Where the wind sleeps #Minseon #มินซอน

ตอนที่ 8 : 7 회 - Unspeakable secret (말할 수 없는 비밀)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62



       

     หลายวันต่อมา


     วันนี้เป็นอีกวันที่ซอนมุลต้องขลุกอยู่ที่ห้องสมุดพร้อมกับฝ่าบาทและดงโฮ ตอนนี้ทุกคนกำลังเคร่งเครียดอยู่กับฎีกา และคำร้องต่างๆ ดูเหมือนว่าจะมีขุนนางบางพวกที่กำลังคดโกงอยู่


     "ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ ประชาชนจะไม่มีน้ำกินน้ำใช้ได้อย่างไร ในเมื่อข้าได้สั่งให้เปิดน้ำสำรองมาใช้แล้ว" มินฮยอนเองก็กำลังเคร่งเครียดกับปัญหานี้ของประชาชน


     หลังจากที่มีพิธีขอฝนในคราวนั้น ฝนตกลงมาก็จริง แต่ตกลงมาเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น ในรอบเกือบสามเดือนที่ผ่านมา 


     "ฝ่าบาทพะยะค่ะ"คังดงโฮเอ่ยเรียก


     "มีสายขอกระหม่อมรายงานมาว่า นอกจากจะมีขุนนางบางกลุ่มคดโกงแล้ว ยังมีขุนนางบางกลุ่มคิดก่อกบฏด้วยพะยะค่ะ" เขาเอ่ยรายงานสิ่งที่ได้ยินมา


     "กบฏงั้นหรือ ใครกันพอจะรู้ไหม" พระองค์ตรัสถามคังดงโฮ ทำไมช่วงนี้จึงมีแต่เรื่องถาโถมเข้ามามากขนาดนี้


     "ดูเหมือนจะเป็นเหล่าเสนาบดีฝ่ายซ้ายพะยะค่ะ ไม่ทราบได้ว่ามีผู้ใดบ้าง" ดงโฮเอ่ยตอบตามที่ได้ยินมา


     ในขณะเดียวกันนั้นเอง ซอนมุลที่วันนี้ดูจะไม่มีสมาธิเท่าใดนัก กำลังนั่งเหม่อมองหน้าของพระองค์ ดูเหมือนนางจะสติหลุดไปเสียแล้ว 


     "ซอนมุล" มินฮยอนเอ่ยเรียกนาง


     "อ้อ...เอ่อ..เพคะ" นางสะดุ้งสุดตัวก่อนจะได้สติแล้วเอ่ยถาม


     "ช่วงนี้เจ้าพักผ่อนน้อยหรือ หรือเจ็บบป่วยตรงไหนหรือเปล่า" พระองค์เอ่ยถาม พลางขยับเข้ามาใกล้เอาหลังมือมาแนบกับหน้าผากของนาง 


      "หน้าซีดเชียว เจ้าไปพักก่อนก็ได้นะ" พระองค์เอ่ยอย่างใจดี ช่วงนี้มินฮยอนเองก็ดูเหมือนจะใช้งานนางหนักไปหน่อย เพราะมีฎีกา คำร้องมากมาย จึงต้องช่วยกันอ่านอย่างหามรุ่งหามค่ำเลยทีเดียว


     "หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ ว่าแต่เมื่อครู่ท่านองครักษ์พูดว่าอย่างไรนะ" นางขยับตัวห่างออกมา พลางเอ่ยถามต่อ


     "มีคนคิดปองร้ายฝ่าบาท อีกทั้งดูเหมือนจะมีการเตรียมก่อกบฏเกิดขึ้นด้วย พระมเหสีมีความเห็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ" ดงโฮเอ่ยรายงานอีกครั้ง


     "อย่างนั้นหรือ" นางถามพลางนั่งเหม่ออีกครั้ง ผิดปกติจนดงโฮเองรู้สึกได้.....


     "ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันคิดว่าอยากจะออกไปเดินเล่นเสียหน่อย จะเสด็จไปด้วยกันหรือไม่เพคะ" ซอนมุลที่ดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยถามฝ่าบาท 


     "ไม่ล่ะ เจ้าไปเถอะ" พระองค์เอ่ยตอบ และอนุญาตให้นางออกไปได้



      ณ สวนดอกพ็อตกต


      ซอนมุลเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีจุดหมาย พลางคิดถึงเรื่องที่ฝ่าบาทและคังดงโฮคุยกันเมื่อครู่ ถ้าตามปกติแล้วนางคงช่วยคิดแผนในการปราบกบฏให้แล้ว แต่เพราะสิ่งที่นางกำลังตัดสินใจทำอยู่นี้ ทำให้นางไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลย


      และที่คังดงโฮบอกว่ามีสายคอยสืบเรื่องต่างๆให้ เขาคงยังไม่รู่เรื่องที่เสนาบดีฝ่ายซ้ายเข้าพบนางหรอกนะ.......


      "พระมเหสี" ดงโฮที่เดินตามมาส่งเสียงเรียกนาง 


       "กระหม่อมมีเรื่องอยากจะถามพระองค์" ดงโฮเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง และสีหน้าเคร่งเครียด


     " กระหม่อมไม่รู้ได้ว่าตอนนี้พระทัยของพระมเหสีเป็นเช่นไร หากในฐานะน้องสาว กระหม่อมเชื่อ ว่าพระองค์จะไม่ทรงทำเรื่องเลวร้าย"


     ซอนมุลเองก็นิ่งเงียบไปอย่างไม่สามารถพูดอะไรได้ 


     "แต่สายของกระหม่อมเองรายงานว่า เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา พระองค์ให้เสนาบดีอันซองซูเข้าพบเกือบทุกวัน เพราะเรื่องการก่อกบฏใช่หรือไม่พะยะค่ะ"


      ไม่เป็นตามที่นางหวังไว้เลย คังดงโฮรู้เข้าเสียแล้ว.....



      ณ พระตำหนักคยองซุน


      "ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท" จินรีที่ตอนนี้มียศเป็นถึงพระสนมเอกกล่าวเอ่ยอย่างนอบน้อม


      ส่วนมินฮยอนที่ตอนนี้กำลังนั่งอ่านฎีกาอยู่นั้น ก็ เมื่อเห็นว่าใครเข้ามาก็วางลงแทบจะทันที พลางเอ่ยให้นางมานั่งข้างๆเขา


     เมื่อนางนั่งลงแล้ว เขาก็หอมแก้มนางอย่างเต็มรัก อาการเขินอายของนาง ยิ่งทำให้เขาเอ็นดูเข้าไปใหญ่


     "มีอะไรหรือ เหตุใดวันนี้จึงขอเข้าเฝ้าข้า" เขาถามนาง พลางกอดนางไว้แนบอก


     "หม่อมฉันคิดถึงพระองค์เพคะ"


      "ข้าก็คิดถึงเจ้า" มินฮยอนตอบนางแทบจะทันที เขายอมรับเลยว่าคงอยู่ไม่ได้หากไม่มีนาง เพราะตอนนี้เอง ทุกคืนเขาก็ต้องไปนอนที่ตำหนักนาง อยากคุยกับนาง และคิดถึงนางอยู่ตลอดเวลา 


       จินรีเป็นรักแรกของมินฮยอน และเขาเองก็หวังว่านางจะอยู่เคียงข้างเขาเช่นนี้ตลอดไป



       

       


    

        หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป


        ณ ห้องสมุดส่วนพระองค์


        ฝ่าบาทมีคำสั่งให้พระมเหสีและองครักษ์ เข้าเฝ้าที่นี่แทบทุกวัน และยังมีข่าวลืออีกว่า พักหลังมานี้ พระองค์แทบจะไม่ได้เสด็จไปที่ตำหนักของพระสนมเอก ไม่มีแม้แต่คำสั่งให้เข้าเฝ้าอย่างที่เคยเป็นมา ทำให้หลายคนคิดว่าพระสนมแพนั้น จะตกหมดราคาแล้วอย่างนั้นหรือ


      อีกทั้งตอนนี้เหมือนสุขภาพของพระสนมแพก็ดูจะไม่สู้ดีเท่าไรนัก หรือนั่นจะเป็นอีกหนึ่งเหตุผล


        "วันข้าจะประทับกับพระมเหสี" พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขงมินฮยอนและซอนมุนเอง ก็ตัวติดกันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


       แต่คนอย่างซอนมุลรู้ดี ว่าสิ่งที่ฝ่าบาทกำลังทำอยู่นั้น คงเป็นเพราะเรื่องแผนก่อกบฏ.... เพราะต้องการปกป้องบางสิ่งบางอย่าง แต่สิ่งนั้นไม่ใช่นาง.....


       พักหลังมานี้ ทั้งซอนมุลและคังดงโฮเองก็พูดคุยกันน้อยลง บรรยากาศในห้องสมุดตลอดสัปดาห์นี้มีแต่ความตรึงเครียด


        จู่ก็มีเสียงเรียกของขันทีโจดังขึ้น


        "ฝ่าบาท หมอหลวงอง ซองอูขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ"


         "ให้เขาเข้ามา" พระองค์เอ่ยอย่างไม่ได้สนใจนัก


        เมื่อประตูเปิด ร่างขององค์ซองอูก็ปรากฏตัวขึ้น เชาเดินเข้ามา พลางเอ่ยทำความเคารพทั้งฝ่าบาทและพระมเหสี


       "ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมพระมเหสี" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่สบายใจนัก เมื่อเงยหน้าขค้นมา ก็พบกับสายตาของซอนมุล นางดูเศร้าจนเขาเองก็ใจหาย ดวงตาของนางไร้แววประกายอย่างที่เคยเป็น 


        "กระหม่อมมีเรื่องต้องกราบทูลฝ่าบาทพะยะค่ะ"


       "ว่ามาสิ" ฝ่าบาทมินฮยอนเองก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ตายังไม่ละไปจากหนังสือในมือ


       "เนื่องด้วยพระอาการประชวรของพระสนมแพ กระหม่อมจึงได้ทำการตรวจสุขภาพของพระนาง" เขาเอ่ยพลางเหลือบมองไปทางซอนมุล ยิ่งเห็นแววตาของนางก็ยิ่งยากที่ซองอูจะเอ่ยออกมา


       "พระสนมแพทรงครรภ์ได้ 5 สัปดาห์แล้วพะยะค่ะ"


       องซองอูไม่ควรพูดเลย ยิ่งเห็นแววตาที่มองลงจนแทบจะมองไม่เป็นแววตาของพระมเหสีซอนมุลแล้วนั้น เขายิ่งรู้สึกว่าไม่ควรพูดเรื่องนี้เลย 






☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆



   TALK :  มาต่อแล้วค่ะ~~~~ ขอบคุณทุกคนที่อ่านและติดตามากๆเลยค่ะ จะพยายามพัฒนาขึ้นนะคะ






      


         




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #10 bimmin11 (@bimmin11) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 11:35
    มันแบบ😭
    #10
    0