[FIC BTS] Chionophobia (KooKV,NamJin,YoonMin) #แทแทกลัวหิมะ

ตอนที่ 7 : YoonMin Part I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 ก.ย. 60

ĺ






그를 사랑한다....내 형





I love him....my bro














Yoongi's Talking








            เสียงออดหน้าบ้านของผมดังขึ้น ในวินาทีที่ประตูถูกเปิดออกโดยแม่ของผม ก็เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวผมดัดลอนอย่างน่ารัก กับเด็กผู้ชายตัวน้อยในชุดเอี๊ยมยีนส์ เสื้อด้านในเป็นลายทางสีแดงสลับขาว ในปากก็คาบอมยิ้มไว้จนแก้มตุ่ย..

           

            และบทสนทนาในวันนั้น..แทบทุกเวลา ทุกนาที มันยังคงดังก้องอยู่ในหัวสมองของผมมาจนถึงทุกวันนี้

ว่าแต่เธอจะกลับมาวันไหนล่ะ จีฮวา?”

          “อาจจะอาทิตย์หน้า..รบกวนเธอหน่อยนะฮยอนซอ เด็กคนนี้อาจงี่เง่าไปบ้าง แต่ก็เป็นเด็กดีแน่นอน..ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวฉันจะโอน...

          “ไม่ต้องๆ! ค่าใช้จ่ายอะไรกัน.. หนูจีมินก็เหมือนลูกฉันคนนึง เธอมีบินรอบดึกนี่ ได้ข่าวว่าไปสวีเดนไม่ใช่หรอ.. รีบไปเถอะ เดี๋ยวสายเปล่าๆ ทางนี้เดี๋ยวฉันช่วยดูแลเอง ไม่ต้องห่วง

 

         

          ยุนกิยา~ เล่นกับน้องดีๆ นะลูกเดี๋ยวออมม่าออกไปซุปเปอร์ข้างหน้านี่แปปนึง

          “ครับ!!”

 


          “ฮึกก..ออมม่า... อย่าทิ้ง..จีมินนะฮะ จีมิน..อยากกลับบ้าน

          “นี่.. นายเป็นอะไรหรอ

          “ไม่ต้องมายุ่งเลย!! ฮืออ..จีมินจะกลับบ้าน!!”

          “นี่..อย่างอแงสิ.. ชอบกินอมยิ้มหรอ...

           

            ในตอนนั้นเด็กหน้ากลมไม่ตอบผม เอาแต่นั่งเลียอมยิ้มไปมา โดยที่ตัวยังคงสั่นเทาเพราะแรงสะอื้นเล็กๆ นั่นอยู่ตลอดเวลา

 

            อ่ะนี่... เอาไหมพี่ให้?”

          “ว้าวววว!!! น่ากินจังฮะ... จีมินอยากได้ๆ

          “อยากได้ก็ต้องหยุดงอแงก่อนเนอะ สัญญาไหม?”

          “ฮึกก..ฮะ!!..

           

            มือขาวเล็กๆ ในตอนนั้นคว้าอมยิ้มบนมือผมไปในทันทีทันใด ก่อนจะเอามันไปกอดไว้ข้างๆ ตัวแล้วฉีกยิ้มร่าเริงจนตาหยีให้ผม

 

          พี่ชาย.. พี่ชื่อ อะไยหยอ?”

          “พี่ชื่อยุนกินะ.. มินยุนกิ

          “ผมจีมินนะ.. ปาร์คจีมิน ^O^”

 








            เวลาที่ผมได้ใช้กับเด็กที่ชื่อว่าจีมินในช่วงนั้นมันมีความสุขจริงๆ..

            แต่กับตอนนี้แล้ว...มันต่างกันออกไป...โดยสิ้นเชิง

            เบื่อหรอ.. งั้นไปดูหนังกันไหม?”

            “ไม่อ่ะฮะ.. ผมขอบาย

            “ร้องคาราโอเกะกันไหมล่ะ? พี่ไม่ได้ฟังนายร้องเพลงมานานแล้วนะ

            “ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์ทำอะไรแบบนั้นหรอก

           

            ผมหลบสายตาคนตรงหน้าลง พลางเหม่อมองผนังกระจกออกไปด้านนอก.. หิมะก็ยังคงตกลงมาอยู่อย่างไม่ขาดสาย


            เหมือนกุหลาบในใจดอกนี้... ที่ค่อยๆ ถูกดึงกลีบให้หลุดออกไปทีละกลีบๆ

 


Rrrrrrr...

 

            เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น.. จีมินล้วงไอโฟนในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วกดรับสายมัน ก่อนจะนำมาแนบหูแล้วพูดตอบสายปลายทางไป

           

            แน่นอน..ผมพอเดาออก ว่าปลายสายเป็นใคร..

            ว่าไงมึง... มึงกลับห้องแล้วใช่ป่ะ.. ฝากซื้ออะไรล่ะ?.... แผ่นลดไข้กับยาแก้ปวดหัวหรอ...โอเคๆ เดี๋ยวกูซื้อให้.... อ่าๆ แล้วจะรีบกลับนะ

            “จองกุกหรอ?”

            “ฮะ... ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยสบายน่ะ.. ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ..ส่วนนี่...

           

            จีมินหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองขึ้นมาก่อนจะควักแบงก์ห้าพันวอนยื่นออกมาให้ผม

            “ไม่เป็นไรๆ..ไม่ต้องช่วยออกหรอก พี่เลี้ยงนายเอง

            “ขอบคุณมากนะฮะ พี่ยุนกิ.. พี่ยังน่ารักไม่เคยเปลี่ยนเลยนะฮะ ^0^”

           

            รอยยิ้มร่าเริงของเด็กคนนี้เหมือนยาดีที่ทำให้ดอกกุหลาบที่เริ่มเหี่ยวแห้งกลับมาเบ่งบานได้อีกครั้ง.. แต่ก็แน่นอนว่ายาดีที่ว่านี่มันไม่ได้ช่วยให้ดอกกุหลาบดอกนี้อยู่ยงคงกระพันได้เสมอไป

            เก็บเงินด้วยครับ!”

            ผมตะโกนพลางกวักมือเรียกพนักงานให้มาเก็บเงินที่โต๊ะ จากนั้นพวกเราทั้งสองคนก็เดินออกมาจากร้านไอศกรีม นาฬิกาข้อมือของผมบอกเวลาเกือบจะสองทุ่มแล้ว..

 

            รองเท้าผ้าใบสีสวยของเราทั้งคู่มาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านขายยาในโซน โซนหนึ่งของห้าง         

            จีมินเดินหายเข้าไปด้านในโดยที่ไม่มีผมเดินตามเข้าไปด้วย สักพักหนึ่งร่างเล็กก็เดินออกมาจากร้านพร้อมกับถุงยาใบจ้อยในมือข้างหนึ่ง

            แยกกันตรงนี้นะฮะพี่ยุนกิ.. บาย

            “อื้อ... รีบกลับนะ ข้างนอกหนาว

            “พี่ก็เหมือนกันนะ

           

            หนุ่มผมสีชมพูอ่อนหน้าใสยิ้มให้ผมก่อนจะโบกให้เพื่อกล่าวอำลา ว่าแล้วเขาก็หันหลังเดินจากผมไปอีกทางเหมือนทุกที...

           

            แต่เอาเถอะพรุ่งนี้มีฟังบรรยายภาษาอังกฤษช่วงเช้าด้วย นอนดึกไปคงไม่ใช่ความคิดที่ดีในคืนนี้...

           

            แต่ผมจะหลับได้ยังไงล่ะ... ในเมื่อในหัวของผมยังคงมีแต่หน้าใสๆ นั่นวนไปวนมาอยู่แบบนี้...

 

            จีมิน...นายห่วงแต่คน คนนั้น

 

            จีมิน... นายคิดถึงแต่คน คนนั้น

 

            จนนายลืมวันนี้ไปแล้วหรอ..

 

            생일축하해... 윤기 (สุขสันต์วันเกิดนะ..ยุนกิ)”

 

        แกนี่มันบ้าจริงๆ ว่ะยุนกิ.. มีใครที่ไหนเขาพูดอวยพรวันเกิดให้ตัวเองเขาแบบนี้บ้างว่ะ..

                แต่ก็เอาเถอะ..ทุกปีมันก็จบแบบนี้นี่.. แกน่าจะชินได้แล้วนะ..

                                   

         






Jimin's Talking





KookKie The Rabbit : มึงๆ ลืมบอกไปเลย วันนี้กูพาเพื่อนมานอนห้องคนนึงนะ พอดีเจ้าตัวไม่สบายหนักว่ะ เอ้อ! เดี๋ยวกูลงไปซื้อยาที่ร้านขายยาข้างๆ คอนโดก็ได้ มึงใกล้จะถึงยังอ่ะ?






 Park ChimChim : ไม่เป็นไรมึง เดี็ยวกูไปนอนคอนโดพี่กิก่อนก็ได้ ตามสบายมึงเถอะ ถ้ากูกลับไปแล้วจะไปนอนเบียดกันเปล่า ^O^ ฮ่าๆๆๆ





KookKie The Rabbit : งั้นหรอว่ะ ก็ได้ๆ เออ แต่โทษที่นะมึง ขอรบกวนมึงหน่อยแล้วกัน ฝันดีเว้ยยยยยย Zzz




            มือของผมค่อยๆ กำมือถือจนแน่น..

           

            มันไม่ได้รู้สึกแย่อะไรขนาดนั้นหรอก.. แต่บางทีผมก็หงุดหงิดตัวเองเหมือนกันว่าผม เป็นอะไรไปกันแน่

 

            มันรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเวลาอยู่กับจองกุกโดยที่ไม่มีคนอื่น แต่ในขณะเดียวกันผมก็รู้สึกเฟลเล็กๆ เมื่อจองกุกอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ผมแค่สองต่อสอง

            แต่ดูเหมือนว่านิสัยของผมมันจะยิ่งเอาแต่ใจเหมือนเด็กมากเข้าไปทุกวัน

 

            วันนั้นผมเห็นผู้ชายคนนึงบนรถไฟใต้ดิน เขามองจองกุกกับผมตาเป็นมันเลยล่ะ..

            แต่ไม่รู้ว่าสมองส่วนไหนที่มันสั่งการให้ตามองกลับไปอย่างค้อนๆ จนฝ่ายตรงข้ามต้องหลบตาลง

 

            และวันนี้ก็อีกครั้งแล้ว...

 

            ไม่รู้เพราะอะไรอีกเหมือนกัน..หัวใจของผมถึงรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ตอนที่จองกุกบอกว่าวันนี้จะพาเพื่อนมานอนที่ห้อง

 

            มันไม่ใช่ครั้งเดียวหรอก เพราะตอนที่หมอนั่นพาใครมาทีไร ผมก็ต้องเป็นฝ่ายยอมให้ทุกครั้งไป

           

            เอายังไงดีล่ะ..ปาร์คจีมิน?      

 

            พี่ยุนกิฮะ!!”

 

            ผู้ชายในเสื้อโค้ทสีน้ำตาลเข้มหันตัวกลับมาหาผม หน้าขาวใสสบตากับผมอย่างงงๆ

 

            วันนี้เอ่อ... ผม....

            “.......................?”

            “ผมขอไปนอนห้องพี่ได้ไหม?”

            แล้วก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรอีกเหมือนกัน หน้าใสๆ ของพี่ยุนกิ จากที่หุบยิ้มอย่างเย็นชาอยู่กลับเผยรอยยิ้มออกมาในทันทีทันใด

           

            เอาสิ

            “ขอบคุณฮะ

            ผมวิ่งไปหาพี่ยุนกิที่ยืนรอผมอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก แต่เดี๋ยวนะ...รู้สึกว่าตอนรับโทรศัพท์เมื่อกี้... ถ้าผมเห็นวันที่ไม่ผิดล่ะก็...

 

            รีบไปกันเถอะ ดึกแล้วล่ะ

            “ฮะ.....

           

            ทันทีที่ขาทั้งสองคู่ของพวกเราก้าวออกมาจนพ้นห้าง ก็พบว่าหิมะหยุดตกไปแล้ว ทิ้งให้ถนนของกรุงโซลยามค่ำคืนถูกแต่งแต้มไปด้วยสีขาวโพลน ไฟทางสีส้มสาดแสงลงมากระทบกองหิมะบนถนนทำให้เกือบทั่วทั้งพื้นที่กลายเป็นสีคล้ายชานมเย็นส้มๆ

 

            พี่ยุนกิฮะ...

            “ว่าไง...?”

            “สุขสันต์วันเกิดนะฮะ..

            “ฮะ!!..อ่ะ... อื้ม... ขอบคุณนะ..นึกว่านายจะลืมแล้วซะอีก

            “ไม่ลืมหรอก..มีความสุขมากๆ นะฮะ.. ขอให้พี่อยู่กับจีมินไปนานๆ แบบนี้นะฮะ

            “อื้อ... ขอให้พี่ได้อยู่กับจีมินแบบนี้ต่อไปนานๆ เลยนะ ^O^”

           

            รอยยิ้มที่อ่อนโยนของพี่ยุนกิทำให้ความหนาวเย็นรอบๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นในบัดดล..

 

            ไม่เปลี่ยนไปเลย.. เด็กผู้ชายที่ยื่นอมยิ้มอันใหญ่ๆ หวานอร่อยให้ผมในตอนนั้น กับพี่ชายที่แสนดีและอบอุ่นในตอนนี้...

            ผมรักเขาจัง....  พี่ชายของผม




















......................................................





















เอาล่ะ เรามาต้มมาม่ากินกันอีกสักซองนะ TOT
พี่กิของไรต์น่าฉงฉานนน

นคราวนี้ก็มาอีกคู่แล้วที่ส่อแววดราม่า
แล้วจะลงเอยกันยังไงหว่า..อันนี้ก็ต้อง To be continue เน้ออออ ^O^    










? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #24 JLerJIn (@JayJayJayny) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 01:18
    มันต้องมากกว่าพี่น้องงงเรามั่นใจจจจ
    #24
    1
    • #24-1 VioletVelvet (@VioletVelvet) (จากตอนที่ 7)
      2 ตุลาคม 2560 / 16:34
      จริงหร๊ออออออออออออออ 555555555555
      #24-1
  2. #23 JustTheAirJK (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 09:39
    พี่ชายของผม...แค่พี่ชายสินะ แง่มมร้องไห้ต่อปายยยย
    #23
    1