Where the wind sleeps #Minseon #มินซอน

ตอนที่ 9 : 8 회 - When you love someone (그렇더라고요)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62



      หลังจากที่ซองอูทูลฝ่าบาทว่าพระสนมแพทรงครรภ์ ยิ่งดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะยิ่งออกห่างจากสนมแพไปอีกก้าวหนึ่งเลยทีเดียว ตอนนี้เองสนมแพก็อาการไม่ดีนัก เพราะอาการแพ้ท้อง และอาการวิตกกังลวจากเรื่องที่เกิดขึ้น


        ซองอูที่เดินตามหลังพระมเหสีอยู่ตอนนี้ ได้แต่มองแผ่นหลังของนางอย่างไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้ เขารู้ถึงความรู้สึกของนางดี เพราะเขาก็รู้สึกเช่นนั้นกับนางเช่นกัน แต่สำหรับซอนมุลนั้นอาจจะเจ็บปวดมากกว่าเขาหลายเท่า เพราะยิ่งนางเข้าใกล้ฝ่าบาทมากเท่าไร กลับดูเหมือนยิ่งไกลมากเท่านั้น


        "พระมเหสีควรเสด็จพระตำหนักได้แล้วนะพะยะค่ะ" เขาเอ่ยเพราะไม่อยากให้มันเงียบเกินไปกว่านี้อีกแล้ว


       หลังจากที่ซองอูพูดจบ ซอนมุลก็หยุดเดินทันที นางไม่หันหลังกลับมา แต่ทว่าแผ่นหลังของนางกลับสั่นขึ้นน้อยๆ จนดูเหมือนว่านางจะอดทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงร้องไห้โฮออกมาจนซองอูเองทำตัวไม่ถูก



      ซองอูเดินเข้าไปด้านหน้าของหน้าของซอนมุล เห็นนางกำลังร้องไห้เหมือนจะขาดใจ มือของนางใช้กุมอกข้างซ้ายไว้ ก่อนจะทุบมัน จนเขาต้องเข้าไปจับมือนาง


      "ทำไมกัน..... เพราะข้าทำผิดพลาดตรงไหนหรือ ทำไมต่องเป็นข้าที่รับทุกอย่างเอาไว้ด้วย" พูดพูดพลางร้องไห้อย่างอัดอั้น คนที่เข้มแข็งที่สุด จริงๆแล้วอาจจะเป็นคนที่เปราะบางที่สุดก็ได้


      "พระองค์ไม่ผิดเลยสักนิด พระองค์ทำทุกอย่างได้ดีเสมอมา โปรดอย่ากล่าวโทษตัวเองเช่นนั้นเลยพะยะค่ะ" เขาพูด แล้วจับมือนางให้แน่นขึ้นไปอีก


     ซองอูมองเห็นนางอยู่เสมอ นางที่ทำได้ทุกอย่าเพื่อฝ่าบาท นางที่อดทนอยู่เสมอเมื่อเขาทำแผลให้ตอนปกป้องฝ่าบาทต่อให้เจ็บแทบตายนางก็พูดเพียงว่าไม่เป็นอะไร 


     "ชีวิตข้ามีไว้เพื่อฝ่าบาทมินฮยอน ไม่ได้มีไว้เพื่อพระสนมแพ" ซอนมุลพูดด้วบน้ำเสียงอ่อนแรงลง เหนื่อย.... นางเหนื่อยเหลือเกิน ที่ต้องเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ในสายตาของฝ่าบาท น้องสาวหรือ เพื่อนหรือ องครักษ์หรือ พระมเหสีหรือ แล้วนางเป็นได้แค่นั้นหรือ.......


     ซองอูเองเห็นนางค่อยๆเซจนเหมือนจะล้ม เขาเองจึงรีบดึงนางเข้ามาประคอง จนนางค่อยๆหมดสติไป


     "พระมเหสี!" เขาเอ่ยเรียกพลางเขย่าร่างของนาง เมื่อไม่เห็นสัญญาณตอบรับ จึงรีบอุ้มนางกลับตำหนักทันที




      วันรุ่งขึ้น


      ซอนมุลตื่นมาด้วยใบหน้าซีดเซียว เมื่อนางพยายามจะลุกขึ้นกลับยิ่งปวดหัว เมื่อนางกำนัลเห็นจึงมาช่วยกันพยุงนาง 


     "พระมเหสีโปรดประทับอยู่ที่นี่เถิดเพคะ หม่อมฉันจะไปเอาน้ำมาเช็ดตัวให้" คิมซังกุงเอ่ย แล้วจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อย


      คังดงโฮเอง เมื่อได้ยินว่าซอนมุลฟื้นแล้ว ก็รีบเข้ามาในตำหนักทันที ดมื่อเข้ามาแายใน เขาเห็นนางกำลังนั่งอยู่บนฟูกที่ถูกปูไว้อย่างดี แววตาของนางยังคงเหม่ออกไปนอกหน้าต่าง 


       "พระมเหสี" เขาเอ่ยเรียก เมื่อนางหันกลับมามอง จึงได้เห็นว่าตาของนางนั้นบวมช้ำเพียงใด 


       เรื่องที่ทำให้ซอนมุลร้องไห้ ก็คงไม่พ้นเรื่องที่ฝ่าบาทบอกกับพวกเขาเมื่อวาน


       "ทรงฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ" เขาเอ่ยถามนางด้วยคงามเป็นห่วง


       "หึ มันคงไม่สำคัญเท่าไรหรอกท่านดงโฮ แค่ป่วยนิดหน่อย แต่ในอนาคตอันใกล้นี้ก็คงได้ตายจริงๆแน่" นางแค่นยิ้ม พลางพูดจาร้ายกาจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


      "กระหม่อมถามพระองค์ดีๆ เหตุใดพระองค์จึงตรัสเช่นนั้นเล่าพะยะค่ะ" ดงโฮเองก็ตกใจไม่น้อยกับการกระทำของนาง


     "ปล่อยวางเสียเถอะซอนมุล" เขาพูดกับนางอย่างใจเย็น หากนางยังนับถือเขาเป็นพี่ชายอยู่ ก็น่าจะฟังเขาบ้าง


     "การที่ฝ่าบาทให้ข้าทำเช่นนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรกับไล่ข้าให้ไปตายเสียหรอก" นางตวาดออกมา จนดงโฮหน้าเสีย


      "ท่านพ่อให้ข้าปกป้องฝ่าบาท ข้าก็จะปกป้องฝ่าบาทเพียงคนเดียวเท่านั้น" พูดจบคิมซังกุงก็เอ่ยจากด้านนอกประตู


     "พระมเหสี เสนาบดีอันซองซูขอเข้าเฝ้าเพคะ"


      "ท่านออกไปได้แล้ว และอย่าเข้ามาจนกว่าข้าจะเรียกท่าน"นางเอ่ยก่อนจะมองข้ามไปด้านหลัง เมื่อดงโฮหันกลับไป ก็พบกับเสนาบดีอันซองซูที่ยืนอยู่ เขาจึงกล่าวลาและเดินออกไปทันที



         ห้องสมุด


       มินฮยอนเองช่วงนี้เขาเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องสมึด หรือไม่ก็ตำหนักของตน แม้ว่าใจของเขาเองตอนนี้จะอยู่ที่ตำหนักของจินรีก็ตาม ได้ยินมาว่านางอาการไม่ค่อยดี นอกจากอาการของคนท้องแล้ว ดูเหมือนนางจะเครียดเรื่องที่เขาตีตัวออกห่างจากนางอีกด้วย ดงโฮยังบอกอีกว่าจินรีเองร้องไห้แทบจะทุกคืน


       แต่สิ่งที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อจะปกป้องนางกับลูกของเรา เขาคงทำใจไม่ได้ที่จะให้นางต้องตกอยู่ในอันตราย



       ย้อนกลับไปเมื่อคืน


      หลังจากที่ซองอูบอกว่าจินรีตั้งครรภ์ มินฮยอนยอมรับเลยว่าเขาดีใจมาก แต่เพราะสิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ทำให้ไม่สามารถแสดงอาการใดๆออกไปได้


     'จริงหรือ ถ้าอย่างนั้นฝากเจ้าดูแลให้ดีด้วยแล้วกัน ออกไปได้แล้ว' เขาเอ่ยไล่หมอหลวงองซองอูออกไป


      จนเมื่อผ่านไปสักพักเขาจึงเอ่ยสิ่งที่คิดขึ้น


      'ซอนมุล ดงโฮ' มินฮยอนเรียกทั้งสองที่นั่งิยู่คนละมุมห้องให้มานั่งรวมกันที่โต๊ะกลาง


      'จากที่พวกเจ้ารู้ ตอนนี้มีพวกที่กำลังคิดก่อกบฏอยู่ อีกทั้งแค่นี้เหล่าสนมคนอื่นๆก็คอยแต่จะกลั่นแล้วจินรีมากพอแล้ว' 


     'เพื่อไม่ให้เป็นอันตรายมากเกินไป ข้าจะตีตัวออกจากจากจินรี' พูดอธิบายให้ทั้งสองฟัง


     'ซอนมุล' มินฮยอนเอ่ยเรียกนาง


     'เพคะ ฝ่าบาท'

   

     'ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้เจ้าช่วย' เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน


     'ขอเพียงพระองค์รับสั่ง หม่อมฉันจะน้อมรับเพคะ' นางพลางพลางหลบตา เพราะนางรู้ดี ว่าสิ่งที่เขากำลังจะขอนั้นคงไม่พ้นเรื่องของจินรี


     'ตอนนี้เหตุการณ์ในวังหลวงเริ่มปะทุแล้ว เจ้าช่วยข้าดูแลจินรีได้หรือไม่' มินฮยอนเอ่ยขอนาง


     มินฮยอนจับมือของซอนมุลที่นั่งก้มหน้าอยู่ กอบกุมมือของนางไว้พลางเอ่ยต่อ


     'เจ้าบอกว่าจะช่วยข้า ปกป้องข้า แต่ตอยนี้ข้าไม่ต้องการคนปกป้อง คนที่ต้องการคือจินรี ข้าอยากปกป้องนางด้วยตัวเอง แต่ยิ่งข้าเข้าใกล้นางกลับยิ่งทำให้นางพบกับอันตรายมากขึ้น'


     'ดังนั้นช่วยข้าที จินรีเองก็เหมืนอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตข้า หากไม่มีนางข้าคงอยู่ไม่ได้จริงๆ'


     เมื่อมินฮยอนพูดจบ ซอนมุลจึงเงยหน้าขึ้นมา พลางจ้องตาเขานิ่ง จนมินฮยอนเองนึกแปลกใจ แต่ไม่นานนัก นางกลับค่อยๆยิ้มออกมา พร้อมตอบรับ


      'น้อมรับพระบัญชาเพคะ'






ปัจจุบัน


     ซอนมุลที่ตอนนี้กำลังเดินไปที่ตำหนักของจินรี กลับนึกถึงแต่คำพูดที่ฝ่าบาทฝากฝังจินรีไว้กับนาง


     'นางเป็นเหมือนครึ่งชีวิตของข้า' แค่ได้ยินก็เจ็บเสียจนใจจะขาด


     เมื่อเดินเข้าสู่เขตตำหนักของจินรี ยิ่งทำให้นางรู้สึกเจ็บลึกขึ้นไปอีก แค่คิดว่าพระองค์ชอบที่นี่ ชอบตำหนักเล็กๆของพระสนมแพ มากกว่าตำหนักโอ่อ่าของพระมเหสี แค่นี้ก็เจ็บเกินพอแล้ว


      หลังจากเดินเข้ามาสักพัก นางก็เห็นนางกำนัลกำลังวิ่งวุ่น หมอหลวงองซองอูเองก็กำลังรีบเดินเข้าไปในตำหนัก


     "เกิดอะไรขึ้นหรือ" ซอนมุลเอ่ยถามเสียงเรียบ


     "พระสนมแพเป็นลมเพคะ  ตอนนี้หมอหลวงองกำลังตรวจดูพระอาการอยู่" นางถามพัคซังกุง


     เมื่อพูดจบ ซอนมุลจึงเดินเข้าไปในตำหนัก เห็นจินรีที่ตอนนี้นอนหน้าซีดอยู่บนเตียง โดยมีองซองอูกำลังตรวจดูอาการ 


      "ถวายบังคมพระมเหสี" องซองอูที่ตรวจดูอาการเสร็จก็หันมาทำความเคารพซอนมุลที่ยืนอยู่ด้านหลัง จินรีที่มองเห็นนางก็กำลังจะลุกขึ้นมา แต่นางกลับขัดขึ้นเสียก่อน


     "ไม่เป็นไรหรอกสนมแพ นอนพักเถอะ"


     "อาการเป็นอย่างไรบ้าง หมอหลวง" นางเอ่ยถามซองอู


     "พระอาการของพระสนมแพไม่ได้มีอะไรรุนแรงนักพะยะคะ เพียงแต่ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ อย่าให้มีเรียงกระทบจิตใจเท่านั้นก็พอแล้ว" องซองอูเอ่ยตามจริง


      "พระมเหสี" จินรีเอ่ยเรียกนางเสียงอ่อน "ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้างเพคะ" นางเอ่ยถามซอนมุล


      "พระองค์สบายดี" ซอนมุลเอ่ยตอบ "แล้วเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้เล่า อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะเรื่องข่าวลือ"


      เมื่อซอนมุลถามเช่นนั้น จินรีก็มีสีหน้าสลดลงไปอีก


     "ไม่ใช่เพียงข่าวลือหรอกเพคะ เป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น พระองค์ไม่รักข้าอีกแล้ว ถึงแม้ว่าข้าจะตั้งครรภ์ลูกของพระองค์ก็ตาม" จินรีพูดพลางร้องไห้ ซอนมุงรู้ดีว่านางเสียใจมากแค่ไหน


       แต่ถ้านางรู้ว่าทุกสิ่งที่พระองค์ทำก็เพื่อปกป้องนางและลูก จินรีคงไม่คิดเช่นนี้แน่ คนที่เจ็บก็จะมีเพียงนาง คนที่รู้ทุกอย่าง

   

       "อย่าคิดเช่นนั้นเลยสนมแพ พระอง๕ฝากบอกให้เจ้าดูแลตนและลูกให้ดี" นางพูดออกไปถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดก็ตาม


      "จริงหรือเพคะ" จินรีที่ตอนนี้เพิ่งจะยิ้มออกเป็นครั้งแรกในสัปดาห์ที่ผ่านมา ถามด้วยแววตามีความหวัง ว่าพระองค์จะไม่หลอกลวงนาง


      "จริงสิ" ซอนมุลเอ่ยพลางส่งยิ้มน้อยๆให้


     "รู้อย่างนี้แล้วก็พักผ่อนเสียเถิด ข้าแค่แวะมาดูตามรับสั่ง" นางเอ่ย แล้วหันหลังเดินจากไป


      ซองอูเองก็เดินตามซอนมุลออกไปเช่นกัน


      ซอนมุลเองยามเดินกลับตำหนักก็นึกได้ถึงความจริงข้อหนึ่ง นางรักฝ่าบาทมินฮยอนจนยอมทำทุกอย่างได้ แม้กระทั่งสละชีวิตของตน ฝ่าบาทเองก็รักจินรี จนถึงขั้นปกป้องนางอย่างถึงที่สุด เมื่อเรารักใครสักคน เราก็จะมอบและสละทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาผู้นั้นได้ อย่างนี้นี่เอง...........





☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

  



     TALK : ตอนที่ 8 มาแล้วค่าาาา รู้สึกว่าตัวเองเล่างงๆยังไงไม่รู้ และนางเอกเองเหมือนจะเป็นไบโพล่าเลยค่ะ55555 ใกล้จะจบแล้ว ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ





     






     

     


     

     





      

    

      




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #11 bimmin11 (@bimmin11) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:00
    ใกล้จบแล้วเหรอออ นี่ยังรู้สึกแบบฮืออออยู่เลยยยยัยน้องไม่ได้คู่กับพี่ฝ่าเหรอออ
    #11
    1
    • #11-1 V-sha (@V-sha) (จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2562 / 02:51
      ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาา
      #11-1