配骨 วิวาห์กระดูก [สำนักพิมพ์ Hermit Book]

ตอนที่ 13 : บทที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 114 ครั้ง
    30 ธ.ค. 63

ความทรมาน เจ็บปวด เศร้าเสียใจก็ไม่เท่ากับการต้องทนเห็นผู้อื่นถูกสังหารเพื่อรักษาความลับดำมืดนี้เอาไว้

                หลิวไป๋หลงได้แต่กลัดกลุ้มอยู่ภายในจวนแปดเหลี่ยมที่วางโลงศพและร่างของตนเอาไว้มาตลอดหลายปี หากโครงกระดูกไร้ชีวิตนี้ไม่ถูกนำไปฝังและทำพิธีอย่างถูกต้องภายนอก ตนและวิญญาณของทุกคนในคฤหาสน์หลิวจะต้องทนทุกข์วนเวียนอยู่ในสถานที่นี้ตลอดไป 

                ผ่านวันที่ได้ร่วมหอกับเหออี้ผิงมาหลายวันแล้ว หลิวไป๋หลงยังไม่กล้าพบหน้าภรรยาตรง ๆ เพียงแต่คอยไปสอดส่องดูแลห่าง ๆ เฝ้ามองไม่ปรากฏตัวให้เห็นเท่านั้น หากอีกฝ่ายบังเอิญเอ่ยถึงตนก็แสร้งทำเป็นมาหาแล้วรีบจากไปอ้างเพียงว่ามีธุระต้องทำ ทั้ง ๆ ที่ก็อยู่ในเรือนนอนมาตลอด 

                ความจริง ความลับนี้หลิวไป๋หลงไม่สนใจจะปิดบัง ใจหนึ่งกลัวว่าเหออี้ผิงจะรับไม่ได้ หวาดกลัวจนอยากจะหนีไปจากสกุลหลิว แต่ภายในใจลึก ๆ รู้ดีว่าอี้ผิงมีจิตใจดีงาม เห็นอกเห็นใจผู้อื่น กตัญญูรู้คุณคน หากได้รับรู้ความลับนี้เข้าด้วยตั้งใจมาตายเพื่อทดแทนบุญคุณแล้ว อาจยินยอมตายอย่างไม่เสียดายเพื่อคอยดูแลรับใช้ตน 

                แต่หลิวไป๋หลงทำไม่ได้ ในเมื่อตนไม่เห็นด้วยกับการกระทำของบิดามาตลอด แล้วจะกลับคำพูดของตัวเองเพื่อเหนี่ยวรั้งคนเป็นให้อยู่ได้อย่างไร

                นอกเหนือความกลัดกลุ้มเหล่านี้ หลิวไป๋หลงพบว่าเหออี้ผิงเป็นคนว่าง่ายเชื่อฟังยิ่งนัก แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยตลอดอีกทั้งยังต้องอยู่ด้วยตัวเองคนเดียวลำพังก็ไม่สร้างความวุ่นวายให้ต้องคอยเป็นกังวล นอกจากเรือนตำราแล้วอีกฝ่ายไม่เคยไปยุ่งย่ามแถวเรือนหลังคฤหาสน์อีกเลย 

                อีกทั้งไม่พยายามไปข้องแวะกับถางเล่อถงที่เรือนสมุนไพร ทำให้ตนโล่งใจเป็นอันมาก 

                “เฝ้าผู้อื่นไม่ให้เขารู้ตัวเช่นนี้ หรือเจ้าคิดว่าฮูหยินน้อยเป็นนักโทษมากกว่าภรรยา” ถางเล่อถงเฝ้ารอโอกาสมาหลายวัน แต่ไม่อาจเข้าถึงตัวเหออี้ผิงได้ เพราะหลิวไป๋หลงคอยระแวดระวังและเฝ้าอยู่ตลอด 

                “ขอเพียงกันอี้เอ๋อร์ให้ห่างจากภัยอันตรายได้ จะเป็นฮูหยินหรือนักโทษก็ช่าง ทุกสิ่งล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าทั้งนั้น” หลิวไป๋หลงเอ่ยพร้อมกับลุกหนีตั้งใจจะแฝงตัวเข้าไปดูเหออี้ผิงในเรือนตำราและเลี่ยงจะพบหน้าญาติผู้น้อง แต่คิดถึงจะถูดตัดหน้าเสียก่อน 

                ถางเล่อถงปรากฏตัวเข้าไปในเรือนตำราก่อน เมื่อเห็นเหออี้ผิงกำลังขะมักเขม้นอ่านตำราแพทย์เมื่อเงยหน้าเห็นคนเข้ามาก็รีบลุกขึ้นวางตำราลง ลุกลี้ลุกลนมองหาหลิวไป๋หลงด้วยกลัวว่าจะมาเห็นเข้า 

                “คุณชายถาง” 

                “หลายวันมานี้ เหตุใดเจ้าไม่ไปเยี่ยมเยียนข้าที่เรือนสมุนไพรบ้าง” 

                “ขะ ข้า คือ... เรื่องเป็นเช่นนี้ เมื่อหลายวันก่อนข้ามีอาการป่วยเล็กน้อย จึงอยู่แต่ภายในห้องนอนไม่ได้ออกไปไหน พอมีแรงลุกไหวจึงมาที่เรือนตำราศึกษา ไม่ได้เข้าไปทักทายคุณชายถางเพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวน” เหออี้ผิงเป็นเช่นนั้นจริงดังที่กล่าว หลังจากร่วมหอร่างกายที่เคยแข็งแรงดีก็อ่อนแอขึ้นมา ปวดร้าวจนแทบขยับตัวไม่ไหว อุณหภูมิในตัวลดลงอย่างเห็นได้ชัด จึงเอาแต่นอนพักอยู่ภายในห้องเฉย ๆ จนเมื่อดีขึ้นถึงได้มีโอกาสออกมา 

                “เจ็บป่วย ไม่ให้ข้าตรวจดู” 

                “เอ่อ... ข้าสบ...” 

                ถางเล่อถงไม่ฟังคำฉวยข้อมือไปจับชีพจรมาตรวจ ก่อนจะปล่อยแล้วเอ่ยเรียบ ๆ 

                “ร่างกายไม่สมดุล ธาตุหยินแฝงในตัวอยู่มากบดบังธาตุหยาง เจ้าร่วมหอกับพี่ใหญ่แล้วสินะ” ถางเล่อถงคาดเดาได้ไม่ยาก ร่างกายของเหออี้ผิงไม่สมดุลถูกดึงพลังหยางออกไปธาตุหยินแทรกเข้ามา สาเหตุที่จะเป็นได้เช่นนั้นก็เพราะร่วมสังวาสกับร่างไร้วิญญาณของหลิวไป๋หลง 

                เหออี้ผิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยออกมาตรง ๆ เช่นนั้น ได้แต่อ้ำอึ้งพูดไม่ออกใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ยิ่งครุ่นคิดไปถึงเหตุการณ์วันนั้นก็ยิ่งร้อนรุ่ม โชคดีที่หลิวไป๋หลงเข้ามาพอดีช่วยให้สถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ผ่านไปได้เร็วขึ้น ไม่ต้องทนเห็นสีหน้ารู้ทันของถางเล่อถง 

                “สามี ภรรยาเข้าหอกันเจ้าเป็นคนอื่น จะวุ่นวายอยากรู้ไปทำไม” หลิวไป๋หลงยอมปรากฏตัวเมื่อเห็นท่าทีไม่สบายใจของเหออี้ผิง ก่อนจะเดินเข้าไปอีกฝ่ายก็รีบลุกขึ้นมาหาทันที 

                “ท่านพี่... ท่านมาแล้ว” เหออี้ผิงรู้ว่าสองพี่น้องไม่ถูกกัน ตนไม่อยากให้หลิวไป๋หลงเข้าใจผิดและโมโหโกรธเหมือนวันก่อนนั้นอีก 

                หลิวไป๋หลงคว้าแขนภรรยามาแล้วกุมมือเอาไว้พบว่าในร่างกายมีไอเย็นอยู่มากอย่างที่ถางเล่อถงบอก แม้ในใจจะเป็นห่วงและกังวลอยู่มากแต่ไม่อาจวางใจให้ญาติผู้น้องดูแลเรื่องสุขภาพของเหออี้ผิงได้

                “ดูเจ้า ใครมาเห็นเข้าจะคิดว่าเจ้ากำลังคิดเรื่องไม่ดี” หลิวไป๋หลงว่าแล้วก็ใช้นิ้วชี้ตีลงบนสันจมูกเบา ๆ คล้ายจะตำหนิ 

                “ขะ... ข้า...”

                “พวกท่านรักใคร่กันดี ช่างน่าตื้นตันใจ หากเสี่ยวอี้เป็นสตรีคงจะดีไม่น้อย สกุลหลิวจะได้มีทายาทสืบทอดเสียที อ๋อ... ลืมไป บางทีก็อาจไม่ได้เสมอไป” ถางเล่อถงแทรกการสนทนาของทั้งสองคน พร้อมกับแฝงความหมายไปถึงหลิวไป๋หลงว่า ไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรีก็ไม่อาจมีทายาทให้ได้ 

                หลิวไป๋หลงหันหน้ามามองญาติผู้น้องอย่างโกรธขึ้ง แต่พอจะก้าวเข้าไปจัดการเหออี้ผิงกลับกุมมือของตนแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม ทั้งยังเดินมาทางด้านหน้าเอ่ยกับถางเล่อถงด้วยตัวเอง

                “ต่อให้ข้าไม่อาจมีทายาทให้สกุลหลิวได้ แต่ข้าสามารถอยู่เคียงข้างท่านพี่คอยดูแล คอยปรนนิบัติท่านพี่ได้เช่นกัน ไม่รบกวนให้คุณชายถางมาเป็นกังวลใจแทน” เหออี้ผิงไม่อยากให้หลิวไป๋หลงอารมณ์ไม่ดีเช่นวันนั้นอีก ญาติผู้น้องคนนี้ถึงแม้จะทำทีเหมือนเป็นห่วงเป็นใย แต่สีหน้าและน้ำเสียงกลับฟังดูไม่จริงใจ

                ในเมื่อตนอยู่ในฐานะภรรยา สมควรต้องปกป้องไม่ให้ผู้อื่นมาดูแคลนสามี 

                “เสี่ยวอี้... วาจาเจ้านี่ช่างเชือดเฉือน เขาถึงว่ากันว่า อยู่กับสิ่งใดก็มักจะเป็นกลายเป็นสิ่งนั้น” ถางเล่อถงแม้โกรธก็ระงับอารมณ์ตนเองไว้อย่างแนบเนียน แต่ก็ไม่วายจะถางถางไปถึงหลิวไป๋หลง

                “ข้าขอนับว่าเป็นคำชมจากคุณชาย อีกอย่าง... คุณชายถางเองมีฐานะเป็นญาติผู้น้องของท่านพี่ เหตุใดไม่เรียกขานข้าให้เหมาะสมกว่านี้เล่า จะพี่สะใภ้หรือฮูหยินน้อยก็แล้วแต่ท่านเลือกได้เลย” 

                หลิวไป๋หลงเหลียวมามองภรรยาที่ออกวาจาสั่งสอนญาติผู้น้องของตนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ไม่คิดว่าเหออี้ผิงจะมีมุมเช่นนี้ด้วย มือของตนยังกุมอยู่แต่ถูกอีกฝ่ายกระชับแน่นมากขึ้นกว่าเดิม 

                “ได้ ข้าต้องทำตนให้เหมาะสมแน่ ฮูหยินน้อย” ถางเล่อถงโกรธจนแทบอยากจะเข้าบีบคอเหออี้ผิงให้ตายทันที จะได้ไม่ต้องเสียเวลาวางแผนให้ยุ่งยาก แต่ยังไม่ใช่วันนี้ ในเมื่อเป็นของสำคัญของหลิวไป๋หลงก็สมควรจะพิถีพิถันมากกว่านี้สักหน่อย จะได้เจ็บปวดทรมานให้มาก... มากจนอยากจะตายอีกครั้งแบบนั้นถึงจะสาสม 

                “เล่อถง... สมควรต้องขอบใจพี่สะใภ้เจ้าที่ช่วยสั่งสอนให้เจ้ารู้จักมารยาทเสียบ้าง” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 114 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #180 PuiPui--r (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 17:45
    อิเล่อถงนี่ยังไง เกลียดมากแล้วตายตามทำไม
    #180
    0
  2. #94 Fueled me (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 21:16
    เออะ ตาคนนี้ก็เกลียดท่านพี่เรามากอยู่55555555555555
    #94
    0
  3. #50 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 16:29

    ตกลงพี่น้องคู่นี้เค้ามีเรื่องอะไรกัน? อีตาถงก็ดูจะเกลียดอีพี่หลงอยู่นะ

    #50
    0
  4. #10 Yooree (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 19:43

    ติดตามผลงานยุนะ
    #10
    0