[飛灵] เฟยหลิง

ตอนที่ 10 : แกว่งเท้าหาเสี้ยน 1 [รีไรท์]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72,235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 860 ครั้ง
    10 ส.ค. 61

แกว่งเท้าหาเสี้ยน 1




          ดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนี้นั้น  นอกจากสิ่งที่สวมอยู่บนนิ้วนางของหญิงสาวแล้ว  คงไม่มีสิ่งอื่นใดอีก  แม้เธอจะคาดหวังให้มันมีประตูลับหรือกลไกบางอย่างที่สามารถนำพาเธอกลับขึ้นไปได้  

          มีเพียงหนทางเดียวคือต้องกลับออกไปโดยทางที่ไป๋ฝูหรงเข้ามาเท่านั้น


          เมื่อคิดได้เช่นนั้น  สองขาเรียวงามได้ก้าวเดินตรงกลับไปยังทางออกในทันที  

          ระหว่างที่เดินขึ้นบันไดไป๋ฝูหรงก็ครุ่นคิดเกี่ยวกับอาภรณ์สวมใส่ของเธอไปด้วย  ว่าสภาพของมันเริ่มไม่น่าดูขึ้นเรื่อยๆเสียแล้ว  ทั้งเก่าขาดและซอมซ่อ  ด้วยอาภรณ์เพียงหนึ่งเดียวตัวนี้ก็ผ่านระยะการใช้งานมาเป็นเวลานานพอสมควร

          เธอควรจะรีบหาผ้าผ่อนมาผลัดเปลี่ยนเสียบ้าง  มิเช่นนั้นสภาพของเธอคงไม่คล้ายว่าจะกลายเป็นชนเผ่าลับแลในสมัยดึกดำบรรพ์อย่างแน่นอน



          หลังจากเดินคลำตามเส้นทางที่มืดสลัวมาราวครึ่งชั่วยาม  ไป๋ฝูหรงก็สามารถกลับขึ้นมาถึงด้านบนได้เป็นผลสำเร็จ  

          อย่างไรก็ตาม  นี่ดูราวกับเส้นทางที่กลับขึ้นมาจะใช้เวลานานกว่าช่วงที่เธอเดินลงไปด้านล่างเสียอีก  

การสร้างเส้นทางที่เหยียดยาวสุดหยั่งเช่นนี้มีประโยชน์อันใดกัน…?
 
          หญิงสาวใคร่ครวญอย่างเบื่อหน่าย  ด้วยลักษณะนิสัยของเธอไม่ชอบการกระทำเรื่องยุ่งยากเช่นนี้เป็นทุนเดิม  จึงอดมิได้ที่จะพร่ำบ่นเล็กน้อย

          ทว่า.. เมื่อได้มองไปโดยรอบ  ไป๋ฝูหรงก็ให้รู้สึกประหลาดใจนัก  ทัศนียภาพรอบกายเธอออกจะแปลกตาไปเสียหน่อยใช่หรือไม่?  

          หลังจากการฝึกฝนเป็นระยะเวลาร่วมกว่าสามเดือน  ป่าไม้โดยรอบทั้งหมดนั้นโล่งเตียนราวกับเส้นผมที่ถูกดึงทิ้งอย่างน่าสงสาร

          อย่างไรก็ตาม  เหตุใดต้นไม้ใบหญ้าที่ปรากฏให้เห็น ณ ที่แห่งนี้  จึงมีสภาพสมบูรณ์แบบราวกับไม่เคยผ่านมือผ่านเท้าของเธอมาก่อนเล่า?

          บังเกิดความสงสัยขึ้นเล็กน้อยภายในห้วงความคิดของหญิงสาว  

          ไป๋ฝูหรงเดินวนสำรวจไปรอบๆสถานที่แปลกตาแลไม่คุ้นเคยแห่งนี้  เมื่อแน่ใจว่ามันไม่ใช่พื้นที่ที่คุ้นเคยโดยสิ้นเชิง  เธอจึงเดินกลับมาตรงจุดที่เธอเดินขึ้นมาเมื่อสักครู่  

          ทว่า.. พื้นที่เคยปรากฏบันไดหยกซึ่งทอดยาวลงไปสู่ห้องลับเบื้องล่าง  บัดนี้ราบเรียบมีเพียงความว่างเปล่า  ราวกับไม่เคยมีสิ่งผิดปกติใดๆก่อตัวขึ้นตรงจุดนี้มาก่อน 

          สีหน้าของไป๋ฝูหรงในยามนี้ยังคงสงบนิ่งไม่ไหวติง  แววตาเย็นชาไม่แยแสต่อสิ่งใดของเธอจ้องมองความผิดปกติตรงหน้าอย่างเงียบๆ

เกิดสิ่งใดขึ้น?

          ดูเหมือนว่าปราสาทลับนั่นคงไม่ใช่เพียงห้องเก็บสมบัติธรรมดาเสียแล้ว  เช่นนั้น... สถานที่แห่งนี้คือที่ใดกัน?  

          อย่างไรก็ตาม  เมื่อได้แหงนหน้ามองไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า  ดวงตากลมโตเริ่มทอประกายขึ้นมาเล็กน้อย

          เหนือศีรษะของไป๋ฝูหรง  ปรากฏให้เห็นดวงตะวันท่ามกลางหมู่มวลเมฆาขาวสะอาด  ท้องฟ้าสีครามโปร่งใสแลดูบริสุทธิ์  ด้วยดูเหมือนว่ามันเพิ่งจะเคลื่อนย้ายขึ้นจากทิศบูรพาได้ไม่นานเท่าใด 

          แสงแดดอ่อนๆกระทบเข้าที่ใบหน้างามสะคราญโฉม  นี่เป็นสิ่งที่หญิงสาวมิได้สัมผัสมาราวสามเดือน  ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาพอสมควร  เพื่อที่จะปรับสายตาของเธอให้คุ้นชินกับทัศนียภาพเหล่านี้ 

          หากสิ่งที่หญิงสาวคาดเดานั้นไม่ผิดเพี้ยนไป  ดูเหมือนว่าด้วยสถานที่ลึกลับแห่งนั้นจะสามารถส่งเธอกลับขึ้นมายังด้านบนหุบเหวได้

          แน่นอนว่าสิ่งที่ไป๋ฝูหรงคาดเดานั้นถูกต้องเป็นบางส่วน  ด้วยกลไกบางอย่าง  มันจะทำงานเมื่อมีผู้ใดก็ตามนำพัดออกไปจากแท่นหินลึกลับ  การคงอยู่ของสถานที่ลวงตาภายใต้หุบเหวจะไม่สามารถปรากฏให้เห็นอีกต่อไป 

          และเนื่องจากไป๋ฝูหรงได้นำพัดเล่มนั้นติดตัวออกมาด้วย  มันจึงส่งเธอกลับขึ้นมายังสถานที่เบื้องบนอย่างที่ควรจะเป็น

          กล่าวได้ว่านับแต่นี้ต่อไป  ผู้ใดก็ตามที่พลาดพลั้งร่วงลงไปยังหุบเหวนรกเบื้องล่างแห่งนั้น  ต่อให้ไม่ตายก็คงไม่อาจเสาะหาเส้นทางกลับขึ้นข้างบนจวบจนสิ้นอายุขัยเป็นแน่!

          สุดท้ายหญิงสาวก็มิอาจเข้าใจได้ว่าด้วยเพราะเหตุใดเธอจึงได้มีความคิดเช่นนี้  เพราะจู่ๆเธอก็บังเกิดความคุ้นเคยกับวิธีการทำงานของมันอย่างน่าประหลาด  

          ราวกับว่าพัดเล่มนี้นอกจากจะหยั่งรู้จิตใจเธอได้แล้ว  คงมีบางสิ่งที่ไม่ธรรมดาแอบแฝงอยู่อีกเป็นแน่..  เพียงแต่เธอก็มิอาจรู้ว่ามันคือสิ่งใด

          ไป๋ฝูหรงเริ่มมองสำรวจพื้นที่โดยรอบอีกครา  เธอต้องการสำรวจผืนป่าแห่งนี้เพื่อเสาะหาหนทางออกไปจากที่นี่.. ก่อนดวงตะวันลาลับฟ้า

          อย่างไรก็ตาม  เมื่อนึกย้อนไปถึงเศษเสี้ยวความทรงจำของไป๋ฝูหรงผู้นั้น  มันกลับกลายเป็นการกระทำที่ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง  

          อาศัยนางที่เป็นเพียงขยะไร้ค่าแห่งตระกูลไป๋หู่  อุดอู้อยู่ภายในเรือนเก่าโทรมเช่นนั้น  ไหนเลยจะได้มีวันก้าวเท้าออกมาเผชิญโลกภายนอก? 

          ท่านปู่ของนางนั้นเห็นว่าไม่มีประโยชน์อันใดที่จะปล่อยให้นางออกไป  หากว่านางเผลอพลั้งไปก่อความวุ่นวายให้กับผู้อื่นเขาก็คร้านจะรับผิดชอบ  ดังนั้นวิธีแก้การแก้ปัญหาโดยให้นางอยู่ภายในจวนจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้องสมควร


          ทว่า... ด้วยไหวพริบของไป๋ฝูหรง  ภายในช่วงระยะเวลาสั้นๆย่อมต้องหาหนทางได้ไม่ยาก  

แน่นอนว่าการอยู่บนที่สูงเอาไว้ย่อมเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด  

          ปลายเท้าเรียวเล็กสะกิดพื้นเล็กน้อย  ก่อนจะดีดตัวขึ้นไปบนยอดไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งด้วยความคล่องแคล่ว  

          อย่างไรก็ตาม  ความสูงในระดับนี้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะมองดูทัศนียภาพรอบด้านให้ชัดถนัดตา...


          คิดได้ดังนั้น  หญิงสาวจึงดีดตัวไปยังกิ้งก้านสาขาของต้นไม้ละแวกใกล้เคียงไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อสักครู่

          ไป๋ฝูหรงเริ่มเคลื่อนย้ายร่างกายอันบอบบางไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย  ไม่รู้ว่านี่จะเป็นการถลำลึกเข้าใจกลางป่ายิ่งกว่าเดิมหรือไม่  


          ด้วยเพราะเธอไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าจุดที่เธออยู่คือส่วนใดของป่าแห่งนี้  และต้นไม้ใบหญ้าพวกนั้นล้วนเป็นสีทึบกลมกลืนไปกับลำต้นเฉกเช่นเดียวกันทั้งหมด  นี่ยิ่งยากจะค้นหายอดไม้สูงในระยะเวลาอันสั้น! 


** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** **

บรรยายมาหลายตอน  ในที่สุดก็จะมีบทพูดสักที T^T




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 860 ครั้ง

21,249 ความคิดเห็น

  1. #21150 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:49
    อยากเก่งเหมือนน้อง
    #21150
    0
  2. #21099 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 06:05
    คนอื่นไม่เก็ทไม่เข้าใจ ละทำไมเราเก็ทเราเข้าใจวะ งงมากกกกก555 //สงสัยเราเก่งล่ะมั้งง55
    #21099
    0
  3. #21017 tongbo2552 (@tongbo2552) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 14:06
    งานมือสมัครเล่น คำไม่สระสรวย เนื้อหาแต่ละช่วงยาวไปเพียงเพราะอยากให้คนติดตามไปเรื่อยๆ ก็เลยงงกับตัวละคร อารัมภบทเยิ่นเย้อมากไป อ่านไปงงไปไม่เข้าใจเนื้อเรื่อง ไม่เข้าคนเขียนว่าอยากให้เป็นแนวใหน
    #21017
    0
  4. วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 22:17
    สู้ๆนะ ละเอียดดี
    #19156
    0
  5. #14611 Ty1260 (@Ty1260) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 12:06
    สนุกมาก แต่งเก่งจัง
    #14611
    0
  6. #14425 Zebus (@kim09499mii2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 17:41
    ชอบที่บรรยายละเอียดนะคะ นึกภาพตามล่ะสนุกดี~
    #14425
    0
  7. #14407 จุด3จุด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 16:32
    บรรยายเยอะมากเกินไป กวาดสายตาอ่านก็แล้ว ข้ามๆไปก็แล้ว เนื้อเรื่องก็ยังไม่ขยับ.
    #14407
    0
  8. #12731 Lily <Silver> (@mikachan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 17:23
    ภาษาสวย แต่เพราะใช้ "มิ" เยอะเกินไปเลยอ่านแล้วสะดุด ควรปรับไปใช้ "ไม่" บ้าง
    #12731
    1
    • #12731-1 Azhare (@Azhare) (จากตอนที่ 10)
      30 กันยายน 2560 / 19:43
      เห็นด้วยอย่างแรงเข้าใจว่าไรท์ต้องการสำนวนที่เป็นนิยายแนวนี้แต่มันมากไปจนสะดุด ต้องคอยเปลี่ยนเป็นไม่ในใจตลอดเวลาถึงจะอ่านผ่ายไปได้
      #12731-1
  9. #11288 timmiko (@timmiko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 23:47
    ถ้ารีไรท์ ตัดคำฟุ่มเฟือย และประโยคซ้ำในวรรคเดียวกันออกนะคะ
    #11288
    0
  10. #9474 mu i (@chocolakecake) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 12:26
    มิเยอะเกินไปอ่านแล้วสะดุดค่ะ เป็นกำลังใจให้นร้า
    #9474
    0
  11. #8198 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:55
    thank you ค่ะ
    #8198
    0
  12. #7882 MinikoSong (@MinikoSong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 11:54
    ขอบคุณค่าา
    #7882
    0
  13. #6401 เหวินเวิ๊น (@judymefern1995) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 07:58
    ตรงที่ว่าฝูหรงเป็นขยะไร้ค่า
    อ่ะค่ะ ไม่เคยออกโลกภานนอกแล้วรู้ได้ยังไงว่าที่ๆตัวเองอยู่คือป่าราตรี ถ้าได้รีไรท์ครั้งหน้าลองหาเหตุผลมาบรรยายดูนะคะ อาจจะแบบ ถึงไม่ได้ออกจากจวนแต่ ก็ศึกษาในหนังสือประจำไรงี้
    #6401
    0
  14. #5926 mark darkjoker (@markdarkjoker) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 09:45
    บรรยายนานมากเกือบจะเลิกอ่านละ
    #5926
    0
  15. #4805 kiyojung (@kiyojung) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 11:39
    ยังคงใช้ประโยคสวยๆแบบฟุ่มเฟือยต่อไป อ่านแล้ววนไปวนมาอยู่กับที่จนจบตอนก็ยังไม่ไปไหนเลย เราจะพยายามอ่านต่อไปอย่างใจเย็นเผื่อจะแต่งดีขึ้นและดูมีอะไรซักที - -
    #4805
    0
  16. #3341 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 11:32
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #3341
    0
  17. #2315 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 17:40
    สั้นจัง
    #2315
    0
  18. #2161 Gabriel42 (@Gabriel42) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 11:33
    ลดคำว่า ทว่า ลงหน่อยก็ดีนะคะ เนื้อเรื่องดีมากมายค่ะ สู้ต่อไปค่ะ
    #2161
    1
    • #2161-1 [李孔雀] (@W-raith) (จากตอนที่ 10)
      1 กันยายน 2560 / 11:33
      ขอบคุณมากค่าา ตอนนั้นไรท์แต่งไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วด้วย พอกลับมาดูพบว่าใช้ ทว่าเปลืองมากจริงๆ ฮ่าา
      #2161-1
  19. #2074 คนอ่าน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 08:06
    มีแต่ประโยคแนวๆ ขัดแย้งปฎิเสธ และทว่า ลองปรับเป็นอย่างอื่นดูนะคะ
    #2074
    0
  20. #1994 Gyaboo (@gyaboo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 23:46
    ใช้ประโยคเชิงปฏิเสธเยอะเกินไป มีแต่คำว่า "มิ" เต็มไปหมด
    #1994
    0
  21. #902 แกงส้ม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:24
    จะต้องขึ้นต้นไม้อีกกี่ต้นหนอ
    #902
    0
  22. #211 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 08:33
    ป่านนี้มีอะไรอีกหนอ?.
    #211
    0
  23. #125 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 04:26
    หลงป่าเปล่าฝูหลง
    #125
    0
  24. #18 SryAom-zz (@SryAom-zz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 14:13
    ต่อเลยค่าาา
    #18
    0
  25. #17 WimolPhosarat (@WimolPhosarat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 13:20
    ค้างคะรออ่านต่อนะ
    #17
    0