คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Wanna One] LINHOON: Our beautiful time ⌛

โดย VioletVelvet

พี่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ และมันไม่ควรจะเป็นด้วยซ้ำ แต่ทำไมนายต้องทำให้พี่รักนาย ทั้งที่รู้ว่ายังไงเราก็ต้องจากกันด้วย มันตลกหรอควานลิน! #LastdayLH

ยอดวิวรวม

149

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


149

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


7
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ธ.ค. 61 / 20:26 น.
[Wanna One] LINHOON: Our beautiful time ⌛ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 






Our memories are such a beautiful times


even though it's a last day.








_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
ผลการค้นหารูปภาพ
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 







เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ธ.ค. 61 / 20:26






            “ฮ๊า~~ เหนื่อยเป็นบ้าเลย.. ซองอุนอ่า..หยิบน้ำในตู้เย็นในพี่หน่อยดิ

 

            เสียงนุ่มๆ ที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าตามคำพูดของ ยุนจีซอง เอ่ยใช้งาน ฮาซองอุน หนุ่มก้อนเมฆประจำวงที่ยืนบิดขี้เกียจอยู่ข้างๆ ตู้เย็น

           

เฮ้!.. มีใครเห็นผ้าใบผมไหม.. ผมถอดทิ้งไว้ในห้องก่อนขึ้นเวทีอ่ะ..คอนเวิร์สสีขาวนะ

 

เสียงบางๆ ของ อีแดฮวี หนุ่มน้อยหน้าหวานร่างเล็กของวงโพล่งขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวก็กำลังรื้อตรงโน้น คุ้ยตรงนี้ เขี่ยตรงนั้น โดยหวังจะเจอรองเท้าของตนที่ไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งอยู่ในห้องนี้

 

แล้วใครให้นายถอดรองเท้าทิ้งไว้ไม่เป็นที่เป็นทางล่ะฮะ..

 

เสียงทุ้มนุ่มพรั่งพรูออกมาเป็นเชิงบ่นๆ จากปากของ แพจินยอง เสียงร้องเสริมสายซึมที่ตอนนี้กลายเป็นว่าต้องลงสนามช่วยไล่ล่าหารองเท้าให้คนอายุน้อยกว่าอย่างช่วยไม่ได้..

 

ที่มุมหนึ่งของห้องบนโซฟาตัวยาวมีร่างโปร่งของขาแดนซ์หน้าเขี้ยว องซองอู ที่นอนฟุบลงไปแล้วอย่างหมดสภาพ กับเก้าอี้ข้างๆ ที่มี คังแดเนียล หนุ่มตัวโย่งสุดแสนจะเป็นที่รักใคร่ของสาวน้องสาวใหญ่ทั้งประเทศกำลังนั่งถอดถุงเท้าของตัวเองออกอยู่

 

ใครอยู่หน้าห้องน้ำบ้างหยิบแชมพูบนโต๊ะให้หน่อยดิ

เฮ้ยยยยย!!! พี่แจฮวาน!!!.. ผมปวดฉี่นะเว้ยยย นี่ที่เข้าไปนานๆ นี่พี่เข้าไปอาบน้ำเลยหรอวะเนี่ย!!!”

 

เสียงโวยวายของแร็ปเปอร์ประจำวงอย่าง พัคอูจิน  ที่ตะโกนไปทุบประตูห้องน้ำไปพลางกระโดดหยองแหยงไปมาเพราะความต้องการอยากยิงกระต่ายมันใกล้จะถึงขีดสุด แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็ตัดสินใจวิ่งออกนอกห้องรับรองเพื่อไปใช้ห้องน้ำด้านนอกจนได้..

 

เอานี่....อาบเร็วๆ นะเว้ย เดี๋ยวอีกแปปนึงก็จะได้กลับกันแล้ว

 

จีซองโยนขวดแชมพูให้กับ คิมแจฮวาน เสียงร้องหลักทรงเสน่ห์ที่ชะโงกหัวที่เปียกซกออกมาหน้าประตู รับขวดแชมพูที่ลอยมากลางอากาศแทบไม่ทัน ก่อนที่จะพยักหน้าหงึกๆ ตามคำสั่งของหัวหน้าวง...

 

            การกระทำทุกอย่างของสมาชิกภายในวงอยู่ในสายตาของ พัคจีฮุนนักร้องเสริมเท้าไฟที่กำลังเลื่อนจอมือถือเล่นไปเรื่อยๆ สลับกับมองบรรยากาศอันแสนจะวุ่นวายในห้องไปพลางๆ.. ถึงอย่างไรก็ตาม สองปีที่ผ่านมาก็ได้สอนอะไรเขาหลายอย่างอยู่เหมือนกัน

ชีวิตในวงการของจีฮุนคนนี้เริ่มมากจากการเป็นเด็กผ่านกล้องถ่ายละครตัวกลมๆ คนหนึ่ง ที่ไม่น่าเชื่อว่าภายในไม่กี่ปีต่อมาจะจับพลัดจับผลูมากลายเป็นไอดอลสายคิ้วท์อย่างทุกวันนี้ได้.. แม้ว่าเขาจะเดบิวต์เป็นสมาชิกของวงนี้เดี่ยวๆ โดยไม่มีเพื่อนร่วมค่ายอยู่เลย แต่ช่องโหว่ตรงนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกว้าเหว่หรือโหวงเหวงแต่อย่างใด

ตลอดเวลาจีฮุนคนนี้ได้รับความอบอุ่นอย่างเต็มที่จากทั้งแฟนๆ และเมมเบอร์ทุกคนที่ดูแลกันเหมือนพี่น้อง ดังนั้นแล้วการที่อีกเพียงไม่กี่สิบวันหลังจากนี้งานเลี้ยงครั้งใหญ่ต้องเลิกรากันไป ก็ทำเอาจีฮุนรู้สึกใจหายไม่น้อยเหมือนกัน

 

ใครเห็นควานลินบ้าง?.. อยู่ในห้องน้ำหรอ?”

 

ฮวังมินฮยอน เจ้าของเสียงร้องนุ่มละมุนหูเปิดประตูเข้ามาแล้วพ่นคำถามในทันที แต่ก็ได้คำตอบปัดๆ จากคังแดเนียลแทน..

 

ไม่เห็นว่ะพี่..ในห้องน้ำก็พี่แจฮวาน

งั้นหรอ...

 

มินฮยอนเดินเข้ามาในห้องก่อนที่คำตอบจากปากใครอีกคนที่หยุดการค้นหารองเท้าไปชั่วขณะสวนขึ้นมาบ้าง

 

ตอนเดินเข้ามาผมได้ยินมันคุยโทรศัพท์อยู่นะ ได้ยินแว่วๆ มาน่าจะคุยกับค่ายล่ะมั้ง คงจะเรื่องปลายปีนี้แหละผมว่าจินยองพูด

 

ใช่.. ในตอนนี้ถึงจะยังไม่ถึงเวลาที่ต้องกล่าวลา แต่ทุกคนก็เริ่มเตรียมที่ทางการใช้ชีวิตต่อจากนี้ไว้แล้ว อย่างมินฮยอนก็คงต้องกลับไปทำงานกับวงเดิมของตัวเอง แดฮวีกับอูจินก็คง กลับไปทำงานกับค่ายของตัวเอง คนอื่นๆ ก็เช่นกัน.. เขาก็ด้วย

และเด็กคนนั้น...

 

ไลควานลิน เด็กไต้หวันคนนั้นที่เจ้าตัวมักบ่นกับเขาหลังอัดเสียงบ่อยๆ ว่าท่อนร้องของเจ้าตัวน้อยเกินไป จะว่าสงสารก็สงสาร น่าหัวเราะก็คงนิดหน่อย เพราะเด็กคนนั้นภาษาเกาหลียังไม่ได้แข็งแรงเท่าที่ควร.. แต่มีสิ่งหนึ่งที่พัคจีฮุนยอมรับในความแน่ของควานลินคือความกล้า..กล้าที่จะสู้ กล้าที่จะทำในหลายๆ อย่างที่คนบางคนเช่นเขาก็อาจไม่กล้าทำ

เด็กตัวสูงๆ คนหนึ่งที่เข้ามาเป็นเด็กฝึกอยู่ต่างบ้านต่างเมืองตัวเองตั้งแต่ยังอายุน้อยๆ ถ้าเป็นตัวจีฮุนเองยังต้องคิดหนักพอดูที่จะต้องจากอกพ่ออกแม่มากแบบนั้น .. แต่จนแล้วจนรอดความลินก็พิสูจน์ตัวเองให้ทั้งเขา คนอื่นๆ ในวง และคนนับล้านคนทั่วโลกได้เห็นถึงความพยายามและทะเยอทะยานของเจ้าตัวที่เต็มเปี่ยมกระทั่งมายืนอยู่ตรงจุดจุดนี้ได้

 

จีฮุนอ่า.. จีฮุนอ่า...!!”

ค..ครับ!!.. พี่ซองอุน?”

เหม่ออะไรวะ..เรียกตั้งนาน จะวานให้หยิบมือถือในกระเป๋าข้างๆ นายให้หน่อย

ครับ..นี่ครับ

ขอบใจเว้ย!..

 

จีฮุนเดินนำมือถือไปให้ซองอุนก่อนจะเดินออกไปที่ริมระเบียงห้องที่ไม่แคบไม่กว้างมากนัก..ฟ้ายามค่ำคืนยังสวยไม่เปลี่ยนแม้ว่าจะต่างสถานที่ก็ตาม ถึงบนผืนกระดานดำกว้างใหญ่นี้จะมีแสงสีจากความศิวิไลซ์ของมหานครขนาดใหญ่ ทุกครั้งที่เหนื่อยล้าจีฮุนมักจะออกมายืนมองมันเล่นเสมอไม่กับอูจินที่เขาค่อนข้างจะสนิทที่สุด บางครั้งก็...กับเด็กคนนั้น

 

เร็วเนอะ...

อูจินอ่า....

 

แร็ปเปอร์หนุ่มเขี้ยวสวยผู้เป็นดั่งเพื่อนสนิทที่สุด และเป็นที่ปรับทุกข์ในแทบทุกเรื่องตลอดสองปีนี้ของจีฮุน เลื่อนบานประตูออกมาแล้วเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ หนุ่มหน้าหวาน

 

แปปเดียวก็สองปีแล้ว.. กูยังรู้สึกเหมือนเมื่อวานเรายังซ้อมเต้นกันในคลาสอยู่เลย

นั่นสินะ.....

ถามอะไรหน่อยดิจีฮุน

...................?”

ทำไมมึงถึงเลือกมาเป็นไอดอลวะ.. กูว่ามึงไปเล่นละครอะไรเทือกนั้นเหมือนตอนเด็กๆ ก็น่าจะรุ่งอยู่นะ

ไม่รู้ดิ.. กูอยากเต้นมั้ง ... ลดความอ้วนด้วย ฮ่าๆๆๆๆ ^O^”

จีฮุนอ่า... มึงกับควานลิน.. มึงกับน้องมันนี่..ยังไงกันแน่วะ

 

คนหน้าหวานสะอึกไปในบัดดล เมื่อเพื่อนหน้าเขี้ยวของเขายิงคำถามมาได้ตรงเป้าหัวใจได้แม่นยำเสียจริง...

 

ก็..ก็แค่น้องไง..มึงคิดว่ายังไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ.. ควานลินมันก็น้อง ก็แบบ...เหมือนๆ กับแดฮวีนั่นแหละ

ไอ้ปากแข็ง!!!!”

ย่าห์!!! เชี่ย เจ็บนะสัส!! ทำห่าอะไรของมึงเนี่ย!”

 

จีฮุนร้องเสียงหลงอย่างเจ็บปวด เมื่อจู่ๆ อูจินก็ดึงใบหูขวาเขาแล้วบิดขึ้นลงไปมาดุจของเล่น ทำเอาผู้ถูกกระทำหลังจากร้องออกมาแล้วก็พ่นคำหยาบคายออกมาเป็นชุด

 

แล้วมึงจะปากแข็งทำห่าอะไรวะ ชอบก็บอกว่าชอบดิ

ไอ้บ้า!!! ช..ชอบห่าเหวอะไร.. ใครชอบ.. กูไม่ได้ชอบควานลินมันซะหน่อย.. ก็แค่น้อง

อะ..อ้าวววว... คุณวิ้งค์ครับ ผมยังไม่ได้พูดเลยนะครับว่าคุณชอบควานลินมันแบบอื่นน่ะ... แหนะๆๆ.. ฮั่นแน่~.. นี่มึงชอบแดกชานมไต้หวันก็ไม่บอกนะเนี่ย

            “ไอ้เวร!! หยุดพูดนะเว้ย!!! >//////<”

            “โว้ววว.. หน้าแดงแล้วววว ฮิ้ววววว!!!”

            “มึงรู้ไหมมีอยู่อีกอย่างหนึ่งที่กูอยากจะทำก่อนกลับค่าย.. ก็คือเตะก้านคอมึงไงไอ้ปากหมา!!!”

            “เฮ้ยยยยยย!!! สัสจี้กูล้อเล่นนนน... พี่แดนนนน ช่วยน้องด้วยยยย

 

            เป็นภาพที่น่าขัน.. เมื่อคนตัวเล็กกว่าพยายามไล่ใช้อวัยวะเบื่องล้างจู่โจมคนตัวสูงกว่าที่วิ่งแถ่เข้ามาในห้องซึ่งมีแต่เหล่าผู้พี่กำลังพักผ่อนกันอยู่ อูจินวิ่งเข้าไปหลบตรงแผ่นหลังกว้างๆ ของแดเนียลที่กำลังงงอยู่หน่อยๆ กับกิจกรรมของรุ่นน้องทั้งสองคน

 

            จีฮุนอ่า... เรื่องอะไรวะ?”

            “มันปากหมากับผมก่อนอ่ะ

            “ปากหมาอะไรกัน.. ก็แค่บอกว่ามึงชอบแดกชานมไต้หวันมันผิดตรงไหนวะ.. ชานมตัวน้อยของพี่จีฮุนนนนน~~~”

            “ไปสิ้นพระชนม์ซะเถอะไอ้เวร!!!!!!!!”

            “พอๆๆๆๆ!! พอเลยทั้งคู่.. อายุแม่งก็ไม่ใช่สี่ห้าขวบแล้วป่าววะ.. คนจะหลับจะนอนเสียงดังชิบ..

 

            แต่แล้วสงครามก็จบลงไปในบัดดล เมื่อเสียงนุ่มของหนุ่มเท้าไฟที่เพิ่งกลับมาจากห้วงนิทราโพล่งขึ้นมาดื้อๆ.. ซองอูเงยหน้าตาที่มีแต่ร่องรอยแห่งความง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมาบ่นคนเป็นน้องทั้งสองคน แล้วฟุบหัวลงไปกับหมอนอิงบนโซฟาอีกครั้ง

 

            พี่ซองอู จะกลับแล้วน่า.. เดี๋ยวไปนอนต่อบนเครื่องเหอะ..

 

            จีฮุนกลับไปที่เก้าอี้ตัวเดิมก่อนจะทิ้งก้นลงอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์กับการลอยนวลของเขี้ยวจอมกวนประสาทที่ทำกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ตลอดเวลา เทียวไปเทียวมาหลังแดเนียลบ้าง หลังแจฮวานที่กำลังใส่เสื้อเชิ้ตอยู่บ้าง

 

ทุกคนครับ.. พี่เมเนบอกว่ารถมาแล้ว..

 

และแล้ว..บุคคลที่ตกเป็นประเด็นสนทนาเมื่อครู่ก็ปรากฏตัวขึ้น ควานลินชะโงกหัวเข้ามาจากด้านนอกห้องพร้อมบอกให้ทุกคนเตรียมตัวกลับที่พัก ทว่าพัคจีฮุนจู่ๆ ก็หน้าร้องขึ้นมาดื้อๆ เมื่อดันบังเอิญไปสบเข้ากับคู่ตาแป๋วแหววของเด็กตัวสูง ปากบางยิ้มให้เขาหน่อยๆ ก่อนจะปิดประตูห้อง

 

ถึงจะรู้ว่ายังไงก็ต้องจากกันก็เถอะ แต่หัวใจมันไม่ฟังเขาเลย..

ท่องไว้พัคจีฮุน..

มันเป็นไปไม่ได้ .. เด็กคนนั้นก็แค่น้องชายแกคนนึง

ท่องไว้..

แกจะชอบควานลินไม่ได้เด็ดขาด!..

 

 

บนรถตู้คันใหญ่อันเงียบสงัด สารถียังคงควบคุมพวงมาลัยไปเรื่อยๆ อย่างไม่ได้รีบร้อนอะไร สิบเอ็ดชีวิตกับเมเนเจอร์หนึ่งคนที่นั่งหลับอยู่เบาะข้างคนขับ.. ทุกคนล้วนมีกิจกรรมส่วนตัวของตัวเองกันหมดสิ้น.. มินฮยอนที่พึ่งแสงไฟตรงหัวอ่านหนังสือเล่นๆ .. ซองอูที่นอนซบไหล่แดเนียลที่กำลังเคี้ยวแซนด์วิชทูน่าตุ้ยๆ อยู่ แจฮวานกำลังนั่งจดจ่อกับมือถือของตัวเอง.. ส่วนจีซองกับซองอุนก็นั่งมองวิวจากหน้าต่างรถอย่างอ้อยอิ่ง.. มีเสียงเกมเบาๆ ดังแว่วๆ มาจากหน้าจอเรืองแสงของนากน้อยและดีพดาร์กที่กำลังเมามันกับการเล่นเกมในมือถือ หนุ่มหน้าเขี้ยวคู่สงครามของจีฮุนกำลังค้นอะไรบางอย่างในกระเป๋าเป้ใบเล็กของตัวเอง ส่วน..เด็กชานมก็นั่งกอดอกสัปปะหงกอยู่ในโลกส่วนตัวที่มีหูฟังอันโตเป็นประตูกั้นโลกทั้งสองเจ้าตัวเอาไว้

 

สักพัก.. อูจินก็เสนอบางสิ่งที่จีฮุนฟังดูแล้วไม่ค่อยจะเข้าท่าเท่าไหร่นัก..

 

พี่!.. มาเล่นอะไรหนุกๆ กันป่าว..?”

อะไรวะ?” ซองอุนถาม

แถ่นแท๊นนน!!!~~”

 

สำรับไพ่ถูกนำขึ้นมาจากในกระเป๋าของอูจิน.. รถคันนี้เป็นรถที่ใหญ่พอดูเหมือนกัน ดังนั้นจึงไม่แปลกนักที่จะมีโต๊ะเล็กพับได้ตรงกลางระหว่างเบาะนั่งทั้งหลาย.. ผืนผ้าถูกปูลงบนโต๊ะดังกล่าวก่อนที่ใบไพ่หลายสิบไปจะถูกทำให้กระจัดกระจายไปตามมุมต่างๆ ของตัวโต๊ะ

 

เฮ้ย.. บอกก่อนว่าตังไม่ได้พกมามากนะเว้ยจีซองบ่นพลางบกมือไปมา

ไม่ได้เล่นกินตังนี่พี่... เอาหนุกๆ พระราชาอ่ะเคยเล่นป่าว?”

อ๋อ.. เอาดิใครเล่นบ้างอ่ะ?” ซองอุนถาม

 

นอกจากซองอูที่กำลังนอนอยู่ ดูเหมือนว่าเกมของจินยองและแดฮวีจะจบรอบพอดี เสียงร้องหลักและเสริมทั้งสองคนจึงเริ่มมีความสนใจในเกมกลจิ้งจอกของพัคอูจินมากขึ้น เพราะก็ต่างคิดไปในทางเดียวกันว่ากว่าจะถึงนาริตะก็ตั้งเกือบชั่วโมง การได้เล่นเกมฆ่าเวลาแบบนี้ก็โอเคดีเหมือนกัน

 

อ่ะแฮ่ม.. คุณพัคที่สองครับ.. ไม่ทราบว่าสนใจไหมครับ

มึงมันขี้โกงจะตายใครจะอยากเล่น ซ่อนไพ่ป่าวก็ไม่รู้

อ้าววว..พูดงี้กูเสียหายนะ ..เราอยู่กันมาสองปีเราต้องมองเห็นส่วนดีๆ ของกันและกันสิวะ!.. เอ้า จับไปหนึ่งไปซะโดยดี

 

อูจินหยิบไพ่จากในกองระเกะระกะนั่นให้จีฮุนหนึ่งใบ ทว่ากลับได้รับการปฏิเสธโดยการที่เจ้าตัวเลือกที่จะหยิบด้วยตัวเองแทน.. เหล่าเมมเบอร์เริ่มที่จะทำตามกติกาไปจนเวียนครบทุกคน.. เว้นแต่ซองอูกับควานลินที่ยังคงเฝ้าเทพเบื้องบนอยู่

 

งั้นเราจะให้ลีดเดอร์หรือออมม่าของวงเราเป็นผู้เปิดไพ่ก่อนนะครับเอาล่ะ..พี่จีซอง~”

ห้าโพแดง..


.


เก้าโพดำซองอุนพูด


.


แปดดอกจิกแจฮวานโยนไพ่ลงไปในกองแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อ

.


แจ็คข้าวหลามตัด..จินยองโยนไพ่ลงในกองติดๆ..


.


โว๊ะ!..สามข้าวหลามว่ะ!!!” มินฮยอนบ่นอุบอย่างหงุดหงิดกับแต้มบนหน้าไพ่ของตัวเอง สร้างเสียงหัวเราะเบาๆ ให้กับคนอื่นๆ ที่เปิดไพ่ไปแล้วถ้วนหน้า


.


ว้าวววว!!! ผมควีนโพแดงครับ.. ใบที่พี่จีฮุนทิ้งซะด้วย..แดฮวีมุ่ยปากพูดอย่างน่ารักน่าชัง ต่างจากเจ้าของเดิมของไพ่ใบนั้นที่เริ่มมุ่ยปากบูดเพราะอารมณ์บูด


.


อ่า..ของเขี้ยวน้อยคนนี้ หกดอกจิกนะครับ.. เอาล่ะตาคุณแล้ว..คุณพัคที่สอง

 

จีฮุนใจเต้นไปหมด.. เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นผู้โชคร้ายในรอบนี้.. แต่ไม่เป็นไรหรอก อย่างน้อยคู่สงครามก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะในเกมนี้ ที่สำคัญยังมีคังแดเนียลเป็นเบาะรองกระแทกอีกตั้งหนึ่งคน แต่ถ้าเป็นเขาที่ต้องโดนลงโทษจริงๆ แดฮวีก็คงไม่ใจไม้ไส้ระกำทำกับพี่ชายผู้แสนคิ้วท์อย่างเขาคนนี้ได้ลงคอหรอก

 

เชี่ยยย!!! สองดอกจิก!!!! O_o”

 

            คนหน้าหวานตกตะลึงงันในความซวยและเคราะห์ร้ายของตัวเองที่ไพ่มีเหลืออีกมากมายก่ายกองแท้ๆ แต่กลับหยิบเอาไพ่ที่แต้มน้อยแทบจะที่สุดขึ้นมาแทน

 

            แดฮวีย่า.. ขอหนักๆ นะเว้ย คิกๆๆๆ

            “ไอ้อูจิน!! มึงไม่ต้องไปยุน้องมัน .. มึงไม่ได้ชนะ!”

            “อ่า...คนสุดท้ายแล้ว... ไหนขอดูหน่อยเถอะว่า ชนะโปรดิวซ์ที่หนึ่งมาแล้วจะเฮงพอๆ กับหน้าตาสมคำร่ำลือไหม

 

            จีซองพูดเชิงเย้ยหยันหนุ่มซามอยด์ที่หงายไพ่อย่างมั่นใจ..แต่..

 

            เฮ้ยยยย!!!.. เอซดำ!! บัดซบชิบ!!!”

 

            สุดท้ายแล้ว.. เกมแรกนี้..ผู้แพ้ก็คือ..คังแดเนียล

 


            พี่แดน.. ไอ้ปีเตอร์กับรูนี่ย์ของพี่มันเคยตะกุยเสื้อผมขาดไปตัวนึงตอนพี่มันมาที่หอนี่.. จำได้ไหมครับ..พี่ยังไม่ได้ใช้ค่าเสื้อผมเลย!!”

            “เอ่อ...... - o -”

            “ดังนั้น..คำสั่งของพระราชาคือ.. จนกว่าจะถึงสนามบินพี่ห้ามใส่เสื้อ!!!”

            “เฮ้ยยยย!!! นายไม่กลัวพี่เป็นหวัดหรือไงวะ?! นี่มันหน้าหนาวนะเว้ย!!! แล้วกว่าจะถึงก็อีกตั้งเกือบชั่วโมง

            “ใครสนล่ะครับ.. เกมก็เป็นเกม.. หรือว่าพี่จะยอมทำอย่างอื่นล่ะ.. จูบพี่ซองอูดีไหมนะ

            “บ้าน่า!!..ถ..ถอด ถอดก็ได้วะ!!”

           

และเกมที่สองก็มาถึง.. ซึ่งคราวนี้แพจินยองเป็นผู้ชนะ.. คำสั่งของพระราชาองค์ที่สองเกิดขึ้นกับยุนจีซองนั่นก็คือเลี้ยงเนื้อย่างหนุ่มหน้านิ่งแบบไม่อั้นหลังจากกลับถึงโซล ซึ่งแน่นอนว่าพี่ใหญ่ของวงก็ไม่สามารถขัดคำสั่งน้องเล็กคนนี้ได้.. หรือจะเกมที่สามที่พระราชามินฮยอนสั่งให้แจฮวานไลฟ์สดร้องเพลงหมีสามตัว


กระทั่ง...

 

ทุกคน!!.. ไม่ต้องเปิดแล้วล่ะ.. ฮิๆๆๆ

อะไรของมึงวะ....

เพราะคิงดำอยู่นี่!!”

 

จีฮุนถึงกับตกตะลึงปากหวอ..แน่นอน คิงโพดำคือไพ่ที่ใหญ่ที่สุดในเกมนี้ ดังนั้นแล้วผู้เล่นคนอื่นๆ ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรอีกแล้วนอกจากรอให้พระราชาเลือกเหยื่อที่จะลงทัณฑ์ในรอบนี้แต่โดยดี.. แหงแหละ!! ก็เพราะว่าพัคอูจินรอเวลานี้มาโดยตลอดนี่..เวลาที่จะได้เชือดพัคจีฮุนคนนี้นี่ไงเล่า!!

 

เอาล่ะ..นายจะให้ใครทำอะไรล่ะอูจิน?” แดเนียลที่ท่อนบนล่อนจ้อนอยู่ถาม โดยที่ยังคงส่งสายตาคาดโทษให้เมนโวคอลนากน้อยอยู่ตลอดเวลา

 

จีฮุนอ่า.. จีฮุนเพื่อนรัก คิกๆๆๆ ><”

อ..อะไรเล่า! จะให้กูทำอะไรก็รีบบอกมาเถอะน่า

อืม..นั่นสิทำอะไรดีน๊า~~”

 

จีฮุนถึงกับต้องกลืนน้ำลายเอือกใหญ่เมื่อห่างตาของเจ้าเขี้ยวเหล่มองไปทางเด็กแดนชานมที่นั่งหลับอยู่หน่อยๆ.. ทว่าในขณะที่กำลังหวาดหวั่นกับคำสั่งที่คาดว่าน่าจะออกมาพิเรนทร์สุดๆ ตามแบบฉบับคนสมองถั่วอย่างอูจิน ใจของจีฮุนก็เริ่มเต้นแข็งกับเสียงแอร์รถขึ้นมา รู้สึกได้เลยว่าจากอากาศที่เย็นๆ จู่ๆ ก็ร้อนวูบวาบขึ้นมาในบัดดล

 

คำสั่งของพระราชาก็คือ.. ให้มึงหอมแก้มควานลินมันทั้งสองข้างแล้วพูดว่า ...ควานลินอ่า~ พี่ชอบนายน๊า~”

                เชี่ยเหอะ!!! มึงทำไปเองดิ!!! ใครมันจะไปทำลงวะ!!??”

              อ้าว...นี่มึงจะโกงเกมหรอ ขนาดพี่แดน พี่จีซองกับพี่แจฮวานยังกล้าทำเลย นี่มึงแทบไม่ต้องเสียอะไรมากมายเลยนะเว้ย!”

หอมเลยย!! พี่จีฮุน ฮ่าๆๆๆแดฮวีเสริมทัพอย่างออกหน้าออกตา

 เอาหน่อยน่าจีฮุน.. แค่เกมเอง เอาดิ!!” ซองอุนสนับสนุนคำพูดของแดฮวีต่อ

 

ในตอนนี้กลายเป็นว่าทุกคนถูกพัคอูจินล้างสมองด้วยคำสั่งนั่นจนเห็นดีเห็นงามด้วยไปหมด คนตัวเล็กกลืนน้ำลายหนึ่งอึก.. แร็ปเปอร์น้องยังคงไม่รู้ตัวว่าตนถูกนำเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเกมโดยไม่ได้ถูกถามความยินยอมก่อน.. จะปลุกดีไหมจีฮุนก็ยังลังเล

 

ห้ามปลุกนะเว้ย!”

ไอ้.... ปัดโธ่เว้ย!!!”

 

จีฮุนสบถอย่างหงุดหงิดให้กับคำสั่งของอูจินที่เหมือนกับอ่านใจเขาออก สายตากดดันจากเมมเบอร์ทั้งหลายยังคงรุมจ้องเขาอย่างไม่ขาด ..ยอมรับก็ได้ว่าถ้าเกิดไม่มีอารมณ์บ้าๆ เกิดขึ้นในใจ คำสั่งง่อยๆ นี่ก็สามารถทำได้ง่ายๆ.. ก็อีแค่หอมแก้มรุ่นน้องคนนึงที่กินนอนอยู่ด้วยกันมาเกือบจะสองปีกว่าๆ แต่มันทำไม่ได้ไง!.. เพราะเขา.. เขารู้สึกแปลกๆ..

เขารู้สึกว่าร่างกายมันจะระเบิดให้ได้ แค่คิดว่าต้องเข้าไปใกล้ตัวเด็กคนนี้เกินหนึ่งไม้บรรทัด..

 

จมูกโด่งๆ ของคนหน้าหวานค่อยเขยื้อนเข้าไปใกล้ๆ กกหูที่มีหูฟังอันใหญ่สวมทับไว้อยู่ บรรยากาศในรถเงียบสนิทเพราะทุกคนรอให้คำสั่งของพระราชาจบลงเพื่อที่จะเริ่มเกมใหม่เสียที หันไปหาเหล่าฮยองไลน์ แทนที่จะช่วยปรามแต่กลายเป็นว่าพวกเจ้าตัวก็ดูจะสนุกไม่น้อยที่เห็นเขาต้องทำแบบนี้.. เอาเถอะ ก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่!!

 

ฟอด~!!!

 

            “หูยยย เอาจริงเว้ยยยยย!!!”

 

            พัคอูจินร้องออกมาอย่างสะอกสะใจ ต่างจากพัคจีฮุนที่หลับตาปี๋ไปหมดเพราะความเขินอาย เสียงครางงึมงัมเบาๆ ในลำคอของควานลินดังขึ้นหน่อยๆ จากการที่ถูกรบกวนการพักผ่อน แต่เด็กตัวสูงก็ยังคงไม่ตื่นขึ้นมาเสียทีเดียว เพียงแค่ขยับตัวนิดหน่อยเท่านั้น.. แต่ศึกหนักมันอยู่ที่การหอมครั้งที่สองเนี่ยแหละ.. เพราะเจ้าเด็กนี่เล่นหันแก้มไปพิงกระจกรถน่ะสิ

ดังนั้น.. การที่จะขโมยหอมจากเจ้าเด็กยักษ์นี่อีกครั้งได้ก็คือเขาต้องประคองหน้าเจ้าตัวขึ้นมาหอม ซึ่งนั่นก็อาจจะทำให้เจ้าของแก้มขาวนี่ตื่นขึ้นมาได้..และจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ ถ้าเขาต้องตะโกนว่าชอบเจ้าตัวในขณะที่หมอนี่รู้ตัวแล้วน่ะ!!

 

ในเมื่อไม่มีทางเลือก ทางเดียวที่พอจะทำได้ก็คือ ต้องใช้ความรวดเร็วขั้นสุด

 

ฟุบ!! ฟอด~~

 

            โจรขโมยหอมจำเป็นใช้มือบิดคาดของควานลินอย่างรวดเร็วแล้วฝังจมูกลงไปบนแก้มอีกข้างทันที เด็กคนนี้จะรู้สึกไหมนะ ว่าหน้าของจีฮุนน่ะตอนนี้ร้อนอย่างกับอุณหภูมิบนปากปล่องภูเขาไฟ

            และจีฮุนล่ะ..จะรู้ไหมนะ.. ว่าควานลินกำลังลืมตาอยู่!!!

            “พี่ชอบนายควานลิน!!!!!!!!!”

            “O_o”

            “ค..ควานลินอ่า... O_O!!.....มัน..มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ

 

            อาการเดดแอร์เกิดกับเมมเบอร์ทั้งวงยกเว้นซองอูที่ยังไม่กลับลงมาจากวิมานของพระอินทร์ ..ใครจะไปคิดล่ะว่าควานลินจะตื่นขึ้นมาได้ในเวลาประจวบเหมาะขนาดนี้ แต่ก็แน่นอนอยู่แล้ว ก็เล่นโดนขโมยหอมเสียฟอดใหญ่ขนาดนั้นไปตั้งสองทีมีหรือที่เจ้าตัวจะไม่สะดุ้งสะเทือนบ้าง..

 

            จีฮุนอ่า~.. มึงสุดยอดว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

            “ไอ้เวร!!!.. มันไม่ใช่แบบนั้นน่ะเว้ย..ควานลิน..อย่าเพิ่งเข้าใจ..

            “อ่า... ผม.. ผมก็..ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ..

 

            มักเน่ตัวสูงหลบหน้าลงหน่อยๆ ก่อนจะเม้มปากตัวเองหนึ่งครั้งแล้วหันหน้ากลับไปทางกระจกรถดังเดิม..

 

            ไอ้เขี้ยวเวร!!.. นี่มึง..มัน.. แม่ง! กูไม่เล่นแล้ว!!”

            “อ้าววว.. แพ้ไปแล้วหนึ่งคนนะครับ คิกๆๆ งั้นพวกเราที่เหลือมาเล่นกันต่อเถอะเนอะ

 

            ท่ามกลางเสียเฮฮาแต่กลับเกิดความเงียบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกระหว่างจีฮุนกับควานลิน... ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำหน้ายังไง ปากของเด็กคนนั้นบอกว่าไม่เป็นไร แต่สายตาแปลกๆ นั่นเล่นเอาจีฮุนไม่สบายใจเอาเสียเลย ถ้าเกิดว่าควานลินรังเกียจเขาขึ้นมาล่ะ ถ้าเกิดเขาและเจ้าตัวมองหน้ากันไม่ติดอีกต่อไป แล้วจะเกิดอะไรขึ้น... ถึงแม้ว่ามันจะเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็ตามเถอะ แต่อย่างไรเสียจีฮุนก็ทำใจให้มันจบแบบนี้ไม่ได้อยู่ดี

 












 

ในที่สุด.. อาทิตย์สุดท้ายก็มาถึง..


ตารางงานของเมมเบอร์ทั้งสิบเอ็ดคนได้ถูกพับเก็บลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว.. เวลาที่เหลือก็เพื่อที่จะเคลียร์ทุกสิ่งอย่างสำหรับการแยกย้ายไปตามทางของแต่ละคน.. ในห้องพักของจีฮุนค่อนข้างเงียบเหงานิดหน่อย เพราะเตียงที่เคยมีเมนโวคอลยิ้มเก่งอย่างฮวังมินฮยอนอยู่ตอนนี้ว่างเปล่าแล้ว .. มินฮยอนเป็นคนแรกที่ย้ายออกไปตั้งแต่จบงานใหม่ๆ อาจเป็นเพราะต้องกลับไปคุยเรื่องการคัมแบคกับวงเดิมของตัวเองแต่เนิ่นๆ ด้วย

และไม่ใช่เพียงแค่ห้องนี้เท่านั้น.. ฮาซองอุนกับยุนจีซองก็เพิ่งลากกระเป๋าออกไปจากหอเมื่อวานซืนนี้เอง.. สำหรับซองอุนคงด้วยเหตุผลเดียวกับมินฮยอน แต่กับลีดเดอร์อารมณ์ขันอย่างจีซองแล้ว จีฮุนได้ยินแว่วๆ มาจากซองอูว่าเจ้าตัวเตรียมจะกลับไปทำหน้าที่รับใช้ชาติอยู่เนื่องจากอายุที่ไม่สามารถผ่อนผันได้อีกต่อไป

 

รวมถึงวันนี้ก็ด้วย...

 

เวลาบนหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาเกือบสี่โมงเย็นแล้ว... ในตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ เครื่องนุ่งห่มของหนุ่มหน้าเขี้ยวถูกรื้ออกมาจัดลงกระเป๋าไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แม้จะทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องกับอูจินอยู่บ่อยๆ แต่จีฮุนก็ใจหายอยู่ไม่น้อยที่จะต้องกล่าวคำลาเพื่อนสุดกวนคนนี้แล้ว..

 

ไม่ลืมอะไรนะ.. ถ้าลืมกูยึดนะบอกก่อน

             งั้นถ้ากูลืมกางเกงในไว้ มึงก็จะเอาไปใส่ว่างั้น?”

           ไอ้บ้า!!”

คิกๆๆ... แล้วเจอกันนะมึง.. โทรหากันบ่อยๆ นะ สิ้นปีนี้เดี๋ยวไปแดกเนื้อย่างกัน ^^”

เออ..โชคดีนะ กูคงจะคิดถึงมึงมากเลยว่ะ..

 

เพื่อนสองคนโผเข้ากอดกันกลมอีกหนึ่งครั้งก่อนที่จะผละตัวจากกัน เมื่อแดฮวีโผล่หัวเข้ามาในห้องพูดขึ้น

 

อ้าวๆๆ.. ร่ำลากันเสร็จหรือยังครับ พี่อูจินรถมาแล้วนะ..

เออน่า... งั้นกูไปนะจีฮุน.. โชคดีนะ

อื้อ... ไว้คุยกัน..

อ้อ! เกือบลืม....

 

อูจินที่เหวี่ยงเป้ขึ้นมาสะพายหลังไว้อย่างลวกๆ ลุกขึ้นเดินไปจนถึงประตูห้องแล้วชะงักการกระทำไว้ ก่อนจะเดินเข้ามาหาจีฮุนที่นั่งอยู่บนเตียง วางมือพาดลงบนบ่าน้อยๆ นั่นเบาๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังเล็กน้อย

 

จะทำอะไรก็รีบทำนะมึง.. ถ้ากูเป็นมึง กูอาจจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย..

.....กู....กูบอกแล้วว่ากูไม่ได้---

.. มึงอย่าคิดว่ากูโง่ได้ป่าววะ .. เชื่อกู กูไม่ได้รังเกียจเรื่องที่มึงจะรักใครชอบใครหรือเพศไหน ขอแค่ในใจรู้สึกดี มึงคิดยังไง มึงพูดออกไปตรงๆ  ยังดีกว่าไม่ได้พูดอะไรเลยนะเว้ย ต่อจากนี้ก็ไม่รู้ว่ามึงกับน้องมันจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ หรือบางทีอาจจะแทบไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ได้..

...ขอบใจมากนะ.. อูจินอ่า

อืม.. สู้ๆ นะ เรื่องเป็นไงโทรบอกกูด้วย ^^”

 

อูจินใช้มือข้างที่วางพาดบ่าของจีฮุนยกขึ้นมายีหัวเพื่อนตัวเล็กกว่าเล่นเบาๆ ก่อนจะยิ้มโชว์เขี้ยวน่ารักให้ดูเป็นครั้งสุดท้าย โบกมือให้หนึ่งทีก่อนจะเดินออกจากห้องไป..

 

นั่นสินะ.. ถ้าเกิดไม่ลองดู แล้วจะรู้หรอ

 






พี่จีฮุนครับ...

อ้าว..จินยองอ่า..แล้วนี่นาย..

ผมจะไปแล้วล่ะครับ ผมมาลา

เฮ้.. ไหนบอกว่าพรุ่งนี้..

“บังเอิญน้องสาวผมป่วยพอดีน่ะครับ แม่งานยุ่งด้วย เลยอยากให้ไปช่วยดูแทนหน่อย

งั้นหรอ... โชคดีแล้วกันนะจินยอง ขอให้น้องสาวนายหายไวๆ ก็แล้วกัน ติดต่อกันมาบ้างนะ

               ครับ.. เห็นพี่แดนนัดปาร์ตี้กันสิ้นปีนี้ด้วย พี่จีฮุนจะไปไหมครับ?”

               แน่ดิ... ฮ่าๆๆๆ งั้นวันนั้นค่อยมาคุยกันนะ

ฮ่าๆๆ ครับๆ.. โชคดีเช่นกันครับพี่จีฮุน

เดี๋ยว!..จินยองอ่า

 

แต่ก่อนที่แพจินยองจะได้ปิดประตูลงไป จีฮุนก็ได้ท้วงบางอย่สงขึ้นมาเสียก่อน เล่นเอาหนุ่มหน้านิ่งเปิดประตูกลับเข้ามาใหม่แทบไม่ทัน

 

               ครับ?...

             เห็นควานลินบ้างไหม?”

อืม... ไม่เห็นเลยนะครับมีอะไรหรอ

อ๋อ..เปล่าหรอก ไม่มีอะไร นายไปเถอะเดี๋ยวจะมืดเอานะ

ครับ.. บายครับพี่จีฮุน

 

รอยยิ้มหยีๆ อย่างน่ารักของดีพดาร์กที่ช่วงหลังๆ เขาได้เห็นมันบ่อยขึ้นต่างจากตอนแข่งในรายการอยู่มากโขเผยขึ้น ตามด้วยการโบกมือลาเบาๆ ของจินยอง แล้วประตูจึงปิดลงเช่นเดิม...

จีฮุนทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม เหม่อมองเพดานสีสะอาดอย่างเลื่อนลอย.. จู่ๆ ก็วูบหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เหมือนกัน.. มารู้ตัวเอาอีกทีฟ้าด้านนอกก็มืดแล้ว รวมถึงหิมะก็เริ่มโปรยปรายอีกด้วย ที่เตียงตรงข้ามมีร่างสูงของเด็กเรือนผมสีส้มแดงที่โกรกมาใหม่ตั้งแต่คัมแบคครั้งสุดท้ายนอนหลับอยู่.. ควานลินน่ะชอบนอนยิ่งกว่าอะไรดี ทำไมจีฮุนจะไม่รู้ แต่เขาก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ในใจคิดว่าอาจจะออกไปหาอะไรกินสักนิดหน่อย.. ว่าแล้วจึงย่องไปคว้าเสื้อคลุม หมวกแก๊ป และแมสก์ปิดปากสีทึบมาสวมไว้ ก่อนจะค่อยเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ

 

โถงทางเดินระหว่างห้องเงียบเชียบกว่าปกติ.. ห้องทางซ้ายมือที่เป็นของฮยองไลน์ทั้งสามคนตอนนี้ไร้ซึ่งผู้อยู่อาศัยเหมือนเคย .. เขาได้ยินแดเนียลคุยกับแจฮวานมาว่าเจ้าตัวกับซองอูจะย้ายออกในวันพรุ่งนี้ ส่วนคืนนี้จะออกไปเที่ยวรอบดึกกันเสียหน่อย อีกฟากหนึ่งเป็นห้องทางด้านขวามือ ตอนนี้ว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เพราะทั้งแดฮวี จินยองและซองอุนต่างแยกย้ายกันไปหมด วันนี้ผู้พักอาศัยจากทุกห้องอาจจะมีเพียงแค่เขา แจฮวานที่ไม่รู้หายไปไหน กับควานลินที่นอนหลับอยู่

 

โย้ว!.. จีฮุนอ่า.. ไปไหนหรอ?”

อ้าว..พี่แจฮวาน

 

ไม่ทันไรร่างไม่เตี้ยไม่สูงของโวคอลเสียงดีคิมแจฮวานก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับกีต้าร์โปร่งคู่ใจที่เจ้าตัวสะพายมันมาด้วย

 

ไปไหนมาหรอครับ?”

ยังไม่ได้ออกไปไหนเลยน่ะ เพิ่งรู้ตัวว่าลืมมือถือเลยกลับมาเอา วันนี้มีนัดกับเพื่อนสมัยเรียนว่าจะลองไปตั้งวงเล่นๆ แถวฮงแดน่ะ..ไปด้วยกันไหม?”

เอ่อ..มันจะไม่...

อ๋อ..เรื่องแฟนๆ น่ะหรอ ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ .. พี่อยากจะชดเชยเวลาที่เสียไปดูบ้างน่ะ สองปีกว่าๆ เลยนะที่ไม่ได้เล่นดนตรีสดกลางแจ้งเหมือนสมัยยังเรียนอยู่ คิดถึงจัง.. ไม่รู้ว่าจะเล่นได้ดีเหมือนเมื่อก่อนหรือเปล่า วางกีต้าร์ไปนานเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ

งั้นหรอกหรอครับ แต่ระดับพี่แจฮวานน่ะ โปรอยู่แล้ว ฮ่าๆๆ... ผมกำลังจะออกไปหาอะไรกินอยู่พอดีเลยล่ะ

ดีเลยไปด้วยกันดิ พี่ว่าจะแวะกินอะไรก่อนแล้วค่อยต่อรถไฟใต้ดิน

 

 









ฝูงชนทั้งชายหญิง เด็กและผู้ใหญ่ วัยรุ่นหรือคนแก่ นักเรียนหรือมนุษย์เงินเดือนต่างเดินกันขวักไขว่ไปมาดูแล้วน่าเวียนหัว หลังจากฝากท้องที่ร้านข้าวต้มเล็กๆ เสร็จแล้ว สองหนุ่มก็เดินออกมาจากตู้รถไฟใต้ดินที่นั่งมาได้ระยะหนึ่ง ถึงแม้แจฮวานมีแผนจะเผยตัวตนต่อสาธารณะชนวันนี้ก็ตาม แต่ทั้งเขาและจีฮุนก็จำเป็นต้องปิดบังใบหน้าไว้ก่อนเพื่อไม่ให้เกิดความโกลาหลที่อาจจะเกิดได้ทุกเมื่อ

สักพักสี่เท้าของคนสองคนก็เดินออกมาสู่ถนนในย่านพลุกพล่าน แสงไฟที่ประดับประดารับเทศกาลใหญ่แห่งฤดูหนาวที่ใกล้จะเดินทางมาถึงเต็มทีดูละลานตาไปหมด แทบจะทุกมุมมีเสียงต่างๆ ดังเซ็งแซ่ เสียงดนตรีอะคูสติกจากเหล่านักดนตรีที่ตั้งวงข้างๆ มุมตึก ท่วงทำนองของไวโอลินของเด็กสาวม.ปลายที่ดังมาจากใต้ต้นซากุระไร้ใบ เสียงร้องนุ่มทุ้มจากนักร้องหลากหลายคนที่ดังอยู่ตามจุดต่างๆ ทำให้ย่านนี้เป็นย่านที่แทบไม่เคยเงียบเหงา

 

ไปนั่งด้วยกันไหม?”

ครับ...

 

เดินตามมือกีต้าร์ไปสักพักก็พบเข้ากับผู้ชายอีกสองคนกับสาวน้อยอีกหนึ่งคน แจฮวานโบกมือทักทายคนเหล่านั้นอย่างสนิทสนม แล้วเริ่มพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ กระทั่งจีฮุนรู้สึกได้ว่าตอนนี้เขาถูกดึงเข้าไปร่วมวงสนทนาด้วยแล้ว

 

วอนยองอ่า..ดูสิพี่พาใครมาด้วย

ใครหรอคะ.... โอ๊ะ!!!!!.. หรือว่า..โอปป้า!!!!!!!!! กรี๊ดดดดดดดด!!!!”

ชู่วววว..เบาๆ สิ..

 

จีฮุนตกใจมากที่จู่ๆ เธอก็โผเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วปานลมกรด.. จะว่าไปแล้วเธอเป็นเด็กที่ชนะรายการ PD48 ล่าสุดนี่.. ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะกล้าออกมาเดินเที่ยวเล่นแบบนี้โดยที่ไม่เกรงกลัวแรงคลั่งของแฟนคลับเลย

   

หนูตามเชียร์โอปป้าตั้งแต่อีพีแรกๆ เลยค่ะ..ทำท่าวิ้งค์ๆ ให้หนูดูหน่อยยยยย แบบนี้อ่ะ.. ฉันขอเก็บเธอไว้ในใจนะ ชอจังงงง~~”

ฮ่าๆๆๆ ^O^!”

 

ว่าแล้วจีฮุนก็บ้าจี้ด้วยสิ.. เขาถอดผ้าปิดปากออกแล้วเซอร์วิสคนตัวเล็กเสียหน่อย เล่นเอาเจ้าหล่อนกระโดดโลดเต้นอย่างดี๊ด๊า

 

งึ้ยยยยยย!!! กรี๊ดดด..น่าร๊ากกกกก~~.. พี่แจฮวานอ่ะ ทำไมไม่พาพี่จีฮุนมาเจอหนูบ่อยๆ อ่ะ!!”

นี่ให้มันน้อยๆ หน่อยยัยกร๊วก พักเสียงก่อน -_-”

 

ผู้ชายอีกสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนของแจฮวานจับโน่นเสียบนี่ ไขนั่น กดนี่กับคีย์บอร์ดและคาฮองอยู่สักประเดี๋ยว ก่อนจะพยักหน้าให้กันและกัน เป็นสัญญาณพร้อมเริ่มเล่น เหล่าฝูงชนเริ่มจับกลุ่มรวมตัวกันมามุงดูวงดนตรีที่เพิ่งเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ ไม่ต้องสงสัยคงเป็นเพราะคิมแจฮวานกับจองวอนยองด้วยกระมัง

 

ทุกคนครับ.. คิมแจฮวานเองครับ สองปีที่ผ่านมาสำหรับวอนนาวัน ขอบคุณจริงๆ ครับ วันนี้ผมกลับมาเป็นคิมแจฮวานคนเดิมแล้ว เลยอยากทำอะไรที่ไม่ได้ทำมานานสักหน่อย แล้วนี่ก็จางวอนยองรุ่นน้องของผมเอง ยังไงก็ฝากติดตามเธอด้วยแล้วกันนะครับ เอาล่ะ มาฟังเพลงไปด้วยกันนะครับทุกคน

           

            ยังไม่ทันที่แจฮวานจะได้ร้องออกไปเลยสักคำ เสียงเชียร์สนั่นก็ดังขึ้นโดยพร้อมเพรียง หนุ่มหน้าใสรอจังหวะให้เสียงจากเหล่าฝูงชนเงียบลง แล้วเริ่มจรดปลายนิ้วลงบนกีต้าร์โปร่งคู่ใจ ซึ่งดูเหมือนว่าเพลงแรกนั้นเด็กสาวตัวน้อยจะยังไม่ถึงคิวโชว์ของเธอ

 

좋아해 한마디 하지 못한

ผมชอบคุณนะ นั่นแหละ มันคือคำพูดที่ผมไม่กล้าเอ่ย

돌아보면

ถ้าผมเลือกที่จะหันหลังกลับไป  ..คุณล่ะ

혹시 기다렸을까?

ยังจะรอผมคนนี้อยู่ไหม?

.

.

 


            บางคนเริ่มควักมือถือขึ้นมากดอัดวีดีโอบ้าง บางคนก็เริ่มถ่ายรูปบ้าง บางคนก็ถึงกับแพร่ภาพสดกันให้จ้าละหวั่น ..ทว่าหลังจากจบท่อนแรกแล้วแจฮวานก็หยุดร้องไปดื้อๆ ทำเอาผู้ชมหลายคนเริ่มตกอยู่ในความงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แถมคนตีคาฮองก็พาลหยุดตีไปด้วยอีก แต่แล้วทุกอย่างก็กระจ่างชัดเมื่อเกิดเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นมา

           

기억 항상 너의

เท่าที่ผมจำได้ ในความทรงจำของผม ผมอยู่ข้างหลังคุณมาโดยตลอด

등을 덮었던 머릿결은 예뻤지

ไรผมสยายสวยที่ปกคลุมไปทั้งหลังของคุณ มันช่างสวยเหลือเกิน

주위에는 같은 교복 다른

ในหมู่นักเรียนที่ใส่ชุดเหมือนกันอย่างกับแกะ

학교 친구들 가득했지만 단번에 찾았지

แต่ผมกลับมองหาคุณเจอได้เพียงแค่ในชั่วแวบเดียวเอง

 

.

.

 

                มันเป็นท่อนแร็ปที่ถูกร้องด้วยน้ำเสียงคุ้นหูของใครคนหนึ่งซึ่งจีฮุนก็ถึงบางอ้อในทันทีที่เจ้าตัวปรากฏตัวขึ้น แม้ว่าภายใต้แมสก์สีดำกับหมวกแก๊ปสีเดียวกับแมสก์จะบดบังใบหน้าไว้เก็บทั้งหมด แต่จีฮุนรู้ว่าแร็ปเปอร์นิรนามคนนี้คือใคร ..สองตาคู่นั้นมองสบเข้ามาที่ตัวของจีฮุนดุจต้องการจะบอกอะไรบางอย่างผ่านท่วงทำนองของบทเพลงนี้


.

.

너는 매일 나에게 설렘을 주네

คุณทำให้ผมน่ะ ใจสั่นอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันเลยนะ

오늘은 너의 이름을 불러 보고 싶은데

วันนี้ผมอยากลองเรียกชื่อของคุณออกไปจัง

용기가 없었던 시절의 내가 미워지네

แต่ผมก็ไม่มีความกล้าเอาเสียเลย ผมล่ะเกลียดตัวเองเสียจริง

.

.

 

            แกเสียงนี้มันคุ้นมากเลยนะว่าไหม..

            “ใช่ๆ.. แต่ขอฉันนึกก่อนนะว่าใคร..

 

            เริ่มมีเสียงซุบซิบไปในทางคาดเดาบุคคลปริศนาที่ยืนถือไมค์ลอยแร็ปไฟลุกอยู่ ณ ขณะนี้ ทว่าเขาไม่ได้ชายตามองใครเลยนอกจากจีฮุน ความรู้สึกแบบนี้อย่างกับสาวมัธยมโดนร้องเพลงจีบก็ไม่ปาน .. คิดเองหน้าก็ร้อนฉ่าขึ้นมาเองเสียดื้อๆ

 

정말 많이 보곤 했어 칠판보다

อันที่จริงอ่ะ ผมชอบแอบมองคุณมากกว่ามองกระดานดำเสียอีกนะ

나를 웃게 해줬지 어떤 칭찬보다

คุณทำให้ผมยิ้มได้มากกว่าคำชมอื่นๆ ด้วยซ้ำไป

다정하게 앉아 있는 너의 뒷모습

ภาพของคุณที่นั่งหันหลังอยู่ตรงนั้น

지켜봐도 요란하게 쿵쾅 되는 가슴

ทำให้ใจเต้นแรงได้ยิ่งกว่าอะไรดี

            




 

          “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”

          “ไม่มีอะไรหรอกครับ... พี่จีฮุน..

          “หืม?”

          “ผมน่ะ.. ไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ หรอ?”
          “พูดอะไรน่ะ.. นายเก่งมากเลยนะรู้ไหม

 

          เขาใช่ฝ่ามือลูบเรือนผมสีดำสนิทของควานลินเบาๆ อย่างเอ็นดู ทำให้หนุ่มไต้หวันที่นั่งหน้าเครียดขรึมอยู่คนเดียวกับหน้าจอมือถือ ฉีกยิ้มออกมาอ่อนๆ.. เจ้าตัวสูงพูดต่อด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจอย่างเห็นได้ชัด

 

          บางทีผมก็สงสัยนะ.. ว่ามันฟลุคหรือเปล่า หรือเพราะแค่ผมหน้าตาดีก็มาถึงจุดนี้ได้ง่ายๆ---”

          “ควานลินอ่า.. ทำไมนายต้องมานั่งเสพข่าวอะไรไร้สาระพวกนี้ด้วยวะ?”

          “ก็มัน...

          “รู้ไหม มีคนรักก็ต้องมีคนไม่ชอบเป็นธรรมดา นายจะเอาคำพูดของคนพวกนี้ไม่กี่คนมาตัดสินชีวิตนายลบๆ ทำไม

 

          จีฮุนที่คว้าโทรศัพท์ในมือของควานลินขึ้นมาดูจึงได้รู้ว่าเด็กคิดมากคนนี้กำลังนั่งอ่านกระทู้ของเหล่ากลุ่มคนที่ต่อต้านอยู่ ..จริงอยู่ที่เนื้อหามันค่อนข้างทำให้เกิดความเครียดและน้อยใจน่าดู..

 



          ท่อนร้องก็ร้องแค่นี้ ไม่ต้องร้องดีกว่ามั้ง เปลืองท่อน

          ‘หรือเพราะภาษายังอ่อนอยู่นะ หุหุ ให้ตายเถอะเป็นเมนแร็ปซะเปล่า จีฮุนโอปป้าของฉันยังได้ท่อนมากกว่าเลยด้วยซ้ำ นี่ขนาดเป็นแค่แร็ปเสริมนะเนี่ย

          ‘ก็แค่เด็กหน้าตาดีจากค่ายใหญ่ๆ นี่ถ้าเอาอึยอุง หรือเซอุนมาอุดรอยรั่ว วอนนาวันต้องสมบูรณ์แบบกว่านี้เป็นไหนๆ



         

          ผมก็แค่อยากให้ทุกคนรู้ว่าผมพยายามแล้ว แต่มันได้แค่นี้จริงๆ.. ผมเหนื่อยมากนะ

          “แค่นี้ที่ว่า มันเกินพอแล้วล่ะ.. ถึงพวกเขาจะไม่รู้ แต่พวกเรารู้.. พี่ก็รู้ ว่านายเหนื่อยมากมากขนาดไหน ทีหลังนะ เอาไว้เรามานั่งช่วยกันแต่งแร็ปเอาไปร้องให้คนพวกนั้นฟังจนเงิบไปเลยดีไหม!?”

          “ฮ่าๆๆๆๆๆ!!!!”

          “หัวเราะแล้ว~ ไม่ต้องเครียดนะ.. ^^”

          “ขอบคุณมากครับ.. พี่ต้องคอยดูผมนะ วันนั้นผมจะเป็นแร็ปเปอร์ที่ดังแล้วก็หล่อมากๆ ให้พี่ดูให้ได้เลย!!! >O<”

          “ฮ่าๆๆ.. โอเคเลย พี่จะรอดูนายนะเว้ย พยายามเข้าล่ะ




.

.

매일 같이 너에게 하고 싶었던

มันก็เหมือนกับทุกๆ วัน .. คำที่ผมอยากบอกกับคุณ

상상이상으로 너를 사랑해 정말

ว่าผมน่ะ รักคุณได้มากกว่าที่ผมจินตนาการเอาไว้โขเลยล่ะ

 


 

                แก!..ควานลิน วอนนาวันนี่นา!!!”

            “จริงหรอเนี่ย!!!!!”

 

            บรรยากาศเริ่มวุ่นวายขึ้นเมื่อเหล่าบรรดาผู้ชมผู้ฟังเริ่มจับได้ว่าภายใต้แผ่นปกปิดหน้าสีทึบนี้เป็นมักเน่ของวงบอยแบนด์ชื่อดัง จีฮุนที่กำลังยืนนิ่งอึ้งอยู่นั้นมารู้ตัวอีกทีก็ถูกฝ่ามือของเด็กตัวสวยฉวยเข้าให้แล้วพาวิ่งออกไปจากบริเวณนั้นทันที


            พัคจีฮุนยังตกใจไม่หายกับสิ่งที่เด็กตัวสูงคนนี้ทำกับเขา กระทั่งทะลวงผ่านฝูงชนอลหม่านออกมาได้.. แจฮวานยังคงร้องเพลงต่อไป อาจเป็นเพราะหมดท่อนแร็ปแล้วควานลินจึงปลีกตัวออกมาได้โดยไม่ทำให้วงต้องล่ม

 

            ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย!!.. เมื่อกี้ยังนอนอยู่เลยนี่

           

            เจ้าตัวสูงไม่ตอบ หนำซ้ำยังดึงแมสก์ออกขยิบตาแล้วแลบลิ้นแบบเด็กๆ ให้จีฮุนหนึ่งทีอีกต่างหาก

 

            ผมเท่ป่าวเมื่อกี้ คิกๆๆ ก็ที่บอกว่าจะร้องให้ฟังไง จำไม่ได้หรอ ว่าผมจะเป็นแร็ปเปอร์ที่เก่งและหล่อที่สุดในโลก~~ ^^”

            “คร้าบบบบ.. เก่งมากเลยคร้าบ หล่อมากที่สุดด้วยคร้าบ -_-”

           

            ด้วยความหมั่นเขี้ยวและเอ็นดูสุดๆ จีฮุนไม่ร้ว่าเข้าเผลอตัวใช้มือดึงแก้มขาวเนียนสองข้างนั่นให้ยืดไปมาเล่นๆ เป็นโมจิได้ตั้งแต่ตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ต้องรีบลดมือลงอย่าวขวยเขินทันที ทว่าท่าทีของเด็กตรงหน้ากลับดูจะชอบใจกว่าที่คาดไว้ เพราะเสียงทุ้มนุ่มเกินวัยนั่นพ่นหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าจีฮุนเริ่มหน้าแดงก่ำขึ้นมา

           

            แล้ว... จะย้ายออกวันไหนหรอ?”

            “พรุ่งนี้ครับ...พี่ล่ะ?”

            “เหมือนกัน... ควานลินอ่า

            “ครับ?”

 


            ตึกตัก..ตึกตัก..

 

            ใจของคนหน้าหวานตอนนี้มันเต้นดังแข่งกับเสียงดนตรีที่ดังอยู่รอบๆ จนเจ้าตัวได้ยินมันชัดเจน เสียงของพัคอูจินยังคงตามหลอกหลอนจีฮุนอยู่ตลอดเวลาที่อยู่ตรงหน้าควานลิน.. เขาควรจะทำแบบนั้นจริงๆ หรอ..

            ในใจมันทั้งประหม่าและกลัวไปหมด  แล้วถ้าเกิดพูดไปแล้วเด็กคนนี้รังเกียจขึ้นมาล่ะ หรืออาจจะไม่คุยกับเขาไปอีกตลอดเลยก็ได้..

 

            มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

            “เอ่อ...คือ...

 

            ยิ่งคู่ตาใสแป๋วนั่นฉายแววความสงสัยออกมาด้วยแล้ว มันจึงทำให้ทุกถ้อยพยางค์ที่กำลังจะหลุดออกมาของจีฮุนยิ่งฟังดูไม่ได้ศัพท์ขึ้นมาอีกเสียด้วยซ้ำ

 

            จะทำอะไรก็รีบทำนะมึง.. ถ้ากูเป็นมึง กูอาจจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย..”

 

 

          มันไม่ง่าย..ไม่ง่ายเลยว่ะอูจิน..

 

          บางที.. บางเรื่องการที่ไม่พูดออกมาเลยมันคงจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า..



 

          ไม่มีอะไรหรอก.. กลับห้องกันเหอะเนอะ วันนี้เรามานอนคุยกันให้ชุ่มไปเลยดีกว่า ^^”

 

            ร่างเล็กกว่ารีบตัดบทแล้วยิ้มแห้งๆ ให้เด็กตัวสูง เขารีบสาวเท้าผ่านตัวของควานลินไปอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้เขาไม่ต้องการให้เด็กคนนี้เห็นสีหน้าของเขา ที่ถูกสิ่งที่เรียกว่าความกดดันและประหม่าเล่นงานจนย่ำแย่

 

            ใช่... รักไม่จำเป็นต้องได้ครอบครอง..

            ใช่... รักไม่จำเป็นต้องได้เป็นเจ้าของ..

            ใช่... แม้ว่ารักจะเกิดจากการหมายปอง

            ..แต่การได้เป็นฝ่ายมอง อีกคนมีความสุข นั่นแหละคือรัก..

 

            เดี๋ยวก่อนครับ...

 

            ข้อมือของจีฮุนถูกเกาะกุมด้วยฝ่ามือเย็นเฉียบของคนเสียงทุ้มก่อนที่จะได้ก้าวเท้าออกไปอีก.. ควานลินฉงนในใจหน่อยๆ เมื่อรู้สึกได้ว่าตัวของรุ่นพี่ของเขาคนนี้สั่นหน่อยๆ

 

            พี่..ร้องไห้หรอครับ?”

            “ฮะ!?..เปล่า..เปล่านี่! อากาศใันเย็นเลยคัดจมูกก็แค่นั้น

            “หน้าแดงก่ำขนาดนี้ยังจะโกหกผมอีกหรอครับ

 

            เขาถูกจับได้เสียแล้ว..

 

            พี่เป็นอะไรหรอครับ..บอกผมได้นะ..

            “ไม่มี..ไม่มีจริงๆ...

 

ฟุบ!!

 

            จีฮุนได้ตั้งก้มหน้าร้องห่มร้องไห้ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าควานลินตั้งท่าจะดึงตัวเขาเข้ามาในอ้อมแขนอยู่ มารู้สึกตัวอีกทีหน้าของเขาก็เข้าไปซุกอยู่ในอ้อมอกอุ่นๆ ของเด็กตัวสูงแล้ว...

 

            ดีขึ้นไหมครับ?... จำได้มั้ยเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ผมนั่งท้ออยู่คนเดียวในห้องน้ำพี่ก็เข้ามากอดผมแบบนี้

            “ฮึกกก.. พี่เหนื่อย..พี่ไม่อยากวิ่งตามอีกแล้ว ฮึกกก

            “ครับ?.....

            “พี่ไม่อยากวิ่งตามนายอีกแล้ว..!!!!”

 

            ดวงหน้าหวานฉ่ำของคนตัวเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นมามองเขาทั้งคราบน้ำตายังคงชุ่มหน้า ควานลินทำได้เพียงแค่มองผู้ชายตรงหน้านิ่งๆ อยู่อย่างนั้น ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป..

 

            พี่รู้ ฮึกก รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ และมันไม่ควรจะเป็นด้วยซ้ำ..แต่ ..แต่มันยากเหลือเกิน บอกมาดิ ว่าทำไมนายต้องทำให้พี่เป็นแบบนี้ด้วย!! นายทำให้พี่รักนาย ชอบนายได้มากขนาดนี้ ทั้งที่รู้ว่ายังไงเราก็ต้องจากกัน มันตลกหรอไลควานลิน!!”

            “ผม...

 

            จีฮุนเห็นได้ว่าแววตาแป๋วแหววคู่นั้นสั่นไหวหน่อยๆ เจ้าตัวเผยสีหน้าเศร้าสร้อยออกมาพลางหลบหน้าหลบตาของจีฮุนอย่างเห็นได้ชัด ปากเป็นกระจับนั่นเม้มเข้าหากันอย่างครุ่นคิดและตัดสินใจ ก่อนที่เด็กคนนี้จะทำบางสิ่งที่จีฮุนไม่คาดคิดขึ้นมา

 

            ท่อนแขนแข็งแรงของคนอายุน้อยกว่ารั้งตัวเขาขึ้นแล้วประกบริมฝีปากสีสวยเข้ามาที่ริมฝีปากบางของจีฮุนทันที วิถีของอวัยวะรับรสขยับเขยื้อนเคลื่อนไปทั่วแทบทุกอณูของช่องปาก

สักพักจีฮุนรู้สึกได้ว่าเขากำลังขาดอากาศจากการกลั้นหายใจอันยาวนานนี้เต็มทนจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายผละตัวออกจากคนตัวสูงเอง

 

            ผม.. แฮกก.. ผมขอโทษ..

            “หึๆ.. ฮ่าๆ.. ไม่ยุติธรรมเลย เห็นไหม..” ร่างบางแคล่นหัวเราะอย่างน้อยอกน้อยใจ

            “ทำไมจะไม่ยุติธรรม!!”

            “ควาน..ลินอ่า...

            “ผมไม่รู้ว่าผมไปทำให้พี่รักตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่ ผมไม่รู้ ไม่เคยรู้เลยเด็กตัวสูงก้มหน้าก้มตาพูดกับพื้นดินอยู่อย่างนั้น

 

            เสียสะอื้นค่อยๆ เล็ดลอดผ่านไรฟันออกมาจนคนตรงหน้าได้ยินชัดเจน ..ไม่อยากร้องไห้เลยจริงๆ เขาเคยตั้งใจว่าจะจากลากับพัคจีฮุนด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกรักและผูกพันกับเจ้าตัวที่ล้นปรี่ ทว่ามันพังเสียแล้ว แผนนั้น.. เพราะการบอกลาที่ว่านั้น เมื่อมันมาถึงกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้..

 

            ทำไม่ได้จริงๆ..

 

            ฮึก...แต่พี่.. พี่ทำให้ผมรู้สึกดีมากได้ตั้งแต่วันแรกๆ ที่เราพบกัน จนผมได้รู้ว่า..ผมน่ะ ต้องทำใจไม่ได้แน่ๆ ที่ต้องขาดพี่ไป ผมยังอยากเห็นรอยยิ้มของพี่ อยากคุยกับพี่แบบนี้ตลอดไป.. แบบนี้ไง ฮึกก.. ฮืออ..

           

            เป็นภาพที่จีฮุนแทบไม่เคยเห็น..

 

            ภาพใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาของไลควานลินกับเสียงทุ้มต่ำที่พูดออกมาแทบฟังไม่ได้ศัพท์เพราะความโศกเศร้าจนใจแทบขาดออกเป็นเสี่ยงๆ..

 

            ผมต้องทำยังไง..เราถึงจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้อีก ผมต้องทำยังไง พี่ถึงจะได้อยู่ข้างๆ ผมแบบนี้ตลอดไป ฮึกก..

           

            ท่ามกลางละอองสีขาวที่โปรยปรายจากฟากฟ้า ยังคงมีร่างของคนสองคนยืนรับความอบอุ่นซึ่งกันและกันผ่านอ้อมกอดที่ต่างคนต่างก็ไม่อยากคิดถอนออก ..มันทั้งน่าดีใจ

 

            น่าดีใจที่เขาทั้งคู่รู้ว่า อย่างน้อยหัวใจของเขาทั้งสองก็เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน..

 

            แต่ในขณะเดียวกัน มันก็น่าเศร้าใจ..

 

            น่าเศร้าใจที่ ทำให้คนสองคนมาเจอกัน เกิดความรู้สึกดีๆ แก่กันมากมายขนาดนี้ แต่กลับต้องจากกันไปอยู่ในจุดที่แม้แต่จะเอื้อมมือแตะหากันยังทำได้ยาก.

 

           

            เราต่างมีหน้าที่ของเรา.. ควานลิน.. พี่รู้ว่ามันยาก.. และมันก็ยากสำหรับพี่ด้วย

            ถ้ารู้ว่าต้องได้เจอกับพี่.. ผมยอมเป็นเด็กผู้ชายไต้หวันธรรมดาคนหนึ่ง.. ที่มีดีแค่หน้าตากับภาษาเกาหลีที่พอถูไถ ชื่อว่าไลควานลิน.. ดีกว่าเป็นควานลิน วอนนาวัน แร็ปเปอร์ไอดอลที่มีแต่คนรู้จัก.. แต่ต้องมารู้สึกอะไรบ้าๆแบบนี้

            “แต่พี่รู้สึกขอบคุณชื่อนี้มากกว่านะ..จีฮุนพยายามกลั้นก้อนสะอื้นแล้วฝืนยิ้มน่ารักให้มักเน่น้อย..

 

            เพราะอย่างน้อย.. พัคจีฮุน เด็กตัวอ้วนๆ คนหนึ่ง ที่หน้าตาไม่ได้โดดเด่นหรือเตะตาใครเลยในตอนนั้น.. การได้กลายมาเป็นจีฮุน วอนนาวันในวันนี้ ทำให้พี่ได้เจอคนที่สุดแสนวิเศษ.. เช่นนายไงควานลิน...

 

            จีฮุนพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแม้ในใจมันจะชอกช้ำเหลือเกิน.. ควานลินสูดหายใจหนึ่งครั้งคลี่ยิ้มอ่อนๆ ให้รุ่นพี่หนึ่งทีก่อนจะยกแขนอ้อมไปปลดสร้อยคอที่คล้องแหวนวงเล็กๆ ออกมาจากคอระหงส์ คว้ามือขาวของจีฮุนมากุมไว้แล้วค่อยหย่อนสายสร้อยเส้นที่ว่าลงบนฝ่ามือเย็นเฉียบของคนตัวเล็กกว่า..

 

            .. มันเป็นสร้อยที่ผมซื้อมาตั้งแต่ยังอยู่ไทเป มันโตมาพร้อมผม

            “ควานลินอ่า..

            “เก็บมันไว้นะครับ.. ผมแทบไม่เคยถอดมันออกจากคอเลย.. ผมอยากให้พี่เก็บมันไว้นะ

           

            เจ้าของสร้อยกระชับฝ่ามือให้แน่นมากขึ้นไปอีก พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลง.. เกิดเสียงตอบรับจากคนหน้าหวานพร้อมส่งมอบสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความผูกพันแก่เด็กตัวสูง

 

            อืม... ตลอดไป.. พี่..รักนายนะควานลิน

            “ผมก็รักพี่ครับ พี่จีฮุน.. ขอบคุณนะครับ ที่เป็นจีฮุน วอนนาวัน ขอบคุณ..ที่ทำให้ผมรักได้มากขนาดนี้..

           

 

 

            ขอบคุณนะ.. ขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกอย่างเลย

 

           

 










            เสียงกรี๊ดกร๊าดมากมายท่ามกลางแสงของป้ายไฟหลายป้ายหลากสีที่พร้อมใจกันโบกให้ไหวไปมาอย่างเป็นจังหวะจะโคน ทันทีที่เอ็มซีสาวเลื่อนไมค์สัมภาษณ์ไปทางพัคจีฮุน.. อีกไม่นานเขากำลังจะได้เดบิวต์ในวงบอยแบนด์วงหนึ่งของค่ายแล้ว.. หลังจากที่หยุดงานจากวอนนาวันมาเกือบครึ่งปี..

 

            จีฮุนคะ แฟนคลับส่วนใหญ่ของจีฮุนมักจำภาพของจีฮุนในรูปแบบของผู้ชายมุ้งมิ้งและน่ารักอยู่ตลอดเวลา.. เลยอยากถามว่า นี่คือนิสัยส่วนตัวจริงๆ ของจีฮุนเลยหรือเปล่าคะเนี่ย

            “อ่า.. ไม่นี่ครับ ผมทำตัวน่ารักตลอดเวลาเลยหรอ ฮ่าๆๆๆ

 

            จีฮุนหัวเราะอย่างเก้อเขินพลางตอบคำถามไปด้วย เรียกเสียงเชียร์จากเหล่าแฟนคลับหลากหลายกระจุกที่นั่งอยู่ตรงแถวเก้าอี้ด้านล่างของเวที.. งานแฟนมีตติ้งครั้งนี้ถูกจัดขึ้นเป็นพิเศษเพื่อแฟนคลับของเขาโดยเฉพาะ ดังนั้นจีฮุนเลยรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษที่ต้องมานั่งให้สัมภาษณ์คนเดียวไม่เหมือนกับที่ผ่านมา ซึ่งมีทั้งเหล่าฮยองไลน์และรุ่นน้องรายล้อม

 

            บ้าน่า~.. ความจริงน่ะ ผมแมนจะตายยยยย!!!! >O<”

 

            จีฮุนถกแขนเสื้อขึ้นหน่อยๆ แล้วทำท่าเบ่งกล้ามที่ไม่ค่อยจะมีของตัวเองออกอย่างกวนๆ แล้วขำอย่างน่ารัก เรียกเสียงหัวเราะให้กับความขี้เล่นของเจ้าตัวจากแฟนคลับได้อีกรอบหนึ่ง..

 

            เอาล่ะค่ะ มาถึงช่วงนี้เรามีเซอร์ไพรส์เล็กๆ จากหนุ่มน่ารักที่สุดแสนจะมาดแมนขวัญใจทุกคนคนนี้ มาให้ทุกคนในที่นี้ร่วมสนุกกันด้วยล่ะค่า~... กติกาก็คือ ในโหลแก้วที่ดิฉันถืออยู่นี้ จะมีหมายเลขที่นั่งของทุกคนอยู่นะคะ จะมีผู้โชคดีเพียงแค่สามคนเท่านั้นที่ได้ขึ้นมาบนเวทีแล้วถามเรื่องอะไรจากจีฮุนก็ได้คนละหนึ่งคำถามค่า~.. งั้นมาเริ่มกันเลยนะค๊า.. ^O^”

 

            คนหน้าหวานแสร้งหลับตาแล้วล้วงใบกระดาษม้วนสีพาสเทลขึ้นมาหนึ่งชิ้น คลี่ออกดูแล้วยื่นให้พิธีกรสาวสวย..

 

            หมายเลข 11 ค่ะ ที่นั่งหมายเลขสิบเอ็ดค่า~~”

 

            คนแรกเป็นสาวแว่นที่ดูเธอน่าจะตื่นเต้นไม่เบาที่ได้รับเลือกให้เป็นผู้ที่ได้รับสิทธิพิเศษนี้.. ไมค์ลอยจากมือพิธีกรถูกส่งให้เธอ .. เจ้าหล่อนมองจีฮุนหน่อยๆ ก่อนจะก้มลงพูดใส่ไมค์อย่างขวยเขิน

 

            จีฮุนโอปป้า..วันนี้..เอ่อ..วันนี้ ใส่กางเกงในสีอะไรหรอคะ????”

            “...สีชมพูอ่อนครับ!!! ^O^”

 

            เสียงหัวเราะรั่วเกิดขึ้นไปทั่วทุกอาณาบริเวณจากคำตอบของหนุ่มสุดคิ้วท์ที่บอกถึงรสนิยมทางแฟชั่นของตัวเองที่เปิ่นเกินใคร.. กระทั่งผู้โชคดีหมายเลขต่อมา ซึ่งเป็นผู้โชคดีหมายเลข 130 ขึ้นมา เธอเป็นนักเรียนหญิงในชุดนักเรียนจากโรงเรียนเดียวกับเขาในตอนที่กำลังเรียนม.ปลายอยู่พอดี..

 

            หนูขอเรียกโอปป้าว่าซอนเบได้ไหมคะ?”

            “แน่นอนครับ ฮูเบ ^O^”

            “....คือ.. คือ อยากถามว่า.. ตอนที่ซอนเบเรียนอยู่ที่ SOPA เรื่องไหนที่ทำให้ซอนเบอายที่สุดตอนเรียนอยู่คะ

            “เอ่อ... ตอนม.ปลายปีหนึ่ง ซอนเบเคยเข้าห้องน้ำไม่ทันครับ.. เพราะประตูห้องมันฝืดเลยเลื่อนออกจากห้องไม่ทัน.. สรุปแล้วคนถูห้องในวันนั้น ไม่ใช่เวรแต่เป็นซอนเบแทนครับ..

 

            อีกครั้งที่เสียงหัวเราะร่วนดังสนั่นลั่นระงมไปทั่ว ให้กับความเป็นกันเองและน่ารักน่าหยิกของพัคจีฮุน.. กระทั่งฉลากใบสุดท้ายถูกจับขึ้นมา..

 

            
            หมายเลข 27 ค่ะ ที่นั่งหมายเลขยี่สิบเจ็ดค่า~”

           

            หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวลายลูกไม้เดินขึ้นเวทีมาอย่างยิ้มแย้ม.. เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าจีฮุนแล้วยื่นหมวกกระต่ายขนมิ้งซึ่งห่อนด้วยพลาสติกใสที่เธอถือมันขึ้นมาด้วยให้แก่เขา..

 

            รับไว้ได้ไหมคะจีฮุน.. พี่เป็นแฟนคลับเราตั้งแต่ PD101 แล้วค่ะ ^^”

            “ว้าวววว~.. น่ารักมากเลยครับ ขอบคุณจริงๆ ครับ ขอบคุณมากเลย

ดีจังเลยค่ะ ที่จีฮุนชอบ

 

พัคจีฮุนสนองความต้องการของแฟนคลับรุ่นพี่แสนสวยคนนี้ด้วยการแกะซองพลาสติกออกแล้วนำเจ้ากระต่ายน้อยขนนุ่มขึ้นมาสวมบนหัวไว้ เล่นเอาสาวเจ้าเขินตัวบิดหุบยิ้มไม่ได้เลยทีเดียว.. ไมโครโฟนถูกยื่นให้เจ้าหล่อนโดยพิธีกรสาว ก่อนที่เธอจะถามบางสิ่งขึ้น ที่เล่นเอาจีฮุนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนๆ ออกมา..

 

พี่ตามจีฮุนไปแทบทุกงานที่มีเวลาเลยค่ะ.. หรือกระทั่งทุกรูปพี่ก็เห็นตลอดเลย ..สร้อยคล้องแหวนที่คอเส้นคงเป็นของจีฮุนเองสินะคะ.. ตอนแรกคิดว่าเป็นของสไตล์ลิสแต่พอเห็นจีฮุนใส่มันตลอดเลย พี่เลยคาดว่าน่าจะเป็นของเรา.. พี่อยากรู้ว่าทำไมใส่มันตลอดเลยล่ะคะ มันมีความสำคัญยังไงกับจีฮุนหรอ?”

 

ผู้ตอบยังไม่เอ่ยปากแต่อย่างใด.. แต่ระบายยิ้มอบอุ่นให้สาวเจ้า แล้วควักสร้อยออกมาจากด้านในของเสื้อ ส่งมอบแววตาเปล่งประกายที่เปี่ยมล้นไปด้วยความโหยหาและคิดถึงเจ้าของเดิมของมัน..

 

มันเป็น..ของที่ผมได้มาจากคนสำคัญน่ะครับ..

 

เสียงฮือฮาของแฟนคลับทางด้านล่างค่อยๆ ดังขึ้น เมื่อหนุ่มหน้าหวานขวัญใจของพวกเขาพูดสิ่งที่ชวนให้ใจเต้นแรงออกมา.. มือขาวยังคงเล่นกับวงแหวนสีเงินที่ห้อยอยู่ตรงกลางของสายสร้อยตลอดเวลาที่พูดออกไมโครไฟนไป

 

ว้าววววววว... นี่ดิฉันไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะเนี่ยว่าจีฮุนจะ...

ยังหรอกครับ.. ผมไม่อยากเรียกเขาว่าแฟนหรือคนรักอะไรเทือกนั้น.. เขา.. ทำให้ผมได้โตขึ้น ทำให้ผมมีกำลังใจในการเป็นวอนนาวัน ทำให้ผมมีแรงผลักดันในหลายๆ เรื่อง ในความคิดของผมแล้ว..เขาเป็นยิ่งกว่าแฟนหรือคนรักอีกครับ..

หูวววว.. ดิฉันอยากรู้จังค่ะว่าเขาคนนั้นเป็นใครกันน๊า~”

บอกไม่ได้หรอกครับ.. พูดได้แค่ว่า..ผมกับเขาจะว่าอยู่ใกล้ มันก็ใกล้แต่จะว่าไกล มันก็ไกลเหลือเกินครับ.. แต่ผม ก็มีความสุขที่ได้มองเขาอยู่จากที่ตรงนี้ และผมก็หวังว่าเขา.. จะมีความสุขที่ได้มองผมจากที่ตรงนั้นเหมือนกัน..

 

บรรยากาศรอบๆ ตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ แฟนคลับหลายๆ คนถึงกับเผลอเผยยิ้มอิ่มใจออกมาให้กับคำพูดของจีฮุน เพราะพวกเขาสัมผัสได้ว่ามันไม่ได้มาจากสคริปต์ใดๆ มันไม่ได้มาจากการเสแสร้งแกล้งปั้นคำพูดของผู้ชายคนนี้ หากแต่ว่ามันมาจากก้นบึ้งหัวใจลึกๆ ที่พวกเขารับรู้มันได้ด้วย แววตาและน้ำเสียงอันเปี่ยมสุขของคนที่พวกเขาปลาบปลื้มคนนี้..

 

ถ้าเขาอยู่ตรงนี้กับจีฮุน จีฮุนอยากจะบอกอะไรเขาไหมคะ?”

...ครับ... ผมอยากบอกเขาว่า แม้เราจะไม่ได้เจอกันบ่อยนัก แม้เราจะทำได้แค่คุยกันผ่านแชทหรือเสียงทางมือถือ แต่ผม.. ผมคิดถึงเขาทุกเวลา เขายังอยู่ข้างๆ ผมเสมอ ..พัคจีฮุนได้เป็นพัคจีฮุนในวันนี้.. ก็เพราะเขาครับ



เพราะนาย.. ควานลิน..

 


เพราะนาย.. พี่ถึงได้รู้จัก..


 

คำว่ารัก..

 

ขอบคุณนะ..

 

 

Wanna One’s Jihoon

 

 













End.










Thanks a million for 2 years.





































อื้อออออ ทำใจไม่ได้ ฮืออออออ TTOTT

OS นี้เป็น OS อีกเรื่องของ Wanna one ที่เราตั้งใจใช้คู่ที่เราชิปหนักที่สุดเป็นตัวดำเนินเรื่อง

ในวันที่มันหน่วงๆ แบบนี้ ฮืออออออ บอกเลยว่า วงนี้เป็นวงที่ไรต์ใช้เวลาติ่งได้ไม่ค่อยคุ้มนัก

เพิ่งมาตามได้ช่วงปีหลังๆ นี่เอง แต่กลับเป็นวงที่ดูดเงินไรต์ได้มากที่สุดในชีวิตการเป็นติ่ง 55555


ต่อจากนี้ไรต์ก็คงเป็นติ่งล่องลอยอยู่สักพัก เพราะปีหน้าต้องเผชิญ gat/pat ที่รักแล้ว งื้อออ

แต่ก็แพลนว่าจะตามเมนไปติ่งล่ะกัน คิกๆ ไม่เชิงหรอก คงตามไปทั่วแหละ ฮ่าาาา

สุดท้าย OS เรื่องนี้ก็คงบอกความรู้สึกของไรต์ และบอกความรู้สึกของทุกคนได้เป็นอย่างดีแหละเนอะ

ว่า ถึงจะเป็นเวลาสั้นๆ แต่มันก็สวยงามไม่น้อยเลย ..จริงไหม ^O^

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ VioletVelvet จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น