไปในจิตใต้สำนึกของเขาเสียแล้ว

กงซุนมู่ไป๋  ละสายตาจากไป๋ซุนฉีกลับไปที่ไป๋ฝูหรงด้วยใบหน้าแฝงแววอบอุ่น  ไม่แม้แต่จะชายตาแลคนทั้งสาม หรงเอ๋อร์หากข้าจัดการธุระทุกอย่างเสร็จสิ้นเมื่อใด  ข้าจะเดินทางไปหาเจ้าที่เมืองหลิงเซียว

          มิได้เป็นเพียงแค่เดินทางไปเยี่ยมเยือน  หากแต่เป็นการเดินทางเพื่อไปสู่ขอนางอย่างถูกต้อง!  ตบแต่งนางเข้ามาเป็นพระชายาของเขา  และรับนางไปอยู่ที่วังของเขาด้วยกัน!

ไป๋ฝูหรงเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มด้วยความเอือมระอา ตามที่ท่านเห็นสมควรเถอะ

          คราแรกที่ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นภายในจิตใจ  ไป๋ฝูหรงรู้สึกว่ามันช่างเป็นเรื่องยากนักที่จะจัดการกับความคิดการกระทำของเธอ

          อย่างไรก็ตาม  เพลานี้ เมื่อเธอทำความคุ้นเคยกับมันได้  เธอจึงสามารถรับมือกับความดื้อด้านของกงซุนมู่ไป๋ได้อย่างชำนิชำนาญ

กงซุนมู่ไป๋หาได้สะทกสะท้านกับท่าทางตัดขาดเยื่อใยของหญิงสาวไม่  เขาเพียงกล่าววาจาต่อไปด้วยรอยยิ้ม ถ้าเช่นนั้น…”

          แหวนมิติสีดำที่สวมอยู่บนนิ้วชื้ข้างขวาของชายหนุ่มเปล่งประกายเล็กน้อย  ก่อนจะปรากฏให้เห็นของบางสิ่ง 

          กงซุนมู่ไป๋ชูมือของเขาขึ้นให้ไป๋ฝูหรงได้มองเห็นความงดงามของมันชัดๆ  ยามเมื่อต้องกระทบถูกแสงสุริยันของสิ่งนั้นก็เปล่งประกายวาววับออกมาอย่างสวยงาม

          ไป๋ฝูหรงคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปม  เขายังมีสิ่งที่อยากจะมอบให้เธออยู่อีกหรือ? 

          ลำพังแค่แหวนมิติและคัมภีร์ลับประจำแซ่กงซุนนั่น... ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวนแล้วกระมัง!

ดวงตาคมปลาบของชายหนุ่มจ้องไป๋ฝูหรงด้วยความเอ็นดู  ราวกับเขาสามารถอ่านทะลุความคิดในใจของนางได้ ว่าที่พระชายาของข้า  เจ้ามิจำเป็นต้องรู้สึกลำบากใจ  เพียงแค่รับสร้อยเงาจันทร์เส้นนี้ไป ตกลงไหม?

          ไม่รอให้นางเอ่ยปฏิเสธ  กงซุนมู่ไป๋ดึงมือเล็กของนางเข้ามา  ก่อนจะยัดเยียด สร้อยเงาจันทร์ ลงไปด้วยความเผด็จการยิ่ง!

          สายตาของผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นทอประกายแตกตื่นอย่างที่สุด  ยามเมื่อหูทั้งสองข้างของพวกเขาได้ยินคำว่า สร้อยเงาจันทร์ เล็ดลอดผ่านเข้ามา


          อะ... องค์ชายเจ็ด... นี่... พระองค์ลุ่มหลงในตัวคนไร้ค่าผู้นั้นมากเพียงใดกัน?  จึงยินยอมมอบสร้อยเงาจันทร์ให้นางได้อย่างไม่รู้สึกเสียดายเช่นนี้...

          ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่าสร้อยเงาจันทร์คือหนึ่งในสามสมบัติของเชื้อพระวงศ์แห่งแคว้นเสินหมิง  ที่ได้รับสืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น!!

          และมีเพียงสายเลือดแห่งมังกรผู้สูงส่งเท่านั้นที่จะมีสร้อยเงาจันทร์เอาไว้ในครอบครอง!  แต่พระองค์กลับหยิบยื่นมันให้แก่ไป๋ฝูหรงโดยไม่คำนึงถึงความสำคัญในข้อนี้...

          อย่างไรก็ตาม... แม้ใครหลายๆคนจะต้องการพุ่งเข้าไปแย่งชิงสร้อยเงาจันทร์มาจากไป๋ฝูหรง  แต่นั่นกลับกลายเป็นเพียงความฝันลมๆแล้งๆ

          สร้อยเงาจันทร์เป็นสมบัติระดับเทพ  และมันจดจำเฉพาะผู้ที่มีสิทธิ์ถือครองอย่างถูกต้อง  ซึ่งองค์ชายเจ็ดยินยอมมอบมันให้แก่ไป๋ฝูหรง  จึงมีความหมายเพียงอย่างเดียว... นั่นก็คือนางกลายเป็นผู้สืบทอดสร้อยเงาจันทร์เส้นนี้โดยชอบธรรม!

          ดังนั้นผู้ที่คิดช่วงชิงมันมาเป็นของตนเอง  เขาก็จะได้รับเพียงสร้อยธรรมดาเส้นหนึ่ง  มิอาจดึงความสามารถของมันออกมาใช้ได้!

สร้อยเงาจันทร์สร้างมาจากผลึกหินจิตวิญญาณระดับตำนาน  และมันจะมอบประโยชน์ในการฝึกฝนของเจ้าได้มากทีเดียวเป็นเพราะเมื่อคืนนางผล็อยหลับไปเสียก่อน  กงซุนมู่ไป๋จึงไม่มีโอกาสได้มอบมันและอธิบายให้นางได้เข้าใจถึงวิธีการใช้งาน  เขาจึงต้องนำมาให้ในเช้าวันนี้

          ไป๋เฉียนเฉียนที่ย่อกายคุกเข่า  เหลือบตามองอากัปกิริยาสนิทสนมของคนทั้งสองที่อยู่เบื้องหน้า  ริมฝีปากของนางเริ่มเม้มเข้าหากันอย่างข่มกลั้น  ยากที่จะยอมรับว่าเรื่องที่องค์ชายเจ็ดพึงใจในตัวไป๋ฝูหรงนั้นเป็นความจริง!

          ที่ยิ่งกว่าความเกลียดชังนั้น... เป็นความริษยาอย่างถึงที่สุด  พระองค์ถึงกับมอบสร้องเงาจันทร์ให้มันเชียวหรือ?  ทั้งที่มันเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์และไม่อาจฝึกฝนพลังยุทธได้  ไยมิใช่ว่านั่นจะเป็นการโยนก้อนหินทิ้งลงแม่น้ำหรอกหรือ!

ขอบคุณไป๋ฝูหรงกล่าวขอบคุณเบาๆ  จ้องมองใบหน้าโง่เง่าของชายหนุ่มด้วยแววตาเฉยเมย

          อาจกล่าวได้ว่า... ไป๋ฝูหรง  เป็นเพราะวิญญาณของเธอคือผู้ที่มาจากภพชาติอื่น  ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถตระหนักถึงความสำคัญของสร้อยเงาจันทร์เส้นนี้

          หญิงสาวเริ่มครุ่นคิดในใจต่อไปอย่างเย็นชา  ในเมื่อจุดประสงค์ของเขาก็สำเร็จลุล่วง  ก็คงไม่มีเหตุผลใดที่จะรั้งอยู่ตรงนี้เพื่อดึงดูดสายตาผู้คนใช่หรือไม่?

เมื่อคิดได้เช่นนั้น  ปากเล็กก็เริ่มขยับเอ่ยถามขึ้นเบาๆ “แล้วท่านไม่มีสิ่งที่ต้องไปจัดการหรืออย่างไร?” 

          กงซุนมู่ไป๋ผู้นี้วันหนึ่งวันของเขามิต้องไปกระทำสิ่งใดเลยหรือ?  ถึงได้มาตามติดเธอราวกับเป็นลูกเช่นนี้!

กงซุนมู่ไป๋มองนางยิ้มๆ ว่าที่พระชายาของข้าหากข้าไม่มีสิ่งที่ต้องไปจัดการ  นั่นก็หมายความว่าข้าสามารถไปหาเจ้าได้ตลอดเวลาใช่หรือไม่?

          ชายหนุ่มยกมือกุมคางอย่างใคร่ครวญ  ความคิดชั่วร้ายแวบเข้ามาในสมองโดยพลัน  ดูเหมือนเขาคงต้องหาผู้ดูแลจัดการธุระต่างๆของเขาให้เป็นตัวเป็นตนสักคนเสียแล้ว!

          เวลาเดียวกัน... มองลึกลงไปในวังหมอกอัคคี  หนึ่งในยี่สิบเอ็ดมหาอำนาจแห่งแคว้นเสินหมิง  

          ภายในห้องนอนที่ถูกตบแต่งอย่างหรูหรา  แลเห็นเงาร่างของคนผู้หนึ่งกำลังนั่งทำสมาธิอยู่บนเตียง  เขาก็คือผู้ที่เป็นเจ้าของเรือนผมสีแดงเพลิงนั่นเอง  

          จู่ๆถังกงเซี่ยรู้สึกหนาววูบขึ้นมาที่แผ่นหลังโดยไร้สาเหตุ  ใบหน้าของเขาปรากฏร่องรอยแห่งความทุกข์ระทม... ขาทั้งสองข้างที่นั่งขัดสมาธิเมื่อสักครู่เริ่มถีบออกไปด้านหน้าด้วยความหงุดหงิดใจ

          การแสดงออกของถังกงเซี่ยราวกับเด็กน้อยที่ถูกรังแกและไร้หนทางตอบโต้... ได้แต่ปล่อยให้ผู้คนกลั่นแกล้ง!

          ฮึ่ม!  องค์ชายเจ็ด... ท่านช่างมีจิตใจที่มืดดำประหนึ่งปีศาจร้าย!  ท่านจะลงโทษข้าอย่างไรก็ได้  แต่ต้องไม่ใช่การจับข้าส่งกลับมาที่วังหมอกอัคคีแห่งนี้!

ปัง!

          พลันนั้น  สตรีผู้มีรูปโฉมงดงามดุจภาพวาดผู้หนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา  ใบหน้าของนางถมึงทึงราวกับโกรธแค้นผู้ใดมาสิบปี 

นางยกมือขึ้นกอดอก  ตวาดใส่ถังกงเซี่ยด้วยวาจาเกรี้ยวกราดดุจสายฟ้าฟาด “เซี่ยเอ๋อร์!  หากเจ้าไม่ตั้งใจทำสมาธิ  ก็อย่าได้หวังจะกลับไปปกครองหมู่ตึกสกุลถังอีกเลย!

พระ... มารดา...

          ร่างกายของท่านผู้นำแห่งหมู่ตึกสกุลถังสั่นระริกอย่างน่าสงสาร  ใบหน้ากลายเป็นสีขาวซีดราวกับขี้เถ้า  ลางสังหรณ์ร้องเตือนถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตนเองหลังจากนี้...  

อ้ากก~  แล้วเหตุใดพระมารดาต้องเดินเข้ามาเห็นตอนที่เขากำลังแอบอู้ด้วยเล่า!  



ปึด!

คล้ายเชือกแห่งความอดทนได้สะบั้นขาดลง  ไป๋ฝูหรงเอ่ยตัดบทสนทนาอย่างไร้เยื่อใย ข้าคิดว่าขบวนรถม้าคงเตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว

          อย่างไรก็ตาม ด้วยความหน้าหนาราวกับหินผาของชายหนุ่ม  มีหรือจะรู้สึกสะเทือนกับท่าทางห่างเหินของนาง?

กงซุนมู่ไป๋ผู้มากไปด้วยลูกตื๊อ  มองหญิงสาวอย่างรักใคร่ เช่นนั้นไว้ข้าจะเดินทางไปหาเจ้าในเร็ววัน

          กล่าวจบก็ยกมือขึ้นลูบศีรษะของนางด้วยความแนบเนียน  ก่อนจะหมุนตัวก้าวเดินจากไปช้าๆ

          บ่าวรับใช้ในบริเวณนั้นพร้อมใจกันหลบเลี่ยงจากรัศมีอันสูงส่งขององค์ชายเจ็ด  ก้มหมอบจนหน้าผากฝังลึกลงไปในเนื้อดิน

          เพียงไม่นาน  แผ่นหลังสูงตระหง่านในอาภรณ์สีดำก็หายลับไปจากระยะสายตา  

          ผู้คนที่รั้งอยู่ใกล้กับบริเวณนั้นก็ยังคงตกตะลึงในภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่  พวกเขาจ้องมองอย่างโง่งมไปที่ไป๋ฝูหรง

          ไป๋ซุนฉี  สายตาของนางช่างดูเลื่อนลอย  ราวกับร่างกายของนางกลายเป็นเพียงท่อนซุงที่แข็งทื่อ  นางมิอาจทำความเข้าใจกับอารมณ์แปรปรวนของคนทั้งสองได้เลยแม้แต่น้อย...

          ไป๋จิ่วโยว  ไป๋ม่อฟงและไป๋เฉียนเฉียน  เมื่อเห็นว่าองค์ชายเจ็ดจากไปแล้ว  พวกเขาจึงลุกขึ้นยืนเพื่อแยกกลับไปยังรถม้าของตน  แต่ก็มิวายเสมองไปที่ใบหน้าของไป๋ฝูหรงด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกัน

          ไป๋ฝูหรงไม่ได้ให้ความสนใจใดๆกับเรื่องราวชวนปวดหัวเหล่านี้อีก  เพียงก้าวขึ้นรถม้าของเธอไปแล้วปิดประตูลงไป

          เมื่อบ่าวรับใช้ของไป๋ซุนฉีขนย้ายสัมภาระมาที่รถม้าของหญิงสาวจนเสร็จสิ้น  ขบวนรถม้าของตระกูลไป๋หู่จึงเริ่มเคลื่อนย้ายออกจากเขตแดนของหมู่ตึกสกุลถัง

          ไป๋ซุนฉีที่โดยสารรถม้าคันเดียวกันกับไป๋ฝูหรง  นั่งปิดปากเงียบตลอดทาง  มิกล้าอวดเบ่งใส่พี่สาวห้าผู้นี้อีก 

          ใช้เวลาเพียงสี่วัน  ขบวนรถม้าก็โลดแล่นเข้าสู่เขตแดนของแคว้นซีเหลย  เมืองหลวงหลิงเซียวอันเป็นที่ตั้งของจวนตระกูลไป๋หู่สายตรงในยามเซิน*

          ไป๋ฝูหรงมุ่งตรงกลับเรือนของเธอโดยมิได้ละความสนใจไปที่สิ่งใด  ในสมองเล็กๆครุ่นคิดเพียงการฝึกฝนเพื่อเพิ่มระดับพลังยุทธของเธอเท่านั้น

ฮวาเอ๋อร์ที่แบกสัมภาระเดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง  เอ่ยถามคุณหนูห้าของนาง คุณหนูเจ้าคะ… แล้วสิ่งที่ผู้อาวุโสถังส่งมอบให้…”

หญิงสาวหยุดชะงักไปเล็กน้อย  ก่อนจะหมุนตัวกลับไปมองด้วยแววตาเรียบเฉย อยู่ที่ใด?

 ฮวาเอ๋อร์สะดุ้งตกใจ  ก่อนจะรีบค้นหาสิ่งของที่ได้รับมาจากผู้อาวุโสถัง นะ… นี่เจ้าค่ะ

          มือเล็กของนางหยิบตำราที่มีปกสีฟ้าสองเล่มออกมาจากห่อผ้า  ยื่นมันให้กับไป๋ฝูหรง 

ไป๋ฝูหรงพยักหน้าเล็กน้อย  ก่อนจะรับตำราสองเล่มมาจากบ่าวรับใช้ฮวาเอ๋อร์  กล่าวกำชับอีกหนึ่งประโยค ข้าต้องการความสงบดังนั้นอย่าให้ผู้ใดเข้ามารบกวนข้า

          กล่าวจบหญิงสาวก็หมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องนอนของเธอทันที  

          ไป๋ฝูหรงปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา  เพื่อตัดขาดจากโลกอันแสนวุ่นวายที่อยู่ภายนอก

          หลังจากที่เผชิญกับเรื่องราวยุ่งเหยิงมาเป็นเวลาหลายวัน  ในที่สุดความเงียบสงบที่รอคอยก็เดินมาหาเสียที!

          ไป๋ฝูหรงถอนหายใจออกมาเบาๆ  ก่อนจะเพ่งสมาธิเพื่อมองหาคัมภีร์ลับธาตุน้ำแข็งที่อยู่ภายในแหวนมิติ

          อย่างไรก็ตามหลังจากที่มิได้ตรวจเช็คสภาพภายในแหวนมิติมาเป็นเวลานาน  หญิงสาวก็ต้องเผชิญกับเรื่องราวอันน่าพิศวง

          ผลึกหินจิตวิญญาณสีฟ้าที่เคยกองเป็นภูเขาขนาดย่อมภายในแหวนมิติของเธอมันได้อันตรธานหายไปแล้ว... หายไปจนหมดสิ้น

** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** **

ขอบคุณทุกความคิดเห็นมากๆค่ะ ^^
ขอโทษที่วันนี้มาอัพช้านะคะ ไรท์ปวดหัวก็เลยไปนอนพักนิดหน่อย

*ยามเซิน = เวลา 15.00 - 16.59 น.


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 667 ครั้ง

21,249 ความคิดเห็น

  1. #21227 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 00:54
    5555 สะใจแทนลูกสาวเรามากอ่ะ มีแต่คนอิจฉา
    #21227
    0
  2. #20507 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 11:21
    อ๊าาาาาา....หินจิตวิญญาณสีฟ้าหายไปไหนแล้วสวม

    แยแล้ว่ๆๆๆ
    #20507
    0
  3. #20503 MomeTd (@MomeTd) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 19:57
    ทุกคนรู้หมด ความหมายของสิ่งจองวิเศษ คำภี พลัง อำนาจ ทุกสิ่งอย่าง มีแต่นางเอก ไม่รู้เรื่องรู้ราว ใช้อะไรไม่เป็นแต่มีพละกำลัง มีของติดตัวที่คนอื่นอยากได้ม๊ากกกกกมาก
    #20503
    0
  4. #20462 มงคล วัฒนาวรสกุล (@mooleang) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 05:03
    เจอเสือน้อยเขมือบไปหมดสินะไรท์
    #20462
    0
  5. #18943 YukiKiyu (@YukiKiyu) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 19:03
    มันน่า ฆ่าให้ตายนัก นางเลยอดเติม ทรู
    #18943
    0
  6. #17578 kanakakujo (@kanakakujo) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 07:09
    อิเเมวผี!!เเกใช่มั้ย
    #17578
    0
  7. #14996 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 13:17
    ผีหลอกกลางวันแสกๆ!! หายไปไหน!?
    #14996
    0
  8. #14777 Zebus (@kim09499mii2) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 23:30
    อิผี หายได้ไงงง?
    #14777
    0
  9. #14763 Monizaa (@Monizaa) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 21:52
    อิแมวผี5555555
    #14763
    0
  10. #13572 น้องพริกหวาน (@2228314) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 10:53
    พอดีเจ้าแมวต้องใช้ เพื่อฟื้นตัวนี่ 555
    #13572
    0
  11. #12834 plaily next (@plaily05) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 21:15
    อิแมวผี แกเอาไปไหน!!!! อิแมวขี้โขมย เอาอาศัยบ้านเขาแล้วยังมาโขมยของเขาอีก อิแมวขี้โขมย!!!! เอาคืนมานะโว๊ยยยย!!!
    #12834
    0
  12. #12734 [F.S]Fang_041 (@octobersena2706) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 17:25
    อิเเมวผีเอาไปเเน่555
    #12734
    0
  13. #12690 @_sassygirl_@ (@friday11) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 16:05
    เจ้าแมวแปลกหน้าขโมยไปล่ะสิท่า
    #12690
    0
  14. #12687 (warrior" *c*) (@catcats) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 15:13
    ใครจะขโมยได้ นอกจากแมวที่สิงร่าง 5555555
    #12687
    0
  15. #12685 วิภาภรณ์ (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 13:45
    แมวขี้โขมย
    #12685
    0
  16. #12684 เสี่ยวตี้ (@joon23032537) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 13:30
    หายไปไหน รึเป็นเพราะสร้อย
    #12684
    0
  17. #12683 benz1040 (@benz1040) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 13:15
    หายไปไหนกันนะ
    #12683
    0
  18. วันที่ 25 กันยายน 2560 / 12:46
    สนุกมากค่ะ. มาอัพเร็วๆนะค่ะ
    #12682
    0
  19. #12681 nongspy555 (@nongspy555) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 12:40
    สนุกนะคร้าบบบบ
    #12681
    0
  20. #12679 wrwnfern (@keyfern) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 12:33
    สนุกมากค่ะ มาต่อเร็วๆนร้าาา
    #12679
    0
  21. #12678 Mikimiki015 (@vip_minmy) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 12:21
    Wow สนุกมากค่ะ
    #12678
    0
  22. #12677 BB oi (@miyabijungds2mm) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 12:14
    เอ้า หายได้ไง
    #12677
    0
  23. #12676 น้องพริกหวาน (@2228314) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 12:10
    อ้าวผลึกหินสีฟ้าพอรู้วิธีใช้หายไปหมดแล้ว -ตำลาพวกที่ได้มากลืนกินไปหมดหรือไร ถ้าแมวเจ้าปัญหาจัดการนี่เป็นเรื่องแน่ 555 ฐานะแสบสุดคิดดูพอรู้ว่ามีประโยชน์ของก็หาย
    #12676
    0
  24. #12674 0898462613 (@0898462613) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 11:30
    ไรท์ พักผ่อนเยอะๆ นะจ๊ะ ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ ค่ะ
    #12674
    0
  25. #12673 St-one (@St-one) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 10:49
    แมว แดร๊ก ไปหมดแล้วชัวร์เบยยย
    #12673
    0