Memory three ความทรงจำของสามเรา

ตอนที่ 3 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ต.ค. 63

บทที่ 2

ตอนนี้เป็นเวลากว่าสี่ทุ่มแล้วราตรีที่ขอแยกออกไปตั้งแต่ห้าโมงเย็นกว่าๆ ยังไม่ติดต่อมา แอลพยายามโทรหาก็ไม่มีคนรับสายจนติดต่อไม่ได้เพราะโทรศัพท์ของราตรีน่าจะแบตหมด

"วิล เดี๋ยวพี่ออกไปซื้อของก่อนนะ"

"ผมไปด้วยสิครับ"

"เอ่อ..." ความจริงแอลต้องการที่จะไปหาตัวราตรีต่างหาก "...งั้นก็ไป"

ไม่นานชายหนุ่มสองคนในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสามส่วนมาอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าค้าใกล้ๆ ด้วยความหน้าตาดีของทั้งสองดึงดูดเพศตรงข้ามให้หันมามองได้อย่างดี แม้ทั้งคู่จะใส่เพียงเสื้อผ้าสบายๆ ก็ตาม

ส่วนทางด้านราตรีที่ขาดการติดต่อนั้น ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ริมชายหาดแห่งหนึ่งในจังหวัดระยอง เสียงคลื่นและสายลมที่พัดผ่านทำให้ราตรีนั้นสามารถสงบจิตใจได้ไม่มากก็น้อย ถึงกระนั้นใบหน้าสวยของเธอก็ยังมีความกังวลฉายชัดอยู่ไม่น้อย เพราะจากที่สังเกตุท่าทีของวิลสันในวันนี้ดูเหมือนว่าเขายังมีความอาลัยอาวรณ์ในตัวเธอมากกว่าคนทั่วไป

จะเป็นไปได้ไหม...ที่เขาจะย้อนอดีตกลับมา?

ไม่นานราตรีปัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นทิ้ง และทอดมองออกไปยังความมืดสักพักจึงได้ลุกขึ้นปัดเศษทรายออกไป เดินย่ำทรายไปเรื่อยๆ ก่อนจะมองนาฬิกาที่ข้อมือ...

เรือหายล่ะ...แอลบ่นห้องแตกแน่ๆ!

ราตรีมองดูนาฬิกาพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบห้าทุ่มแล้ว ราตรีรีบขึ้นรถหยิบโทรศัพท์จะโทรออกไปแต่แบตเจ้ากรรมดันหมดเลยต้องรีบกลับอพาร์ทเม้นท์โดยด่วน กระทั่งมาถึงตอนตีหนึ่งเศษๆ

และเป็นดังคาดแอลนั้นเข้ามานั่งรอในห้องของราตรีด้วยใบหน้าทมึนทึงเป็นที่เรียบร้อย

"เอ่อ...มึงยังไม่นอนเหรอเพื่อนรัก?"

ราตรีพยายามทำใจดีสู้เสือ แม้จะรู้ว่าเสือตัวนี้เวลามันโกรธมันจะไม่หลงกลก็ตาม!

ฮือออ พระผู้เป็นเจ้าช่วยลูกด้วย!


"ไปไหนมา ดึกดื่นเพิ่งกลับ โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ รู้ไหมว่ากูเป็นห่วงมึงขนาดไหน ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมากูจะไปตอบพ่อตอบย่ามึงยังไง ทำกูหัวใจเกือบวายเลยนะมึงอะ ถ้าอีกนิดมึงไม่มากูจะไปแจ้งความแล้วนะมึงรู้มั้ย ทีหลังหายไปไหนนานๆ บอกดิวะ กูจะได้ไม่เป็นห่วง" ราตรียืนตัวลีบฟังแอลบ่นจนเจ้าตัวพอใจ

"ราตรีขอโทษน้าาา" ราตรีรีบเข้าไปนั่งข้างๆ กอดแขนเพื่อนสนิทเอาหัวถูไถไปมาออดอ้อนให้อีกฝ่ายหายโกรธ "จะไม่หายไปอบบนี้อีกแล้ววว ยกโทษให้ราตรีนะ นะๆๆๆ ครั้งแรกเอง...น้าาาา"

แอลที่ตอนแรกโกรธอยู่ที่เพื่อนหายไปก็ใจอ่อนยวบ ยกมือลูบหัวน้อยๆ ของราตรี

"เออๆ ยกโทษให้ก็ได้ ทีหลังอย่าหายไปแบบนี้อีกนะเข้าใจไหมครับ?"

ใบหน้าของราตรีอยู่ๆ ก็ร้อนผ่าว เพราะความอบอุ่นที่ผ่านคำพูดของแอลนั้นทำให้ราตรีแทบจะเก็บอารมณ์อีกสายหนึ่งแทบไม่อยู่ เสเปลี่ยนเรื่องถามถึงวิลสันจากที่ในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นกลับกลายเป็นเงียบลงทันตา

"ท่าทีของวิลสันมีอะไรแปลกๆ ไหม? ทำไมกูรู้สึกว่าน้องมันดูอาวรณ์กูแปลกๆ เหมือนน้องมันจำเรื่องชาติก่อนได้เลย"

ราตรีถามแอลออกไปตามความคิดฟุ้งซ่านขณะที่อยู่ทะเล

"กูก็รู้สึกไม่ต่างจากมึงเหมือนกัน สายตาวิลสันมันเหมือนสื่ออะไรบางอย่างที่กูก็ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร มันดูซับซ้อนไปหมด"

"จำวันแรกที่กูตื่นมาพร้อมมึงได้ไหมแอล?"

"จำได้ดิ ตอนนั้นทำใก้กูได้รู้ว่าเราทั้งคู่..."

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

เสียงโทรศัพท์ของแอลดังขัดจังหวะ เจ้าของโทรศัพท์หยิบขึ้นมาดูว่าใครเป็นคนโทรเข้ามาเห็นว่าเป็นวิลสันแอลเลยขอตัวกลับไปที่ห้องก่อน

"กลับห้องก่อนนะมึง ลืมเลยว่าให้น้องมันเฝ้าห้องไว้ รีบนอนนะตรี ฝันดีครับ"

ก่อนออกจากห้องแอลยังไม่วายกำชับต่างๆ นานา ให้ปิดห้องให้สนิทบ้าง ปิดหน้าต่างให้เรียบร้อยบ้าง บลาๆ ทำให้เธออ่อนใจ มองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทลับตาถึงได้เข้าห้องจัดการตัวเองจะล้มตัวลงนอน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น