配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 4 : บทที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    23 ธ.ค. 63

“ปรนนิบัติ ทะ ที่ข้าหมายถึงนั้น อย่างเช่นคอยดูแล รับใช้นายท่าน” จะให้เหออี้ผิงปรนนิบัติอุ่นเตียงเช่นภรรยา นี่ออกจะทำใจลำบากอยู่สักหน่อย ค่อนข้างจะกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย

“ก่อนอื่น ทำไมเจ้าไม่เปลี่ยนมาเรียกข้าว่า ‘ท่านพี่’ เป็นอย่างแรกเล่า” หลิวไป๋หลงลุกขึ้นขยับตัวเคลื่อนไหวมายังบริเวณเตียงนอน ชั่วพริบตาเดียวก็มายืนตรงหน้าเจ้าสาวพร้อมโน้มตัวลงชะโงกใบหน้าเข้าใกล้แทบจะชิดติด ทำเอาอีกฝ่ายผงะถอยจนไม่ทันระวังจึงหงายหลังทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียง 

เจ้าบ่าวก็เคลื่อนไหวโถมตัวตามไปทาบทับ สายตาลุ่มลึกจ้องมองใบหน้าและดวงตาทั้งสองข้างนั้นของเหออี้ผิงเหมือนจะอ่านให้รู้ถึงความคิดภายในใจ ตนได้แต่กลั้นหายใจจนแทบจะหมดลม หัวใจเต้นตึกตักคล้ายจะหลุดออกมาอยู่ข้างนอกอก บรรยากาศน่าอึดอัดนั้นเนิ่นนานยิ่ง จนกระทั่งหลิวไป๋หลงยอมเขยิบห่างออกแล้วทิ้งตัวนอนลงข้าง ๆ 

“ในเมื่อรู้ว่าจะต้องมาตาย ทำไมถึงยังมาอยู่อีก เจ้านี่ช่างโง่งม” หลิวไป๋หลงพรั่งพรูประโยคที่ครุ่นคิดมาตลอดหลังจากรู้ความจริงทุกอย่างแล้ว มนุษย์ผู้หนึ่งเหตุใดไม่รู้จักรักชีวิตตัวเอง ช่างผิดปกติมนุษย์นัก... 

“สำหรับบางคนแล้ว อาจตายจากโลกนี้ไปนานแล้วก็ได้ แค่มีผู้ให้โอกาสได้อยู่ต่ออย่างไม่ทุกข์เกินไปเท่านั้น ตอนนี้ข้าเพียงตอบแทนบุญคุณ ไม่ใช่เรื่องโง่งมอันใด” เหออี้ผิงพูดทุกอย่างออกมาจากใจ แต่กลับกระทบกับความรู้สึกของคนฟังอย่างมาก 

หลิวไป๋หลงได้ยินเช่นนั้นก็ลุกพรวด โน้มตัวเหนือเจ้าสาวพร้อมกับยื่นมือขวาไปบีบคอไว้อย่างรุนแรง ดวงตาขมึงทึงจ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ เข่นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความเจ็บปวด 

“บางที คนเหล่านั้นสมควรจะปล่อยให้เจ้าตายไปเสียตั้งแต่วันนั้น ดีกว่าต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็นไปตลอด” หลิวไป๋หลงออกแรงบีบมากขึ้น แต่พอเห็นเหออี้ผิงมีใบหน้าตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากพยายามอ้าออกเพื่อไขว่คว้าอากาศหายใจ จนกระทั่งมีน้ำตาไหลเอ่อขึ้นมารอบ ๆ ดวงตา

ดูเหมือนจะกระทบใจของหลิวไป๋หลงอยู่มากพอดูทำให้ได้สติยอมคลายมือที่บีบอยู่นั้นออก

“คะ แค่ก แค่กๆ” เหออี้ผิงลุกขึ้นไอตัวโยนด้วยความหวาดกลัว รีบถอยตัวหนีเข้าเตียงด้านใน สายตามองตรงไปยังเจ้าบ่าวที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าตนพูดอะไรผิดออกไปอีกฝ่ายจึงได้โมโหถึงเพียงนั้น 

“พร้อมที่จะตายหรือ เหอะ... เจ้าเพียงไม่รู้ว่าหลังจากตายแล้วมันทรมานเพียงใดเท่านั้นเอง” หลิวไป๋หลงตวาดลั่นด้วยความโกรธจนไม่อาจควบคุมน้ำเสียงและอาการของตนได้ แต่พอเห็นว่าเจ้าสาวที่ถูกส่งตัวมานั้นมีท่าทีหวาดกลัวจนสั่นสะท้าน จึงสงบสติตนเองลงได้ก่อนจะออกจากห้องหอไปในทันที

เมื่อเงยหน้าขึ้นมา เหออี้ผิงก็ไม่พบผู้ใดอยู่ในห้องหออีกแล้ว หลังจากพยายามหายใจให้เป็นปกติได้ก็เริ่มรวบรวมสติและคิดขึ้นว่าจะหาทางหนีออกไปจากคฤหาสน์สกุลหลิว ตนรวบรวมความกล้าแล้วลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ประตูและเมื่อเปิดมันออกได้ก็ตั้งหน้าวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต 

ด้านนอกห้องหอเงียบสนิท ไร้แม้แต่แสงจากโคมไฟ ไม่มีผู้คนหรือบ่าวไพร่ให้เห็น เย็นยะเยือกมีแต่หมอกควันหนาทึบที่ไม่อาจหลุดพ้นได้ เมื่อวิ่งออกมาได้จนใกล้จะถึงหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์แล้วกลับชะงักขาไม่ยอมก้าวต่อ

‘หากข้าหนีออกไป ไม่เท่ากับทำผิดต่อ นายท่าน คุณหนูและสกุลเหอหรอกหรือ’ 

เหออี้ผิงครุ่นคิดอย่างเจ็บปวด น่าประหลาดที่ประตูใหญ่ตรงหน้า จู่ ๆ ก็เปิดออกอย่างช้า ๆ ทั้งที่ไม่มีผู้ใดอยู่บริเวณนั้นแม้แต่ผู้เดียว ด้านนอกมีแสงจากโคมแดงน่าขนลุกแขวนอยู่เหนือป้ายคฤหาสน์ทั้งสองด้านแม้ดูริบหรี่ก็ยังพอมองเห็นเส้นทางข้างนอกได้

สองขาที่สมควรจะก้าวเดินต่อไปกลับหยุดชะงัก เหออี้ผิงถอนหายใจแล้วหันหลังกลับไปยังห้องหอที่ออกมาเมื่อสักครู่ ในเมื่อแน่วแน่แล้วไม่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ตนจะขออยู่เพื่อทดแทนบุญคุณสกุลเหอให้จงได้ 

หลังจากเจ้าสาวซึ่งหนีออกจากห้องหอย้อนกลับเข้าไปทั้งที่มาถึงยังหน้าประตูแล้ว เพียงอีกไม่กี่ก้าวก็หลุดพ้นออกจากสถานที่แห่งนี้ได้แต่กลับไม่จากไป หลิวไป๋หลงจู่ ๆ ก็โผล่มายืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับบ่าวรับใช้ข้างกายใบหน้าซีดขาวไร้วิญญาณก็เอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“นายน้อย ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดคุณชายรองไม่จากไป หากวันนี้ไม่ใช่ท่านยอมเปิดประตูให้ วันหน้าต่อให้อยากออกไปมากแค่ไหนก็ไม่มีวันออกไปได้สำเร็จ” เสี่ยวหยวน บ่าวรับใช้ติดตามหลิวไป๋หลงมาตลอดทั้งชีวิตให้งุนงงสงสัย ประตูบานนี้ใช่ว่าจะเปิดอยู่ตลอด คุณชายของตนทั้งขัดขวางไม่ยอมให้เจ้าสาวดื่มสุรามงคลมีพิษถึงตาย ทั้งยังยอมฝ่าฝืนคำสั่งของนายท่าน เพื่อเปิดประตูให้หนีออกไปจากที่นี่ แต่คุณชายรองเหอกลับละทิ้งโอกาสสุดท้ายในชีวิตไปเสียง่าย ๆ 

“ก็แค่คนโง่งม ที่ไม่รู้ว่าการมีชีวิตอยู่นั้นดีเพียงใด” หลิวไป๋หลงตอบอย่างเฉยชามองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นกลับเข้าไปข้างในห้องหอเรียบร้อยแล้วจึงเดินหนีจากประตูบานใหญ่ เสี่ยวหยวนเดินตามมารับใช้อย่างใกล้ชิด ในขณะที่ประตูก็ปิดลงด้วยตัวเองอย่างช้า ๆ และแสงไฟจากโคมแดงก็ดับสนิท 

หลิวไป๋หลงเดินมาทางด้านหลังของคฤหาสน์ จวนแปดเหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่โตนักตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าแต่รอบข้างมืดสนิท ป้ายหน้าประตูเขียนเป็นอักษรด้วยชื่อแซ่ของทายาทสกุลหลิว หลิวไป๋หลง เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านในนั้น ไม่มีสิ่งใด นอกจากโลงศพใหญ่สีดำสร้างจากไม้ล้ำค่าแกะสลักด้วยลวดลายวิจิตรตระการตางดงามล้ำค่า ดูด้วยสายตาก็รู้ว่าผู้หลับไหลในโลงย่อมมิใช่คนธรรมดาแน่ 

ฝาโลงแง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง หลิวไป๋หลงเดินเข้าไปยืนข้างโลงศพ แสงไฟจากเทียนไขภายในจวนเล็กก็สว่างวาบขึ้นทันใด สายตาปรายมองลงไปในโลงศพด้วยความเฉยชา โครงกระดูกขาวโพลนสวมชุดผ้าไหมหรูหราสีแดงสดไม่แตกต่างไปจากที่ตนกำลังใส่อยู่

“นายน้อย วันนี้เป็นวันเทศกาลอี๋ว์หลันเผิน (เทศกาลจงหยวน วันปล่อยผี) ฟ้ายังไม่สางเหตุใดนายน้อยไม่ออกไปข้างนอกเสียหน่อย” เสี่ยวหยวนรู้ว่า ปกติแล้วคุณชายของตนมักจะเฝ้ารอให้ถึงเทศกาลนี้อยู่ทุกปี เพื่อจะได้มีอิสระออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ ถึงแม้จะเพียงวันเดียวก็ตาม 

“มีเจ้าบ่าวที่ไหนออกจากจวนในคืนเข้าหอกัน” หลิวไป๋หลงตอบกลับบ่าวรับใช้อย่างขบขันแม้ในใจจะรู้สึกเศร้าก็ตามที 

“นายน้อยไม่ได้อยู่ในห้องหอด้วยซ้ำ”

คำโต้แย้งของเสี่ยวหยวนทำเอาเจ้านายอย่างหลิวไป๋หลงถึงกับหัวเราะออกมาได้ จริงของอีกฝ่าย ไม่เพียงแต่ออกมาจากห้องหอ ไม่อยู่ร่วมดื่มสุรามงคลกับเจ้าสาว ทั้งยังออกมาจากห้องในคืนเข้าหออีกด้วย 

“เจ้าสาวที่เอาแต่หวาดกลัวตัวสั่นเพียงนั้น ข้ากลัวว่าดีไม่ดีจะตื่นตระหนกจนขาดใจตายเสียก่อนได้ร่วมเตียง คืนนี้ถือว่าข้ายั้งมือให้ก่อนแล้วกัน... เสี่ยวหยวนเจ้าออกไปก่อน ข้าขออยู่คนเดียวตามลำพัง” หลิวไป๋หลงสั่งบ่าวรับใช้ อีกฝ่ายรับทราบแล้วก็หายตัววับไปเสียเฉย ๆ 

“ไป๋หลงเอ๋ย... ไป๋หลง หากเจ้าสาวมาพบร่างที่แท้จริงของเจ้าเข้า จะยังยืนที่จะอยู่เคียงข้างเจ้าต่อไปหรือไม่”

ประโยคที่เอ่ยออกมานั้นแฝงไปด้วยความเศร้าและอาภัพในโชคชะตา หลิวไป๋หลงเหม่อลอยอยู่กับโครงกระดูกอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยวางความคิดแล้วก้าวเข้าสู่โลงศพ ขยับลงนอนทับโครงกระดูกขาวโพลนจนกระทั่งเปลี่ยนเป็นร่างที่มีตัวตนแต่ไร้ชีวิต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #214 LILIT.A (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 22:28
    โอโหบรรยายสุดยอดมาก
    #214
    0
  2. #171 PuiPui--r (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 15:13
    เรื่องราวซับซ้อนจัง
    #171
    0
  3. #161 Angzaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 17:19
    เศร้าจัง
    #161
    0
  4. #155 ZML. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 14:30
    พึ่งอ่านแบบนี้ค่ะสนุกอ่า
    #155
    0
  5. #85 Fueled me (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 19:48
    โอ้โห;—; น้ำตาจะไหล
    #85
    0
  6. #47 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 14:09

    สงสารคุณชายอ่าาาา

    #47
    0
  7. #36 thunderchoco (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2564 / 06:05
    มาม่าเเน่นวลล
    #36
    0
  8. #3 oyzoyx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 10:19
    เฝ้ารอ งื่อออออ
    #3
    0
  9. #2 Yooree (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 20:31

    มาต่อเร็วนะคะ
    #2
    0