配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 2 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    21 ธ.ค. 63

ยามเมื่อคืนเพ็ญแรกของฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน แต่เพราะเป็นความต้องการของตระกูลหลิว ขบวนรับเจ้าสาวอย่างยิ่งใหญ่จึงมาหยุดหน้าเรือนในเวลาพลบค่ำ ณ เวลานั้นในเมืองลั่วหยางเงียบสนิท ตามถนนซอกซอยต่างปิดไม่มีผู้ใดออกมาเดินเพ่นพ่าน เนื่องด้วยเป็นเทศกาลจงหยวนหรือเทศกาลกุ่ยเจี๋ย (เทศกาลผี) ทุกคนจึงหวาดกลัวและอยู่แต่ในบ้านสวมชุดแดงหรือผูกข้อมือด้วยด้ายแดงป้องกันไม่ให้เหล่าภูติผีเข้ามาทำร้าย

 ลมพัดผ่านหวีดหวิวหอบเอาไว้ใบไม้ลู่ตามแรงคล้ายเสียงโหยหวนของเหล่าวิญญาณ ผู้คนในขบวนใบหน้าขาวซีดไร้ชีวิตชีวา หอบทั้งข้าวของและเงินทองมากมายมหาศาลมา ที่หน้าคฤหาสน์สกุลเหอมีเจ้าสาวสวมชุดแดงสดปักลวดลายงดงามพร้อมผ้าคลุมหน้า ข้างกายเป็นพ่อบ้านชราและเหอซือหง 

 แม่สื่อขยับตัวมาตรงหน้าจวนอย่างเชื่องช้าไม่เหมือนคนก้าวขาแต่คล้ายลอยมาในอากาศ คำนับเหอซือหงพร้อมกับเอ่ยบอก 

 “ได้ฤกษ์ยามแล้ว นายท่านเหอได้โปรดมอบเจ้าสาวให้แก่ข้าน้อย” 

  เหอซือหงพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปเอ่ยบางอย่างกับบุตร

 “ดูแลสามีและคนในตระกูลหลิวให้ดี ให้เหมือนเจ้าดูแลพ่อ แม่และพี่สาวของเจ้า” น้ำเสียงของเหอซือหงค่อนข้างจะห่างเหิน ด้วยคนที่ส่งไปแต่งงานที่ไม่ต่างจากสั่งให้ไปตายนั้น หาใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของสกุลเหออย่างแท้จริง แต่เป็นเพียงบุตรบุญธรรมเท่านั้น

   “ทราบแล้วนายท่า... เอ่อ ท่านพ่อ ลูกขอลา” เจ้าสาวคล้ายลืมตัว ก่อนจะปรับเปลี่ยนได้ในทันทีเพื่อไม่ให้แม่สื่อสงสัย เมื่อโค้งคำนับบิดาเรียบร้อยแล้ว จึงเดินตามการนำทางของแม่สื่อไปขึ้นเกี้ยวสีแดงขนาดใหญ่โต ในใจพลันหายวับเมื่อคิดว่าจะไม่ได้พบหน้าคุณหนู ฮูหยิน และนายท่านอีกต่อไปแล้ว 

     ขบวนเจ้าสาวเลื่อนออกจากหน้าจวนตระกูลเหอ เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งคล้ายเสียงกระดิ่งเรียกวิญญาณของเหล่านักพรต เจ้าสาวเมื่ออยู่ภายในเกี้ยวเฝ้าครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่นานมานี้

      เมื่อสิบกว่าปีก่อนเด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตรผู้หนึ่งเกือบจะตายด้วยความอดยากข้างถนน ทั้งป่วยไข้และไร้อาหาร เป็นคุณหนูผู้ใจดีจากสกุลเหอสงสารจึงให้บ่าวที่ติดตามมาพาตัวไปรักษา อีกทั้งยังให้ทำงานในจวนเพื่อจะได้ไม่ต้องหิวโหยอีกต่อไป 

      ตัวของเด็กกำพร้าเอง ไม่รู้ชื่อแซ่ ไม่รู้ว่าบิดามารดาเป็นใคร เป็นคุณหนูรั่วซีตั้งชื่อให้ว่า อี้ผิง หลังจากนั้นมาตนจึงเติบโตมาภายในจวนของสกุลเหอ คอยดูแลทั้งเป็นเพื่อนเล่น และเพื่อนเรียน คอยรับใช้ ปกป้องคุณหนูสกุลเหอทุกอย่าง อี้ผิงพร้อมยอมตายเพื่อได้ทดแทนบุญคุณของนายท่าน ฮูหยินและคุณหนู

        เหตุการณ์เป็นเช่นนั้นมาจนกระทั่งอี้ผิงได้เห็นคุณหนูร่ำร้องไห้คร่ำครวญปวดร้าวที่ไม่อาจสมหวังในรักกับท่านอ๋องเฉิงได้ด้วยติดคำหมั้นหมายตั้งแต่แรกเกิดกับคุณชายสกุลหลิว แม้ไม่รู้ว่าจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดนี้ได้อย่างไร แต่ก็ตั้งใจว่ายอมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณหนูมีความสุขกับคนที่นางรัก 

         ‘อี้ผิง เจ้าว่า... หากข้าตายไปชาติหน้าจะได้ครองคู่กับท่านอ๋องหรือไม่’

          เหอรั่วซีคล้ายสิ้นหนทางคิดเพียงว่ามีแต่ความตายเท่านั้นจึงจะหลุดพ้น อี้ผิงสงสารจับใจจึงเอ่ยปากออกไปว่า 

                ‘หากมีอะไรที่ข้าสามารถทำเพื่อคุณหนูได้ ข้าพร้อมจะทำอย่างเต็มใจแม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม’

                หลายวันต่อมานายท่านจึงเรียกตัวอี้ผิงเข้าไปหา พร้อมกับเอ่ยถามความสมัครใจว่าจะยอมเข้าพิธีแต่งงานแทนเหอรั่วซีในฐานะลูกบุญธรรมได้หรือไม่ แม้จะตกใจจนแทบตั้งสติไม่อยู่แต่ก็รับปากไปในทันทีอย่างไม่นึกลังเลใจ หลังจากนั้นจากอี้ผิง บ่าวรับใช้ในจวนก็เปลี่ยนฐานะมาเป็นคุณชายรองสกุลเหอ 

                เหออี้ผิงได้รับการดูแลอย่างดีในฐานะคุณชายรอง บ่าวในจวนล้วนแต่ให้การนับถือแต่ทว่าลับหลังกับพากันซุบซิบว่าตนน่าสงสารเหมือนถูกส่งให้ไปตาย

                แต่เหออี้ผิงยึดมั่นจะทดแทนบุญคุณของคนในสกุลเหอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม หลายปีก่อนเด็กกำพร้าผู้นี้ได้ตายไปแล้ว หากไม่มีคุณหนูเหอรั่วซีรับอุปการะเอาไว้ 

                ขบวนเจ้าสาวหยุดนิ่ง เหออี้ผิงกลับมาสู่ความเป็นจริงเมื่อม่านตรงหน้าเปิดออกพร้อมกับฝ่ามือของแม่สื่อที่เย็นเยียบยื่นมาจับตนเอาไว้ ค่อย ๆ นำทางพาเดินออกจากเกี้ยวและก้าวขึ้นบันไดคฤหาสน์สกุลหลิว ที่เหล่าบ่าวไพร่สนทนากันด้วยความหวาดกลัวว่าเป็นจวนผีสิง 

                เคยมีบัณฑิตหนุ่มหลงทางในป่าเวลากลางคืนเห็นโคมไฟหน้าคฤหาสน์เปิดไว้ อักษรหน้าจวนว่าบ้านสกุลหลิวจึงเคาะเรียกด้วยหวังจะขอพึ่งพาอาศัยนอนสักคืน แต่ประตูกับเปิดออกต้อนรับทั้ง ๆ ที่ไม่มีคนยืนอยู่ มองสำรวจไปทั่วถึงเห็นว่าเป็นคฤหาสน์ใหญ่โต มีข้าวของมีค่ามากมายแต่ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ แม้จะเห็นเพียงวอบแวบก็ไม่เห็นชัดเจนว่าหน้าตาเป็นเช่นไร ด้วยความกลัวจึงหลบอยู่ในสวนจนเผลอหลับไป ก่อนจะตื่นมาแล้วพบว่ากลายเป็นบ้านร้างเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นสกปรกจนคนไม่อาจอาศัยได้

                เหออี้ผิงคลุมหน้าอยู่จึงไม่เห็นว่าสภาพของคฤหาสน์ที่เล่าขานเป็นเช่นไร ได้แต่เดินตามแม่สื่อเข้าไปเท่านั้น บรรยากาศรอบกายหนาวเหน็บ แม้จะคลุมกายด้วยเนื้อผ้าชั้นเลิศก็ยังอดสั่นสะท้านไม่ได้ 

                เมื่อมาถึงห้องโถง พิธีการแต่งงานก็เริ่มขึ้น แม่สื่อชักนำให้ตนปฏิบัติตามหลังจากกราบไหว้ฟ้าดิน คำนับบิดา มารดาของเจ้าบ่าว จึงหันหน้ามาเพื่อคำนับกันและกัน เหออี้ผิงมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของเจ้าบ่าว ราวกับไม่มีผู้ใดยืนอยู่ตรงหน้า เป็นการคำนับกับความว่างเปล่าเท่านั้น 

                ในงานแต่งเงียบงันผิดแปลกอยู่มาก ทั้งที่อี้ผิงรู้สึกได้ถึงคนมากมายแต่กลับไม่มีเสียงพูดคุยกันแม้แต่น้อย จนกระทั่งเมื่อเสร็จสิ้นแล้วแม่สื่อจึงพามายังห้องหอ ที่อาจเป็นที่สุดท้ายของชีวิตของตนในวันนี้ 

                ‘อี้ผิง พ่อจะไม่โกหกเจ้า การแต่งงานเข้าสกุลหลิวครั้งนี้ก็เพื่อให้ทำให้การหมั้นหมายของทั้งสองตระกูลเป็นผลสำเร็จไม่ผิดต่อบรรพชน หากแต่... คุณชายหลิว หาได้มีชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้ว การแต่งงานนี้จึงเป็นการจับคู่ให้กระดูก หลังจากพิธีการเสร็จสิ้นคนในตระกูลหลิวจะบังคับให้เจ้าตายตามสามีเพื่อไปคอยดูแลรับใช้ในปรโลก’

                เหออี้ผิงแม้จะได้ยินเช่นนั้นก็ยังยินดีมาแต่งงานแทนคุณหนูเหอด้วยความกตัญญู

                “คุณชายรองเหอ สุรามงคลนี้...” 

แม่สื่อที่พาเหออี้ผิงเข้ามาในห้องหอเป็นที่เรียบร้อยเอ่ยขึ้น แต่จู่ ๆ ก็เงียบไป ก่อนจะมีเสียงบานประตูปิดลง แต่ทว่าตนกลับไม่ได้รู้สึกว่าอยู่ภายในห้องนั้นตามลำพัง ในมือยังถือจอกสุรามงคลที่แม่สื่อส่งไว้ให้อยู่อย่างนั้น 

“หากเป็นข้า จะไม่แตะต้องสุราจอกนี้แน่” 

เสียงของบุรุษปริศนาผู้หนึ่งดังขึ้นภายใต้ความเงียบงัน ก่อนที่จอกสุราจะถูกดึงออกไปจากมือ เหออี้ผิงมองการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า ราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังลอยอยู่ไม่ใช่การก้าวเดิน ชั่วครู่ก็กลับมาพร้อมกับไม้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ตนถูกฝ่ามือเย็นเยียบจับปลายคางแล้วเชยขึ้นเพื่อให้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #212 LILIT.A (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 22:18
    สนุกค่า ทำไมพึ่งมาเจอนะ!
    #212
    0
  2. #211 LILIT.A (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 22:18
    สนุกค่า ทำไมพึ่งมาเจอนะ!
    #211
    0
  3. #169 PuiPui--r (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 15:02
    แหมสกุลเหอไม่เต็มใจให้ลูกสาวแต่งหาคนแต่งแทนตายแทนแต่สินสอดกลับเต็มใจรับหน้าชื่นตาบานเนอะ แน่จริงสินสอดก็มอบให้อี้ผิงทั้งหมดสิ
    #169
    0
  4. #83 Fueled me (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 19:39
    น้องก็เต็มใจทำอะนะว่าไม่ได้ ว่าแต่ใครเป็นคนเปิดผ้าคลุมเจ้าสาวเนี่ย
    #83
    0
  5. #45 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 13:47

    ตายแล้ววว สามีมีตัวตน!

    #45
    0
  6. #15 Sleepyash07 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 14:22
    หึ้มมมม🤔🤔
    #15
    0