配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 7 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    25 ธ.ค. 63

โชคดีว่าบังเอิญเดินมาถึงเรือนตำราเสียก่อน เหออี้ผิงที่ทำตัวไม่ถูกกับประโยคชวนกระอักกระอ่วนก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันทีพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไปทางเรือนขนาดใหญ่ ร้องถามเสียงกระตือรือร้นจนดูไม่ปกติ 

                “นั่น... ใช่เรือนตำราหรือไม่ ใหญ่โตขนาดนี้เชียว” 

                หลิวไป๋หลงมองตาม มุมปากคลี่ยิ้มอย่างรู้ทัน 

                “มาสิ ข้าจะพาเจ้าเข้าไปเอง... อี้เอ๋อร์” 

                เหออี้ผิงได้ยินคำเรียกขานที่หวานซึ้งขนาดนั้นเข้าไปถึงกับสะอึก สะบัดหน้าหันกลับมามองอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เมื่อครู่เรียกเช่นนี้ต่อหน้าพ่อบ้านคงยังไม่สาแก่ใจ ตอนนี้จึงเพิ่มระดับขึ้นไปอีกด้วยน้ำเสียงหวานหยดจนแทบทนฟังไม่ได้  

                “ไม่ไปแล้วหรือ อี้เอ๋อร์...” หลิวไป๋หลงไม่ยั้งมือ ยิ่งได้เห็นใบหน้าน่าตลกขบขันของอีกฝ่ายก็อยากแกล้งให้มากขึ้น

                “คุณชายหลิว ท่านอย่าเรียกข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนั้นได้หรือไม่” เหออี้ผิงรู้ว่าถูกรังแกกลั่นแกล้ง แต่ก็ไม่รู้จะอะไรได้นอกเหนือไปจากขอความเมตตา 

                “เจ้าไม่ชอบหรือ...” หลิวไป๋หลงย้อนถาม เว้นวรรค์เพียงเล็กน้อยก่อนจะบอกหน้าตาเฉยว่า “แต่ข้าชอบนี่” หลังจากนั้นก็เดินไปเปิดประตูเรือนตำราแล้วหายเข้าไปข้างในทันที 

                เหออี้ผิงยืนทำสีหน้าไม่ถูกอยู่นาน ก่อนจะสังเกตเห็นเรือนที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนักคงจะเป็นเรือนสมุนไพร หรือห้องยาของตระกูลหลิวที่พ่อบ้านผู้ชราได้บอกไว้แล้ว ด้านหน้ามีบุรุษสูงโปร่งสวมอาภรณ์สีดำสลับแดง เนื้อผ้าแพรอย่างดีปักลายดอกจวี๋ (ดอกเบญจมาศ) สีเงิน ดูลักษณะไม่เหมือนบ่าวไพร่ทั่วไป ตนมองอย่างสำรวจอยู่นานก่อนที่อีกฝ่ายจะจ้องกลับมาราวกับรู้ตัว

                จ้องมองผู้อื่นตรง ๆ เช่นนั้นดูจะเป็นการเสียมารยาท เหออี้ผิงจึงประสานมือคำนับขออภัยที่ล่วงเกินไป เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับแล้วตนจึงยิ้มตอบกลับไป ชั่วครู่เพียงกระพริบเปลือกตาบุรุษผู้นั้นก็หายตัวไปเสียแล้ว คนในตระกูลหลิวไปมารวดเร็วยิ่งนัก ได้แต่ถอนหายใจแล้วตามหลิวไป๋หลงเข้าเรือนตำราไป

                ในเรือนตำราดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ม้วนไม้ไผ่ และตำราหายากมายในแต่ละสมัย ทั้งปรัชญาและคำสั่งสอน รวมไปถึงตำราพิชัยสงครามเองก็มีจัดวางไว้เป็นหมวดหมู่ เหออี้ผิงไม่แปลกใจนัก ตระกูลหลิวเป็นสืบสายเลือดของจักรพรรดิฮั่นผู้ยิ่งใหญ่ แม้จะตอนนี้จะแบ่งแยกเป็นราชวงศ์ฮั่นตะวันตกและฮันตะวันออกแล้วก็ตามที แต่เหล่าทายาทของตระกูลหลิวย่อมต้องมีความรู้ความเชี่ยวชาญชั้นสูงในเรื่องการสงครามและการปกครอง

                หลิวไป๋หลงที่เข้ามาก่อนหน้าสักพักแล้วกำลังอ่านตำราไม้ไผ่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เหออี้ผิงจึงเดินเข้าไปแต่บังเอิญเห็นกาน้ำชา เตาสำหรับต้มน้ำภายในห้องนั้นก็เลยถือโอกาสจัดการชงชาให้ ก่อนจะรินใช้ถ้วยชาแล้วนำไปวางไว้ให้บนโต๊ะตรงหน้าของอีกฝ่าย 

                “คุณชายหลิว ดื่มชาก่อน”

                “อืม...” หลิวไป๋หลงตอบรับสั้น ๆ สายตายังจ้องมองอักษรบนม้วนไม้ไผ่ แต่เอื้อมมือมารับถ้วยชาไปยกดื่มด้วยความเคยชินจนหมดแต่เมื่อวางลงบนโต๊ะแล้วน้ำชายังเต็มถ้วยอยู่ ในตอนนั้นเองที่นึกขึ้นได้จึงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อเบนความสนใจของเหออี้ผิงไปเสีย 

                “เจ้าช่วยไปหยิบม้วนตำราในกล่องบนชั้นที่สามให้ข้าที”

                “ทราบแล้ว” เหออี้ผิงรับคำสั่งอย่างว่าง่ายเลยไม่ทันได้สังเกตถ้วยน้ำชาอย่างที่อีกฝ่ายกังวล แต่ระหว่างเดินไปหยิบก็เอ่ยบางเรื่องขึ้นมาถามด้วยความสงสัย “ที่คฤหาสน์หลิวมีท่านหมอ หมอยาหรือไม่คุณชาย เมื่อสักครู่ข้าเห็นบุรุษผู้หนึ่งดูไม่คล้ายบ่าวรับใช้อยู่หน้าเรือนสมุนไพร”

                “ถางเล่อถง คนผู้นั้นที่เจ้าถาม... เป็นญาติผู้น้องของข้า หากไม่จำเป็นก็อย่าได้พบปะสนทนาด้วยจะเป็นการดีที่สุด” หลิวไป๋หลงตอบพร้อมกับแอบยกถ้วยชาเทน้ำทิ้งเสียหมด 

                “มิน่าเล่า ถึงได้ดูคล้ายคลึงคุณชายอยู่หลายส่วน” 

                “ข้าหรือ... คล้ายคลึงคนผู้นั้น เจ้าลูกเต่าโง่งม เจ้าคงสายตาฝ้าฟางแล้ว” 

                ดูเหมือนคุณชายหลิวจะไม่ชอบให้เปรียบเทียบกับญาติผู้น้องคนนั้น เหออี้ผิงจึงต้องหยุดความอยากรู้เอาไว้ก่อนเพราะไม่อยากจะขัดอารมณ์ของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับตำราไม้ไผ่ในมือส่งให้ 

                “คงเป็นเช่นนั้น คุณชาย... นายท่านกับฮูหยิน ไม่ค่อยสะดวกให้ผู้ใดพบหรือ” 

                “เจ้าอยากพบท่านพ่อ ท่านแม่ของข้าไปทำไม” 

                “ข้าว่าคงจะดูไม่ดีนัก ที่ไม่ได้ทำการคารวะท่านทั้งสองอย่างถูกต้อง สมควรไปพบหน้...” 

                “พิธีเมื่อวานเจ้าก็ได้พบแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องไปพบหน้าอีก” หลิวไป๋หลงตัดบทความต้องการนั้นของเหออี้ผิงแทบจะทันที เพราะต้องการจะปกป้องชีวิตของอีกฝ่ายเอาไว้ แม้ตนจะยอมไว้ชีวิตแต่กับบิดาและมารดาไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น 

                “แต่ข้าว่า...”

                “ข้าสั่งว่าไม่ต้อง” หลิวไป๋หลงตวาดลั่นเสียงดังระงมไปทั้งเรือนตำรา เหออี้ผิงสะดุ้งตัวสั่นห่อตัวเข้าหากันด้วยความตกใจ จำต้องลดอารมณ์ของตนลงมาแล้วเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นไปเสีย “ข้าต้องการใช้สมาธิกับตำรา กลับไปห้องเสียข้าจะให้เสี่ยวหยวนมานำทางเจ้าไป” 

                “ข้ากลับเองได้คุณชาย...” เหออี้ผิงอ้าปากจะบอกว่าสามารถกลับไปเองได้เพราะพอจะจำทางได้บ้าง แต่จู่ ๆ เด็กรับใช้ผู้หนึ่งก็มายืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบพร้อมกับเอ่ย

                “ฮูหยินน้อย เสี่ยวหยวนจะเป็นผู้พาท่านกลับไปที่ห้องเอง เชิญทางนี้” 

                “คุณชาย... ข้าขอตัวก่อน” เหออี้ผิงไม่กล้าขัดขืน แต่ก่อนจะก้าวออกจากประตูไปก็ยังหันกลับมาถาม “ข้ายังมาที่เรือนตำราได้หรือไม่” ยังไม่ทันได้ศึกษาตำราที่น่าสนใจภายในห้องนี้ก็ถูกไล่ออกมาก่อนเสียแล้ว กลัวก็แต่ว่าจะไม่มีโอกาสอีกเลยต้องรีบถามเอาไว้ล่วงหน้า 

                “อยู่ที่พฤติกรรมของเจ้า หากดื้อรั้นนักข้าก็ไม่จำเป็นต้องอนุญาตสิ่งใดที่เจ้าต้องการ” 

                “คุณชาย ข้าจะเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่างของท่านอย่างเคร่งครัด” 

                “ไว้เจ้าเรียกข้าว่า ‘ท่านพี่’ เมื่อไหร่ข้าค่อยอนุญาตให้เข้ามาใช้เรือนตำราของข้าก็ยังไม่สาย” หลิวไป๋หลงบอกเงื่อนไขพร้อมกับเงยหน้าขึ้นจากตำรามองจ้องไปยังหน้าแดงระเรื่อด้วยความอับอายของเหออี้ผิง พร้อมคลี่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ 

                เหออี้ผิงคิดไม่ถึงว่าจะโดนรังแกถึงเพียงนี้แม้แต่ต่อหน้าผู้อื่นก็ยังไม่มียกเว้น ตนเหลือบมองหน้าเสี่ยวหยวนที่ทำหน้านิ่งด้วยความอับอายก่อนจะรีบก้าวเร็ว ๆ ผ่านหน้าอีกฝ่ายออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้ใครมานำทาง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #174 PuiPui--r (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 15:27
    มีคนเอ้ยผีเยอะเลยนะเนี่ยในจวนนี้
    #174
    0
  2. #88 Fueled me (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 20:03
    ทุกคนในตระกูลตายหมด แล้วสะใภ้ที่แต่งมาก็ต้องตายด้วยแต่ตาพี่ไม่ยอมสินะ;—;
    #88
    0
  3. #39 thunderchoco (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 06:38
    อย่าเเกล้งน้อง
    #39
    0
  4. #23 kaohom--------- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 19:17
    ผีทั้งบ้านรึเปล่าคะเนี่ย
    #23
    0
  5. #7 oyzoyx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 18:44
    น้องน่ารักจัง
    #7
    0