配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 6 : บทที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 157 ครั้ง
    25 ธ.ค. 63

หลิวไป๋หลงออกไปจากห้องทันทีพร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง เหออี้ผิงตามออกไปก็ไม่พบแม้แต่เงาไม่ต่างจากบ่าวรับใช้ที่ได้ยินเพียงแค่เสียงเลยแม้แต่น้อย ตนได้แต่ถอนหายใจแล้วกลับเข้าไปนั่งที่เดิม ก่อนจะครุ่นคิดว่าทำอย่างไรในเมื่ออีกฝ่ายยืนยันว่าไม่จำเป็นทำอะไรทิ้งสิ้น 

คำว่าอยู่เฉย ๆ พูดง่ายสำหรับเหล่าคุณชายและเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ 

แต่กับคนที่โตมาอย่างบ่าวรับใช้ตั้งแต่เยาว์วัยการไม่ทำอะไรเลยนั้นนับว่าเป็นการอยู่อย่างไร้ค่าที่สุด แล้วเหออี้ผิงก็คิดบางอย่างขึ้นได้ เมื่อไม่ต้องทำก็น่าจะออกไปสำรวจดูภายในคฤหาสน์ได้บ้าง ยกเว้นเรือนทางด้านหลังที่คุณชายหลิวสั่งไว้เช่นนี้คงไม่ผิดมากนัก

เหออี้ผิงรีบจัดการอาหารตรงหน้าจนอิ่มหนำแล้วตั้งใจว่าจะเอาไปเก็บในเรือนครัวด้วยตัวเองไม่รอให้บ่าวรับใช้มาทำให้ สถานที่ตนรู้สึกสบายใจที่สุดก็คือในครัว มีทั้งกลิ่นอาหารหอมกรุ่นและความอบอุ่นของเปลวไฟแค่คิดถึงก็เป็นสุขแล้ว 

แม้คฤหาสน์จะใหญ่โตมากเสียน่ากลัวว่าจะหลงทาง แต่ไม่รู้ทำไมเหออี้ผิงจึงเดินมาถึงได้ง่ายดายราวกับมีคนนำทาง ให้ เมื่อก้าวเท้าใกล้ถึงครัว เสียงมีด และเสียงอาหารในกระทะพร้อมกับกลิ่นหอมก็ลอยออกมา แต่เมื่อตนเข้าไปในนั้นกลับไม่มีผู้ใดเลย น่าประหลาดยิ่งนักทั้งที่แน่ใจว่าเมื่อสักครู่จะต้องมีคนอยู่อย่างน้อย ๆ ก็สองถึงสามคน 

“ทำไมไม่มีใครเลยเล่า” เหออี้ผิงเดินเข้าไปใกล้กระทะก็พบว่าไม่มีอาหารใดอยู่ในนั้น บนเขียงไม้ก็ว่างเปล่า

จะว่าไปตลอดทางที่กว่าจะเดินมาถึงครัวก็ไม่พบเห็นบ่าวรับใช้เลยแม้แต่คนเดียว แต่ก็ไม่เชิงเป็นเช่นนั้นทั้งหมด ตนรู้สึกได้ถึงสายตาของใครบางคนจ้องมองมาอยู่ตลอด อีกทั้งยังพอเห็นร่างของคนวอบแวบผ่านไปมาจากไกล ๆ แสดงว่าภายในคฤหาสน์นี้ยังพอมีคนอาศัยอยู่บ้างแน่ ๆ 

เมื่อไม่มีใครอยู่ในครัวเหออี้ผิงจึงไม่กล้าแตะต้องอะไร จึงเดินออกมาด้วยความผิดหวัง เลยจากห้องครัวไปไม่ไกลนัก ดูเหมือนจะมีเรือนใหญ่ทางด้านหลังที่ดูเหมือนจะครึกครื้นเต็มไปด้วยผู้คน ตนได้ยินเสียงสนทนา ทั้งเสียงหัวเราะลอยมาตามลม ด้วยความสนใจจึงเผลอก้าวขาเดินตรงไปแต่ยังไม่ถึงไหนก็มีใครบางคนมาขวางเอาไว้เสียก่อน

“ฮูหยินน้อย นายน้อยมิได้สั่งท่านไว้หรือว่า สถานที่ทางด้านหลังนี้ไม่อาจให้เข้าไปวุ่นวายได้” ชายชราผมขาวโพลน หน้าตาเต็มไปด้วยริ้วรอยยืนขวางไว้จนมองไม่เห็นเส้นทางที่จะไปถึงเรือนทางด้านหลังได้อีก

“ขะ ข้าไม่ทราบว่าเป็นเรือนด้านหลังที่คุณชายหลิวสั่งไว้จึงหลงเดินมา ตอนนี้ข้าทราบแล้วจะไม่คิดเข้าไปอีก แล้วท่านลุงคือ...” เหออี้ผิงดีใจที่ได้เจอกับผู้คนจริง ๆ นอกเหนือจากเสียงและคุณชายหลิวเสียที 

“ขออภัยที่ข้าแนะนำตัวช้า ข้าเป็นพ่อบ้านที่คอยดูแลทุกอย่างภายในคฤหาสน์หลิว ฮูหยินน้อยเรียกข้าว่าพ่อบ้านหลิวเถอะ” 

“พ่อบ้านหลิว... ข้าเพียงอยากหาคนที่พอจะบอกข้าได้ว่ามีห้องหนังสือหรือห้องสมุนไพรในเรือนหรือไม่” 

“เรือนตำราอยู่ถัดไปทางซ้าย ส่วนเรือนสมุนไพรอยู่ติดกัน แต่ข้าน้อยไม่อยากให้ฮูหยินเข้าไปวุ่นวายในเรือนตำรามากนัก นายน้อยค่อนข้างจะ...” 

“ไม่เป็นไร ลุงหลิว ให้อี้เอ๋อร์เข้าไปใช้เรือนตำราของข้าได้” หลิวไป๋หลงมายืนอยู่ทางด้านหลังของเหออี้ผิงทั้งยังใช้คำเรียกขานด้วยความสนิทสนมอีกด้วย ทำเอาพ่อบ้านหลิวผู้ชราถึงกับเลิกคิ้วขาว ๆ ยกขึ้นด้วยความสนใจ แต่ก็เพียงครู่เดียวก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง 

“เช่นนั้น ฮูหยินน้อย ข้าจะเป็นนำทางท่านไปด้วยตัวเอง”

“ลุงหลิว ท่านไปดูแลท่านพ่อ ท่านแม่เถอะไม่ต้องกังวล เรื่องของอี้เอ๋อร์ข้าจะเป็นคนจัดการเอง” หลิวไป๋หลงรีบบอก ก่อนจะคว้ามือของเหออี้ผิงไปกุมไว้ รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยคงเพราะอุณหภูมิของตนเย็นไม่ต่างจากศพ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนหรือสะบัดมือออก 

“ทราบแล้วนายน้อย” พ่อบ้านหลิวผู้ชรารับคำสั่งแล้วหันหลังกลับตรงไปยังเรือนทางด้านหลัง แต่ไม่วายหันกลับมามองทั้งคู่ด้วยความสนใจยิ่ง 

หลังจากเดินออกมาได้ไม่ไกลนัก มือที่กุมอยู่ก็ออกแรงหนักขึ้นจนเหออี้ผิงต้องร้องโอดโอยออกมา 

“โอ๊ย คุณชายหลิว ข้าเจ็บ...” 

“ข้าไม่ใช่สั่งเจ้าไว้แล้วหรือว่า ไม่ให้มาวุ่นวายแถว ๆ เรือนด้านหลังคฤหาสน์ คำสั่งง่าย ๆ เพียงแค่นี้เจ้าไม่อาจปฏิบัติได้อย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงของหลิวไป๋หลงค่อนข้างโกรธจัด จนอีกฝ่ายต้องเอ่ยอธิบายเพื่อลดความเข้าใจผิด 

“ข้าไม่รู้ว่าเป็นเรือนด้านหลังคฤหาสน์ เมื่อข้ารู้แล้วจึงไม่คิดเข้าไป ในเมื่อข้าไม่เคยเห็นมาก่อนจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเรือนหลัง” 

“แล้วเจ้ามาแถวนี้ทำไม” แม้คำแก้ตัวจะฟังขึ้น แต่หลิวไป๋หลงก็ยังไม่พอใจนักหันมาตวาดลั่น เส้นเลือดข้างขมับโป่งนูนจนน่ากลัว 

“ข้าเพียงแค่เอาถาดอาหารมาเก็บ...” เหออี้ผิงเสียงอ่อนไม่รู้ว่าการเดินเที่ยวไปเรื่อยของตนจะทำให้อีกฝ่ายโมโหได้ถึงขนาดนี้ ตนได้แต่ก้มหน้าลงสำนึกผิดแต่ก็ยอมให้คุณชายหลิวบีบมือแน่นอยู่อย่างนั้นไม่กล้าร้องขอความเมตตาอีกแล้ว เพราะรู้ตัวดีว่าตนทำผิด

“ทีหลังเจ้าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ถาดอาหารจะมีสาวใช้มาเก็บออกไปให้เจ้าเอง” หลิวไป๋หลงดูเหมือนจะมีท่าทีอ่อนลง เมื่อเห็นอีกฝ่ายสำนึกผิดได้อย่างน่าเอ็นดู ความโกรธเมื่อชั่วครู่ก็พลันสลายไปเสียหมด

“ข้าเพียงแค่อยากเห็นห้องครัวเท่านั้นเอง”

“เจ้าอยากเห็นหน้าพ่อครัวหรือ”

เหออี้ผิงพยักหน้ารัว ๆ พร้อมกับยิ้มกว้างเมื่ออีกฝ่ายดูเหมือนจะอารมณ์เย็นขึ้นแล้ว 

“เจ้าไม่อยากเห็นหน้าเขาหรอก ใบหน้าบูดบึ้งและไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายในครัวของเขา เช่นนั้นเขาจึงไม่ยอมให้เจ้าเห็นอย่างไรเล่า”

“มิน่า ตอนแรกข้ารู้สึกว่ามีคนอยู่ในครัว แต่พอเข้าไปก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนเสียแล้ว หรือจะมีประตูทางด้านหลังครัวอยู่” ในเมื่อเหออี้ผิงเข้าไปทางประตูแต่ก็ไม่พบใคร แล้วพ่อครัวจะหลบหน้าไปทางไหนได้ 

“คงเป็นเช่นนั้น” หลิวไป๋หลงปล่อยให้อีกฝ่ายเข้าใจเช่นนั้นต่อไป ที่จริงใบหน้าของพ่อครัวผู้นี้ไม่น่ามองจริง ๆ ทั้งฉุนเฉียวอารมณ์ร้ายยิ่งนัก นั่นก็คงเพราะโกรธเคืองที่ถูกคนสกุลหลิวสังหารเพื่อจะให้อยู่ดูแลครัวของตระกูลไปตลอด

“เรือนตำรา... ข้ายังสามารถไปได้หรือไม่” เหออี้ผิงเอ่ยถามขึ้นมาในระหว่างนั้น ดูเหมือนว่าจะเป็นสถานที่ของคุณชายหลิว หากอีกฝ่ายไม่อนุญาตก็ไม่อยากเข้าไปวุ่นวาย ยังมีเรือนสมุนไพรที่อยากจะไปอยู่เช่นเดียวกัน 

“เจ้าจะไปทำอะไรที่นั่น”

“ข้าชอบศึกษาหาความรู้ ตอนอยู่ที่จวน ข้าเป็นเพื่อนเรียนให้คุณหนู เอ่อ ท่านพี่มาตลอด” 

                “ในเมื่อชื่อคุณหนูเหอเจ้ายังเปลี่ยนมาเรียกท่านพี่ได้ แล้วเหตุใดถึงยังเรียกข้าว่าคุณชายหลิว ไม่ยอมเรียก ‘ท่านพี่’ ให้ข้าชื่นใจบ้าง” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 157 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #173 PuiPui--r (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 15:23
    เป็นผีทั้งจวนเหรอทำไมถึงปรากฏตัวได้ อยากรู้ๆ
    #173
    0
  2. #162 Angzaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 18:56
    น้องน่าสงสารโดนหลอก แล้วยังโดนดุอีก
    #162
    0
  3. #87 Fueled me (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 19:59
    ระทึกขวัญมาก อยู่ๆก็โผล่กันมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง ฮือ555555555555555555 คุณชายหลิวนี่อารมณ์ฉุนเฉียวมากใจดีกับน้องหน่อยสิ!
    #87
    0
  4. #38 thunderchoco (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 06:30
    ไม่เเผ่วเลยพ่อ มีจังหวะหน่อยนี่ไม่ได้เลยนะ
    #38
    0
  5. #16 Sleepyash07 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 14:58
    คือเริ่มสนใจน้องแล้ว? 🤔
    #16
    0
  6. #6 oyzoyx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2563 / 18:38
    ฮื่อออ ท่านพี่~
    #6
    0