[FIC BTS] Chionophobia (KooKV,NamJin,YoonMin) #แทแทกลัวหิมะ

ตอนที่ 12 : YoonMin Part II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ต.ค. 60











그냥 부러워...





Just I envy...





















Jimin's Talking I















                  โอเคนะๆ ยุนอา เธออยู่รับคนหน้าคณะกับคยองซู... ส่วนนาย มินซอก.. นายขายของที่ซุ้มใช่ไหม..เอ่อ..กับใครบ้างนะที่ซุ้มน่ะ?”

            “ฉัน!!! / ฉันเอง!! / ฉันด้วย!”

            “อ๋อ..สรุปขายของที่ซุ้มก็มีมินซอก จูฮยอน ฮยองวอน แล้วก็ มุนบยอลนะ ส่วนที่จัดงานในตึกคณะก็พวกปีสี่สินะ... อืม... เหลืออยู่อย่างเดียวที่ยังหาไม่ได้

 

            เสียงของรุ่นพี่ซึลกิสาวห้าวเอกเยอรมันปีสามผู้เป็นแม่งานของคณะผมในการจัดนิทรรศการของงานวันสถาปนามหาลัยในอีก 2 อาทิตย์ที่กำลังจะมาถึงนี้


            เพราะตอนนี้ผมกำลังนั่งแหงกอยู่ตรงลานหน้าคณะ ซึ่งกำลังมีการวางแผนหน้าที่ของแต่ละชั้นปีอยู่

 

            แน่นอน!! ว่าผมยังไม่มีหน้าที่หรอก แต่ถ้าเกิดเป็นพวกคุณ ถ้าอยากนอนตีพุงสบายๆ อยู่ที่ห้องพร้อมอ่านการ์ตูนหนุกๆ กับจิบน้ำส้มชิวๆ โดยไม่ต้องไปทำงานที่มหาลัยที่คนเยอะจนน่าเวียนหัว คุณจะเลือกอะไรล่ะระหว่าง..

 

            ครับ!! ซอนแบ ผมยังไม่มีหน้าที่ครับ


            กับ


            นั่งเงียบเป็นเป่าสากให้พวกเขาเปลืองลมปากไปเรื่อยๆ

 

            มาสคอตหรอ... มึง!! กูรู้แล้วใครเสียงพี่มินซอกเอกจีนโพล่งขึ้นน้องจีมินเอกญี่ปุ่นไงมึง!! ตัวเล็กๆ น่ารักๆ อ่ะ น่าจะโอเคนะ

 

            ชิบหายยยยยย!!! O_O

           

            พอสัมผัสได้ว่าตอนนี้ปาร์คจีมินกำลังตกอยู่ในภัยคุกคามจากพวกเด็กปีสามผมจึงเรีบหอบกระเป๋าสะพายแล้วลุกออกจากโต๊ะทันที...

 

            แต่คงไม่ทัน TTOTT

 

            “อ้าว! นั่นไงมึง น้องจีมินนนนนนนนนน!!!!!!!” พี่ซึลกิวิ่งหน้าตั้งมาหาผมเป็นคนแรก

            เอ่อ.. อันนยองฮาเซโย

            “พี่รู้ว่าน้องจีมินยังไม่ได้ทำอะไร เพราะงั้น มาเป็นมาสคอตให้คณะเราน๊า~~”

            “คงจะไม่ไหวมั้งครับ.. ผมคงเอ็นเตอร์เทนคนไม่เก่ง

            “อย่าพูดอย่างนั้นสิ ถือว่าทำเพื่อคณะของเราน๊าๆๆๆๆ~~”

           

            ลุคหญิงแกร่งจอมพลังของคนตรงหน้าหายวับไปกับตาเหลือเพียงลุคนางฟ้าฟันน้ำนมที่ขี้อ้อนกะหนุงกะหนิงอย่างน่าเอ็นดู


บวกกับสายตาเว้าวอนของเด็กปีสามนับสิบชีวิตที่จ้องมาทางผม

 

เฮ้อ.. เซ็งเป็ดๆๆๆๆๆๆๆ >O<

 

งั้นก็ได้ครับ..

ว้าววววว น่ารักที่สุดเลยยยยย... โอเค!!ถือว่าเราแบ่งงานกันครบแล้ว ที่เหลือก็ต้องช่วยกันนะ ใครอู้ใครโดด แม่จะเผาพริกเผาเกลือสาปส่งไปลงอเวจีมหานรกเลยคอยดู!!!” 


         พี่แกชมผมว่าน่ารักพลางใช้สองมือขาวๆ ยืดแก้มของผมเล่นไปมาเหมือนกำลังยืดชิ้นพิซซ่าหน้าชีสออกมาจากถาด ก่อนจะหันไปปรับโหมดเป็นแม่ทัพสาวดั่งเดิมแล้วพูดเสียงเสียห้าวหาญอย่างกับว่าเรากำลังจะไปรบกับพวกอังวะ หรือไม่ก็รบกับทัพเจงกีสข่านอะไรเทือกนั้น -_-

           

          ให้ตายสิ!! ปาร์คจีมิน ในที่สุดแกก็หาเหาใส่หัวแกอีกจนได้ - o -

 













Jungkook's Talking







            “งั้นหรอวะ... แล้วมึงจะไปรับปากเขาทำไมล่ะ?”

            “ก็แม่งเล่นคาดคั้นกูเป็นโขยงแบบนั้น บวกกับเป็นปีสามทั้งนั้นเลยนะมึง! ใครแม่งจะไปกล้าปฏิเสธวะ... ว่าแต่คณะมึงอ่ะ?”

            “ละครสั้นว่ะ -_-”

            “เอาจริง?!       

            “เออ.. แล้วอีกอย่างนะ..

            “อะไรวะ?”

            “อธิการคณะกูกับคณะวิทย์แม่งเสือกซี้กันไง เลยอยากให้จัดละครสั้นด้วยกัน แล้วก็เห็นว่าตึกเรียนใหม่กูติดๆ กันด้วย เลยเสือกคิดเองเออเองเลยว่า ให้กูกับพวกคณะวิทย์ทำงานนี้ด้วยกัน

            “จริงดิ! เป็นไปได้ว่ะ.. เอ้อ..มึง หาไรแดกกันป่ะ หิวว่ะ

            “เอาดิ ไปก็...


 

ติ๊ง!


 

            เสียงแจ้งเตือนแชทที่ดังขึ้นทำให้ผมรีบหยิบไอโฟนในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขึ้นมามองดูว่าใครเป็นต้นเหตุที่ทำให้มันดังขึ้น


            และนั่นก็ทำให้ผมถึงกับหัวใจชุมฉ่ำราวมีคนเอาบัวรดน้ำมาเทน้ำใส่ใจที่กำลังแห้ง เซ็งๆ เกี่ยวกับเรื่องงานวันสถาปนาอันแสนจะน่าเบื่อ

 





V TaeTae : โย่วววว~ วันนี้เรายังไม่ได้เจอกันเลยนะครับ คุณหมอส่วนตัวของผม!!

            


JK the Rabbit : แล้วนี้แทฮยองอยู่ไหนอ่ะ?



V TaeTae : คุยเรื่องละครอยู่ตรงลานหน้าคณะพวกเราน่ะ มาสิ!




JK the Rabbit : โอเคๆ เดี๋ยวเราไปหานะ

 

            อะไรของมึงว่ะไอ้กุก? นั่งยิ้มกับโทรศัพท์คนเดียว.. มึงบ้าป่าวเนี่ย

           

            ไอ้หมูหัวสีสายไหม บ่นอุบผมพลางจ้องหน้าผมด้วยท่าทีสงสัย


            เออ!! กูบ้า บ้า~~!! เดี๋ยวนี้ผมกลายเป็นคุณหมอประจำของเขาไปแล้วหรอเนี่ย.. งุ้ยยยย เขินอ่ะคร้าบบบบบบบ~~ ^[]^

            “ไปเร็วกูหิว

            “เอ่อ มึง กูต้องไปทำเคสงานกูว่ะ อาจจะไปกับมึงไม่ได้แล้ว

            “อะไรวะ?! มึงเบี้ยวกูอีกแล้วนะ

            “โถ่มึง~ กูเพิ่งได้เคสงานมาเมื่อเร็วๆ นี้เอง..คนอื่นอ่ะ เขาทำกันไปได้เยอะแล้วด้วย แต่กูเพิ่งเริ่มทำเอง น๊า.. ถ้าเกิดกูไม่เร่งงานกูจะเอางานที่ไหนส่งล่ะ เผลอๆ ได้แดก F ด้วยซ้ำไป

            “แม่ง..ก็ได้

            “เย้!!! คุณปาร์คน่ารักสุดเลยคร้าบบบบบบบบบ!!! ขอจุ๊บหน่อยยยยย! >3<”

            “ไม่เอาไอ้บ้า!! ขนลุกเว้ย!!”

 

            หลังจากที่พยายามจะพุ่งเข้าไปกอดมัน ไอ้หมูตอนก็ผลักผมออกอย่างกับผมเป็นตัวอะมีบาอะไรเทือกนั้นแหละ -___-


            แต่เอาเถอะ! ตอนนี้ผมต้องร่าเริงเข้าไว้ ^O^


            ไปคร้าบบบบบ!! คนไข้ของกุก กุกจะไปหาแล้วคร้าบบบบบ คิกๆๆ >O<

 













Jimin's Talking II




           

            ผมเดินเข้ามาในห้องสมุดกลางของมหาลัยที่ตอนนี้คนค่อนข้างเบาบาง เพราะตอนนี้เป็นเวลาที่ตามคณะจะนัดเด็กไปแบ่งหน้าที่กัน

 

            สองเท้าเดินเข้ามาในซอกของชั้นหนังสือสูงขนาดมหึมาที่มีหนังสืออยู่เต็มชั้นถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ


            หยิบหูฟังสีสวยขึ้นมาเสียบเข้ากับโทรศัพท์มือถือ แล้วนั่งกอดเข้าลงในซอกหลีบเล็กๆ อันไร้ผู้คนเพียงคนเดียว..

 



마지막 사랑을

(รักสุดท้ายของฉัน)

그댈 위해 쓰고 싶은데

(ฉันอยากจะใช้มันเพื่อเธอนะ)

마지막 운명이

(โชคชะตาสุดท้ายของฉัน)

그대라면 행복할텐데

(ถ้าหากว่าเป็นเธอ ฉันคงจะมีความสุขมากเลยล่ะ)

나의 모든 마음 주고 싶어

(ฉันอยากจะมอบทั้งหมดของใจฉันให้เธอนะ)

나의 곁에 그대 영원토록 있는다면

(ถ้าหากว่าเธออยู่ข้างๆ ฉันตลอดไปได้)



 

            ผมรู้อยู่เต็มอก.. หมอนั่นไม่ได้ไปทำงานหรอก


            นั่งใกล้กันขนาดนั้นมันคิดว่าผมตาบอดหรือไงกัน มันถึงคิดว่าผมไม่เห็นแชทบ้าๆ นั่น

 

            ไม่รู้สิ ทั้งที่ใจของผมมันอยากค้านออกไปใจแทบขาดว่า..

 


            มึงเอากูไปไว้ตรงส่วนไหนของชีวิตมึงว่ะจองกุก!! อยากมาหาก็มา อยากจะไปก็ไป ทั้งๆ ที่เวลามึงต้องการกู ปาร์คจีมินคนนี้ก็คอยอยู่ข้างๆ มึงเสมอยิ่งกว่าเงาตามตัว แต่... แค่เสี้ยวเวลาที่มันสามารถไล่ปีศาจที่ชื่อว่าความเหงาไม่ให้มาคุกคามใจกูได้น่ะ ..มึงไม่เคยมีให้กูคนนี้เลยด้วยซ้ำ

           


แต่หัวสมองของผมมันกลับไม่กล้าสั่งการให้พูดออกไปแบบนั้น..


           

            จะหาว่าผมงี่เง่า เอาแต่ใจ น่ารำคาญก็ได้นะ..



            เพราะผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน.. ทุกวันนี้ปาร์คจีมิน ก็รำคาญความเป็นปาร์คจีมินเต็มทนแล้วเหมือนกันครับ...

 

            ผมน่ะ โกหกตัวเองมาตลอดล่ะ..จนถึงตอนนี้ก็พยายามอยู่แต่มันก็ล้มเหลว


            เขาถึงบอกไงว่า โกหกใครก็โกหกได้ แต่โกหกตัวเองน่ะทำไม่ได้หรอก

           

            มันสมอง ของจีมินคนนี้ โกหก หัวใจ ของตัวเองมาโดยตลอดว่า...

 

            นายไม่ได้รักผู้ชายคนนั้นหรอก จอนจองกุกน่ะ เพื่อนรักนายไม่ใช่หรอ!

 

            แต่ดูเหมือนว่า หัวใจ ของผมจะฉลาดกว่า มันสมอง เสียอีก.. เพราะมันไม่สามารถหลอกก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่เต้นอยู่ตลอดยี่สิบปีนี้ไดสำเร็จเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

            ใช่..จีมิน.. รักคนที่ชื่อว่า..จองกุก

           









           

            ท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องสมุดขนาดใหญ่แห่งนี้ ร่างไม่สูงมากกำลังสาวเท้าช้าๆ ไปตามซอกหนังสือต่างๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ เพื่อหาสิ่งที่ใจประสงค์อยู่ ณ ตอนนี้

 

            จนเมื่อเขามาหยุดยืนอยู่ตรงตู้ซอกหนังสือขนาดยักษ์สีทึบ ด้านในสุด มีร่างเล็กที่นั่งฟุบหน้าลงกับเข่าของตัวเองอยู่นิ่งๆ ราวหุ่นขี้ผึ้ง


            คงเป็นเพราะด้วยสีผมหวานๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้มินยุนกิสาวเท้าเข้าไปหาร่างนั้นอย่างไม่ลังเล ในใจก็คิดกำลังจะทักทายเจ้าตัว..แต่..

 


            จีมินอา.. เฮ้..



            มือขาวสะกิดตรงหัวไหล่เล็กเบาๆ แต่ไร้ซึ่งการตอบสนองจากหนุ่มผมสีพาสเทล


            เสียงกรนเล็กๆ น่ารักของผู้เป็นเหมือนน้องชาย และ บุคคลที่มีอิทธิพลต่อหัวใจทำให้ยุนกิรู้ในทันใดว่า จีมินกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากอะไรบางอย่าง เพราะเขารู้ดีว่าคนตัวเล็กจะนอนกรนออกมาอย่างสบายใจเฉิบแบบนี้ ก็ต่อเมื่อเจอเรื่องที่น่าเหนื่อยหน่ายมาก่อน

           

            เขาถอดหูฟังสีสะอาดออกจากหูของฝ่ายตรงข้าม ทันใดนั้นร่างกายเจ้าของเรือนผมสีแหววก็ปรับเปลี่ยนอิริยาบถไป แต่ก็ยังคงไม่หลุดออกมาจากห้วงแห่งการหลับใหล

            

                  ยุนกิยกยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นจีมินเอ็นหัวไปพิงกับชั้นหนังสือทางด้านซ้าย

           

            คู่ตาน่ารักที่หลับพริ้ม  ปากสีชมพูพีชเป็นกระจับสวย จมูกที่โด่งเป็นสันได้รูป กับผิวขาวราวหิมะแรกตก ทำให้ยุนกิมีความรู้สึกว่า...

 

            ทุกวินาทีที่เขาได้มองเด็กคนนี้ เป็นวินาทีที่แสนมีค่ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด..

           

            ความรักที่เกิดขึ้นจนล้นใจของยุนกิ ทำให้เขาถือวิสาสะยกมือขึ้นลูบผมหน้าสีสวยอย่างเบามือ

 


            งืม...~”


 

            ลูกหมูน้อยของเขาครางในลำคอเล็กน้อย ซึ่งนั่นก็ทำให้ร่างตรงหน้าเกือบจะหลุดขำเล็กๆ ออกมา


            มือเรียวที่ลูบไรผมอย่างอ่อนโยนเริ่มเลื่อนลงมาที่แก้มขาวอมชมพูเล็กๆ ของจีมิน แต่จนแล้วจนรอด เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัวเสียที


 

            คงจะเหนื่อยมากสินะเนี่ย..


 

          ยุนกิคิดในใจ ก่อนที่เจ้าตัวจะได้ยินบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขา เหมือนถูกหิมะแช่แข็งไปชั่วขณะ


 

            จอง..กุก..อ่า~”


 

            เขาปล่อยมือลงจากดวงหน้าสวย ยิ้มบนใบหน้าของมินยุนกิหุบลงทันทีที่ปาร์คจีมินเผลอหลุดชื่อของใครคนนั้นออกมา


 

            ยุนกิไม่ได้รังเกียจเดียดฉันท์จองกุกอะไรหรอก.. เพราะอย่างน้อย เด็กตัวสูงคนนั้นก็เป็นรุ่นน้องคนสนิทของยุนกิมาตั้งแต่เขาอยู่ปีสอง


 

            แต่เขาแค่..อิจฉาเท่านั้นเอง

 

            ไม่ได้อิจฉาหน้าตา เงินทอง ความสามารถ หรืออะไรใดๆ ทั้งสิ้น

           

            แต่สิ่งที่เขาอิจฉารุ่นน้องคนนี้ที่สุดคือ..

 

            การที่เขาสามารถทำให้ปาร์คจีมินคนนี้ยอมมอบให้ใจทั้งดวงให้เขาไปได้ต่างหาก..

 


            พี่...ยุน..กิ เอา.. อมยิ้ม..งื้มมม~~”


           

            และอีกครั้งที่ใจมันเจ็บแล้วไม่จำ


            เจ็บแล้วจำคือคน แต่เจ็บแล้วทน มันเหมือนควาย..

           

            แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ยุนกิยอมเป็นควายโง่ๆ ตัวหนึ่ง ที่จะขอรักจีมินคนนี้ตลอดไป..


            เสียงเล็กที่พร่ำเพรียกเรียกเขาไม่กี่พยางค์ทำให้ยุนกิฉีกยิ้มออกมาได้อีกครั้ง เพราะมันทำให้เขาคิด.. หรืออาจมโนไปเอง ว่าอย่างน้อยในเศษเสี้ยวของก้นบึ้งหัวใจของจีมินคนนี้ยังมีที่ว่างเล็กๆ พอจะสลักชื่อมินยุนกิไว้อยู่บ้าง

 

            ดวงหน้าของหนุ่มผมสีบลอนด์ออกครีมเขยื้อนเขาไปใกล้ๆ กับผิวหน้าของผู้เป็นรุ่นน้องอย่างเชื่องช้า ก่อนจะฝังปีกจมูกและริมฝีปากส่วนบนจรดตรงหน้าผากสีขาวเนียนของจีมินอย่างเบาบาง


            และจบด้วยการใช้มือข้างเดิมลูบไรผมสีชมพูน่ารักนั่นอย่างทะนุถนอม

 


               พี่..รักนายนะ..จีมิน..

           

           

           

           

  

 



......................................................



























อื้อหืออ.. ฮือออ รักเธอ แต่เธอไม่รู้
พี่กิอบอุ่นมากกกก ละมุน ฮือออออ TT//O//TT
ตอนนี้อาจจะสั้นไปนิดนะ แต่ก็อยากให้ทุกคนเข้าใจเรื่องราว
ของทุกตัวละครให้ถี่ถ้วนก่อน แอบสปอยล์ให้เลยว่า
ตอนหน้าจะเริ่มมีปมบางอย่างเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว
แล้วก็ท้ายเรื่องนี้..เตรียมต้มน้ำร้อนไว้เลย เพระมาม่าเพียบ!!


(ส่วนฉากกระจึ๊กๆ อาจจะมีก็ได้ ถ้ารีดเดอร์บอกว่าอยาอ่านน๊า~~)



แล้วก็พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว เย้!!! (เย้ บ้านมึงสิ! -_-)
ฮืออออ ไรต์อาจจะลงฟิคได้ไม่ค่อยถี่เหมือนเดิมมากแล้วนะ
แต่ก็จะพยายาม (แอบอู้) หาเวลามาลงให้ได้น๊า~

ขอกำลังใจหน่อยยยย #กอด 555555555 ^O^







? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

100 ความคิดเห็น

  1. #43 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 12:45
    พี่ยุนกิ งือออออ รักข้างเดียวก็เป็นงี้แหละ ร้องไห้TT 
    #43
    1