Memory three ความทรงจำของสามเรา

ตอนที่ 2 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ต.ค. 63

บทที่ 1

"คนนี้คือ..."

อธิการบดีรวีวรรณยังไม่ทันแนะนำ อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นก่อน

"สวัสดีครับ ผมวิลสันเรียกผมสั้นๆ ว่าวิลก็ได้ จากนี้ฝากตัวด้วยนะครับพี่ราตรี พี่แอล"

ราตรีรู้สึกเหมือนร่างกายชาจนแม้แต่จะหายใจยังติดขัดเมื่อเจอชายตรงหน้า ส่วนแอลนั้นแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าวิลสันจะมายืนตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง เพราะในเมื่อชาติที่แล้ววิลสันกับพวกเขานั้น...

รวีวรรณที่สังเกตลูกสาวตัวเองและเพื่อนสนิทของลูกสาวก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะไม่แน่ใจว่าเด็กทั้งสามคนนี้เคยเจอกันมาก่อนรึเปล่าถึงได้มีปฏิกิริยาแบบนี้ต่อกัน

"เอาล่ะ รู้จักกันแล้วนะ แม่ฝากดูแลลูกชายเพื่อนแม่ด้วยล่ะ จากนี้ก็ให้ย้ายไปอยู่กับราตรีแล้วกัน"

"แม่!?/คุณน้าครับ!!!"

"ผมว่าให้วิลสันมาอยู่กับผมดีกว่า ราตรีเป็นผู้หญิงอยู่กับผู้ชายสองต่อสองคงดูไม่ดี" แอลกระชับมือของราตรีที่เริ่มชื้นเหงื่อและสั่นเทาบอกกับแม่ของราตรี

"เอางั้นก็ได้ แม่ไม่ทันได้คิด ตาวิลก็ไปอยู่กับแอลแล้วกันนะ ไม่มีปัญหาใช่มั้ย?"

"ไม่ครับ ขอบคุณนะครับคุณป้า"

"หมดธุระแล้วใช่ไหม งั้นพวกดิฉันขอตัวก่อนนะคะ"

ราตรีที่เริ่มตั้งสติได้แล้วกลับมาเป็นราตรีผู้เย็นชาต่อผู้ให้กำเนิดคนเดิมก่อนจะลากแอลออกไปจากห้องโดยปล่อยให้วิลสันอยู่กับแม่ของตัวเองตามลำพัง

"พวกเธอรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า?"

"...ก็ไม่เชิงครับ"

วิลสันตอบแค่นั้นก็เดินออกไปจากห้องด้วยอีกคน ทิ้งให้รวีวรรณนั่งใช้ความคิดภายในห้องคนเดียว

ไม่ไกลนักวิลสันเร่งฝีเท้าตามราตรีและแอลจนทัน ร่างสูงรีบวิ่งมาแทบจะเต็มฝีเท้าเพื่อให้ทันทั้งสองก่อนที่จะคลาดกัน

"พี่ราตรี! พี่แอล! รอผมก่อนครับ"

เสียงของวิลสันไม่ดังมากแต่ก็ไม่เบาเช่นกัน ทำให้ผู้คนบริเวณนั้นหันมาสนใจได้ไม่ยากรวมถึงราตรีและแอลก็เช่นกัน

"..."

แอลมองราตรีที่หยุดเดินแต่นิ่งเงียบไม่หันไปหาวิลสัน เขาเลยต้องเป็นคนหันไปพูดคุยด้วยแทนเพราะรู้ว่าราตรีในตอนนี้ยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับวิลสันสักเท่าไหร่

"ว่าไง?"

"ผมขอตามพวกพี่ไปที่ที่พวกพี่อยู่ได้ไหมครับ?"

แม้วิลสันจะพูดกับแอล ทว่าสายตากลับไปหยุดที่ราตรี ดวงตาคู่คมมองแผ่นหลังของราตรีด้วยสายตาสื่อความหมายอะไรบางอย่างจนแอลรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ถึงจะรู้ว่าวิลสันในตอนนี้ไม่เหมือนวิลสันในตอนนั้นก็ตาม

"ตามมาสิ"

แอลพูดจบเดินดึงมือราตรีไปที่รถ ทิ้งให้วิลสันมองราตรีที่กำลังจะลับสายตาไปและรีบไปที่รถของตัวเองเพื่อขับตามรถของทั้งคู่ให้ทัน

ราตรีที่ขึ้นรถมาเรียบร้อยใส่หูฟังโทรหาแอลทันทีบอกความต้องการของตัวเองก่อนจะขับแยกตัวออกไปอีกทาง แม้แอลจะเป็นห่วงราตรีขนาดไหนก็ต้องขับนำทางวิลสันไปยังอพาร์ทเม้นท์ที่เขาอยู่ เมื่อมาถึงวิลสันรีบลงจากรถมาหาแอลทันที

"เอ่อ...พี่แอลครับ พี่ราตรีเขาไม่พอใจอะไรผมหรือเปล่า?"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ราตรีแค่ออกไปทำธุระน่ะ เดี๋ยวก็มา"

"อ่อ...งั้นเหรอครับ"

"อืม งั้นไปเถอะ พี่จะพาไปดูห้อง ขาดเหลือตรงไหนเดี๋ยวจะได้หาให้"

"ครับ"

วิลสันมองย้อนไปด้านหลังราวกับว่ากำลังรออะไรบางอย่าง เมื่อสิ่งที่เขารอนั้นไม่ปรากฏเขาถึงได้เดินตามแอลขึ้นไปที่ห้อง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น